19.5.08

ακόμα μια φορά...












Σήμερα 19 Μαϊου έχω τα δεύτερα γενέθλια μου.

Είναι η 4η επέτειος της επιβίωσης μου από το έμφραγμα. Είναι μια επέτειος για την οποία συνωμότησε το σύμπαν... Είναι η επέτειος που καθαρισε ο φακός της ψυχής μου...

Ολοι το ξέχασαν. Μέχρι κι εγώ. Μου το θύμισε μια φίλη μου η Μαρία Χριστίνα Περακάκη, που μου’χε σταθεί τόοοοοοοοοοοοσο πολύ τότε. Σαν αδελφή μου. Υπάρχουν μερικά πράγματα που γράφονται μέσα μας ανεξίτηλα.... χαράσσονται... όχι από εκείνα που γράφονται με συμπαθητική μελάνη και τα διαβάζουμε, όποτε γουστάρουμε.

Δεν έχω να πω περισσότερα γι’ αυτούς που τότε με βοήθησαν. Ουτε αλλάζει η λίστα τους. Δεν αφαιρούνται ούτε προστίθενται ονόματα. Ολοι τους είναι εδώ και εδώ και αλλού πάντα στα κείμενά μου. Η υποχρέωση, η αγάπη δεν μπορεί να γίνει παράγραφος σε ένα post. Ούτε όμως είναι και σωστό να κάνουμε μνημόσυνο (μπρρρρρρ!!!) κάθε χρόνο. Τουλάχιστον έτσι σκέφτομαι φέτος. Του χρόνου μπορεί ναχω guest star τον Γιώργο Αυτιά.

... θα δούμε...δεν είναι κακή ιδέα...

Μετα το έμφραγμα έγινα άλλος άνθρωπος... τα πρώτα δυο χρόνια απλώς την παρακολουθούσα (έκπληκτος) την αλλαγή. Τωρα πια κατακάθισε... και δεν έχει μεγάλη σημασία πώς νιώθω εγώ, αλλά πώς βλέπω ότι αντιδρούν οι άλλοι.

Σπάνια συναντώ ανθρώπους να θέλουν να κάνουν την υπέρβαση. Ολο και νομίζω ότι είναι κοντά, αλλά αυτοί στην τελική είναι πολύ μακριά.

Υπερ-βαση.

Δηλαδή να κάνεις κάτι πιο πάνω από τη βάση... κάτι παραπάνω απ’ αυτό που σε διδάσκουν οι βολεμένοι υπερπροστατευτικοί τυφλοπόντικες εδώ και χρόνια.

Ποιός θέλετε να σας τα πεί αυτά;

Κάποιος που φοβάται μπας και πεθάνει ή κάποιος που (πλεόν) την διασκεδάζει την ιδέα; Πώς να κάνεις υπερβαση αν στην πραγματικότητα τρέμεις για το αύριο, αντί να του βγάλεις τη γλώσσα. Δεν είναι υπερβαση να χωθείς στην ντρόγκα, ούτε να κάνεις παρτούζες, ούτε να τρέχεις με 300 χωρίς κράνος ή ζώνη ασφαλείας... Ολα αυτά είναι κραυγές απόγνωστης (βοηθητικές βέβαια), αλλά όχι υπερβαση.

Υπερβαση είναι να λες στην Ολίβια, ετων 23 που ειναι φοιτητρια ιατρικής, και ταχει φτύσει και κάνει ραδιοφωνο... να τη λες λοιπόν... φτιάξε ενα video ετσι κι έτσι.... γιατί το θέλω γι’ αυτο κι αυτο... και εκείνη χωρίς να έχει ιδέα από codecs, formats, cameres, editing κ.λ.π. σε 3 μέρες να σου φτιάχνει αριστουργήματα. Μπορεί να χαρεί όταν το διαβάσει... αλλά βασικά χέστηκα... χαίρομαι εγω περισσότερο που τράβηξα τον σκουριασμένο σύρτη του σεντουκιού του θησαυρού του πειρατή (γάματε με με τις γενικές).

Δική της υπερβαση όχι δική μου.Αυτη η υπερβαση θα την βοηθήσει αργότερα στη ζωή της να κάνει κι άλλες... απ’ αυτές που σπάνια κάνουν οι άνθρωποι:Να πάει τις δυνατότητες της μια e-πίστα πιο πάνω... να έχει να απασχολήσει το μυαλό της όταν χρειάζεται... να αγαπήσει και να αγαπηθεί... Υπερβαση κάνει η πουτάνα που δεν έδωσε το παιδί της στο ορφανοτροφείο, αλλά το μεγάλωσε και τόστειλε στα καλύτερα σχολεία... και όχι βέβαια η καθημερινή πουτανίτσα που το κάνει για μια νοικιασμένη Prada (κακού γούστου).... Δεν έχει καμμιά σχέση η υπερβαση με τα χρήματα, την κοινωνική θέση, τη μόρφωση, ή το πάθος... είναι μια ανάγκη που ή την έχεις ή δεν την έχεις... το χειρότερο είναι αυτοί που νομίζουν ότι την έχουν, αλλά διστάζουν ενα δευτερόλεπτο πριν την απόγείωση. Τουλάχιστον οι άλλοι, δεν το κουβεντιάζουν καν...

