28.11.07

ντάμπλιγιου ντάμπλιγιου ντάμπλιγιου





Xθες βράδι έκανα το ακατόρθωτο.
Εξηγησα από το τηλέφωνο σε εναν άνθρωπο, που ήξερε λίγα (ευτυχώς σχετικά αρκετά) από internet και υπλογιστές, και δεν τόν σκότωσα, δεν έπαθα εγκεφαλικό, δεν ξετρίχιασα τις γάτες ... πώς να φτιάξει ενα blog σε έναν server που δεν είναι ούτε το blogspot ούτε το wordpress…
Τουλάχιστον επί 4 ωρο ήμουν ευγενικός, κόσμιος και επεξηγηματικός. Ο λόγος είναι απλός. Οχι δεν ήταν η Δημητρα Ματσούκα (που μεταξύ μας, την είδα απο κοντά και δεν λέει δα και πολλά!) που μου’κανε τσαχπινιές από το τηλέφωνο, αλλά ένας 82χρονος κύριος... που ήθελε να μάθει... και όχι μόνο να μάθει, αλλά να ποστάρει, να ανεβάσει φωτογραφίες, και να βάλει slideshows.
O Δημήτρης Λιμπερόπουλος, που γεννήθηκε το 1925 ( θα σας πω γιατί λέω φόρα παρτίδα την ηλικία του) μου τηλεφώνησε χθες το απόγευμα. Είχε πολύ καιρό να το κάνει...
-Τί κάνεις Μάνο;
-Μια χαρά κ. Λιμπερόπουλε... Εσείς;
-Ασε, δεν είχα internet για μια εβδομάδα και τρελλάθηκα. (προσεξτε δεν σας μιλάω για 17αρη... για 82χρονο σας μιλάω)....
-Τωρα εντάξει;
-Ναι... δεν σε βλέπω να γράφεις πολύ στο blog σου...
-Η αλήθεια είναι ότι ψιλοβαρέθηκα... τώρα θέλω να κάνω άλλα...
-Τρελλός είσαι μωρέ... σαν και μένανε. Να σου πω... βρήκα ενα blog που μου’χες φτιάξει πριν απο καιρό....
-Ναι, και με είχατε βρίσει, λέγοντας μου.... Μηηηηηηηηη με μπερδεύεις με άλλααααααααααα....
-Ναι, αυτό...
-Και;
-Μ’αρεσε πολύ... και επειδή βαρέθηκα το δικό μου, ήθελα να μου πεις δυο τρία πράγματα....
-Ευχαρίστως... είστε μπροστά στον υπολογιστή σας;
-Ναι... Πείτε μου τη διεύθυνση...
(Δεν θυμάται τη διεύθυνση, αλλά τον τίτλο του πρώτου δοκιμαστικού ποστ που΄χε γράψει... I met them… )
-Το’χετε μπροστά σας;
-Ναι...
-Αυτό είναι ο τίτλος... διαβάστε μου την διεύθυνση...
-Πού είναι η διεύθυνση;
-Στο άσπρο πάνω-πάνω...
-Εκεί ειναι το γκούγκλ...
-Οχι, το γκουγκλ....τη διεύθυνση...
-Δεν υπάρχει...
-Δεν μπορώ να σας βοηθήσω τότε...
-Καλά, Μάνο δεν πειράζ..... ααααααααααααααααα το βρήκα... περίμενε... λέει ντάμπιγιου-νταμπλιγιου-νταμπλιγιου.... για να δω έχει τελεία μετά;
-ΕΧΕΙ!
Μου λέει τη διεύθυνση... (δεν σας τη λέω γιατί ο ίδιος θέλει να’ναι πανέτοιμος όταν το παρουσιάσει).... θυμάμαι.... μπαίνω....
