2.11.06

Tην έχετε ποτέ "ακούσει";



Ηταν οι αρχές 1980.

Ειχα μπει στην δημοσιογραφία 2 χρόνια πριν.

Μιλάμε για τρομερά ρεπορτάζ.

Μεταφραστικά.

.... Πατρόν.

Μάλιστα! Πατρόν.

Πόντος Καλή- Πόντος Ανάποδη-Εναλλάξ=πλέξη λάστιχο.

Από τα γερμανικά.

Νομίζω από το Βurda. Για το «Πάνθεον». Ενα σπουδαίο περιοδικό για τη γυναίκα εκείνης της εποχής. Το σχεδίασε ο πατέρας μου και το διηύθυναν οι κόρες ενός μεγάλου εκδότη (Ρομάντζο, Βεντέτα κ.α.) του Νίκου Θεοφανίδη, η Ινώ Κωσταντοπούλου (που είναι αγαπημένη μου) και η αδελφή της Πόλυ Μηλιώρη.

Δύσκολη μετάφραση.

Μου έπεσε ο κώλος.

Ομως τα χρήματα ήταν καλά.

Χίλιες δραχμές η σελίδα, ένα 16σελιδο το 15νθημερο... μας έκανε ...32.000 τον μήνα. Μιλάμε για πολύ καλά λεφτά το 1980 και ειδικά για έναν νεαρό όπως εγώ τότε....

Θεωρητικά μπορώ ακόμα να σας πλέξω μέχρι χαλί περσικό.

Παρ’ όλα αυτά... όπως είναι απολύτως φυσιολογικό.... βαρέθηκα.

Απίστευτα γρήγορα.

Πήγα λοιπόν στην Ινώ και της είπα ότι θέλω να κάνω κάτι άλλο.

-Δηλαδή τί άλλο;

-Χρονογράφημα.

-Ξέρεις τί είναι χρονογράφημα;

-Οχι.

-Πήγαινε λοιπόν να κάνεις ρεπορτάζ για το τί είναι χρονογράφημα και τα ξαναλέμε.

-Και πού να πάω;

-Στον Φρέντι Γερμανό.

-Εντάξει.

Πρέπει να σας πω, ότι λόγω του Αρχέλαου, η πρόσβαση μου σ’ αυτούς τους κύκλους δεν ήταν δα και δύσκολη. Τους περισσότερους τους ήξερα από παιδί, αφού μπαινόβγαιναν στο σπίτι μας. Για μένα ήταν ο κ. Νίκος, ο κ. Πολύβιος και πάει λέγοντας...

Πήρα λοιπόν το μαγνητοφωνάκι μου και πήγα να βρω τον Γερμανό.

Στην οδό Ομήρου. Θυμάμαι ότι με υποδέχθηκε στο διαμέρισμα του, φορώντας ... καπαρντίνα.

Κρύωνε.

Η αλήθεια είναι –τώρα που το σκέφτομαι- ότι οι χιουμορίστες κρυώνουν πολύ.... Χαχαχαχαχαχαχαχαχα! Αλήθεια σας λέω...

Ο Φρέντι Γερμανός βαριότανε πολύ.... και έτσι μου είπε:

-Και γιατί θες να μιλήσεις μαζί μου για το χρονογράφημα;

-Και με ποιόν να μιλήσω....

-Να πας να δεις τον Αλέκο Σακελάριο.... και συνέχισε να βαράει τη γραφομηχανή του.

Εφυγα μάλλον απογοητευμένος και ψιλο-θυμωμένος...

Δεν τον ήξερα τον Σακελάριο.

Μετά από χρόνια πρέπει να πω ότι ο Φρέντι Γερμανός εκείνη την ημέρα μου’κανε την μεγαλύτερη χάρη της ζωής μου... Να’ναι καλά εκεί που βρίσκεται.... με έστειλε στον ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ άνθρωπο που έχω συναντήσει.

