26.7.06

Ο Μανώλης


Εχω έναν φίλο από παλιά.
Τον Μανώλη.
Πολύ συγκροτημένος άνθρωπος. Από εκείνους που μετράω, αυτά που λέει. Ηρεμος και δημιουργικός με ματιά σύγχρονη. Βλεπόμαστε αραιά και πού, αλλά πάντα χαιρόμαστε πολύ και διασκεδάζουμε.
Αυτός ο τύπος λοιπόν είναι ενημερωμένος τύπος.
Kαθημερινή, Herald Tribune, Washington Post, Le Monde, New York Times, Frankfurter Allgemeine Zeitung - αρχίδια διαβάζει FAZ, αλλά λέμε τώρα- Internet ... και πολλά άλλα.
Πολύ ενημερωμένος άνθρωπος και με άποψη, που πρέπει να του κάνεις εγχείρηση για να στην πει. Αρα, σοβαρή άποψη.
Όλα αυτά τα διαβάζει-μελετά γύρω στις 6 το πρωί.
Και ανάμεσα σε αυτά που διαβάζει είναι και το .... manosantonaros.blogspot.com.
Ισως και να το μελετά!!!! Τι να σας πω?
To γεγονός από μόνο του, ότι υπάρχει άνθρωπος σΆ αυτόν τον πλανήτη που ξυπνάει στις 05.30 το πρωί, και διαβάζει το blog μου είναι φυσικά μεγάλη έκπληξη και τιμή.
Ρε αδελφέ, τους Times τους διαβάζεις και στην τουαλέτα με τον καφέ. Αν μάλιστα έχεις hang over, χρήσιμο είναι, να έχεις ένθετο το Ciao. O Μανώλης όμως δεν παθαίνει hang over, άρα δεν διαβάζει Ciao. Στην τουαλέτα πάντως δεν διαβάζει το blog μου.
Εκτός κι αν στηρίζει το laptop στα μπούτια.
Χαχαχαχαχαχα! Χλωμούλικο το βρίσκω!
Κοιτάξτε, ο φίλος μου ο Μανώλης είναι παράγων αυτού του τόπου. Όχι παραγοντας.... παράγων. Όχι, βρε χαζά, δεν είναι πολιτικός ... αφού σας είπα ότι είναι ενημερωμένος και σύγχρονος άνθρωπος ... Παράγων είναι ... εκ του «παράγω».
To γεγονός είναι ένα: Aναμεσα στο Χρηματιστήριο του Τόκιο και το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, στις διεθνείς και ιθαγενείς εξελίξεις, κάνει και ένα μικρό πέρασμα από το blog μου να ξελεγράρει.
Ισως και για να πάρει γραμμή.
Όπως καταλαβαίνετε ... εφΆ όσον ό τύπος είναι πάραγων και εξαρτάται κατά πολύ και απΆ αυτόν αν θα κάνει limit up το Τόκιο, ή αν η Ελλη Στάη το πει το δελτίο ξεροσφύρι ή παρέα με τον Ευαγγελάτο- πρέπει να είμαι συνεπής στο blog μου και να μην αμελώ να γράφω, επειδή είμαι στεναχωρεμένος ή για άλλες τέτοιες πεζοδρομιακές αηδίες.
Ο Μανώλης με διαβάζει ανάμεσα σε πολλά άλλα σοβαρά (;) πράγματα... άρα επηρεάζω την σκέψη του...και είναι φυσικό να συμβαίνει αφού τα κείμενα μου μπαίνουν σαν αόρατες σφήνες στις αποφάσεις του και στα ενδιαφέροντά του.
Γράφω π.χ. για δυό γνωστές μου, που σε ηλικία 16 ετών (στις "Καλογριες" πηγαίνανε σχολείο) σκέφτηκαν να παίξουν το παιχνιδάκι: πουτάνες στην παραλιακή (10ετία του 70). Το λοιπόν σταμάτησε ένα αυτοκίνητο με δυό τύπους, τις βάλανε μέσα και τις πήγανε στο Καβούρι. Στη διαδρομή οι πιτσιρίκες φοβήθηκαν και άρχισαν τα: Παιδιά πλάκα κάνουμε ... και τέτοια.
Τις πηδούσανε επί 6 ωρο και δεν τις πλήρωσανε κι από πάνω. Το πιο αστείο είναι ότι (σαν το παλιό ανέκδοτο) η μία, που σήμερα είναι σύζυγος, σοβαρού Πανεπιστημιακού δασκάλου και αυστηρότατη μητέρα δυό κοριτσιών, επέστρεψε την επομένη (μόνη) και την γαμούσανε οι δυό όλο το βράδι.
Η άλλη (πάμπλουτη και με σουτιέν D+++++), το μετάνιωσε που έχασε την ευκαιρία και για μια 2ετία έπαιρνε ΜΟΝΟ στα όρθια γενειοφόρους χονδρούς !!!!!!!! Πέρσες (μιλάμε για εποχή Σάχη) στο Hilton. Ο Χομεϊνί την κατέστρεψε.
Σήμερα μένει με τη μαμά της και τρώει μόνο βιολογικά προϊόντα. Νομίζω ότι μια φορά την εβδομάδα πηγαίνει στον όρθο.
"Ανεβαίνει" λοιπόν ο Μανώλης και μαζί του «ανεβαίνει» κι αυτός ο τόπος.
Αμα γράψω για το πόσο ενδιαφέρον έχει το μανιάτικο μοιρολόι ή αναλύσω το θεμελιώδες ερώτημα «γιατί σε μένα, ρε πούστη μου;», τον "ρίχνω" τον Μανώλη, και τότε υπάρχει κίνδυνος να «πέσει» μαζί του και το πολιτιστικό (κι όχι μόνο) επίπεδο της χώρας.
Γαμώ την ευθύνη μου!
Τι δουλειά κάνει ο Μανώλης;
Λαδέμπωρ, όπως έλεγε και ένας φίλος του πατέρα μου!