-Για πείτε μου τον κωδικό...
-Δεν τον έχω... είμαι τσαπατσούλης βρε παιδί μου....
-Ούτε εγώ τον θυμάμαι... σας είχα πει να τον γράψετε κάπου...
-Ε, τον έγραψα, αλλά πού;
-Λυπάμαι... να κάνουμε ένα καινούργιο....
-Οχι, αυτό μ’αρεσε.... βλέπω την φωτογραφία της Κάλας... σου΄χω πει ότι την γνωρισα στην Γλυφάδα;
-Προσπαθώ να θυμηθώ τον κωδικό...
-Δεν πειράζει... θα συνεχίσω στο παλιό μου.... Γειά σου Μάνο...
Εκλεισα το τηλέφωνο. Δεν είχα προσπαθήσει και πολύ. Είχε και Champions League… Eκεί που καθόμουνα και χτένιζα την Sherpa, μουρ’θε... ο κωδικός...
Πήγα στο κομπιούτερ. Μπήκα στην διεύθυνση, έβαλα το username και τον κωδικό. Τέλεια....
Τηλεφώνησα στον κ. Λιμπερόπουλο.
Χοροπηδησε από τη χαρά του. Εφερε χαρτί και μολύβι (με σκοτώνει αυτό)...
-Λοιπόν είστε ακόμα στο internet…
-Ναι...
-Στην ίδια σελίδα;
-Στην ίδια...
-Μην κάνετε τίποτα... επαναλαμβάνω: μην κάνετε τίποτα!
-Εντάξει...
-Γράψτε το username…
-Στα λατινικά;
-Ναι;
-Σε πεζά;
-Ναι
-Να βάλω τελεία;
-Οχι!
-Ωραία τογραψα.
-Τώρα πηγαίνετε τον κέρσορα....
-Ποιόν;
-Το βελάκι στο κουτάκι με το password…
-Δεν έχει τέτοιο κουτάκι...
-Εχει ακριβώς απο κάτω....
-Δεν έχ.... αααααααα ναι... τογραψα...Χαχαχαχαχα πως σουρθε αυτος ο κωδικός.... χαχαχαχαχαχαχαχαχα Το πάτησα.
-Σας είπα εγω να το πατήσετε;
-Οχι, αλλά το πάτησα...
-Ξανά από την αρχή.
-Ποιάν αρχή;
-Σβήστε τα όλα;
-Ολα-όλα;
-Οχι, τον υπολογιστή... τις σελίδες....
-Εντάξει...
-Ξανά... ντάμπλιγιου-ντάμπλιγιου-ντάμπλιγιου ...
-Βγήκε «ο ελληνικός ιστός...»
-Ε;
Πέρασε ένα 5λεπτο για να καταλάβω ότι δεν είχε μπάρα διευθύνσεων, αλλά το κουτάκι του Google, όπου μέσα έγραφε: www…….
To λυσαμε το πρόβλημα... και μπήκε στην χώρα των θαυμάτων.... Τα αποθηκαύσαμε όλα στα … Αγαπημένα....
Σας ορκίζομαι ότι αξιζε η κούραση και ο εκνευρισμός μου.
-Δεν θα κοιμηθώ σήμερα το βράδι... μου είπε...
Φτιαξαμε μαζί το πρώτο δοκιμαστικό. Ηθελε να ποστάρει φωτο... να βάλει λεζάντες... μαθαίνει απίστευτα γρήγορα....
Κλείσαμε το τηλέφωνο....
Μετα από κανένα μισάωρο τον θυμήθηκα.
Για να δω τί κάνει....σκέφτηκα.
Μπαίνω στην σελίδα... Θαύματα και πράγματα... έχει κατεβάσει και YouTube.
