25.11.07

χαρτί-μολύβι-γόμα








Oταν ο πατέρας μου βγήκε στη σύνταξη, υπέθεσα ότι θα άφηνε τα σκίτσα... Τουλάχιστον την καθημερινή τους παραγωγή.

Φυσικά έκανα λάθος.

Την δεκαπλασίασε.

Τηλεφωνούσα στη μάνα μου:

-Τί κάνει ο μπαμπάς;

-Εργάζεται....

-Τί εργάζεται ρε μάνα, αφού δεν δουλευει πια...

-Σκιτσάρει συνέχεια και κατεβάζει ιδέες. πάω στη θειά σου για καφέ, γιατί ο πατέρας σου μου είπε ότι έχει πολύ δουλειά.

Μου άρεσε πολύ αυτό που έκανε. Ξεπέρασε το σοκ της απραγίας συνεχίζοντας να κάνει αυτό που πάντα αγαπούσε. Θείο δώρο αυτό. Κλεινόταν στο γραφείο του, έβαζε τις κασέτες με τη μουσική που αγαπούσε, φορούσε ενα ελαφρυ κοτλέ παντελόνι, παντόφλες, πουκάμισο και φουλάρι... πριν τα ζωγραφίσει τα έφτιαχνε νοητά στον αέρα, μετά έπαιρνε το χαρτί και μέσα σε 2-3 δευτερόλεπτα το’φτιαχνε... ταυτόχρονα σφυριζε παράφωνα το τραγούδι που άκουγε....

Εβαζε το ένα σκίτσο πάνω στο άλλο, λες και ήταν πίτσες...

Την άλλη μέρα τα ξεκαθάριζε... Πέταγε με άνεση πολλά.... τα έδειχνε σε κάποιον που συμπτωματικά περνούσε από το σαλόνι μας... οι περισσότεροι ενθουσιαζόντουσαν με όλα και αυτό το εξενεύριζε... δεν ταδειχνε για να του πούνε μπράβο... αλλά για να έχει και μιαν άλλη γνωμη... μετα τα «περνούσε» με μαρκαδόρο...έσβηνε τα μολύβια (πράγμα που είχε αναθέσει στη μάνα μου...που το λάτρευε) και μετα τα χρωμάτιζε. Μιλάμε για καμμιά 100στη σκίτσα τη φορά.

Συνήθως μονοθεματικά. Κάτι έβλεπε, μάθαινε και το’κανε γελοιογραφίες. Π.χ. μια εποχή που είχαμε πρόβλημα νερού, έφτιαξε έναν απίστευτο αριθμό γελοιογραφιών για το θέμα, τα’βαλε σε έναν φάκελο, έγραψε απο πάνω «Το νερό...νεράκι» και το’βαλε πάνω σε άλλους φακέλους, που έλεγαν « Φιλιπινέζες», «Υφαλοκρηπίδα» κ.λ.π.

-Τί θα τα κάνεις αυτα ρε πατέρα; τον ρωτούσα συχνά-πυκνά.

-Βιβλίο!

Ηταν το αστείο μας. Εξέδοσε 2-3 γελοιογραφικά βιβλία σε όλη την καριέρα του...που τα χάριζε σε φίλους του και επισκέπτες.... αλλά όλη αυτη την φοβερή δουλειά δεν την εξέδοσε ποτέ.

Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι δεν τον ενδιέφερε καθόλου να εκδόσει βιβλία. Του αρκούσε που τα έφτιαχνε και τα θαύμαζαν οι υδραυλικοί, οι ταπετσέρηδες, το παιδί από το σουπερ μάρκετ, οι φίλοι μας κ.λ.π. Οταν γνωρισα τον Σακελλάριο, μου έδωσε την ίδια εντύπωση. Το’χα ακόμα πιο έντονο με τον Τσιφόρο και χάρηκα πολύ όταν πρόσφατα μου το επιβεβαιώσε ο φίλος μου, ο κ. Δημήτρης Λιμπερόπουλος, που τους ήξερε όλους αυτούς και δούλεψε μαζί τους.

(Μην τον ξεχνάτε τον κ. Λιμπερόπουλο, γιατί κάνει πράγματα, που δεν θα τολμούσαν να τα κάνουν ουτε 30άρηδες. Πολλές φορές με τιμά αναφέροντας αυτα που’χω γράψει και ποστάροντας φωτό μου. Με συγκινεί πολύ αυτό.... γιατί εγώ είμαι στο συνάφι του και όπως καταλαβαίνετε έχει περισσότερη αξία!)

Τί λέγαμε;

Α, ναι για τον Αρχέλαο...ξέρετε, πάντα είχα δυσκολία με αυτό. Μου θυμίζει την Ντόρα που λέει: Μητσοτάκης και εννοεί: ο μπαμπάς μου!

Πολλοί με πιέζουν να κάνω τα σκίτσα του, εκθεση. Μπαααα σαν μνημόσυνο μου μοιάζει. Να τα κάνω βιβλία... Μπααααααα... εδω δεν ήθελε εκείνος... πώς να θέλω εγω?

Το Internet εδω και πολύ καιρό μου κλείνει το μάτι. Θα ήθελα να τα κάνω κινούμενα σχέδια. Θα ήθελε και εκείνος. Θα ξετρελλαινότανε από τη χαρά του. Δυστυχως δεν έχω ακόμα την τεχνογνωσία. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έχω και το αντίστοιχο ταλέντο. Ελπίζω κανένας τρελλαμένος πιτσιρικάς να μου κτυπήσει την πόρτα.

6 σχόλια:

magica είπε...

μπορείς όμως να κάνεις μια ιστοσελίδα με τη δουλειά του, ε;

John Karakatsanis είπε...

Ναι όντως μία ιστοσελίδα για αρχή με τα σκίτσα του θα ήταν νομίζω ό,τι πρέπει.

κ. Μάνο χάρηκα που σας είδα και χθες στο Μοναστηράκι (στο Θανάση).

patsiouri είπε...

Ξέρω έναν πιτσιρικά που σίγουρα θα προσφερθεί αφιλοκερδώς!

eleftheria είπε...

Της ψυχής μας τα αποτυπώματα κρίμα να μένουν στα συρτάρια...σαν ίχνη που κάποιος άφησει ένα πρωινό στο χιόνι, κάνε κάτι Μάνο, χρειαζόμαστε όλοι κάπου κάπου μια σταλιά ελευθερίας να πετάξουμε ψηλά...καλημέρα!

Giannis Kafatos είπε...

Μάνο μου, παρακλάδι στη σελίδα σου να τα κάνεις, και να δείξεις και τις εξαιρετικές πέτρες (έχω την τιμή να έχω κι εγώ μια - που μου είχες χαρίσει)
ή να τα κάνεις ένα βιβλίο και να δώσεις τα δικαιώματα κάπου που κι ο Αρχέλαος θα συμφωνούσε.
Τώρα θα μου εσύ έγραψες το ποστ για να βρεις κάποιον εμπνευσμένο "καρτουνά" κι ο κάθε Καφάτουλας σου λέει το μακρύ και το κοντό του. Κουράγιο νομίζω ότι έχεις ακούσει και χειρότερα!
καλή εβδομάδα

november είπε...

Τα μήλα πέφτουν κάτω από τις μηλιές, λένε... ;-)