31.12.07

Aντωναριά1
















Για κλείστε τα μάτια σας και θυμηθείτε, πώς σας μάλωνε ο πατέρας σας, όταν γυρνούσατε πολύ καθυστερημένα το βράδι σπίτι;
Μμμμμμμ;
Εμένα πάντως με μάλωνε με ...σκιτσάκια... που έφτιαχνε σε χαρτί. Τα ακούμπαγε στο μαξιλάρι μου. Ενας τύπος με άγριο βλέμμα και μεγάλη μύτη κρατούσε ενα ρόπαλο και η λέζαντα έλεγε: «Θα σου σπάσω το κεφάλι, αν ξαναργήσεις!!» Μετα τον άκουγα που γέλαγε πνιχτά από την κρεββατοκάμαρα...
Αποτέλεσμα;
Στην πραγματικότητα ποτέ δεν άργησα περισσότερο από ό,τι αργούσαν και οι φίλοι μου, που πολύ φοβάμαι ότι εκείνους δεν τους μάλωναν με σκιτσάκια.
Η ζωή είναι απλή και επειδή είναι απλή είναι υπέροχη.
Μου έγραψε η Toula M. τις ευχές της, έχοντας την βεβαιότητα ότι το προηγούμενο ποστ μου θα ήταν το τελευταίο γι’ αυτην την χρονιά. Θεωρητικά είχε δίκιο. Δεν με έβλεπα να ξαναγράφω μέχρι την Πρωτοχρονιά και τότε το ξανασκέφτηκα και ξύπνησε μέσα η πόκα.
Μεγάλωσα στην Καλλιθέα. Οι «αληταράδες» (το λέω με ΜΕΓΑΛΗ αγάπη) που μεγάλωσα παίζανε χαρτιά από το νηπιαγωγείο. Ich auch! Η περιοχή, βλέπετε συνόρευε με τον Ιππόδρομο. Ο τζόγος ήταν ένα με την μυρωδιά των γιασεμιών. Αν θέλετε μπορούμε να παίξουμε κουμ-καν, Θανάση (όχι μπιρίμπες και αηδίες) που στις 10 παρτίδες θα σας βγάλω 4 κομπλάν. (κομπλάν=παίρνεις τα φύλλα και αυτά είναι έτοιμα και βγαίνεις αμέσως)... Δηλαδή 10 στα 10 θα σας έβγαζα, αλλά θα το ψυλιαζόσταν, οπότε περιορίζομαι στα 4 ή το χειρότερο στην τελευταία παρτίδα..αρκετή για να πάτε σπίτι σας με τα πόδια.
Θυμάμαι ότι μαζευόμασταν και πηγαίναμε στην «Αρχιτεκτονική» και αφήναμε τους φλούφληδες του Κολωνακίου να κερδίζουν ΟΛΟ το βράδι, αλλά όχι και στο τέλος του βραδιού. Και αυτοί το εύρισκαν ατυχία και μας εκλιπαρούσαν να ξαναπάμε και το άλλο βράδι... Μια στις τόσες τους κάναμε το χατήρι.
Πρίν απο λίγο καιρός σε μια κουβέντα, ένας κύριος που ήθελε να μου δείξει πόσο ξέρει τη ζωή μου είπε: «Εγώ κ. Αντώναρε, έμαθα να μετράω (οι καλοί χαρτοπαίκτες μετράνε φύλλα...δεν θυμούνται) στην «Αρχιτεκτονική».»
Κατουρήθηκα στα γέλια, αλλά δεν το’δειξα... και έλεγα: «Καπου τον έχω ξαναδεί... κάπου τον έχω ξαναδεί....»
Εκεί λοιπόν που ξύπνησε η πόκα μέσα μου, σκέφτηκα την μπλόφα που πήγα να βάλω ο ίδιος στον εαυτό μου. Το τελευταίο ποστ της χρονιάς ήταν «αφιερωμένο» στους ΣΚΥΛΟΥΣ των blogs… Λοιπόν εγώ αν ήμουν στη θέση τους θα σκεφτόμουν: Καλός μαλάκας είναι που κλείνει τη χρονιά μαζί μας!
Και μεταξύ μας θα’χανε δίκιο.
Στη ζωή όπως και στα χαρτιά το timing παίζει πρωταρχικό ρόλο. Τί να το κάνεις αν στο διπλανό διαμέρισμα μένει μόνη της η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου και δεν έχει τύχει ποτέ να συναντηθείτε στον διάδρομο ή στο ασανσέρ; Ε;
Είχαμε εναν φίλο πολύ φραγκάτο (δεν ζει πια. Να’ναι καλά η ψυχούλα του, γιατί ηταν καλό παιδί ο Γιώργος) που τρελλαινότανε για πόκα. Μας φωναζε λοιπόν σπίτι του τουλάχιστον 3 φορές τον μήνα... ηταν ο μόνος που δεν είχε κερδίσει ποτέ... ενώ βασικά έπαιζε καλά χαρτιά.
Γιατί;
Κάθε φορά που ΔΕΝ έκανε μπλόφα έπαιζε σαν τρελλό τοι μισό αριστερό του φρύδι. Οπως καταλαβαίνετε δεν είχε ούτε μία ελπίδα να κερδίσει... ακόμα και αν έπαιζε με το Φιλόπτωχο Ταμείο.
Η πόκα είναι μεγάλο σχολείο για τη ζωή. Μια μικρή αδιόρατη κίνηση, μια άσκοπη λέξη... η μια βιαστική ή όχι κίνηση μπορεί να σε κάνει από πάμπτωχο μέχρι πλούσιο. Ετσι δεν γίνεται και στη ζωή ή κάνω λάθος;
Η Toula M. λοιπόν μου’κανε το σωστό αδιόρατο νεύμα και κέρδισα το κόλπο. Ε, όχι δα και να αφιερώσω το τελευταίο κείμενο του χρόνου στην πίκρα.
Δεν παίζω χαρτιά πιά... Δεν ξέρω γιατί... το ίδιο συνέβη και με το αλκοολ. No reason. Πετάω τη σκούφια μου βέβαια για να μαζευτούμε 5 φίλοι να παίξουμε ενα βράδι... αλλά δεν το οργανώνω ποτέ. Δεν είμαι τηςγνωμης ότι κάτι που σ αρέσει πρέπει να σε διαφεντεύει σε όλη σου τη ζωή. Είναι ψιλομίζερο.
Είχα εναν μεγάλο έρωτα πριν απο χρόνια. Την Νάνσι. Συγκλονιστική γυναίκα... αλλά το πιο σημαντικό: Μια γυναίκα που δεν της χαρίστηκε τίποτε. Και όμως βλάστησε. Εχω μεγάλο σεβασμό γι’ αυτο. Αυτού του είδους οι άνθρωποι όμως δεν είναι εύκολοι. Είναι αν μη τί άλλο, είναι προσεκτικοί και συγκρατημένοι...
Χωρίσαμε κακά.
Δεν θα ξεχάσω την ανατριχίλα που ένιωσα , όταν μετά από καιρό που ειδωθήκαμε τυχαία, ήρθε και μου είπε: «Είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας, αλλά σου οφείλω ότι με έμαθες ότι η ζωή είναι απλή!»
Αφιερώστε λοιπόν από τον χρόνο σας , στον Νέο Χρονο που έρχεται, μισό δευτερόλεπτο την ημέρα στο μεγαλείο της Απλότητας.
Και όπως λένε και οι σωστοί χαρτοπαίκτες:
Ποτέ κανείς δεν έχασε λέγοντας: πάσο.
Απλό είναι!