-Του τηλεφωνώ στις 2.30 το πρωί...
-Ποιά είναι η ημερομηνία γέννησης σας;
-20 Σεπτεμβρίου του 1925.
-Ωραία...
-Θα μου βγάλεις το ζώδιο;
-Οχι, θα σας βάλω σε ένα κόλπο...
-Δεν θέλω... άλλα.... άσε με να απολαύσω αυτο που έμαθα μόλις πριν...
-Καλά!
-Ακούς; Μην με βάλεις πουθενά αλλού.
(Βαράτε με κι ας κλαίω!)
Εκλεισα προσποιούμενος ότι νυστάζω. Του άνοιξα μια σελίδα στο Facebook. Βάζω στοίχημα ότι δεν πρέπει να υπάρχει εκεί μέσα μεγαλύτερος σε ηλικία... επίσης υποθέτω ότι θα’ναι και λίγοι ανα τον κόσμο...
Του έβαλα τις αγαπημένες του φωτο, που έκλεψα από το blog του… του έφτιαξα ενα mood (eimai poly efxaristimenos pou eimai edo!)… εβαλα στο profile του μια φωτο που είναι με τον Ωνάση και του ξανατηλεφώνησα.
-Αααααααααααααααααααχ, δεν σου είπα να μην μου φτθάξεις καινούργια πράγματα....
-Θα ενθουσιαστείτε.
-Δεν θέλω....
-Καλά, δεν πειράζει... Καληνύχτα.
-Περίμενε... Αχ, θα με τρελλάνει... εχω κλείσει και τον υπολογιστή και είχα ξαπλώσει....
-Πωπωπωπω συγγνώμη... νόμιζα ότι είσασταν ακόμα ξύπνιος...
-Ξύπνιος είμαι... σκεφτόμουν τί να γράψω στο καινούργιο μου blog. Κάτσε να σηκωθώ....
-Μα όχι... κι αυριο μέρα είναι...
-Απαπαπαπαπα... τώρα....
Κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του .... ταραμταραμ άνοιξε κάποια στιγμή... ξαναρχίσαμε.... γραψτε τη διεύθυνση... πού;....δεν υπάρχει.... ααααααααααααααααααααααα το είδα κ.λ.π.
Και μπήκαμε στο Facebook.
-Nα αλλάξουμε το mood... Δεν μαρέσει το Dimitris is efxaristimenos pou einai edo… να το αλλάξουμε σε Dimitris is geros anamesa stous neous…
-OK! To αλλάζω.
-Οχι, εσύ... εγώ.Δείξε μου....
Του έδειξα και τ’ αλλαξε... Καταλαβε σε δευτερόλεπτα ότι η επικοινωνία άλλαζει συνεχώς και εντελώς...
-Ο κόσμος θα σας πλησιάζει γι’ αυτό που είστε και όχι γι’ αυτα που γράφετε... του είπα.
Του άρεσε...
-Κλείσε τώρα... γιατί έχω έμπνευση και θέλω να γράψω ενα κείμενο...
-Για το blog λέτε;
-Οχι μωρέ... για το facebook ...πωπωππωπω τί σκέφτηκαν οι άνθρωποι... α, και θα αλλάξω και τη φωτογραφία με τον Ωνάση... Θα βάλω μια δική μου ...γέρος... να μην νομίζουν τα παιδιά ότι τους λέω ψέμματα.... Γεια σου τώρα... πάνω γράψω....
Είναι 05.44...
Δεν άξιζε τον κόπο;
Ε;

