15.9.08

Κρίσεις Πανικού




















Ένας άνθρωπος που εκτιμώ απεριόριστα τη γνώμη του και ήμουν απόλυτα βέβαιος ότι δεν διάβαζε ποτέ το blog μου, μου είπε τις προάλλες στη Θεσσαλονίκη καθώς τρώγαμε ψαράκι στις «7 θάλασσες»:

-Γιατί έχεις καιρό να γράψεις στο blog σου; Το εγκατέλειψες;

-Ψιλό...

-Λάθος κάνεις....

Η αλήθεια είναι ότι συχνά πυκνά μου λείπει το blogging... ακόμα-ακόμα και η μαλακία της blogo-ανωνυμίας...

Η αλήθεια είναι ότι οι έρωτες δεν διαρκούν πολύ...

Κατα τη γνώμη μου δεν πρέπει κιόλας.... ειδικά οι κεραυνοβόλοι....

Κάτι τέτοιο έπαθε το blogging μέσα μου... συνήθως ενας καινούργιος έρωτας αντικαθιστά τον προηγουμένο... (που συνληθως είναι κάβλα κι όχι έρωτας)... όμως... έλα που εγω έχω κόλλημα με τους παλιούς μου έρωτες... οι επιστήμη έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά... επίσης και οι εκάστοτε νυν έρωτες, που ανατριχιάζουν με τούτο μου το κόλλημα...

Κάνω λάθος;

Μπορεί... αλλά μάλλον είναι ποοοοοοοολύ αργά για να αλλάξω τα λάθη μου....

Να'μαι λοιπόν πάλι... όχι καψούρης... αλλά με πόλύ διάθεση... άλλωστε τί είναι διάθεση; Κάτι το φευγαλέο... Μ αρέσουν τα φευγαλέα... ξέρω... ξέρω... οι ψυχίατροι δεν μ' αρέσουν.... από την άλλη λατρεύω (ως γνωστόν) τις ψυχολόγες... είναι το πιο εύκολο θήραμα που είχα ποτέ... θήραμα; Είπα εγώ τη λέξη «θήραμα;» Σε μια χώρα που εκαιριακώς είμαστε όλοι (λέμε τώρα) φεμινιστές;...

Τί λέγαμε;

Α, ναι για το κόλλημα με τους παλιούς έρωτες... Noμίζω προς το παρόν το εξαντλήσαμε....

Κρίσεις πανικού!

Εγώ;

Οχι καλε!

Κρίσεις μαλακίας ή κρίσεις εγωισμού μάλιστα...η σπεσιαλιτέ μας... αλλά κρίσεις πανικού ποτέ... ίσως κρίσεις αναισθησίας... αλλά πανικού; Ας γελάσω.... και μακρυά απο μένανε Παναγία μου.... και μια και το ανέφερα... καλε τί τους έχει πιάσει όλους εδω και καμμιά 15ετία και πάνω Μύκονο-Αγιον Ορος; Από τον Τζώρτζογλου μέχρι τον Κάρολο της Αγγλίας.... Στην μεν Μύκονο το γυναικείο στοιχείο δεν είναι ακριβώς το ζητούμενο στο δε Αγιον Ορος απαγορεύεται... Μ αρέσουνε οι συμπτώσεις... Τεσπα.

Κρίσεις πανικού, που λέτε... όλο κι περισσότερα νέα κορίτσια μου λένε ότι πάσχουν απο κρίσεις πανικού.

Παιδιά, ηρεμείστε και βγάλτε από πάνω σας αυτές τις ταμπέλες....

Δεν ξέρω τα κονέ σας στο internet, αλλά εγω γίνομαι καθημερινά αποδέκτης εξομολογήσεων γυναικών (20-30) που πάσχουν απο κρίσεις πανικού. «Εχω να βγω από το σπίτι μου 3 εβδομάδες. Είμαι σε κρίση πανικού!»

