19.2.08

παραμιλητό στο χιόνι











Το γυμνάσιο (το Λύκειο δηλαδή) το τέλειωσα σε έναν μαθητικό Παράδεισο. Στη «Σχολή Χατζηκωνσταντίνου» στο Καλαμάκι. Οταν με διώξανε (λόγω διαγωγής) από την Κόλαση της Γερμανικής Σχολής (παρ’ όλα αυτα είναι ένα σπουδαίο σχολείο) ο πατέρας μου, κάτι είχε ακούσει για ένα σχολείο στην παραλία, που στην δεκαετία του ’50 είχε φήμη... για αυστηρό και καλό...

Παρακαλώ σημειώστε ότι μιλάμε για την δεκαετία του ’70... στη μέση της χούντας...δηλαδή είκοσι χρόνια... από τότε που είχε την πληροφορία ο πατέρας μου.... αφού μου΄κανε λοιπόν ένα καλοκαίρι μαύρο, ότι θα πάω σε ένα σχολείο που επιτέλους θα γίνω άνθρωπος, τον Σεπτέμβρη του 1970 με άφησε στην είσοδο της «Σχολής Χατζηκωνσταντίνου»... Ενας γυμναστής ψιλοφώναζε να μαζευτούν τα παιδιά για προσευχή... από ο,τι είδα τον φοβόντουσαν... αν όμως έχεις ακούσει γερμανό γυμναστή να διατάζει, τα υπόλοιπα σου φαίνονται σαν τον Αυτιά όταν θυμώνει... Kάτι μου άρεσε από την πρώτη στιγμή, αλλά δεν ήξερα ακριβώς τί... θα μαθαινα με λεπτομέρειες λατα τη διάρκεια των 4 ετών που ακολούθησαν.

Το σχολείο το διοικούσαν οι αδελφές Χατζηκωνσταντίνου, η δεσποινίς Ιουλία και η δεσποινίς Πόπη (δώστε σημασία στο «δεσποινίς») και ένας γλυκύτατος Γυμνασιάρχης ο κύριος Αντωνόπουλος, (ο «παππούς») ο οποίος είμαι σίγουρος ότι είχε επιστρέψει από τη σύνταξη... είχε ακουστικά βαρυκοϊας... και καρδιά από μέλι... με αγάπη για τα αρχαία ελληνικά, αλλά η ηλικία του (και το περιβάλλον) δεν μας επέτρεπε να τον πάρουμε στα σοβαρά.

Νομίζω ότι είμαι αισιόδοξος άνθρωπος.

Το οφείλω βασικά στη μάνα μου, που ζωή να έχει, δεν είδε ποτέ τίποτε πεσιμιστικα... αλλά και στα χρόνια που πέρασα σ’ αυτο το σχολειο. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αν είχα παραμείνει στην Γερμανική Σχολή θα είχα γίνει ή καταθλιπτικός ή serial killer

Στη Σχολή Χατζηκωνσταντίνου δεν μάθαμε ΤΙΠΟΤΕ απολύτως.

Το λέω καμμιά φορά σε πρώην συμμαθητές μου και ξυνίζουν... κάνουν όμως λάθος... γιατί μιλάει τοσυνάισθημα και όχι η σύγκριση....αυτα που έμαθα στα χρόνια μου στη Γερμανική, μου ήταν αρκετά για να περνάω με άνεση τις τάξεις και να μπω αμέσως στο Πανεπιστήμιο... στο Χατζηκωνσταντίνου πήγαινα επί 3 χρόνια με ένα (ίδιο) τετράδιο στην κωλότσεπη. Δεν γέμισε ποτέ το γαμημένο. Οσα μου είπαν και μου έδειξαν στο γερμανικό γυμνάσιο σε δυο χρόνια, δεν μου τα είπαν σε τέσσερα στο ελληνικό... ούτε το 10%... και αυτό μάλλον καταλάθος.