Α, και μια λεπτομέρεια: Liberopoulos με "i" κι όχι "y", γιατί τον εκνευρίζει.

16 σχόλια:

magica είπε...

Μου αρέσει να βλέπω τέτοιες ηλικίες στο internet, έχουν πολλά να μας δώσουν.
Άξιζε Μάνο. Πολύ!

Giannis Kafatos είπε...

Magic!
Μαγικός διάλογος, μη μου πεις ότι δεν τον απόλαυσες? Είμαι βέβαιος, νομίζω δε ότι τον απόλαυσες περισσότερο όταν τον έγραφες και θα τον απολαύσεις ακόμη περισσότερο όταν καταφέρουμε και μας τον μεταφέρεις live. κι όταν λέω "μας" εννοώ τη φίλη μας, την αφεντιά μου και τα περλκόμενα!
Πάντως δίνει κουράγιο ένας τέτοιος τύπος!
καλή μέρα - κρύο κάνει ε!

An-Lu είπε...

Μετά απορείς γιατί κάποιοι άνθρωποι μένουν πάντα νέοι;
;-)

pitsiloti είπε...

Πολυ καλό... Τέτοια κάνεις και γίνομαι σούπα.....
Μου χρωστάς και μένα ενα μάθημα, στα blogs, φαντάζομαι το θυμάσαι......
Αντε κοιμήσου τώρα γιατί φαντάζομαι είσαι ξενύχτης...

michelan είπε...

Ακολουθεί τον δρόμο του Ζορμπά...

Μαύρος Γάτος είπε...

Απίθανο! Εϊδα τις φωτογραφίες της Κάλλας που ανέβασε κι έπαθα πλάκα! Σκέψου να ανεβάσει όλο το υλικό που έχει... Θα είναι ένα πολύτιμο διαδικτυακό αρχείο, ένα ζωντανό μουσείο!

Αλλά γιατί στο My Opera? Πρέπει να έχεις λογαριασμό εκεί για αν μπορέσεις να σχολιάσεις...

drowsy george είπε...

kala milame boreis na kaneis polla pragmata apo to thlefwno

ektos apo to daskalo tou internet boreis na kaneis kai ton papa kai thn poutana

xe xe xe ... plaka kanw

filia sthn trith kai tetarth hlikia

The Torch είπε...

Πριν από κάποια χρόνια προσπάθησα να βάλω την μητέρα μου να μου στείλει ένα e mail από τον υπολογιστή μου στο σπίτι, για να πάρω το κείμενο στο γραφείο. Τότε η μητέρα μου φοβόταν να πιάσει το ποντίκι και για να κλικάρει πατούσε το δάχτυλό της τόσο δυνατά που το ποντίκι άλλαζε θέση. Όταν τελειώσαμε ήμουν κατάκοπος. Μου πήρε περίπου 45 λεπτά.
Σήμερα η μητέρα μου είναι 70, έχει ένα laptop και προσπαθεί. Νά ναι καλά η γυναίκα.

alzap είπε...

:-)
Πήγα, είδα, θαύμασα, θυμήθηκα.
Μάνο το χέρι βοήθειας που έδωσες είναι απο τα πιο όμορφα και ουσιαστικά πράγματα που έχεις κάνει στο μπλογκ σου.
Στο χρωστάμε.
Καλημέρα

Λυκαων ο Αναμοχλευτής είπε...

Τα χρόνια που περνάνε κάποιους μας δυναμώνουν, μας κάνουν πιο ζωντανούς, σε πείσμα τόσο του χρόνου όσο και κάποιων νεότερων, που δεν θέλουν να πάρουν μαθήματα ζωής από εκείνους που ξέρουν όχι μόνο να ζουν, αλλά κυρίως ΓΙΑΤΙ ζουν.

Εμείς πάντως το δηλώνουμε «στεντορεία τη φωνή» πως:
«ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ
ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ!..»

Λυκάων ο Αναμοχλευτής
συνειδητός αείπαις

αθεόφοβος είπε...

Να εύχεσαι όταν φτάσεις στην ηλικία του κάποιος «νεαρός » σαν εσένα να σου δείχνει τα καινούργια κόλπα.
Μάλλον όμως εσύ θα του δείχνεις!

drowsy george είπε...

ekeino to paixnidaki me ta teratakia, an boreis na to ksanavaleis?

manosantonaros είπε...

ρε συ Τζορτζ...δεν θυμαμαι την διευθυνση που τοχα κατεβάσει... ισως να μπορεί να βοηθήσει ο michelan που είναι ο... ιστορικός του πράγματος.

michelan είπε...

Invaders...
.
Όλα τα Games και Utilities...
.
Αμοιβή (μου),
η μετάφραση των οδηγιών για το Typing...;)

manosantonaros είπε...

χαχαχαχαχ michelan ουτε εγω μπορω να το μεταφράσω. Thnx anyway

fava είπε...

Αχ και να έβαζες τους διαλόγους σε αριστερη περασιά... αχ! :)