4.10.07

it's none of my business

Πριν απο μερικά χρόνια –στην αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης- καθόμουνα με εναν φίλο μου δημοσιογράφο στην καφετέρια ενός καναλιού –όπου δουλεύαμε και οι δυό- και πίναμε καφεδάκι πριν πιάσουμε βάρδια. Ο φίλος μου ήταν αρχισυντάκτης του δελτίου ειδήσεων.

Εκεί που τα λέγαμε, πλησιάζει ενας νεαρός –δεν τον ήξερα- που καταγόταν από το ίδιο μέρος με τον φίλο μου. Από ο,τι κατάλαβα συμπαθιόντουσαν πολύ, γιατί ο φίλος μου είναι μουντρούχαλος τύπος και δεν του αρέσουν τα πολλά-πολλά. Περιέργως πώς με τον νεαρό ήταν ιδιαιτέρως άνετος... Ηχολήπτης, όπως μου είπε , όταν μου τον συνέστησε...

-Τί κάνεις ρε; Πώς τα πάς; Πού είσαι; τον ρώτησε ο φίλος μου αρχισυντάκτης.

-Πουθενά ρε παιδί μου... είμαι άνεργος εξη μήνες... γι’ αυτό πέρασα από δω... έχετε καμμιά ανάγκη;

-Στην τηλεόραση όχι... θα κοιτάξω στο ραδιόφωνο και θα σου πώ... σε βρίσκω στα ίδια τηλέφωνα;

-Πάντα!

-Γειά ρε... αλήθεια χάρηκα που σε είδα... άμα δεις τη μάνα σου να της δώσεις χαιρετίσματα... Μην το ξεχάσεις....

-Οχι... ούτε εσύ....

Οταν έφυγε μου είπε:

Σπουδαίος ηχολήπτης... τον θυμάμαι από μικρό... ή μάνα του ήταν φίλη με την μάνα μου.

Κάναμε κανα-δυο τσιγάρα... όταν μπήκε στην καφετέρια ο αρχισυντάκτης του δελτίου του ραδιοφώνου. Ηρθε κατα πάνω μας και λέει του δικού μου:

-Ψάχνω επειγόντως εναν ηχολήπτη. Ξέρεις κανέναν;

-Μπααααααα....

Οταν έφυγε τον κοίταξα με απορία:

-Ρε μαλάκα, πριν απο λίγο δεν μου΄λεγες ότι ο νεαρός.... που τον συμμπαθείς και σε συμπαθεί τόσο....

-Ναι...

-Ε, γιατί δεν τον έστειλες στο ραδιόφωνο;

-Για να συνεχίσω να τον συμπαθώ και το σπουδαίοτερο: για να συνεχίσει να με συμπαθεί.

Δεν μου άρεσε καθόλου. Κώλος γίναμε.

Υποθέτω ότι ούτε και σε σας που το διαβάζετε, σας αρέσει...

Και όμως με τον φίλο μου έχουμε πάνω-κάτω τα ίδια χρόνια σ’ αυτη τη δουλειά. Εκείνος εκείνη την εποχή ήταν ΑΡΧΙ-συντάκτης και εγώ μόνο συντάκτης. Σήμερα λύνει και δένει και εγώ προσπαθώ να διαφυλλάξω ότι αγαπώ στην δημοσιογραφία σ’ αυτο εδώ το blog.

Οχι, δεν διαμαρτύρομαι, αντιθέτως καμαρώνω γι’ αυτον και το ξέρει... ούτε ζηλεύω, γιατί όταν καθόμουν σε άλλο τραπέζι εγώ και σε άλλο ο φίλος μου...στο δικό μου ερχοντουσαν οι συνάδελφοι να πιούν καφέ, αρκούσε όμως ενα μικρό αδιόρατο νόημα του για να τρέξουν απίστευτα στο δικό του.... τό’βρισκα δουλικότητα εκ μέρους τους, αλλά τελικά ήταν μόνο: επιβίωση.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Τόσα χρόνια μετά.

Προφανώς το πράγμα είναι πιο απλό: Ετσι παίζεται το παιγνίδι.

Ναι, εγώ κάνω λάθος για τη ζωή. Μου το’πε πριν από 4-5 χρόνια ενα απόγευμα στο Αμστερνταμ το φιλαράκι μου, η Δέσποινα και δεν την πήρα στα σοβαρά. Τουλάχιστον όχι εκείνη τη στιγμή.

Δεν το λέω για υπεκφυγή.

Το λέω αυτοκριτικά.

Αν μετανιώνω; Και βέβαια μετανιώνω. Βασικά, που έπαιξα αφελώς λάθος στοίχημα.



η ομορφιά είναι παντού, αρκεί να θες να τη δεις




7 σχόλια:

savra είπε...