Ομως στο δεύτερο σχολείο μου έμαθα πράγματα, που είναι πολύ δύσκολο να τα μάθει κανείς σε ένα ακριβό και πραγματικά αυστηρό σχολείο. Ερχόμουν απο εναν κόσμο που αποτελείτο απο παιδιά πανίσχυρων γονέων, ιδιοφυιες, με στόχους και βρέθηκα σε ενα περιβάλλον με παιδιά διωγμένα απο άλλα σχολεία, λόγω χαμηλών βαθμών και κακής διαγωγής...που γουστάριζαν την ανέμελη ζωή.

Παράδεισος για μένα που’χω γεννηθεί δραπέτης. Δεν μας στεναχώρεσε ποτέ (σαν μαθητές εννοώ) τίποτα. Μας διοικούσαν 3 άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας, που μας έβλεπαν περίπου σαν να είμαστε εγγόνια τους...

Κάτι ψιλο αυστηρούς καθηγητές που είχαμε τους γραφαμε στα παπάρια μας... καναμε κοπάνα όποτε δεν γουστάραμε...αν και συνήθως γουσταραμε γιατί πού θα βρίσκαμε καλύτερα... είμασταν μεικτό (μην γελάτε...εκείνη την εποχή δεν ήταν σύνηθες... γι’ αυτο και οι περισσότεροι συνομηλικοί μου... όταν.... τέλος πάντων μην το αλλάξουμε το θέμα γιατί θα ξημερωθούμε με το πουλί των συνομηλίκων μου που πήγανε σε αρρένων... Εχει πολύ ενδιαφέρον πάντως αυτο το θέμα... σε ποιό σχολείο πήγε κανένας στην εφηβεία του....δεν είναι αστεία πράγματα αυτά...να σας γράψω 43 επίτομες εγκυκλοπαίδειες για τις Αρσακειάδες που γνωρισα κ γνωρίζω κατα καιρους στη ζωή μου... εννοώ τις αρσακειάδες που πέτυχαν το αρσάκειο μμμμμμμμ πώς να το πω!!!.... μιας πιο παλιάς εποχής... θηλέων.... με αρχές... χαχαχαχαχαχαχα Μούρλια... Πολυ-αγαπημένες μου είναι και οι (ασχετο) ψυχολόγες...με διασκεδάζουν απίστευτα πολύ... αμα μάλιστα προέρχονται από το Αρσάκειο...τις Καλόγρηες κ.λ.π.εγκαταλείπω τα πάντα για έναν καφέ... Τι προβοκάτορας ε;

Τί λέγαμε; Α...ναι... για το Χατζηκωνσταντίνου.... χαβαλες μεγάλος,χαρά μεγάλη, ανεμελιά μεγάλη, ελευθερία μεγάλη... και ω του θαύματος ενας περίεργος σεβασμός (έστω και αν κάναμε τρομερά πράγματα)... ποτέ μα ποτέ δεν ξεπεράσαμε το όριο, παρ’όλο που χαλαρά θα μπορούσαμε...

Προφανώς είναι το μάθημα που σου δίνει η ίδια η ελευθερία. Δεν ξέρω...

Eρωτευθήκαμε, φιληθηκαμε, καπνίσαμε, πηδηχθήκαμε, παίξαμε, γελάσαμε, βαλαμε δεκάδες γκολ και ακόμα περισσότερα καλάθια... σε αντίπαλα σχολεία... κράξαμε πολιτικούς και συστήματα... μαθαμε ότι τα λεφτά δεν παίζουν ρόλο... είχα συμμαθητή γιο βαθύπλουτου βιομηχάνου, που ήταν κολλητός με ενα υπέροχο παιδί... βοσκός στην Βάρη... (αργότερα πούλησε τα βοσκοτόπια και βολτάρει με Porsche… ) τρομερούς μπαλαδόρους... τρομερά ταλέντα στις τέχνες... τρομερούς χιουμορίστες... την Μις Φαντάζιο... κωφάλαλους (εξαιρετικοί άνθρωποι και συνήθως σπουδαίοι μαθητές)... αφήστε για τα σεξουαλικά που για εκείνη την εποχή ήταν χρόνια μπροστά... Ολα τα φυσιολογικά δηλαδή, που θα συμβούν, αν αφήσεις 400 παιδιά ελέυθερα και ευτυχισμένα σε μια πολύχρονη καθημερινη και σε καθωρισμένο χώρο συνάντησή τους.