8 στις 10 φορές τις έχει εγκαταλείψει ο αγαπημένος τους. Οχι χθες... αλλά πριν αρκετό καιρό.

Και ξαφνικά δεν βγαίνουν απο τα σπίτια τους... δεν πάνε στο σουπερ μάρκετ που έχει κόσμο... χάνουν εντελώς την αυτοπεποίθησή τους.... συχνότατα αρχίζουνε τις μπίρες... πολλές μπίρες.... και λοιπά ξύδια... γίνονται ευραίθηστες και εξαιρετικά καχύποπτες.

Νομίζω (μόνο νομίζω) ότι η γυναίκα ζμπρώχτηκε απότομα σε ενα style ζωής που παραδοσιακά το ονειρευότανε... αλλά δεν ήταν έτοιμή να το ζήσει....

Το σεξ το'χουν στην κωλότσεπη... πάνε τα ταμπού... καλά, λέμε τώρα... αλλά βασικά, πάνε τα ταμπού.... μόνο που οι αρσενικοί ενδιαφέρονται όλο και λιγότερο να γαμήσουν....ξαφνικά οι γυναίκες θέλουν γαμήσι και οι αρσενικοί θέλουν ερωτούληδες, αγκαλίτσες και τζουτζουκάκια....

Γάματα...

Εγώ ο ίδιος θέλω το σεξ όλο και λιγώτερο... φυσικό είναι διάολε...μεγαλώνω... τώρα η επιβεβαιώση παίζει σημαντικότερο ρόλο... όμως αυτος ο πιτσιρικάς ετών 24, γιατί δεν γαμάει; Τα βλέπω τα ζευγαράκια στην Ερμού και στο μετρό του Συντάγματος... ένας στους 10 χουφτώνει... ένω 10 στις 10 κοπέλες είναι εντελώς καβλοράπανα

Προφανώς γυρνάμε στην εποχή των Αμαζόνων.

Μου'χει κάνει εντύπωση πόσο ευκολα «ερωτεύονται» τα κορίτσια σήμερα. Το κακό είναι οτι «ερωτεύονται» τον πρώτο που θα τους πιάσει το χέρι ή θα τις πηδήξει (όχι υποχρεωτικά καλά)... με άλλα λόγια: δεν ερωτεύονται, απλώς: σιγουρεύονται.

Μην ξεφεύγουμε όμως.... κρίσεις πανικού....

Σας ι-κε-τεύ-ω εσάς όλες που με διαβάζετε και πιθανότατα νιώθετε και σεις αυτη την παπαριά... η απάντηση είναι κλισε:

ΟΛΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ....

Δεν θα σας ποδοπατήσει το πλήθος.

Δεν θα σας κλέψουμε το οξυγόνο.

Δεν θα πέσει το τούβλο στο κεφάλι σας.

Δεν ανοίγουν τα παραθυρα στα αεροπλάνα, αλλά δεν πειράζει...

Και τέλος πετάχτε αυτο το γαμημένο νυφικό είτε από την ντουλάπα είτε από το μυαλό σας....

Δεν είμαι χαζός για να μην καταλαβαίνω ότι «αλλο να το λες και άλλο να το κάνεις!» Σύμφωνοι... άλλωστε κι εγω έχω περάσει την φρίκη μου... κλείστηκα σπίτι... αλλά ποτέ με κρίσεις πανικού.... φωναζα φίλους, έκανα δημιουργικά πράγματα στον υπολογιστή μου και όποτε εύρισκα την ευκαιρία ταξίδευα.... και ουπς...πάει.... απλώς πλέον βαριέμαι να βγω... αλλά άμα μου το προτείνεις είμαι μέσα....

Ξέρετε μία ζωή έχουμε. Αυτην εδώ. Τέλος...

