28.4.08

family affairs

Εγραφα πριν απο μερικές χρόνια σε μια εφημερίδα, ότι ο άνθρωπος δεν νιώθει πουθενά πιο άνετα και safe από εκεί που μεγάλωσε... με τους ανθρώπους που μεγάλωσε... εκεί που πρωτοπε «πεινάω» και τουδωσαν ενα πιάτο... εκεί που’πε «κρυώνω» και του έδωσαν μια κουβέρτα. Δηλαδή στην οικογένεια του. Το mail blox μου γέμισε με ανθρώπους που συμφωνούσαν 1.000%

Ζω εδω και πολλά χρόνια μόνος μου.

Με μερικά μικρά διαλείμματα

Το απολαμβάνω και αν ποτέ σας πω το αντίθετο , σημαίνει ότι γερνάω (δηλαδή γερνάω επικίνδυνα)... Μένοντας όμως μόνος το’χω ψιλοξεχάσει αυτό με την οικογένεια. Την ευρεία οικογένεια.

Δεν έχω αδελφή, αλλά έχω τη Μίκα, την ξαδέλφη μου, που μεγαλώσαμε μαζί. στο ίδιο σπίτι. Μου’πε τα πρώτα της μυστικά και νομίζω και τα τελευταία της. Προσέχει τη μάνα μου σαν δική της και εγω τη δική της σαν δική μου. Και αυτές προσέχονται αναμεταξύ τους περισσότερο απο 80 χρόνια...


Το Μεγάλο Σάββατο πήγα σπίτι της ξαδέλφης μου. Το αποφάσισα τελευταία στιγμή.... Στις οικογένειες δεν υπάρχουν αβρότητες. Ηταν εκεί όλοι και οι καινούργιοι στην οικογένεια, αφού η κόρη της και ανεψιά μου, η Βίλη, έχει πρόσφατα παντρευτεί. Τους παίζαμε όλους εντός έδρας. Εννοώ τους συγγενείς του Χρήστου, του άνδρα της Βίλης. Τους είπανε ιστορίες για τους παπούδες και τις γιαγιάδες μας, για τον πατέρα μου, για τον θείο μου, τα ξαδέλφια μου που λείπανε, τα εγγόνια, για την Κατοχή...τους δείξανε φωτογραφίες.. εκείνοι με τη σειρά τους υποκλήθηκαν στην μαγειρική της ξαδέλφης μου, χαριεντίστηκαν με την μάνα μου, καθηλώθηκαν από τις διηγήσεις τη θείας μου της Βάσως και υποχρεώθηκαν στην πατροπαράδοτη φιλοξενία του ξαδέλφου μου,του Λουσίμαχου, που είναι άνδρας της πρώτης μου ξαδέλφης, της Μίκας, αλλά και ό ίδιος πρώτος μου ξάδελφος από τον πατέρα μου ....

...αμα μπλέξεις μαζί μας...αντε να ξεμπλέξεις...

Πώς να ξεφύγουν οι άνθρωποι, που στο κάτω-κάτω το διασκέδαζαν και πέρναγαν πολύ ζεστά... άλλωστε την επόμενη μέρα θα ήταν η σειρά τους παίξουνε τους δικούς μου στην δική τους έδρα...

Κάποια στιγμή φύγανε και μείναμε μόνοι... με τη Γιώτα, που παρακολουθούσε γουργουρίζοντας το οικογενειακό πινγκ πονγκ... τα ίδια αστεία με τη ζάχαρη του Λυσίμαχου... με τη Βάσω να λέει για τον μπαμπά της (παππού μου) που ήταν κι ο Θεός της ζωής της... και που με υπνεί εδω και μισό αιώνα που είμαι ο μκοναδικός που φέρω το τιμημένο όνομά του... με τη μάνα μου, να ακούει και την πιο απρόσμενη στιγμή να λέει την ατάκα της βραδιάς και μετα να ξανα-μοιράζει τους ρόλους μέχρι την επόμενη ατάκα... με τη Μίκα σε μόνιμο άγχος αν είναι καλά η μάνα της, η οποία βρίσκεται σε μόνιμο άγχος για το αν είναι καλά η δική μου μάνα, η οποία δεν έχει κανέναν άγχος για τίποτα.... ξανάκουσα για 32.567η φορά την ιστορία με το κάτσιασμα, με το Αννόβερο, με τις λίρες του παππού στην Κατοχή, με τη θεία Μαρία που πέθανε από φυματίωση όταν ηταν 19 χρονών ανήμερα Μ. Παρασκευή, για τον ξάδελφο μου τον Οδυσσεά, τον αδελφό μου, τις διακοπές.... τα ίδια πειράγματα... τα ίδια κουτσομπολιά.... οι ίδιοι εκνευρισμοί.... οι ίδιες ανάσες... οι ίδιες διακοπές.... σαν μια γλώσσα που την ξερεις καλά, αλλά έχεις μερικά χρόνια να την χρησιμοποιήσεις...