Κάτι σαν κατασκήνωση που πηγαίναμε με μεγάλη χαρά. Μάλλον μας ψιλο-χαλαγε που το καλοκαίρι διαρκούσε τόσο πολύ. Ενας τυπος 2 χρόνια μεγαλύτερός μου, αλλά στο διπλανό θρανίο με έμαθε πώς να πλαστογραφώ τον έλεγχο... ε, θέλω να σας πω ότι ο δικός μου έλεγχος ήταν πάντα πολύ καλός... δεν τον πήγα ποτέ γνήσιο... για την χαρά του cheating… χαχαχαχαχαχα....

Εχω συμμαθητή που μου έδειξε πώς μπορείς να κάνεις βράδυ σφήνα σε λεωοφείο που κάνει σφήνα σε άλλο λεωφορείο...οδηγώντας φυσικά το αυτοκίνητο του μπαμπά σου... Δε ξέρω αν σας έχει τύχει να κατουρηθείτε χωρίς να το καταλάβετε, αλλά εμένα μουχει τύχει... να’σαι πάντα καλά Γιώργο μου....

Εμαθα κι άλλα πράγματα εκεί: Να φροντίζω τους ανθρώπους. Να ξέρω ότι όλα είναι δυνατά. Να σέβομαι τις γυναίκες. Δεν δαγκώνουν. Να κουμαντάρω το τσουτσούνι μου, χωρίς να είναι το τιμόνι της ζωής μου. Να βλέπω τη ζωή με αισιοδοξία.

Δεν έμαθα ουτε Χημεία, ουτε Φυσική, ούτε μαθηματικά, ούτε αγγλικά, ούτε σχεδιο, ούτε ελληνικά, ούτε καν γυμναστική,... δεν γίνεται αν ο γυμναστής γκομενίζει με τη συμμαθητρια σου....

Δεν πειράζει... είχα την τύχη να μη μου χρειασθούν... Δυστυχώς η ζωή απέδειξε ότι αρκετοί που τα χρειάστηκαν , αλλά δεν τα είχαν δυστύχησαν... το ερώτημα είναι: τί είναι ευτυχία και τί δυστυχία...

Μου χρειάστηκαν όμως όλα τα άλλα μου μου μάθανε...

Ολα αυτα μου ήρθαν στο μυαλό, τώρα που γλύστράει έξω...

Εχω πανικό με το γλύστρημα. Μου χαλάει η διάθεση. Αποδιαργανωνομαι μόνο και με τη σκέψη. Και αυτο προέρχεται από τα χρόνια μου στο ηρωικό Χατζηκωνσταντίνου.

Προς το τέλος της χρονιάς που ήταν καλοκαίρι είχαμε την σχολική παράδοση (μια φορά θα σας πω για την παρέλαση και τις παραδόσεις της Σχολής) να παίζουμε τα εκπαιδευτικότατα μπουγέλα. Γεμίζαμε πλαστικές σακκούλες νερό, τον (την ) περιμέναμε στην γωνία του προαύλιου, σουκανε νόημα ο απέναντι «ερχεται» και κλατς (τον) την έκανες λούτσα με την σακούλα. Χαριτωμένο και δροσιστικό.Simple.

