9.10.06

Αφιερωμένο

Την περασμένη Πέμπτη μιλούσα στο τηλέφωνο με έναν παλιό μου συμμαθητή. Είχαμε πόλύ καιρό να τα πούμε.

-Δεν μου λες...πάντα ήθελα να σε ρωτήσω... μου είπε...

-Για πες...

-Γιατί δεν σκιτσάρεις;

-Πού;

-Ξερω γω... στη δουλειά σου... δεν σε είδα ποτέ να σκιτσάρεις...

-Πώς σου’ρθε ρε μαλάκα;

-Θυμάμαι στο σχολείο που σκιτσάριζες όλους μας.

-Δεν τ’ αγαπώ...

-Ποιό;

-Το να σκιτσάρω.

-Παρατα μας μωρέ...

Δεν το καταλαβαίνει ο κόσμος.

Αν είσαι σοβαρός άνθρωπος και έχεις κάποιο ταλέντο, τότε ξέρεις μέχρι πού φτάνει αυτο το ταλέντο. Αν δεν το έχεις το ταλέντο, τότε όποιον βλέπεις να το ψιλο-κατέχει, τον θεωρείς Θεό.

Η αλήθεια είναι ότι σκιτσάρω με άνεση.... ίσως να μπορούσα να σκιτσάρω και στις εφημερίδες ή περιοδικά που δούλεψα...δεν το’κανα για δυο λόγους:

1ον γιατί δεν το επεδίωξα, αφού δεν το αγαπούσα.

2ον γιατί δεν θα γινόμουνα ποτέ Αρκάς, Στάθης, Πετρουλάκης... καθώς δεν έχω ούτε το 1/100 του ταλέντου τους. Δεν ήταν εμπόδιο ο πατέρας μου, ο Αρχέλαος, όπως πολύ πιστεύουν , καθώς από πολύ μικρός είχα πάρει το ΟΚ του.

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι από όπου παρελάσανε τρομεροί ζωγράφοι, σχεδιαστές, σκιτσογράφοι, γελοιογράφοι κ.λ.π. Ολοι είχανε (σαν προέκταση του εαυτού τους) τις δικές τους γραμμές. Από τον τρόπο που πιάνανε το πηρούνι μέχρι τα αφηρημένα σχέδια που κάνανε με το δάκτυλό τους στον αέρα, καθώς κουβεντιάζανε περί ανέμων και υδάτων.

Αν μη τί άλλο απέκτησα μέτρο σ’ αυτό εδώ το πράγμα.


Δεν ζήλεψα ποτέ κανέναν που σκιτσάριζε καλύτερα από μένα. Αντιθέτως τους αγάπησα αμέσως. Εχω έναν φίλο καλλιτέχνη, τον Γιάννη Βάβουρα, που όταν πιάνει στο χέρι του μολύβι να σχεδιάσει story-board για κάποια διαφήμιση ή για ένα happening, πραγματικά συγκινούμαι. Εχω πολλά χρόνια ναδω τέτοια αστραπιαία αποτύπωση στο χαρτί αυτού που σκέφτηκε το μυαλό.

Τί να το κάνω λοιπόν το όποιο ταλέντο μου στο σκίτσο, όταν εγώ πρώτος δεν το αγαπώ. Δηλαδή δεν είμαι καψούρης μαζί του. Μπορεί ίσως να αγαπώ και πράγματα που κάνω χειρότερα, αλλά τί σημασία έχει; Πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος πρέπει να κάνει αυτο που τον ευχαριστεί.

Είμαι πολύ ικανοποιημένος που ξέρω μέχρι πού μπορεί να πάει η όποια δεξιοτεχνία μου. Και σας διαβεβαιώνω ότι δεν μ’αρέσει καθόλου αυτό το επίπεδο.

Μπορεί να είναι υπεραρκετό για όσους δεν μπορούν να τραβήξουν ούτε μια ίσια γραμμή. Μπορεί ακόμα και να ενθουσιάζονται, όπως ο παλιός μου συμμαθητής ο Δημήτρης, αλλά αγνοεί ότι εγώ σε εκείνη την ηλικία θα του χάριζα όλη μου την ικανότητα στο σκίτσο, με αντάλλαγμα το μισό του ταλέντο στο ποδόσφαιρο.