Είναι σαν την γκάβλα που την αφήνεις στην μέση...μπας και λερώσουμε τον καναπέ. Λυπάμαι, αλλά στα μάτια μου η ζωή δεν είναι έτσι... δηλαδή έτσι είναι, αλλά δεν συμφωνώ... δεν την ακολουθώ εγω προσωπικά... και εκνευρίζομαι αφάνταστα που υπάρχουν μερικοί που με θαυμάζουν γι’ αυτό, αλλά οι ίδιοι κοτεύουν (εκ του κότα) μόλις το φανάρι ανάψει πράσινο.

Τι μεγαλύτερη υπερβαση μπορούσα νάχω κάνει από την επιβίωση 4 χρόνια πριν;

Δεν με νιαξε ποτέ το χθες....

Ποτέ όμως.

Οποτε χρειάζεται να ανατρέξω ψάχνω τα φωτεινά μονοπάτια του παρελθόντος μου... ανθρώπους που κατάλαβαν και με αποδέχτηκαν και τους αποδέχτηκα.... όσο τόσο... ακόμα και η ευτυχία δεν είναι για χόρταση...

Eνα πράγμα έμαθα αυτα τα 4 χρόνια. Και το έμαθα με το easy way.

Τώρα. Υπάρχει μόνο το τώρα... με λίγη τύχη το καλό τώρα, φέρνει το πολυπόθητο υπεροχο μέλλον. Οσο τόσο... μην το ξεχνάτε αυτό...

Είμαι φύσει αναβλητικός άνθρωπος. Μπορώ να το λιώσω χρονικά ένα πράγμα. Μονο σ αυτά όμως παίρνουν αναβολή. Π.χ. ραντεβού με τον επιχειρηματία κ. Τάδε... στα παπάρια μου... μια χαρά το αναβάλω για να παίξω πόκα με τους παιδικούς μου φίλους....χαλαρά σας λέω... και οι άνθρωποι που με ξέρουν , ξέρω ότι κουνάνε (με απελπισία) καταφατικά το κεφάλι τους...

Τις προάλλες είχα ενα ραντεβού με έναν άνθρωπο (φίλο μου) που χιλιάδες θα .έκοβαν το χέρι τους για να κουβεντιάσουν επαγγελματικά μαζί του. Τα συμφωνήσαμε όλα...

-Μόνο που θαρχεσαι τα πρωινά...

-Αποκλείεται...

-Καλά τότε τα μεσημεριανά... Τέλος... και έφυγε γελώντας...

Εκανα 4 μέρες να εμφανιστώ. Και θα κάνω άλλες 145.... δεν το κουβεντιάζω... αυτη την υπερβαση να δουλεύω στον χώρο μου και τις ώρες που εγω επιλέγω (και φυσικά να είμαι συνεπής) την έχω κάνει εδω και χρόνια... Εφτυσα αίμα, χρήμα και καριέρα για να την κερδίσω....Αυτη με βοήθησε να επιβιώσω του εμφράγματος.

Μπορείς να λες και να κάνεις ό,τι θες... μα ο,τι γουστάρεις... εγω θα κάνω αυτο που θα με κάνει-ποτέ σε βάρος σου- αν μη τι άλλο cool. Και αν νομίζετε ότι το κάνω από κάποια περισσια μαγκιά... λάθος. Μουτοχει συστήσει κατα γράμμα ο γιατρός μου ο πραγματικά αγαπητός μου κ. Λευτέρης Τσιάμης... Το κάνω λοιπόν κατόπιν ιατρικής συνταγής, συμβουλης πείτε το όπως θέλετε....

Εβλεπα τις προάλλες μια ταινία, όπου τον πραγματικό κόσμο τον χώριζε από έναν άγνωστο απόκοσμο κόσμο μια ελαστική άσπρη αδιαφανής μεβράνη... ενας άνδρας πιέσε...το χέρι χαθηκε μέσα...σαν καλούπι.... σαν σε τοίχο απο γιαούρτι....μετα και το άλλο χέρι... το κεφάλι.... ξαναβγήκε... η μεμβράνη ξαναπήρε την ίσια κατακόρυφη μορφή της...

Aνατρίχιασα με την ιδεα, πώς θα μπορούσε να ηταν η αίσθηση από την άλλη μεριά... τι ήταν μέσα; Αέρας, υγρό, πηκτό, ζεστό, άδειο; Τότε σκέφτηκα ότι και τα ανθρώπινα όρια κάπως έτσι πρέπει να’ναι... πιέζεις την μεμβράνη προς το άγνωστο....