Τους άκουγα και σκεφτόμουν ότι περιέγραφαν την ζωή λες και ήταν φτιαγμένη από ζάχαρη αυστριακού παραμυθιού. Μα γι’ αυτούς έτσι είναι... και για μένα μεταξύ μας έτσι ήταν και είναι... με όπoιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις... Χθες συνειδητοποίησα ότι όλοι κι όλες είναι τρομεροί story tellers… πώς είναι οικογένειες γιατρών... δικηγόρων... μαραγκών.... ε, εμείς είμαστε οικογένεια story teller… Ετσι και σε βάλουμε κάτω την έβαψες... αμα μ'αλιστα παίξουμε και ομαδικό παιγνίδι , καλό είναι παραδοθείς όσο πιο γρήγορα γίνεται...

Ακουγα τη θεια μου τη Βάσω, που είναι κάτι...σαν την Επίτιμο (πλεόν) Υπουργό Εξωτερικών της Οικογένειας, να λέει μια χιλιοειπωμένη ιστορία και αντί να βαρεθώ, θαύμασα την ικανότητά της να τη λέει πάντα με το ίδιο πάθος και ποτέ με τις ίδιες λεπτομέρειες.... Και ξαφνικά με μεσα στην επαναληψη της λεπτομέρειας... εμφανίζεται μια καινούργια... μια καινούργια που αλλάζει την πραγματικότητα... Δεν είναι τυχαίο που ασχολούμαι με την φωτογραφία με τρέλλα... το’χε κι ο πατέρας μου....τοχουν και οι συγγενείς μου... αυτοί όχι να τραβάνε, αλλά να ...κορνιζάρουν... Καθώς λοιπόν είχαμε παρατηρητή...κοινό με άλλα λόγια...ήρθαν οι κορνίζες... και οι συστάσεις... η Ελένη μας, ο Οδυσσεάς μικρός... τα τεσσερα τους στην Βαρυμπόμπη... ο Αντρίκος... η γιαγιά.... ο παππούς...ο θείος Νίκος.... το ρεπορτόριο τοχω δει τόσες φορές όσες δεν μπορείτε να πιστέψετε... και φυσικά τις λεζάντες... το ίδιο πάλι... και ξαφνικά στον μικρόκοσμο της οικογένειας γίνεται μια ήρεμη επανάσταση...

Σηκώνεται η θεία Βάσω, η υπάρχηγος της οικογένειας, αφού είναι η μικρότερη αδελφή της αρχηγού....δηλαδή της μητέρας μου.... και φέρνει ενα τοσο δα καδράκι...

-... και αυτός εδώ είναι ο πατέρας της Μίκας!

-Δηλαδή ο άνδρας της Βάσως, λέω στη Γιώτα που απλώνει το χέρι να το πάρει...

-Ωραίος άνδρας... λέει εκείνη και αφού τον κοιτάζει λίγο (τί ενδιαφέρον να έχει μια φωτογραφία των ‘50ς στα χέρια ενός τρίτου)..μου το πασάρει...

Το παίρνω....

Οσο και να σας φαίνεται περίεργο είμαι 52 ετών, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που βλέπω αυτον τον άνθρωπο. Ο Λάκης και η θεία μου η Βάσω χώρισαν όταν η Μίκα ήταν πολύ μικρή. Το άτομο του, μόνο και η αναφορά σ αυτο ήταν οικογενειακό ταμπού. Αξεπέραστο ταμπού. Σαν να μην υπήρξε ποτέ....Μην το ψάχνουμε τώρα, είναι μεγάααααααααλη ιστορία... θα σας την πω όταν θαρθει η στιγμή της ... Τέλος πάντως.... δεν τον είχα δει ποτέ... στο μεταξύ πολλοί από τους πρωταγωνιστές εκείνης της ιστορίας δεν ήταν πια στο χθεσινό τραπέζι... και να που η φωτογραφία του ήταν στην παλάμη μου... μου την είχε δώσει στο σπίτι της κόρης του, η γυναίκα του.... Η ζωή ταχε ξεπεράσει όλα...