Ξέρω ότι είναι κλισέ, αλλά δεν αρκεί το ταλέντο... θα πρόσθετα ότι δεν αρκεί ακόμα και η δουλειά πάνω στο ταλέντο, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι.

Το πράγμα πάνω από όλα θέλει πάθος. Π-Α-Θ-Ο-Σ!

Θέλει να μην μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό.

Να κοιμάσαι και να ξυπνάς μ’αυτό. Μια και μιλάμε για ζωγραφική.... να μην αντέχεις να γυρίσεις σπίτι γιά να ζωγραφίσεις, αυτο που είδες...που σκέφτηκες.

Μια φορά κάθισα δίπλα-δίπλα με τον Μίκη Θεοδωράκη (πριν 5-6 χρόνια) τουλάχιστον επί 3ωρο -στο σπίτι του- και αναμεσα στα άλλα που μου έκαναν τρομερή εντύπωση, ήταν ότι το χέρι του στο μπράτσο της πολυθρόνας, όλη την ώρα έπαιζε μουσική... είτε κρατόντας τον ρυθμό... είτε διευθύνοντας μια ορχήστρα. Δεν χρειαζόταν πιάνο, ο άνθρωπος για να συνθέσει... έχει τη μουσική μέσα του... είναι ο ίδιος μουσική.

Το ίδιο είναι π.χ. και ο Κώστας Μητρόπουλος ο γελοιογράφος. Γελοιογραφεί τα πάντα 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες τον χρόνο, επί όσα χρόνια ζεί...

Ε, εγώ δεν είμαι έτσι.

Στα παλιά μου τα παπούτσια το σκιτσάρισμα. Το’κανα στο σχολείο, γιατί βασικά τσιμπούσαν οι συμμαθήτριές μου και γιατί προκαλούσα τον θαυμασμό των άλλων συμπεριλαμβανομένων και των δασκάλων. Και βασικά των δασκάλων της Ζωγραφικής, πράγμα που δεν συνέβαινε καθόλου από μένα προς εκείνους.

Ετσι το κράτησα σαν παιγνίδι.... Η αλήθεια είναι ότι αν έχω κάτι που γράφει και ενα κομμάτι χαρτί θα φτιάξω μια φατσούλα, μια χοντρή, εναν που ξύνεται στο γρασίδι...εναν που κοιμάται (αυτό είναι δύσκολο).... και μετα θα το τσαλακώσω και θα το πετάξω.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση που η φίλη μου η Ξανθή στη δουλειά , μάζευε τα σκιτσάκια μου και τα κόλλαγε στο παραθυρό της και όταν έφυγε, τα μάζεψε και τα πήγε ... σπίτι της. Νιόνυμφη μάλιστα!

Είναι η μεγαλύτερη τιμή που μου’χει κάνει άνθρωπος σ’ αυτη τη δουλειά γι’ αυτό το πράγμα.

Με μερικούς ανθρώπους -για μένα- ενα σκιτσάκι λειτουργεί ως κώδικας. Χαίρομαι πολύ όταν και οι άλλοι το εκλαμβάνουν έτσι.

Χθες το βράδυ είχα πάει στο σπίτι της φίλης μου της Ελένης. Μόνη της, είναι τα παιδιά της είναι στην Αμερική... δυναμικός άνθρωπος είναι... μου’πε πριν απο λίγο καιρό ότι παίρνει μαθήματα ζωγραφικής.

Δεν είχα ιδέα ότι ζωγράφιζε. Το ξέχασα κιόλας...

Πάνω από το τζάκι λοιπόν είχε ενα πινακα (νεκρή φύση) φτιαγμένη με κάρβουνο. Καλό ήτουνε...

-Εχεις φτιάξει τίποτε άλλο; της είπα....

-Αμέ.

Πήγε στην ντουλάπα, την άνοιξε και έβγαλε έναν μισοτελειωμένο πίνακα. Μια θάλασσα μοντέρνα... δεν βλεπόταν ούτε από τυφλό. Φυσικά της είπα ότι ήταν ωραίο... ήξερε να ζωγραφίζει.... αλλά ταλέντο δεν είχε... είπαμε διάφορα άλλα.... και πρέπει να πω ότι μου άρεσε, που της άρεσε που κάθε Πέμπτη πηγαίνει στα μαθήματα ζωγραφικής της...

-Από μικρή ήθελα να γίνω καλλιτέχνης... μου είπε...