ΥΓ. Παρακαλώ να είστε ευπρεπείς και με σοβαρές προτάσεις στα comments, γιατί όπως καταλαβαίνετε, όλοι έχουμε ευθύνη γιΆ αυτή την πατρίδα.

23.7.06

freeeeeeze


Ξαφνικά πάγωσε ο χρόνος.
Ολα άρχισαν να κινούνται διαφορετικά.
Αναγνωρίσιμα, αλλά διαφορετικά.
Σαν να μπήκε ένας ιός στον υπολογιστή και να τον αναγκάζει να έχει διαφορετικές αντιδράσεις.. Σαν να έχεις χάσει ένα ddt ή ddl... ή όπως αλλιώς την λένε αυτην την μαλακία.

Ο averel με έφερε ξανά μέχρις εδώ.
Τον διάβαζα χθες το πρωί στις 5 στο Σούνιο και έπιασα τον εαυτό μου να γελάει, όπως τότε που διάβαζα Τσιφόρο.
Το γέλιο μου σαν να κούνησε τον χρόνο.
Σαν ένα avi που είναι κολλημένο και ξαφνικά κάνει πρρρρρρ και πηγαίνει 30 frames πιο κεί.

Πάγωσε ο χρόνος.
Ολα τα ΟΝ είναι μόνιμα στο OFF.

Οι φίλοι μου με βλεπουν στεναχωρεμένο και ακροβολίζονται γύρω μου. Ξέρουν ότι είναι η εποχή που δεν θέλω να δω κανέναν. Δεν θέλω να βλέπω αγαπημένους τώρα που ο χρόνος είναι παγωμένος. Δεν καταλαβαίνω τη ζεστασιά τους, τα αστεία τους, τις προθέσεις τους.

Παραμένει κολλημένο το avi.
Πρέπει να κάνω reload.

3.7.06

Ολα ενταξει;