Oι δεσποινίδες Ιουλία και Πόπη Χατζηκωνσταντίνου, οι ιδιοκτήτριες ντε... που αν και δεσποινίδες ήταν (υπολογίζω) 82 η δεσποινίς Ιουλία και 79 το μικρό η δεσποινίς Πόπη, που ήταν ζουμπουρλού, με δερμάτινες φούστες και γόβες και μαλλί 123 τρίχες περλέ χρώματος κοκκινο-ξανθο-φαλακρέ... οι δυο αδελφαί λοιπόν πολύ στεναχωριόντουσαν που φέρναμε τα νερά μεσα στις τάξεις... μπας και κρυώσουμε... και μας το απαγορεύανε... ρητά... Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Μια μέρα λοιπόν ο φίλος μου ο Νότης (μποξέρ και τρομερό σεντερμπακ, γιατί αμα κινδυνεύαμε να χάσουμε έδερνε αντιπάλους, διατητές, υποστηρικτές, ενίοτε και συμπαίκτες.... τον συνάντησα πριν απο χρόνια στον δρόμο και μιλάγαμε...σταμάτησε λοιπόν ένας άλλος κύριος και του είπε: «ρε συ Νότη δεν με θυμάσαι;»... όχι του’πε ο Νότης απειλητικά «ρε συ Νότη, δεν θυμάσαι που με είχες δείρει το 1973 στον Πανιώνιο; Ρε συ Νότη, συγκινούμαι που σε βλέπω...» του’σκασε 2 φιλιά και έφυγε....) με τον συμμαθητή μου τον Νότη λοιπόν, που ήταν 2 χρόνια μεγαλύτερος και στο τέλος τον άφησα και μια τάξη πίσω.... είχαμε συνεννοηθεί να μπουγελώσω την συμμαθήτρια μας την Πάνι (καλή της ώρα)....

Την έχω λοιπόν στημένη πίσω από τη γωνία με την σακουλάρα τίγκα στο νερό και περιμένω νόημα από τον Νότη... Τον κοιτάω... τον βλέπω να τρέχει προς την άλλη κατεύθυνση φωνάζοντας μου: «Ερχεταιιιιιι....» πετάγομαι εγώ όλορθος και την μπουγελώνω....

...την δεσποινίδα Πόπη...

«οχι, η Πανι ρε μαλάκααααααα» φωναζεο Νότης λυποθυμισμένος στα γέλια όπως και ενα ολόκληρο σχολείο...

Κοιτάζω κάτω και η δεσποινίς Πόπη είναι καπλωμένη ανασκελα, συγχριστη μούσκεμα, με τις 123 τρίχες κολλημένες στο μακιγιάζ και την δερμάτινη φούστα ανεβασμένη μέχρι τον αφαλό....

Ως παιδί, αντιδρώ προσπαθώντας ενστικτωδώς να φύγω....μέσα μου γελάει το σύμπαν... έξω μου επίσης... και κάθως τρέχω...κρακ πέφτω σε μια τρύπα και με τα δυο πόδια και σπάω ταυτόχρονα και τους δυο αστραγάλους... Μην γελάτε... μην γελάτε είπαμε... παρακαλώ μη γελάτε, δεν είναι σωστό...αστε που πονάει πολύ... Σκεφθείτε τη σκηνή εμένα με τα δυο πόδια μέσα στην γαμημένη τρύπα σε στάση σαν αυτούς τους τρελλούς που πηδάνε με τα σκί από τις ράμπες...και την δεσποινίδα Πόπη μπουγελωμένη με χέρια και πόδια ανοικτά ανάσκελα...

Πέρασα όλο το καλοκαίρι με πατερίτσες... ούτε μπάνια ούτε τίποτα... φυσικά στο σχολείο μου έκαναν παρατηρήσεις: Παιδί μου, δεν είναι σωστα πράγματα αυτά.... μην επαναληφθεί...

Πέραν της πλάκας όμως εμένα μου’μεινε κουσούρι... από τότε πονάνε οι αστράγαλοι μου κάθε που αλλάζει ο καιρός... αλλά το πιο βασικό είναι ότι έχασα την αυτοπεποίθηση μου στην ισορροπία... από τότε έχω εφιάλτη ότι πέφτω κάτω... Οταν λοιπόν γλύστράει νιώθω τρομερή ανασφάλεια...

Τι λογοδιάροια κι αυτη ε;

Εσείς αλήθεια σε ποιό (τί) σχολείο πήγατε;

19 σχόλια:

TINA είπε...

Καθολικές καλόγριες, Μάνο μου.
Απ'αυτές που φοράνε εκείνο το άσπρο σκληρό κολλάρο, που καλύπτει μέτωπο, πηγούνι και λαιμό.
Σαν αυτές που μαλώνουν τη σκανταλιάρα Μαρία στη Μελωδία της Ευτυχίας, κι εκείνη πάει και ερωτεύεται τον captain Georg von Trapp, τραγουδώντας στις χιονισμένες άλπεις, μαζεύοντας εντελβάις...
Ευτυχώς ξέφυγα νωρίς και η ενοχή δεν έγινε δεύτερη φύση μου.
Συγνώμη για το κατεβατό...;-)

Valisia είπε...

