19.9.06

Εισπνοη-εκπνοη, εισπνοη-εκπνοη! Τι αγχος κι αυτό!


-Εχω άγχος!
-Τί άγχος;
-Τί θα πει «τί άγχος;»...αγχένιο...
-Γιατί;
-Ε, να μην έχω;
-Μωρέ έχε... γιατί ρωτάω!
-Παράτα με...έχω άγχος είπαμε.

Οσοι άνθρωποι δέν κολυμπούν, το παθαίνουν γιατί έχουν άγχος ότι δεν θα επιπλεύσουν. Οσοι δεν κοιμούνται έχουν άγχος ότι δεν θα κτυπήσει το ξυπνητήρι. Οσοι δουλεύουν σαν σκυλιά έχουν άγχος ότι θα τους απολύσουν. Χωρίς άγχος και θα κολυμπούσαν, και το ξυπνητήρι θα κτυπήσει και θα δούλευαν πιο χαλαρά. Εχετε δει κανέναν τεμπέλη να έχει άγχος;
Ναι, αλλά είναι τεμπέλης.
Σύμφωνοι, αλλά δεν έχει άγχος.

Το’χω ψάξει το θέμα.
Και βασικά δεν έχω καταλήξει πουθενά.

Χθες μιλούσα με μια φίλη μου στο τηλέφωνο. Είναι ικανή να πουλήσει γουνινο καπέλο σε μαραθωνοδρόμο τον Αυγουστο. Είναι όμορφη. Είναι ευτυχισμένη. Κοιτάζει τη ζωή μέσα από ένα ορθάνοικτο παράθυρο, έχει ολοκάθαρη ματιά και μια αρμαθιά σπάνια ταλέντα.
Για ένα διάστημα έμεινε χωρίς δουλειά.
Αγχος.
Αυριο θα πάει στην καινούργια της δουλειά.
Αγχος.
Γιατί; (Μαλακία ερώτηση, αλλά την κάνω δεκτή!)
Επειδή, μπορεί να μην ανταποκριθεί στην εμπιστοσύνη που της έδειξαν.
Ουγκ!
-Δηλαδή;
-Ρε παιδί μου, έχω προφισιενσι, αλλά ξέρω γω τί αγγλικά θέλουν;
-Τί αγγλικά να θέλουν δηλαδή;
-Ξέρω γω...
-... επιπέδου...για να μιλήσεις χωρίς κείμενο επί δίωρο στη Βουλή των Λόρδων παρουσία της Βασίλισσας Her Self;
-Εμ δεν νομίζω....
-Τότε γιατί έχεις άγχος... εχεις προφίσιενσι το γαμημένο... τί να’χεις δηλάδή; Συστατική επιστολή από τον Αντονι Χόπκινς;
-Ολα εύκολα τα’χεις εσύ!
-Παιδί μου, έχω δώσει συνέντευξη στο BBC και τα αγγλικά μου τα’χω μάθει βασικά από την Σύνθια, μια Αμερικάνα γκόμενα στη Γλυφάδα. Ανθυποπλοίαρχος του Αμερικάνικου Στόλου....από τη Λουζιάνα... she was singing the blues…Και συ πουχεις προφίσιενσι, έχεις άγχος μην και δεν τα καταφέρεις στην καινούργια σου δουλειά;
-Αχ, άσε με θα σκάσω!

Λοιπόν σκέρτσο είναι... το σκεφτόμουνα όλο το μεσημέρι... δεν εξηγείται διαφορετικά. Δικαιολογία για να μη φχιαριστιούνται 100% τη ζωή.