"Αν μετανιώνω;..."
και τώρα, τι;

Tsatilas είπε...

Πιστεύω πως σε καταλαβαίνω για τα παραπάνω. Τι δουλειά έχεις όμως με τον Τριανταφυλλόπουλο; Δίνοντας του και εύσημα που σε άφησε να φωτογραφίσεις!!! Χίλιες φορές να μας δείξεις αυτές τις πανέμορφες γυναίκες αντί για στιγμές από την "κίτρινη ζούγκλα" του προηγούμενου post. Αποφεύγουμε να ανοίξουμε τηλεόραση για να μην βλέπουμε "Μάκηδες", μην τον κουβαλάς και εδώ.
Συγγνώμη που το πρώτο μου σχόλιο στο blog είναι γκρινιάρικο, αλλά αν σου έγραφα κάθε φορά που συμφωνώ μαζί σου θα ήμουν βαρετός.
Tsatilas

michelan είπε...

Το μοτό είναι:
'Μακριά και αγαπημένοι,
για να μη βρεθούμε τσακωμένοι...'
[χωρίς όμως να το παίρνει χαμπάρι ο άλλος...]

Άν εφαρμοζόταν έστω και κατ' αυτόν τον τρόπο στην ελληνική κοινωνία,
θα υπήρχε αξιοκρατία
[≠ ρουσφετοκρατία].

Και δεν θα χρειαζόταν το παλικάρι να πηγαίνει να παρακαλάει για δουλειά.
Θα είχε βρει αυτό που του άξιζε, έχοντας ψηλά το κεφάλι...

ΥΓ. έχεις παρατηρήσει οτι φωτογραφίζεις ωραίες μελαχρινές;

manosantonaros είπε...

savra... Και τώρα τίποτα... τί τί; Δεν έχει τί; Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι... αλοίμονο, αν μπορούσαμε (πάντα) να κάνουμε τα ποστ πραγματικότητα.

Tsatlias... Χαχαχαχαχα καλό είναι να διαφωνείς και να μη συμφωνείς πάντα... Ξέρεις, μερικά πράγματα είναι παραπάνω από την κριτική. Ο Μάκης, όπως γράφω στο video, υπήρξε πάντα σπαθί με μένα. Αυτό δεν το ξεχνώ, γιατί αμα το ξεχάσω δεν έχει νόημα το περιεχόμενο του σημερινού μου ποστ... οι υπόλοιποι χμμμμμμ... δεν είναι τόσο ανοικτοί...

michelan....ναι, ρε γαμώτο, αυτο το μότο εννοούσα. Οσο για τις μελαχροινές.... φίλε μου, λίγα πράγματα γίνονται τυχαία στη ζωή...

popi είπε...

Όχι μόνο δεν μετάνοιωσες αλλά νομίζω ότι καμαρώνεις κιόλας που έμεινες πιστός σε πέντε αξίες και άλλα τόσα ιδανικά.
Να τις χαίρονται Μάνο τις καρέκλες που ζεσταίνουν -συνήθως είναι και ηλεκτρικές!- όσοι προτιμούν να κάνουν αδιόρατο νεύμα για να γεμίσει το τραπέζι τους με "συναδέλφους". Όσοι αφήνουν στην ανεργία άξιους φίλους ενώ έχουν δουλειά να προσφέρουν, κλπ κλπ κλπ
Χίλιες φορές συντάκτης χωρίς το αρχι- μπροστά, αλλά με ουσία και ανθρωπιά.

Μου έλεγες να δω το blog σου. Το έκανα πολύ καιρό πριν. Δεν έτυχε να σου το πω.
Μ' αρέσει όμως.
Σε διαβάζω συνέχεια χωρίς ποτέ να σου έχω αφήσει σχόλιο. Σήμερα, μάλλον, άγγιξες μια ευαίσθητη χορδή. Μπράβο σου.

Π?

manosantonaros είπε...

popi... Ξέρεις ποιό είναι το κακό; Συνήθως τέτοιου είδους κείμενα μπορεί βέβαια να ακουμπούν τους αναγνώστες τους, αλλά βασικά πηγαίνουν συστημένα σε έναν αποδέκτη... Και όπως πάντα, ο μόνος που δεν παίρνει πρέφα είναι ο αποδέκτης...

Μοιράιδα είπε...

καλα κανεις και μενεις πιστος στα θελω σου και αυτο εχει σημασια...
με φρικαρε ο αρχισυντακτης ντεμεκ αλλα αν το δω σφαιρικα καλυτερα το μακρια και αγαπημενοι...
οπως και να εχει τα πραγαματα ειναι ομορφα οταν ομορφα τα κοιτας
καλη μας μερα και καλη μας συνεχεια...