-Και γιατί δεν το δείχνεις; της είπα αφού μου’χε δώσει την ευκαιρία.

-Τί εννοείς;

-Πόσο καιρό ασχολείσαι;

-Περίπου 2 ½ χρόνια.

-Λοιπόν είμαι σπίτι σου... (έχει ένα πολύ όμορφο ενιαίο χώρο με ξεχωριστή μόνο της τουαλέτα).... και αν δεν μου’τοχες πει δεν θα το’χα καταλάβει ότι ζωγραφίζεις....

-Δεν σε καταλαβαίνω...

-Ρε παιδί μου.... σε ενιαίο χώρο ζείς... που είναι το καβαλέτο σου; Πού είναι οι μπογιές σου...τα πινέλα σου.... οι εφημερίδες στο πάτωμα.... πού στο διάολο ζωγραφίζεις;

-Εκεί!

Κοιτάω και μου δείχνει μια γωνία. Κανονική γωνία, με σκαμπό, με μικρό καναπέ...βάζο κ.λ.π.

-Δεν καταλαβαίνω....

-Εκεί... τα μαζεύω... βγάζω τα σύνεργα... τα ξαναμαζεύω και πάει λέγοντας....

Της εξηγησα ότι οι άνθρωποι δεν ζωγραφίζουν με ωράριο.... αλλά όποτε τους καβλώσει... έχεις πέντε πίνακες ημιτελιωμένους και ξαφνικά σου΄’ρχεται μια πινελιά... αν είναι να κάνεις μετακόμιση για να βάλεις την πινελιά.... γάματα.

Καταλάβατε;

Η νοικοκυρά υπερίσχυε της ζωγράφου.

Λατρεύω τους υπολογιστές. Τους ερωτεύτηκα με το που τους είδα. Χαράμισα καριέρα και μεγάλες αγάπες γι’ αυτούς.... ε, αμα έρθετε σπίτι μου....δεν θέλετε πολύ για να το καταλάβετε.... όλο και κάποιο USB, θα σας βάλει τρικλοποδιά σε όποιο δωμάτιο του σπιτιού κι αν πάτε...

Το’κανα και δουλιεά μου. Εβγαλα και χρήματα απ’ αυτό. Τίποτε δεν μπορεί να με απομακρύνει απ’ αυτο.

Τους το’χω εξηγήσει: όποιος θέλει να συνεργαστεί μαζί μου πρέπει να ξέρει ότι δουλεύω σπίτι μου στον υπολογιστή μου...

Με χαρά και ικανοποίηση βλέπω ότι όλο και περισσότεροι το δέχονται....

Γιατί τα κάνω όλα αυτά;

Επειδή τους υπολογιστές και τις δυνατότητες τους τους αγαπώ πιο πολύ απο ότιδήποτε άλλο σ’ αυτη τη ζωή.

Αν αγαπήσω κάτι περισσότερο θα σας κάνω νόημα.


8 σχόλια:

WB είπε...

Πλακά έχει το βίντεο …και τσουπ!
Πιστεύω ο πραγματικός καλλιτέχνης γεννιέται και δεν γίνετε

Ανώνυμος είπε...

νομίζω ότι είσαι από τους λίγους που χρησιμοποιούν ένα blog ως προσωπικό ημερολόγιο, εκφράζοντας παράλληλα σκέψεις που προκαλούν αυθεντικό προβληματισμό...

χαριτωμένο το ταλέντο σου και σίγουρα θαυμαστό για άλλους που δεν μπορούν να τραβήξουν μία γραμμή. Μην τους αποπαίρνεις!

(επιτέλους και ένα post ανευ καλλίπυγων νεανίδων)

Herinna είπε...