Κάποτε –σε νεαρή ηλικία- είχα ένα (πρώτο) ραντεβού με τον Χρήστο Λαμπράκη. Πρωινιάτικα... στη Χρήστου Λαδά. Ηταν η εποχή που ήταν εντελώς ιγκόγκνιτο και κυκλοφορούσαν διάφορα μυθικά για εκεινόν. Είναι προφανές ότι μου άρεσε ότι θα τον συναντούσα. Εμενα κοντά στο παλιό Διεθνές Αεροδρόμιο... στο Ελληνικό. Εφυγα κανονικά στην ώρα μου... και αρκετά νωρίτερα μάλιστα. Βγήκα στη Βουλιαγμένης. Εκείνο το πρωινό στο ύψος του Α’Νεκροταφείου περνούσαν κάθετα στη Βουλιαγμένης, έναν σωλήνα και στο Σύνταγμα είχε συλαλλητήριο.
Εφτασα στη Χρήστου Λαδά με μία ώρα καθυστέρηση.
Ημουν 10 χρόνια στο επάγγελμα, ήταν τέλη της δεκαετίας του ’80 και ήθελε να με δεί ο Χρήστος Λαμπράκης, για να ακούσει τη γνώμη μου για κάποιο περιοδικό και για όσους ξέρουν, είναι σαν σήμερα να είσαι πιτσιρικάς να παίζεις γενικώς μπάσκετ και ξαφνικά να θέλει να σε δει προσωπικώς ο Παναγιώτης Γιαννάκης.

Ε, δεν θα το πιστέψετε, αλλά άγχος δεν είχα που αργούσα...
Δεν είχαμε καν κινητά τηλέφωνα, να πάρω να πω: Χρηστο, θα αργήσω κανένα μισάωρο!
Οταν έφτασα τριαλαρούμ-τριαλαράμ με περίμεναν στο ισόγειο του ΔΟΛ, μερικοί διευθυνταράδες. Το άχγος τους έβγαινε από τα αυτιά.
-Ποιός ήταν αυτός ο μαλάκας που έστησε μια ώρα τον Λαμπράκη;
Με σούρανε στο ασανσέρ - όπου με επέπληξαν υποτιμητικότατα, αυστηρότατα και πολύ μουράτα- και φτάσαμε στο ρετιρέ, όπου ήταν ή αίθουσα συσκέψεων. Ενα θρυλικό δωμάτιο. Τρομερά πορτρέτα, φτιαγμένα από εξαιρετικούς καλλιτέχνες στους τοίχους.
Κάτιο σαν να περίμενα να με δει ο Ελευθεριος Βενιζέλος.
Σε μισό λεπτό μπήκε ο Χρήστος Λαμπράκης.
Με χαιρέτησε και με μια πρόταση του εξήγησα ότι άργησα γιατί συνάντησα έργα και συλαλλητήριο. Μου χαμογέλασε και για μισό λεπτό κουβεντάσιαμε για τη φρίκη της κίνησης στην Αθήνα.
Μου έκανε εξαιρετικά καλή εντύπωση πόσο εύκολα ξεπέρασε το γεγονός ότι τον έστησα. Προφανώς καταλαβε ότι δεν μπορούσα να ανοίξω λαγούμι, κάτω από τον σωλήνα της ΕΥΔΑΛ για να φτάσω στην ώρα μου. Ισως να του’κανε εντύπωση ότι τον έστησα... αν και πραγματικά πιστεύω, ότι διέκρινε πώς δεν ήμουν αγχωμένος και μάλλον του άρεσε.
Και αλήθεια δεν ήμουν αγχωμένος.
Οχι, επειδή είμαι ατρόμητος... γιατί δεν είμαι... αλλά επειδή είμαι αρκετά αναίσθητος, για πράγματα που δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να αλλάξουν.

Στην αίθουσα, άλλωστε, οι μόνοι που δεν είμασταν αγχωμένοι ήταν ο ίδιος κι εγώ... οι υπόλοιποι με το ζόρι απέφυγαν το εγκεφαλικό.... σας μιλάω για ονοματάρες της εποχής, που έτρεμαν σαν το ψάρι.... μπας και ο μαλάκας (εγώ δηλαδή) που του έφεραν, πει καμμιά λέξη παραπάνω...
Σας πληροφορώ ότι και τη γνώμη μου είπα και τη δουλειά την πήρα.
Μπορεί να είμαι αφελής, αλλά εγώ δεν τον βρήκα απειλητικό τον άνθρωπο. Αντιθέτως τον βρήκα πολύ κύριο, και έχω να θυμάμαι ότι ότι όσα μου είπε για τα ΜΜΕ τα είδα να γίνονται 10 χρόνια μετά.

Αρα.... άρα είχα δίκιο που δεν αγχώθηκα.
Φαντάζομαι ότι φαντάζεστε πόσους αγχωνένους εβλεπε και συνεχίζει να βλέπει καθημερινά αυτός ο άνθρωπος. Φαντάζομαι να φαντάζεστε, τί βλακείες θα του’χα πει, αν ήμουν αγχωμένος ή αστροπελεκιασμένος που άργησα...