Μου τα έχεις πει και live,αλλά όταν τα διαβάζεις έχει άλλη χάρη.
Τελικά και το σχολείο τύχη είναι...Κι εγώ σε 2 σχολεία πήγα και δεν βρήκα άκρη.Φαίνεται;χαχα

ΤΖΩΤΖΙΟΥ είπε...

Απαντάω εμμέσως, αλλά πλήρως:

http://users.forthnet.gr/ath/chrisgeorgiou/school/

Εκεί υπάρχει ένα αρχείο, το AllPDFs.rar, όπου βρίσκεται όλος ο χαβαλές που έγινε στο τμήμα μου, από δευτέρα γυμνασίου έως τρίτη κυλικείου, σε θεατρικό στυλ διαλόγου (σκηνοθεσία, πρόσωπα κτλ).

€lisavet είπε...

Δημόσιο! Παρα λίγο να πάω γερμανικό,αλλά ευτυχώς δεν το έπραξα. Όσοι πήγαν εκεί μου έλεγαν πως κουράστηκαν πάρα πολύ, άνευ λόγου και αιτίας.

An-Lu είπε...

Καλά...στο Summerhill πήγες βρε τυχεράκια;
Εγώ Pierce...κορασίδων μέχρι τη χρονιά μου δυστυχώς!
;-)

drowsy george είπε...

to diavasa 2 fores, thn prwth fora gelasa, th defterh ksekardisthka

mia istoria apo ta palia , genikotera den mou aresoun , alla auth h istoria exei mia sundesh me to paron

an hmoun skhno8eths, tha ekana th zwh sou tainia , mh sou po k kathimerino shrial

ego phgaina se dhmosio sxoleio k den eixa kan skeftei na kano ola afta pou ekanes esu 25 xronia prin

apo tis liges fores pou ekana kopana, phgaina spiti k diavaza

gia ayto k shmera eimai draouzi

tha to diavaso k trith fora.tha anakalipso k alla shmeia na gelaso

filia

Θυμήσου πως με λένε… είπε...

Πήγα σε δημόσιο στο Λύκειο της Άνοιξης και σε ένα ακόμα πιο χάλια που έχω κάνει τάμα να μην το πλησιάσω ποτέ ούτε να το αναφέρω... και το έχω τηρήσει αυτά τα 11+ χρόνια μακριά του! Επίσης δεν ανήκω σε αυτούς που σκέφτονται νοσταλγικά τα σχολικά τους χρόνια... 9.5 χρόνια μετά και χαίρομαι όσο τίποτα άλλο στον κόσμο που τέλειωσε αυτό το βασανιστήριο.
Αχ! τα είπα και ξέσκασα... πολλά φιλιά ;)

Ανώνυμος είπε...

Τί σας φταίνε κύριε Μάνο μας οι αρσακειάδες;:D
Εγώ πήγα στο Αρσάκειο Ψυχικού, το θηλέων βεβαίως βεβαίως, και είμαι πολύ περήφανη για το σχολειάκι μου. Όλες οι συμμαθήτριες είμαστε πολύ επιτυχημένες, ανεξάρτητες και με πολύ τσαγανό, κάτι που το χρωστάμε (σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη) στο γεγονός ότι δεν έπρεπε να παίξουμε τις γατούλες ή τις γκόμενες από τα 12 μας :). Καλημέρα! :)
Xρυσούλα

Pussy Galore είπε...

Εγώ σε αντίθεση με τον προηγύμενο σχολιαστή με μεγάλη χαρά θα ξαναζούσα τα χρόνια του σχολείου. Πέρασα υπέροχα χρόνια στο Μωραϊτη.
Η Γερμανική Θεωρείτο ένα εξαιρεικό σχολείο. Έκανα πολύ παρέα μέχρι πριν κανένα χρόνο με κάποιον (ετών 59 σήμερα) ο οποίος όμως όπως λες μου βγήκε καρακαταθλιπτικός. Λες να φταίει όντως το σχολείο γι αυτό?