Κλείστε τα μάτια και σκεφθείτε το λίγο... Ποσο πολύ θα πιέσετε προς τα μέσα; Εχετε κόψει καλά τα νύχια ή θα τρυπήσει... αντεχετε πιο βαθειά ή είστε έτοιμοι να ουρλιάξετε;

Σας τοχω γράψει τόσες φορές. Μια φορά την τρύπησα την μεμβρανη... σκλατς μέσα μέχρι τον ώμο... ούτε που το κατάλαβα... ήταν η νύχτα του εμφράγματος... κτι με τράβηξε, αλλά κάτι του είπα (;) και με άφησε.... το χέρι που μπήκε στον απόκοσμο κόσμο ένιωσε υπέροχα... περίεργα... αργά... ζεστά....αδιάφορα θαλεγα τελικά.... και όταν ξαναβγήκε... προσαρμόστηκε στην πραγματικότητα, αλλά δεν ήταν ποτέ το ίδιο χέρι....

Ολοι έχουμε μια μεβράνη που προχωράμε παράλληλα της...

Ειναι εκεί...άσπρη... και ίδια πάντα....σαν την καθημερινότητα.... είναι εκεί για να σου δείχνει τα όρια (σου)....

Είναι ωραία η βραδιά σήμερα....

ΥΓ. Το post φρόντισα να το τελειώσω λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 19ης. Αφησα όλα τα περιθώρια... Τωρα όμως είναι η ώρα του.

ΥΓ2. Αφιερωμένο στην Μαρία Χριστίνα για τότε, αλλά και για τώρα! Ενα "τώρα" ΟΛΟ δικό της. Την ευχαριστώ απο τα βάθη της καρδιάς μου.

.

14 σχόλια:

november είπε...

Κι εμείς την ευχαριστούμε!

(Τη Μαρία Χριστίνα)

manosantonaros είπε...

Σας ευχαριστω όλους κι όλες...

aurora4alice είπε...

Πολλά πολλά πολλά χρόνια ακόμα να έρθουν και να φέρουν μαζί τους και άλλα και άλλα και άλλα τέτοια posts (και μαθήματα ζωής). Να 'σαι καλά, Μάνο!

Ανώνυμος είπε...

Xρόνια Πολλά!!!

..::DD::.. είπε...

Γενικά δε σε πάω ρε αντώναρε, αλλά να, καμιά φορά γράφεις κάτι τέτοια που τα καταλαβαίνουν λίγοι, όσο οι πολλοί προσπερνούν και σου λένε -με θαυμασμό- χρόνια "πολλά" χωρίς να κατάλαβαν γρυ απ' ότι -τελικά- είπες...

chinoise είπε...

ayto einai to proto keimeno sas pou diabazo (meta apo parenesi mias filis) kai mou arese poly giati den krybei mia alitheia poly kofteri...na eiste kala!!!

Giannis Kafatos είπε...

σεντούκι, κλειδί, φανάρι που γίνεται πράσινο (κι εγώ στέκω σα χάχας), καθημερινότητα, τόσο όσο!
κουνώ σε όλα καταφατικά το κεφάλι μου.
;)
ευχαριστώ Μανούλη μου
www.u-hoo.gr/gianniskafatos

λολιτα είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Aggelos Spyrou είπε...

Go on.

Blogoulis είπε...

Εδώ δεν είναι να πεις κάτι, έτσι για να το πεις. Σχολείο είσαι βρε Μάνο. Σχολείο. Χρόνια μας καλά...

parafoniades είπε...

Αγαπητέ Μάνο εύχομαι χρόνια πολλά. Ομολογώ ότι για "τετράχρονος", γράφεις εξαιρετικά ;) και σκέφτεσαι ακόμη καλύτερα !!!

Πριν πολλά χρόνια, μια εμπειρία ζωής και θανάτου με σημάδεψε. Κατανοώ λοιπόν όσο δεν φαντάζεσαι τα συναισθήματά σου αν και δεν είχα την δύναμη να αλλάξω την ζωή μου όσο άλλαξες την δική σου.
Σε ζηλεύω αλλά και σε εκτιμώ γι αυτό.

Παράφωνος

o kairos είπε...

Αντε,και στα δικα μας.

kwlogria είπε...

Χρόνια πολλά καλά και σιδερένια!!!! Φιλιά στην αγαπημένη φάτσα σου!!!! :))))))))))))))))))))))))))))))))

Herinna είπε...

Έστω και καθυστερημένα να ζήσεις για τα δεύτερα γενεθλιά σου. Μια απορία. Την έχεις φτύσει αυτήν την τύπισσα μήπως, δεν της έκατσες όταν στην έπεσε κι έχει πάθει το καταδιωκτικό σύνδρομο μαζί σου; Δεν βγάζω άκρη δηλαδή. Τι σκατά θέλει; Πάτησα πάνω σε αυτό που έβαλες και με πήγε στο blog της κι εκεί είδα να έχει το βιντεό σου που γελάς κι από πάνω χολή. Μα τι της έκανες; Μπας ρε τα είχατε και σ' έπιασε στα πράσα με καμιά άλλη; Τέτοιο μένος...