Κατ'αρχάς έχω μπλέξει με ένα mini-mac και προσπαθώ να θυμηθώ πράγματα γιατί τους mac τους έχω αφήσει χρόοοοοοοοονια πριν. Μιλάμε τώρα για άλλο πράγμα.
Κατα δεύτερο, δεν έχω πολλά να γράψω.
Ωραία την είχα βρει. Είχα βάλει τα μαύρα μου και εκεί που είχα κουλάρει έρχεται το βατραχοκόριτσο και μου κάνει ... επικήδειο.
...οτι σας αποχαιρέτησα με στυλ και άλλα τέτοια.
Κάτι σαν τον καθηγητή Λαντίνη.
Λοιπόν! Δεν αποχαιρετώ ανθρώπους.
Το τί βρίσιμο έχω φάει σε όλη μου την ζωή γι' αυτο το πργμα δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Ψυχολόγες, γκόμενες, φίλοι, συνάδελφοι...
Εμένα όμως μου θυμίζει την μαμά μου, που μου'λεγε την ώρα που φεύγαμε από την επίσκεψη:
-Αποχαιρέτησες τον θείο Νώντα;
(Κι εγώ έλαγα από μέσα μου: Οχι, βέβαια!)
Τωρα τελευταία μου έχουν πιπιλίσει το μυαλό ότι δεν είναι σωστό να μπερδεύεις τα παιδικά χρόνια, τους γονείς... και άλλα τέτοιου είδους κολλήματα.
Μαλακίες!
Αρχιδιές Γεωργίτσα μου! που λέει και ο φίλος μου ο Τάσος.
Πριν απο μερικά χρόνια ήμουν διευθυντής Δημοσίων Σχέσεων του ΜΕGA. Μιλάμε για μεγάλη εξουσία. Δεν έκανα εγώ δημόσιες σχέσεις με τους άλλους, οι άλλοι έκαναν με μένα.
Η δύναμη της τηλεόρασης!
Μππρρρρρρρρρρ...
Την πρώτη μέρα που κάθισα στο γραφείο μπήκε μέσα μια μοντέλα εκείνης της εποχής ( συγκλονιστικότερος κώλος της μεταπολεμικής Ελλάδας) με είπε "αγάπη μου" και το βράδι με κέρασε κινέζικο.
Δυστυχώς -επαναλαμβάνω! δυστυχώς- εκείνη την εποχή ήμουν καψούρης με το πιο ξενέρωτο πλάσμα του κόσμου και είχα μάτια μόνο γι' αυτην.
Μιλάμε για εξαιρετικά σπάνιο μαλάκα.
Μιλάμε επίσης για μεγάλη εξουσία. Δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος.
(Μη σας νιάζει έναν χρόνο κάθισα!) Το γλέντησα όμως ιδιατέρως και πρέπει να πώ ... μια και τόφερε η κουβέντα, ότι εκεί γνωρισα και συνεργάστηκα με τον (από παλιότερα) φίλο μου Τζόνι Καλημέρη, που είναι από τους λίγους που ξέρουν την δουλειά και μάλιστα με 'μαθε πολλά πράγματα)
Σ' αυτην λοιπόν την περίοδο ήμουν καλεσμένος σε κάποια εκδήλωση στην Καλλιθέα. Η μητέρα μου είχε επιμείνει να πάω. Πήγα! Τί να κάνω. Η μάνα μου δίπλα καμάρωνε για τον κανακάρη της (πού να της έλεγα και για τον συγκλονιστικότερο κώλο). Διάφοροι τύποι ήθελαν φυσικά να μου μιλήσουν και να μου πούν πόσο πολύ χαίροντα που με γνώρισαν, ότι έχουν κάποιο αίτημα, ήθελαν ραντεβού, τα σέβη τους και άλλες τέτοιοες αυλοκολακιές του κώλου.
Εκοβα βόλτες ανάμεσα τους με την μαμά δίπλα.
Κάθε φορά. Προσέξτε... κάθε φορά που έβλεπε κάποιον να μου χαμογελά μου έπιανε τον καρπό με τράβαξε προς το μέρος του και μου έλεγε μπροστά του: Χαιρέτησες τον κύριο Λαμογιοπουλίδη; Κολλητά μου τράβαγε το χέρι του και μου το'βαζε στο δικό του, ο οποίος μου έλεγε κάτι που τέλειωνε σε "...σέβη μου!"
Την πήρα σε μια γωνιά και της εξήγησα ότι μπορώ να χαιρετώ και μόνος μου. Την διαβεβαίωσα επίσης ότι είχα αποφοιτήσει εδώ και πολλά χρόνια από την Γ' Δημοτικού.
-Εντάξει! μου είπε... και αμέσως μου άρπαξε το χέρι "φεύγει η κυρία Κωλοτρυπίδου. Την χαιρέτησες; και μου το΄βαλε στο χέρι της κυρίας Κωλοτρυπίδου, νηπιαγωγό, που ερχόταν κατα πάνω μας... που ήθελε να κάνει εκπομπή στο MEGA.
Ποιά εξουσία: Αμα η μαμά σου θέλει , την γάμησες.
Tί μου λένε τώρα;
Ο,τι δεν αποιχαιρετώ κόσμο.
Ε, δεν αποχαιρετώ. Είναι ποινικό; Δεν κατάλαβα.
Εδω στην μπλογκόσφαιρα τα πράγματα είναι smooth.
Είναι σαν τις επισκέψεις σε σπίτια φίλων, που δεν έχεις όρεξη να μιλήσεις, αλλά χώνεσαι στον καναπέ τους και εισπράττεις την ατμόσφαιρα. Ωραία ασφάλεια ε;
Κλείστηκα στο δωμάτιο μου. Οι εδώ φίλοι μου μου κτύπησαν την πόρτα.
Οταν θέλησα, άνοιξα.
Το οφείλω κατα πολύ στο βατράχι.
Ρε συ Costadina πολύ έχω ζηλέψει με το Wordpress.
Katlsobrako, ευχαριστώ για το Dribble+Drink.
Pascal, Mην σε δω να το βγάλεις το ταλέντο από το νετ και το κάνεις real. Θα σε φάνε στην πρώτη γωνία, έτσι που σε'κοψα. Εδώ είσαι υπέροχος και έχει μέλλον το κόλπο. Εχεις δικιο! Φοβερός τύπος ο Αverel.