Ανώνυμος είπε...

Καμιά φορά δεν είναι θέμα σχολείου, είναι θέμα ανθρώπου. Καμιά φορά δεν είναι θέμα σχολείου, είναι θέμα εποχής. Όταν ο ανταγωνισμός δεν έβαζε νέφτι στον πισινό κανενός (γονιού)...
Όταν τα συνήθη επαγγέλματα ήταν γιατρός, δικηγόρος, αρχιτέκτονας, οικιακά...Όταν δεν χρειαζόταν να μετράς κι απ'την ανάποδη από τα έξι σου...Όταν η ζωή ήταν ωραία γιατί είχε υπάρξει πολύ κοντά σ'εκείνη την εποχή, άσχημη. (Μεταπολεμικό σύνδρομο, ξέρεις)Κι αν σαν άνθρωπος, έβλεπες πάντα την αστεία πλευρά (το χιούμορ σώζει) όπως εμείς οι δυό...και μερικοί άλλοι ακόμα, τότε ναι, ήταν τα καλύτερα μας χρόνια. Μην σου φανεί παράξενο όμως. Υπάρχουν δικοί μας συμμαθητές που δεν έχουν να θυμούνται τίποτα καλό από εκείνη την περίοδο. Αυτοί χάνουν!!! ΖΩΗ

november είπε...

Τις πιο γλυκές αναμνήσεις τις έχω από το δημοτικό σχολείο στην... Τσεχία. Τις χειρότερες από το δημοτικό σχολείο στη Θεσσαλονίκη (δε θα ξεχάσω ποτέ τη φρικτή δασκάλα μου της τρίτης δημοτικού).

Γυμνάσιο και Λύκειο πήγα στη Χαλκιδική. Χρήσιμη εμπειρία και... διδακτική!

Δεν ξέρω αν θα προτιμούσα ένα κυριλάτο ιδιωτικό σχολείο. Πιστεύω όμως ότι η μόρφωση είναι κάτι που επιδιώκουμε επειδή το αγαπάμε.

Ξεκαρδιστική η ιστορία με τη διευθύντρια :-))))

Φιλιά,

ηλιόλουστος Νοέμβριος

Μαύρος Γάτος είπε...

Και μόνο για να μάθω (εγκαίρως) ότι οι γυναίκες δεν δαγκώνουν, θα ήθελα να έχω πάει στο σχολείο σου, Μάνο. Έλα όμως που δεν έχω βοσκοτόπια και όχι πόρσε, αλλά ούτε πατίνι δεν θα είχα τώρα... Η Πάνι που αναφέρεις είναι η Φάνη Πάννη;
Σ;ο)

ο Αναμοχλευτής είπε...

Άστο καλύτερα, που πήγα και τι έμαθα... Να σου πω μόνο μια λεπτομέρεια. Συμμαθητής μου ήταν ο φίλος μας και συνάδελφός σου, ο Δημήτρης Σταυρόπουλος. Δεν έχω γνωρίσει καλύτερο παιδί, με γλυκύτερο χαρακτήρα κι αν τον δεις δώστου χαιρετίσματα από μένα.

Να ομολογήσω ότι με εξέπληξες με τη διήγηση των... πεπραγμένων σας. Νόμιζα ότι τα πλέον μπουρδελέ σχολεία στο λεκανοπέδιο ήταν του Φωτόπουλου, όπου εύρισκε "ακαδημαϊκό" (λέμε τώρα) άσυλο ο κάθε απόβλητος απ' τη μαθητική κοινωνία τσόγλανος και το δικό μας, που ήταν εξειδικευμένο στην παροχή απολυτηρίων λυκείου σε καλλιτέχνες (αυτό μέχρι που χάλασε τη πιάτσα ο Παπαδόπουλος, όταν θέσπισε οι απολυτήριες εξετάσεις των ιδ. σχολείων να γίνονται από επιτροπή του Υπ. Παιδείας). Με το κλείσιμο δε του πρώτου, τα δύο σχολεία συγχωνεύθηκαν κι έκτοτε...