Φυσικά και δεν τον ξανάστησα στις άλλες 3-4 φορές που τον ξανασυνάντησα. Φυσικά και ήμουν μια ώρα πριν. Οχι γιατί είχα άγχος, αλλά γιατί έπρεπε να τιμήσω το γεγονός ότι δεν με ισοπέδωσε-εξαφάνισε-ατμοποίησε εκείνο το πρωινό.

Να σας πω το πιο αστείο:
Ολοι οι υπόλοιποι παρόντες ποτέ δεν με συγχώρεσαν. Δεν αρέσει σε όλους να τους κοιτάς στα μάτια.
Αν το πλήρωσα;
Ουουουου!
Ναι, αλλα εγώ άγχος εκείνο το πρωίνό που περνούσανε τηλέφωνο στο Α’Νεκροταφείο δεν είχα..

Μήπως αγόρι μου, είσαι λίγο πιο πολύ απο «αρκετά» αναίσθητος;
Η αλήθεια είναι ότι το ψάχνω.

16 σχόλια:

pascal είπε...

Με άγχωσες

xpsilikatzoy είπε...

Ουφ!!!

:)

it is είπε...

΄Κοίτα υπάρχει και το δημιουργικό άγχος που νομίζω πως είναι απαραίτητο και προσωπικά λειτουργώ καλύτερα κάτω από αύτό. Δηλαδή αν είμαι εντελώς χαλαρός τα σκατώνω ενώ αν με πιέζουν deadlines λειτουργώ πολύ παραγωγικά.
Τώρα το άγχος που σε παραλύει είναι καταστροφικό και ηλίθιο. Δεν το έχω νοιώσει ποτέ και δεν είμαι ακι εντελώς τεμπέλης ή κατεστραμένος γενικά (ή τουλάχιστον έτσι νομίζω :P)

basileios είπε...

Για κάποιους το άγχος ντοπάρει τον εγκέφαλο με αδρεναλίνη (και στην συνέχεια με σεροτονίνη) και είναι ευεργετικό. Ο εγκέφαλος συνηθίζει σ' αυτά τα χημικά και δεν μπορούν να λειτουργήσει αλλιώς, είναι σαν σύνδρομο στέρησης.

Για να κόψεις τον καφέ θέλει δέκα μέρες, για τι τσιγάρο (νομίζω) ένα μήνα, για το άγχος πολλούς μήνες.

Oidipodas είπε...

ειμαι απίστευτα..αγχωτικός...σε σημείο...που το αυτο-γελοιοποιώ...για να μην ...παμε για κρίση..

gelial είπε...

σε ζηλεύω. από σήμερα είσαι το ίνδαλμά μου. εγώ θα είχα πάθει έλκος βλέποντας από μακριά τη διαδήλωση.

kaltsovrako είπε...

Κωλοάγχος, άστα!


(Το είδα αυτό πάνω από τον κώλο).

;)

sophie_jamaica είπε...

Εγώ πάλι πρέπει να ανήκω στην κατηγορία , των αναίσθητων , το ψάχνω βέβαια .. Ακόμα κι αν έχω αγχωθεί στο παρελθόν , αυτό το συναίσθημα δεν κράτησε ποτέ πάνω από ελάχιστα δευτερόλεπτα …Πολλές φορές βέβαια γι’ αυτό το λόγο , με έχουν χαρακτηρίσει αναίσθητη , τεμπέλα και τα σχετικά ! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να φταίω που δεν έχω άγχος , αλλά ούτε και είχα ποτέ άγχος στη ζωή μου για να το αποβάλλω , δεν αποκλείω να το αποκτήσω στο μέλλον , αλλά απλούστατα μέχρι στιγμής και τα πράγματα που θέλω τα κάνω με ρέγουλα πάντα , και το ότι μπορώ και κρατάω την ψυχραιμία μου σε φάσης που επιβάλλεται, περισσότερο σε προτέρημα μου κάνει παρά σε ελάττωμα !

stray bullet είπε...

