20.2.06

Υγρό πόμολο

-Tι είναι χρονογράφημα, κύριε Σακελάριε; είχα ρωτήσει στην δημοσιογραφική μου νιότη τον μεγάλο συγγραφέα, στιχουργό, δημοσιογράφο κι άλλα πολλά... και αμέσως έγινα κατακόκκιινος καθώς κατάλαβα την αφέλεια της ερώτησης. Ο Αλέκος Σακελλάριος σηκώθηκε από το γραφείο του (τον θυμάμαι σαν τώρα) φορώντας μια κόκκινη ρομπ ντε σάμπρ και από κάτω μια «χρυσή» πυτζάμα... Πλησίασε το παράθυρο, που έβλεπε στην (τότε) Σχολή Ευελπίδων και αφοσιώθηκε στο να κοιτά την κίνηση.
-Πάει με έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια! σκέφτηκα...
Στο περβάζι υπήρχε μια γλαστρούλα με ένα κόκκινο λουλούδι. Σήκωσε την γλάστρα και μύρισε το λουλούδι... Γύρισε και με κοίταξε. Μου πρότεινε την γλάστρα να μυρίσω κι εγώ και καθώς το έκανα, τον άκουσα να λέει:
-Να ενα χρονογράφημα.
Αφησε τη γλάστρα στη θέση της και επέστρεψε στο γραφείο του. Αναψε τσιγάρο, τράβηξε 2-3 ρουφηξιές και μου είπε: «Τα πάντα είναι χρονογράφημα. Αρκεί να μπορείς να τα δείς. Βέβαια το καλύτερο χρονογράφημα είναι «κάποιος αγαπάει κάποιαν». Μόνο που αλλιώς τοΆγραψε ο Σέξπηρ και αλλιώς εγώ!»
Τις προάλλες είχε βγεί να φάω μαζί με έναν αδελφικό μου φίλο, σπουδαίο δημοσιογράφο. Πήγα να πλύνω τα χέρια μου στην τουαλέτα του εστιατορίου. Εσπρωξα την πόρτα και πήγα στο νιπτήρα. Δίπλα μου ένας κύριος κοίταζε εκ του συνεγγυς τον τοίχο έχοντας μπροστά του ένα άσπρο όρθιο (επι του τοίχου) είδος υγιεινής, απΆ αυτά που διακοσμούν εν σειρά μόνο τις αντρικές τουαλέτες, καθώς είναι εντελώς άχρηστα στις γυναικείες. Ο κύριος με ύφος αγαλιάσης κοιτούσε μπροστά και ψηλά αδιάφορα...κάποια στιγμή αρχιζει την δαδικασία τινάγματος (που μοιάζει με την κίνηση, που κάνουμε πριν ανοίξουμε ενα φακελάκι ζάχαρης) ακούγεται ενα ζιιιιιιιιιιιιιιιιιιπ, σκύβει μπροστά, βεβαιώνεται ότι όλα είναι εντάξει και κατευθύνεται προς την πόρτα. Πιάνει το πόμολο, το στρίβει, τραβάει την πόρτα ?που ψιλοαντιστέκεται- προς τα μέσα και βγαίνει.
Πλένω τα χεράκια μου, τα σκουπίζω στην πετσέτα τοίχου και κάνω να βγώ. Πιάνω το πόμολο και είναι υγρό... Τότε μόνο συνειδητοποιώ ότι ο κύριος που τοΆχει πιάσει τελευταίος, δεν επισκέφτηκε μετα την επίσκεψη του στο όρθιο είδος τοίχου, το άλλο είδος που ονομάζεται νιπτήρας, να πλύνει και αυτός τα χεράκια του. Αρα γιατί το πόμολο είναι υγρό; Ελα ντέ... ίσως να τοΆπιασε ο προ-προηγούμενος που τα είχε πλύνει, αλλά δεν είχε σκουπίσει τα χέρια του. Μάλιστα... αλλά εγώ που το ξέρω; Τι να κάνω; Να πάω το πόμολο στο Χημείο του Κράτους; Ξαναπηγαίνω στον νιπτήρα, ξαναπλένω τα χέρια μου , τα ξανασκουπίζω και πλησιάζω το πόμονο. Σκύβω προς τα μπροστά και το πιάνω με τους 2 αγκώνες μου. Προσπαθώ να το στρίψω... Τζίφος! Ξαναπροσπαθώ με μεγαλύτερη ζέση. Το στρίβω με μεγάλο κόπο... το επόμενο στάδιο είναι να το τραβήξω προς τα μέσα και την καταλληλη στιγμή να βάλω το πόδι μου αναμεσα ώστε να μείνει ανοικτή η πόρτα. Πλήρης αποτυχία. Βρίζω τον εαυτό μου, που δεν φοράω γραβάτα, να πιάσω το πόμολο μΆ αυτήν και να ανοίξω σαν ...κύριος. Εχω όμως χαρτονομίσματα. Βγάζω ένα των 5 euro... πιάνω το πόμολο, ανοίγω κανονικά και μετά δίνω το χαρτονόμισμα στην κυρία, που καθαρίζει τις τουαλέτες. Στο τραπέζι τους λέω την ιστορία, σκασμένος στα γέλια. «Μμμμ ωραία ιδέα για χρονογράφημα!» λέω.. Ο φίλος μου με κοιτάει ψυχρά. «Είναι χρονογράφημα αυτό το πράγμα;»
Αρχιζω γελάω απο μέσα μου καθώς παρατηρώ στο διπλανό τραπέζι τον κύριο, που συνάντησα στη τουαλέτα να κόβει με τα χεράκια του, ψωμάκια να τα αλείφει με βουτυρο και να ταϊζει τρυφερά ?πάντα με τα άκροδακτυλάκια του- την κυρία που συνόδευε...η οποία ακιζόταν με τις μπουκίτσες... Γούτσου-γούτσου... Τελικά είχε δίκιο ο Σακελάριος: Το καλύτερο χρονογραφημα είναι: «Κάποιος αγαπάει κάποια
».

1 σχόλιο:

Herinna είπε...

Όντως πολύ ωραίο χρονογράφημα η περιγραφή με το πόμολο της πόρτας.Μου αρέσει η αμεσότητα της γραφής σου Μάνο. Έχω κάτι σαν χρονογράφημα με τον τίτλο "Στων ποιητών τη χώρα στο δικό μου blog". Είναι κι αυτό από πραγματική κατάσταση παρμένο, για να μη σου πω ολόκληρη η περιγραφή είναι το γεγονός. Ρίξε μια ματιά αν θέλεις και πες μου τη γνώμη σου. Θα ξανάρθω εδώ, έχεις αρκετό υλικό.