10 σχόλια:

Θυμήσου πως με λένε… είπε...

Πολύ ζεστό το κείμενο σου...σαν μια αχνιστή κούπα σοκολάτας!

Aggelos Spyrou είπε...

Το να πεις "πάσο", κάποιοι το θεωρούν ήττα. Είναι όλοι αυτοί οι "Δον Κιχώτηδες" που κυνηγούν ανεμόμυλους και χάνουν την ουσία κηρύσσοντας πολέμους αριστερά-δεξιά. Όταν συνέλθουν βέβαια ανακαλύπτουν ή ότι είναι πολύ μόνοι ή πολύ γέροι τελικά.

Στα απλά κρύβεται το μεγαλείο και στον ίδιο τον άνθρωπο. Καλή Χρονιά, με υγεία, ελευθερία, αγάπη.

LikeToBite είπε...

Να'σαι καλά! με Υγεία, Φίλους και Χαμόγελα!

N.Ago είπε...

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά!
Υγεία και αγάπη!

drowsy george είπε...

paso

kalh xronia me ugeia

Ανδρέας Κ είπε...

Χρόνια πολλά και καλά.
Καλό το πάσο... αλλά η αδρεναλίνη ποτέ δεν έρχεται με δαύτο...

cortlinux είπε...

Καλή χρονιά!!!

έξυπνο αυτό που έκανε ο πατέρας σου.

μ'έκανες να θέλω να παίξω πόκα. δεν έχω παίξει ποτέ.

είναι δύσκολο να πεις πάσο... είναι δύσκολο να μάθεις να λες πάσο. αλλά είναι σημαντικό.

Ανώνυμος είπε...

Χρόνια Πολλά και Καλη Χρονια σε σένα, στα ''ζωντανά'' σου και στην ΠΕΝΑ σου.
Μάνος.

Ανώνυμος είπε...

Σας βλέπω συχνά με τη φωτογραφική μηχανή σας να κάθεστε σε κάποιο πεζουλάκι καταστήματος της Ερμού, ή να βαδίζετε κοιτώντας γύρω σας σαν να μαθαίνετε τη ζωή τώρα.
Σαν να ψάχνετε κάτι που για όλους εμάς δεν είναι κάτι άλλο από ένα περιστασιακό πέρασμα στις βιτρίνες αγκαζέ με ένα φίλο, ρούχα, στολίδια, φτιασιδωτή ευτυχία..
Σαν να αναζητάτε κάτι πίσω από αυτό που για όλους εμάς είναι δεδομένο και αυτονόητο.Ή περίπλοκο, και θελετε να το απλουστεύσετε για να μας το δώσετε πάλι πίσω.
Στέκομαι και σας παρατηρώ. Δείχνετε μοναχικός πίσω από τα γυαλάκια σας,(παχιά είναι) πιστά αφοσιωμένος σε αυτό που κάνετε και σε αυτό που σκέφτεστε.
-Τον ξέρεις αυτόν;ρωτάω τη φίλη μου.
-Κάτι μου θυμίζει. Της εξηγώ.
-Κατάλαβες τώρα τι είναι η δημοσιογραφία;
(Για όλους εμάς που το όνειρο της δημοσιογραφίας περιορίζεται σε ένα αγκαζέ στην Ερμού και για εσάς που πάντα κάτι βλέπετε πίσω από αυτό)

Ανώνυμος είπε...

να έχεις μια χρονιά γεμάτη ζωντανές στιγμές
μην ξεχνάμε ότι ο χρόνος του πάσο είναι χρόνος μελέτης όχι αποχώσησης από την παρτίδα.
Παρμενίδης