θυμάσαι όταν με είχες στείλει στην Ρίτσα , ήταν πριν απο τέσσερα χρόνια ακριβώς . Απ' το πολύ μου άγχος είχα καθυστερήσει μια ώρα , άλλα είναι τόσο ευγενική ψυχή η Ρίτσα , που δε μου είπε τίποτα και όλα μια χαρά . Αν δεν είχα άγχος θα έφθανα στις 10 το βράδυ , φυσικά το επόμενο.
Αχ τους θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν έχουν άγχος .
Αχ και κάτι άλλο , θα στο πω αργότερα , είναι σουπρίζ

CrazyMonkey είπε...

Είχα την ίδια κουβέντα χθες. Και το ίδιο "άγχος". Αλλος είχε γενέθλια, εγώ αγχώθηκα. Δύο τεκίλες και τρία σφηνάκια αργότερα το ξέχασα.
:)

υγ. Πως τον είπαμε τον γιό σου;

Ημίαιμος-Imiaimos είπε...

Επιβεβαιώνω ότι δεν είσαι αγχώδης τύπος. Μέχρι και την δεκαπεντάρα Περιορισμό στη Ναυκρατούσα στο ψύχραιμο την πήρες όταν ο φίλος ο Νικολάκης ανέβαζε 25 πίεση και γινόταν ερυθρόδερμος...

Haris είπε...

Και εγώ σήμερα που πήγα σε επαγγελματική συνέντευξη δεν είχα καθόλου άγχος...
Πρέπει να είναι η πείρα...
Και είμαι και υπό προθεσμία απολυμένος...

Herinna είπε...

Μάλιστα. Αφού περάσαμε την καυτή περίοδο των κώλων και της κάψας, θυμηθήκαμε και το άγχος. Και το να κάθεσαι να ξύνεις το κεφάλι σου ψάχνοντας τι να γράψεις για να δώσεις την καθημερινή σου παρουσία σε ένα blog, άγχος είναι. Μερικές φορές αν δεν έχεις τίποτα να πεις, είναι καλύτερα να σωπαίνεις. Ακόμα και οι καλύτεροι έχουν στιγμές παύσης. Συγκεκριμένα τελευταία πήρα χαμπάρι, πως όσο πιο καλός είσαι σε αυτό που κάνεις, τόσο αυτό σε δεσμεύει ώστε οι στιγμές της παύσης να αυξάνονταιεγκυμονώντας μια ποιοτική συνέχεια. Εκεί δεν υπάρχει κανένα άγχος. Συναίσθηση μόνο και ίσως λίγη αυτοεγκράτεια. Έχεις και καλύτερο εαυτό. Όπως τότε που σε έπιασε το επαναστατικό και ήθελες να ξεκινήσεις το κίνημα των blogers (παιδιά σηκωθείτε)όπου θα χτυπούσαμε λέει τη χλαπάτσα και την πανούκλα της ελληνικής τηλεόρασης, την πολιτισμική κατρακύλα αυτού του τόπου. Αγαπώ τις ουτοπίες σου περισσότερο από τους κώλους σου. Πειράζει;

μαργαρίτα είπε...

ψιτ
εχεις mail
μουτς

vicky είπε...

Tι μου θύμισες τώρα!!! Παλιές καλές εποχές...
Τώρα είμαι απλά απαισιόδοξη...

Ανδρέας Κ είπε...

Θα ήθελα να υπάρχει μόνο το δημιουργικό άγχος. Εκείνο που σε οδηγεί σε δημιουργία, σε αποτέλεσμα. Όταν όμως τα πράγματα σκουραίνουν και πρέπει να σκεφτείς και να αντιδράσεις υπο πίεση ο μόνος κακός σύμβουλος είναι το άγχος. Η αδρεναλίνη που έκκρίνεταί δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να σε μπλοκάρει.
Σε κάθε περίπτωση όμως δεν νομίζω ότι είναι κάτι που μπορεί εκείνη τη στιγμή να ελεγχθεί. Το αν είναι κάποιος αγχωτικός έχει να κάνει καθαρά με την δομή του χαρακτήρα του. Ένα χαρακτηριστικό που νομίζω ότι παίζει μεγάλο ρόλο, είναι η υπαρξιακή ανασφάλεια.

ΥΓ. Υπαρξιακή ανασφάλεια : ...
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει τέτοιος όρος. Πάντως δεν θέλω να πώ κάτι πέρα από αυτό που λένε οι ίδιες οι λέξεις.