Δεν πήγα μία... αλλά 30 φορές να τον δω....

Δεν τον χόρταινα... και εκείνος μεγάλος πιά... είχε βρει κοινό και άλλο που δεν ήθελε.

Αν έχω μια ανάσα στην σκέψη μου.... αν, λέω... την οφείλω σ’αυτές τις επισκέψεις σ’ αυτον τον άνθρωπο....

Τωρα που το άνοιξα το κεφάλαιο, θα σας λέω κατα καιρούς μικρά συμβάντα μαζί του, που είναι πραγματικά διαμάντια... όχι διαμάντια.... τσιπάκια είναι... που αν βάλεις ενα μεγεθυντικό φακό και τα κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις, ότι μπορούν να κινήσουν τον κόσμο....

Πήγα λοιπόν και άρχισα να τον ρωτάω διαφορες αηδίες....

-Πώς μπήκατε στο θέατρο;

Τον είδα , ας πούμε 30 φορές.... κάθε φορά τον ρωτούσα το ίδιο... μου είπε 30 διαφορετικές ιστορίες... την μία καλύτερη από την άλλη... τις έφτιαχνε βέβαια εκείνη τη στιγμή... και αν τον ρωτούσα σε 5 λεπτά «πώς μπήκατε στο θέατρο»; πάλι άλλη ιστορία θα μου έλεγε.

Ο άνθρωπός ήταν ποταμός... καταρράκτης... δεν σταματούσε να λέει καινούργια πράγματα ακόμα κι αν τον ικέτευες...

Με ρυθμό...

Λες και ήταν ο Ολίβιε.

-Τί είναι χρονογράφημα; τον ρώτησα ... αφού αυτο ήταν ό στόχος μου... σιγά που με ένιαζε (τότε) το ρεπορτάζ....

Με έγραψε στα παπάρια του.

Δεν μου έδωσε καμμία σημασία και συνέχισε να μου λέει μια ιστορία για την Βουγιουκλάκη... και πώς το όνειρό του ήταν να κάνει μια παιδική εκπομπή στην τηλεόραση. (Μην νομίζετε, από τότε υπήρχαν ανίκανοι στο μέσον. Δεν του έδωσαν ποτέ την ευκαιρία. Ποιού; Του Αλέκου Σακελλάριου!)....

Αφού λοιπόν πέρασε κανένα 5λεπτο από την ερώτησή μου.... άνοιξε το παράθυρο... έμενε στην Ευελπίδων... έκεινη την εποχή η είδηση ήταν το «νέφος» που τιγκάριζε την ατμόσφαιρα.... ανοιξε λοιπόν το παράθυρο και έφερε μέσα ένα γλαστράκι με ένα λουλουδάκι. Κόκκινο. Το μύρισε... μου το έδωσε να το μυρίσω κι εγώ....

- Μμμμμμμ ωραίο... είναι. Τί είναι κ. Σακελλάριε; τον ρώτησα την ώρα που το ξαναβγαζε στο νέφος....

-Είναι ενα χρονογράφημα! μου είπε γυρνόντας αργά προς το μέρος μου και κοιτάζοντας με στα μάτια....

Με έχουν ρωτήσει πολλές φορές μαθητές μου «τί είναι χρονογράφημα» και πάντα τους λέω την ίδια ιστορία.

Πρέπει να σας ομολογήσω ότι εκείνη τη στιγμή δεν το πολυκατάλαβα. Από τότε όμως σαν βίδα μπαίνει στο μυαλό μου κάθε φορά που το σκέφτομαι... και αυτη η βίδα έχει ακόμα πολλές στροφές.

Ο Σακελλάριος κατάλαβε ότι χρειαζόμουν κάτι ακόμα....

Μου διηγήθηκε ακόμα 1-2 ιστορίες για τον ελληνικό κινηματογράφο και ξαφνικά σταμάτησε και μου είπε απαλά: (Το θυμάμαι λέξη-λέξη!)