Γυρισα και κοίταξα τον Λυσίμαχο, σύζυγο της Μίκας... ίδιος ο πατέρας της... τίποτε δεν είναι τυχαίο στη ζωή....χαχαχαχαχαχαχαχαχα.... Για την μικρή μας οικογενειακή ιστορία, αυτο είναι το γύρισμα μια σελίδας.... Το κλείσιμο μιας εποχής. Δίνω τη φωτογραφία στη μάνα μου... περισσότερο για να δω την αντίδρασή της... την κοιτάει με ενδιαφέρον (!!!) επί ώρα... ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.... της την παίρνει από τα χέρια η Βάσω... την κοιτάει για 2-3 δευτερόλεπτα, την χαϊδευει φευγαλέα και την ξαναβάζει στη θέση της....

Μένω αναυδος, αλλά δεν λέω κουβέντα... Αν μου το λεγανε 10 χρονια πριν ότι θα συνέβαινε, θα στοιχηματίζα τα πάντα για το αντίθετο... Η μικρή αυτη ιστορία που δεν λέει τίποτα σε τρίτους, επηρρέασε ανεπανόρθωτα (αλλους θετικά και άλλους αρνητικά) μια μεγάλη αλυσίδα ανθρώπων της οικογένειας μου. Χθες με το που η Βάσω είπε:"Και αυτός είναι ο πατέρας της Μίκας μου!" μέσα μου ακούστηκε ενα χραπ! Η πόρτα μιας πολύ πικρής ιστορίας έκλεισε για πάντα. Νομίζω ότι είναι η ώρα να γράψω το σενάριο που πάντα ήθελα. Απλώς ήθελα τη σύμφωνη γνώμη μερικών... και χθες την πήρα.

Δεν λες πότε κουβέντα μετά την τελεία και παύλα. Punkt Aus... και καλό είναι να ξέρει κανείς γερμανικά για καταλαβαίνει 100% τη σημασία του.

Μετά ήρθε η φωτο της θείας μου της Ζαφείρως.... μητέρας του Λυσίμαχου... που έμεινε χήρα μικρή και πέρασε δύσκολη ζωή για μεγαλώσει τα τρία μου ξαδέλφια στη Σαλονίκη.... δεν αγαπώ τυχαία τόπους ξέρετε....

Μου φάνηκε λιγάκι σαν η Γιορτή της Αποκατάστασης.... σε συσκευασία πάρτι... χαράς και τραλαλα.... Κάτι ξύπνησε από τις εδώ και χρόνια κοιμισμένες παιδικές μου αναμνήσεις.... Περίεργως για μένα, δεν μίλησα πολύ.... ακουσα περισσότερο... αν και το σωστό ρήμα, είναι: ρούφηξα. Μετα είναι οι ρόλοι που δεν αλλάζουν ποτέ... Ημουν πάντα ο μικρότερος (κι ο τσογλανότερος)...άρα έλεγα και τα λιγότερα ... και αν στην οικογενειακή πυραμίδα έχω χάσει εδω και ποοοολά χρόνια αυτην τη θέση, στην χθεσινή ομάδα την ξανάχα.... και αμέσως προσαρμόστηκα.

Ολοι νιώθουμε παιδιά....

Εγω έκανα πιτσ-στοπ και πήρα φρέσκο πραγματικό παιδικό καύσιμο... θα μου φτάσει φαντάζομαι για 2-3 γύρους ακόμα στην πίστα....

photos by (I)ota


7 σχόλια:

kwlogria είπε...

Χρόνια Πολλά και Καλά γλυκέ μου!! Και εις άλλα τέτοια ρομαντικά, γλυκά και όμορφα!!! :)))))))))))

Εν Πλω είπε...

Εξαιρετική μπλογκο-αφήγηση!
Χρόνια πολλά!

diastimata είπε...

Αυτό κι αν λέγεται "φόρτιση μπαταριών"!
Χρόνια Πολλά

-καλά λάθη να κάνουμε!

xazomama είπε...

είναι μεγάλο δώρο αυτά τα οικογενειακά τραπεζώματα ... Τυχερέ :)

Ανώνυμος είπε...

Υπέροχη ιστορία αγαπητέ Μάνο. Πραγματική όπως η ζωή μας. Τώρα που το βρήκα ( το blog δα) θα σε παρακολουθώ !

it is είπε...

το έχω πει τόσες φορές πως είσαι απίστευτος στόρυ τέλλερ... πολύ πριν το πεις στο μπλογκ για τον εαυτό σου... δεν ήταν και δύσκολο να το δω φυσικά... εξάλλου στο έχω ξαναπεί... θα ξανάβλεπα ευχαρίστως πολλές ώρες τηλεόραση αν ήσουν σε εκπομπή εξιστορήσεων... με τις ώρες όμως λέμε :)

Irini είπε...

Ενδιαφέρουσες φωτογραφίες!