Συναντώ ακόμα, τελείως τυχαία (σιγά μην το επεδίωκα κιόλας) κάποιους απ' αυτούς, όπου διαπιστώνω ότι ελάχιστοι έχουν ξεπεράσει την εφηβεία και τις συνήθειές της, με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό.

Simela Meletlidou είπε...

πολύ χαριτωμένο και διασκεδαστικό το ποστ, όπως και όλα τα άλλα σου, ΚΥΡΙΩΣ το βιντεάκι με τον κ. Λυμπερόπουλο που τον "ζηλεύω" τόσο επειδή έζησε τον μυθικό Έλληνα (Ωνάση) από τόσο κοντά...

στο μικρότερο χωριό των Σερρών έβγαλα εγώ το δημοτικό και σ' ένα λίγο μεγαλύτερο χωριό έβγαλα το γυμνάσιο (μικτό - ποιος τη χάρη μου!!!)

δεν μπορώ να πω ότι έχω βάλει, κάτι από εκεί, στην βαλίτσα μου για την Σουηδία 2 χρόνια αργότερα.

η βαλίτσα μου άρχισε να γεμίζει στην Σουηδία και μάλιστα σε μεγάλη ηλικία...

pitsiloti είπε...

Με διώξανε απο το Αρσάκειο οταν τελείωσα εκει τα 6 εφιαλτικότερα χρόνια μου του Δημοτικού, ΕΥΤΥΧΩΣ.... και έτσι βρέθηκα προ; μεγάλη δυστυχία τη; μαμάς μου και κρυφής ευτυχίας του μακαρίτη του πατερα μου, γελούσε κάτω απο το μουστάκι του, στο 5 Θηλέων...... στα Εξάρχεια. Μεχρι την Πέμπτη Γυμνασίου, γιατι μετά, φορεσα για ενάμισι χρόνο ενα γύψινο κορσέ σε όλο μου το κορμί, εκανα μια εγχείρηση που μου εσωσε την ζωή αλλα μου την άλλαξε κιόλας, και τελικα, εδωσα εξετάσεις απολυτηριες ως "κατ'οικον διδαχθείσα"... κατα τα άλλα πολυ ωραία εφευρεση, αν το σκεφτεί κανείς σωστά. Αλλα δεν εχω ακόμα τελειώσει την τριτη γυμνασίου.....

george είπε...

ΤΙ ΕΥΤΥΧΙΑ!!! ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΤΖΗΚΛΑΜΠ ΤΟ 72 ... ΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΛΑ.

Stefanos είπε...

Πόσες αναμνήσεις από το Χατζηκλαμπ!!!! Υπέροχη περιγραφή, φοβερά γέλια, καί εγώ αποφοίτησα το
75. Θρυλος. Εκεί φοίτησε καί ο πατέρας μου, καία αυτός με Πόπη, Ιουλία καί είχε καί αυτός φιλόλογο τον Ιωαννιδη....

Stefanos είπε...

Καί εγώ αποφοίτησα από το Χατζηκλαμπ τό 75.
Πάρα πολύ καλή η περιγραφή τού κλίματος πού επικρατούσε. Αξέχαστη στιγμή με τόν ῾παππού῾να μας κάνει Αντιγόνη καί ξαφνικά να σκάνε κροτίδες που είχαμε βάλει καί να εξαπλώνεται ομίχλη στην ταξη.Εμεινε ατάραχος γιά ενα λεπτό περίπου, ενω γίνοταν γύρω χαμός καί μετά δήλωσε : "Αχχχχ με καταδολοφονήσατε ....". Καί ο πατέρας μου ειχε φοιτησει εκει. Και τότε είχε Πόπη και Ιουλία....

Ανώνυμος είπε...

Χατζηκωνσταντίνου!!!Νηπιαγωγείο& δημοτικό στο Π.Φάληρο, μετά στο Καλαμάκι γυμνάσιο. Μόνο πρώτη γυμνασίου πήγα μετά στο δημόσιο.Εφυγα την περίοδο 1979-1980Πλέον είχε ξεπέσει πολύ. Μαθητές κάτω του μετρίου και κάμποση αλητεία που είχαν έρθει να περάσουν τις τάξεις.