Το βίντεο το άνοιξα και περιμένω να φορτώσει. Αυτή η διαδικασία θα μου φάει κανένα δεκάλεπτο στο μεταξύ διάβασα το κειμενό σου. Καταρχήν welcome back μας έλειψες.
Κατά δεύτερον συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. (Έλα ρε!) ξέρω. Δουλεύω σ ένα μέρος όπου εκκολάπτονται νέοι καλλιτέχνες. Ήρθε προχτές ένας τύπος καμιά τριανταπενταριά χρονών και ήθελε να γραφτεί στο τμήμα της λογοτεχνίας. Ρώτησε αν διδάσκεται το διήγημα και το μυθιστόρημα πέρα από το θεατρικό διάλογο και το κινηματογραφικο σενάριο. Άκουγα αυτόν που έλεγε ότι στη ζωή του δεν έχει επιχειρήσει να γράψει τίποτα. Αλλά τίποτα. Ξαφνικά του τύπου του την έδωσε να γίνει συγγραφέας. Με συγχωρείτε δηλαδή. Η δουλειά που γίνεται στο χώρο μερικές φορές έχει πολύ ευχάριστες εκπλήξεις με τους σπουδαστές. Κυρίως όταν στο τέλος της διδακτικής περιόδου εκθέτουν τα έργα τους. Εκεί βλέπεις ποιος είναι γεννημένος καλλιτέχνης και ποιος βαυκαλίζεται. Ο μόνιμος καυγάς με τον εργοδότη μου είναι αυτός. Όλα αυτά μπορούν να λειτουργήσουν μέχρι ενός σημείου. Ένας ραδιοφωνικός παραγωγός πχ, διδάσκει ραδιοφωνία σε συνδυασμό με λογοτεχνικό κείμενο κι έχει μεγάλο βαθμό συμμετοχής. Κάποτε του είπα, μα καλά δεν μου λες, όταν ο άλλος δεν έχει ανοίξει ένα βιβλίο στη ζωή του να ξεστραβωθεί, όταν δεν έχει στοχαστεί ποτέ με αφορμή την αλήθεια ενός κειμένου, πως θα τον κάνεις αυτόν τον άνθρωπο ρε παιδί μου ικανό να στήσει ποιοτική εκπομπή και να ταξιδέψει τον άλλο με τα κείμενα, πλάκα μου κάνεις; Φάγαμε μια ζωή να μάθουμε τον Προυστ και τον Έλιοτ για να έρθει το κάθε μαλακιστήρι με τα τσιτάτα του και τους τυφλοσούρτες του να κάνει αναφορά σ' αυτούς; δεν σας καταλαβαίνω μα την αλήθεια μου. Ο τύπος έμεινε σκεπτικός. Δεν είχε τι να μου απαντήσει γιατί αυτό που θα μου έλεγε, δεν θα απευθυνόταν σε κάποιον που βαυκαλίζεται με άδεια. Σιγά μη τους ζητήσω και την έγκριση για να το κάνω χαχα! Πάντως έχουν εκτροχιαστεί τα πάντα.

Herinna είπε...

Το έπαιξα το βίντεο. Όντως έχεις ευχέρεια μα πάνω απ' όλα τον ενθουσιασμό ενός παιδιού. Δηλαδή όλα είναι στη θέση τους, απλώς επέλεξες. Γιατί νομίζω πως είχες την πολυτέλεια να το κάνεις λόγω...διαστροφής. χαχα

Basileios είπε...

Μου θύμισες κάτι με αυτό που είπες για τον Θεοδωράκη: O Benny Goodman, όταν χόρευε με μια γυναίκα, όπως την έπιανε έπαιζε στην πλάτη της τις νότες του κλαρινέτου από την μουσική που χόρευαν.

sophie_jamaica είπε...

Π-Α-Θ-Ο-Σ , αυτό κάνει τη διαφορά…

An-Lu είπε...

Κι όμως....θα μπορούσες.....
Αλλά αφού το επέλεξες, το σέβομαι...

CrazyMonkey είπε...

Πολύ ωραίο ποστ και θα μπορούσε να είναι και υπέροχη ιδέα για blog.

Μου θύμισε μια ξένη σειρά μίνι εκπαιδευτικών επισοδείων την οποία για ένα διάστημα πρόβαλε και η ΝΕΤ, όπου κάθε επεισόδεια είχε μια παρουσίαση ενός θέματος από κάποιον σχετικό (πχ. "η φωτογραφία" από κάποιο διάσημο φωτογράφο) . Οσο διαρκούσε η παρουσίαση (πάντα κάποιος καθιστός σε ένα σκαμπό μιλούσε για το θέμα στην κάμερα και είχε λευκό φόντο) προβαλόταν ένα σχετικό σκίτσο το οποίο εξελισσόταν σιγά σιγά, μέχρις ότου μόλις τελείωνε το επεισόδιο τελείωνε και το σκίτσο (πχ. μια παλιά φωτογραφική μηχανή).

Υπέροχο.