Υπάρχουν βέβαια μερικά εκατομμύρια π.χ. Ινδοί που πιστεύουν ακράδαντα ότι έχουμε και μερικές ζωές κάβα... ΟΚ... στη θεωρία κι εγώ λέω ότι πριν 7 ζωές ήμουν ο πνευματικός του Αττίλα του Ούνου.... αλλά πρακτικά έκλασα πατατοκεφτέδες όταν έπαθα έμφραγμα....

Λοιπόν για να μην το πολυλογούμε το πράγμα... Μία ζωή έχουμε... αυτην έδω... plssssssssss… μην την σπαταλήσετε αφήνοντας το μυαλό σας να σας πηγαίνει σε σκοτεινούς διαδρόμους....ρε παιδιά... δεν τρέχει τίποτα... είναι κρίμα να μην μπορείτε να μπείτε στο αεροπλάνο ή να μην μπορείτε να πάτε το παιδάκι σας στην Παιδική Χαρά....

Γράφω μετα απο καιρό στο blog μου για να σας παρακαλέσω αυτό:

Κόψτε τη μαλακία με τις κρίσεις πανικού.... σας παρακαλώ από τα ΒΑΘΗ της ψυχής μου....

Ξεκλειδώστε το μυαλουδάκι σας...πριν σας κλειδώσει για πάντα καμμιά μανία καταδίωξης.... που είναι πρώτη ξαδέλφη των περίφημων κρίσεων πανικού σας.

Ξέρω ότι θα θυμώσουν ψυχολόγοι ανα την επικράτεια... ξέρω ότι δεν θα συμφωνήσει μαζί μου ούτε το 5% αυτων που είναι ψυχολογο-μανείς και ψυχολογο-addicted.... αλλά κάντε μου τη χάρη και φτύστε τα μπούτια σας... που έχετε γεμίσει τον κόσμο με ετικέτες....

Μετά προσπαθούν οι άνθρωποι-πελάτες να τις βγάλουν απο πάνω τους με μανία... σαν μια γυναίκα που προσπαθεί απεγνωσμένα κάτω από το ντους να βγάλει ένα άγγιγμα που μισεί, που την αηδιάζει...

Η ευτυχία κυρίες και κύριοι είναι παντού...

Πιείτε ενα ποτήρι δροσερό νερό μια στιγμή που διψάτε και θα με θυμηθείτε...


39 σχόλια:

ria είπε...

έτσι είναι!

καινούργια ήθη, καινούργιες ασθένειες! κάθε ανησυχία έγινε κρίση πανικού και αρχίσαμε τις επισκέψεις στους ψυχολόγους. ολοι θα καταντήσουμε σαν τους νεοϋορκέζους που πάνε σαράντα λεπτά και μιλάνε. γιατί? τόσο πολύ αποξενωθήκαμε από τους φίλους μας πια οι νεοέλληνες? δεν έχουμε δυο φίλους στις δύσκολες ώρες να ακούσουν τον πόνο μας???

oceansofangels είπε...

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο :-)

Aggelos Spyrou είπε...

Και μου έλεγε η φίλη μου η Σοφία της προάλλες πανικόβλητη στα 34 της: "Δεν υπάρχουν άντρες".

Και εννοούσε φυσικά ότι δεν υπάρχουν πριγκιπόπουλα...

Alitovios είπε...

Μας καύλωσες πρωινιάτικα

€lisavet είπε...

Καλώς τον!

Προίμιο για επόμενα ποστ; Έθιξες πολλά θέματα!

Σε λίγο θα μας κατηγορούν οι άνδρες ότι τους βλέπουμε ως σκεύη ηδονής...

Άσχετο, τα συνεφάκια δεν είναι υπέροχα στις 7 θάλασσες;

michelan είπε...