-Αγόρι μου, η καλύτερη ιστορία για ένα χρονογράφημα είναι ότι «κάποιος αγαπάει κάποια»!

Σταμάτησε.

Τον κοίταξα στα μάτια και χαμογέλασα....

Και τότε συνέχισε:

-... μόνο που αλλιώς το’γραψα εγώ και αλλιώς ο Σέξπιρ!

Καλημέρα σας!

9 σχόλια:

allmylife είπε...

Καλήμέρα!

SilentSoul είπε...

Μια υπεροχη καλημερα απο μενα και τα ηλιολουστα Χανια :)

Θεριό Ανήμερο είπε...

Τώρα με συγκίνησες, γιατί από τότε που θυμάμαι ότι είχα σκεφτεί να ασχοληθώ με ευθυμογράφημα, ήθελα να έρθω στην Αθήνα να γνωρίσω τον Γερμανό. Δεν πρόλαβα...

An-Lu είπε...

Καλή σου μέρα Μάνο!
Απλά, τέλειο!

Agathi είπε...

Εγώ λοιπόν που σε έχω ακούσει τόσες φορές να διηγείσαι ιστορίες, ακόμα τη βρίσκω με κάτι τέτοια. Πρέπει να παραδεχτείς ότι έχεις κι εσύ αυτή την ικανότητα... να λες την ιστορία σου λίγο "καλύτερη" κάθε επόμενη φορά.
Θα βάλεις ποτέ τον πωπό σου κάτω να γράψεις τη δική σου ιστορία (βιβλίο το λέω εγώ, πες το όπως θες εσύ).

Μαύρος Γάτος είπε...

Πολύ-καλησπέρα σας Σ;)

Ανδρέας Κ είπε...

Μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροί να μεγαλώνουν σε "πλούσιο" περιβάλλον το οποίο τους δίνει τα ερεθίσματα απλόχερα για να τα πάρουν να τα επεξεργαστούν και να τα κάνουν κάτι... Άλλοι δεν είναι τόσο τυχεροί. Όμως σε κάθε περίπτωση το περιβάλλον είναι αυτό που σου δίνει ένα μεγάλο κομμάτι της μαγιάς, αυτής που είναι απαραίτητη για την δημιουργία. Το πλάσιμο, το ζύμωμα και το ψήσιμο δυστυχώς έπονται. Μακάρι να είχα μικρός, έναν παππού να μου λέει ιστορίες, θα είχα μάθει να λέω και γω μερικές, ακόμη και λίγο λιγότερο από αληθινές...

Composition Doll είπε...

Δεκαετία 60, τέλη. Θέατρο Καλουτά, αν θυμάμαι καλά. Παίζεται έργο του Σακελλάριου, δεν θυμάμαι ποιό. Έχω πάει με παππού και γιαγιά. Στο φουαγιέ ο Αλέκος Σακελλάριος. Τον πλησιάζω και του ζητώ αυτόγραφο (ως παιδάκι, απέκτησα τεράστια συλλογή αυτογράφων, από Βουγιουκλάκη μέχρι Ρίτσο, την έχω ακόμη). Ασχολείται μαζί μου πάνω από μισάωρο, μου λέει αστείες ιστορίες, μου κάνει τη μύγα. Και έτσι υπογράφει: "Στη Νίνα, με αγάπη, η μύγα, δηλαδή ο Αλέκος Σακελλάριος".

Πολύ καλό ποστ, Μάνο!

kaltsovrako είπε...

Ναι, την έχω ακούσει πολλές φορές, σχεδόν καθημερινά, αλλά δεν μπορώ να την εκφράσω παρά μόνο με τα μάτια μου. Η τύχη μου, είναι δίπλα μου τα τελευταία χρόνια και -σίγουρα- την εκφράζει καλύτερα από μένα. Τί νομίζεις, δικά της είναι όλα;

;P