Manos,
το ξέρεις οτι μου αρέσει να σου πηγαίνω κόντρα,
αλλά με το σημερινό
είναι σαν να προσπαθείς να πείσεις:
.
έναν καπνιστή που έχει άσθμα,
έναν καλοφαγά που έχει ζάχαρο,
έναν πρεζάκο που δεν ελέγχει πια τον εαυτό του,
έναν αλκοολικό που έχει πρόβλημα με το συκώτι του,
.
[ή αν το προλάβουμε στα πρώτα στάδια]
τον manoantonaro που θεωρεί οτι είναι αργά πλέον για να αλλάξει τα λάθη του,
κ.ο.κ., κ.ο.κ., κ.ο.κ.
.
Γίνεται ;
Πετυχαίνει ;
.
οχι μόνο οι επιστήμονες
αλλά
και οι ασθενείς διαφωνούν...

michelan είπε...

*** ασθενείς ***

karvouna είπε...

Εγώ τώρα που μένω στη Μύκονο, αλλά δεν έχω πάει στο Όρος, δικαιούμαι άραγε να πω ότι αδικείς και τη Μύκονο και το Όρος;

michelan είπε...

Υποστηρικτής σου, στο Insomnia.gr :

Aigeas 05-08-06, 13:35

meatsa οι γιατροί και οι ψυχαναλυτές μπορούν να σου δώσουν μόνο ψυχολογική υποστήριξη. Κι αυτό γιατί δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι τις αιτίες του κακού που δυστυχώς έχουν χημική υπόσταση και όχι θεωρητική. Δεν είναι 100% βέβαιοι για τίποτα, παρά μόνο ότι έχει σχέση με το άγχος.

Αν οι κρίσεις πανικού συνοδεύονται από αγοροφοβία έχεις πρόβλημα, και ξέρω πολύ καλά τι σου γράφω. Απαλλάξου από τα χάπια όσο είναι καιρός, διότι μετά από ένα διάστημα λειτουργούν ως placebo, δηλαδή τα παίρνεις μόνο για την ιδέα, έτσι δημιουργείς μία φοβία ακόμα, την έλλειψη φαρμάκων.

Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις την κρίση πανικού, είναι να την πάθεις χωρίς φόβο και πάθος, να την αποδεχθείς, να λιποθυμήσεις ή να ξεράσεις αν δεις πως δεν γίνεται αλλιώς. Και τι έγινε; Όταν πεις αυτό το "και τι έγινε;", αμέσως θα έχεις πετύχει το 50% της θεραπείας σου. Χέσε τον κόσμο. Ας τους να λένε.

Θέλω να πω πως ο μόνος τρόπος είναι να την πολεμίσεις στην πράξη και όχι να αποφεύγεις την μάχη, αφήνοντας ανέπαφα τα σημεία της ζωής που σου δημιουργούν την κρίση, και ούτε να ψάχνεις να βρεις χημικά υποκατάστατα για την διατήρηση της ψυχικής σου ισορροπίας.

Εκτός αυτού μείνε όσο μπορείς περισσότερο στον ήλιο, κάποια μελέτη που διάβασα τελευταία μιλάει για την έκκριση σεροτονίνης και έχει άμεση σχέση με την παραμονή στο φως. Το σκοτάδι και ο εγκλεισμός δεν βοηθάει καθόλου.
Επίσης κάτι που θα σε βοηθήσει άμεσα είναι να πάψεις να ασχολείσαι με τον εαυτό σου, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Ασχολήσου και με κανέναν άλλον, διότι η υψηλή αυτοκριτική και ο ναρκισσισμός, δημιουργούν αρνητικές σκέψεις. Βρες παρέα.

savra είπε...

ολα στο μυαλό μας είναι
ακριβώς!
διαλέγουμε την περιπέτεια που ζούμε
ποιός τον γαμεί τον ξενέρωτο τον πρίγκηπα
κι αυτό το νυφικό δεν είναι καιρός πια να το καταργήουμε;;;;επιτέλους;;
αναρωτήθηκε κανείς γιατί κλαίνε οι γυναίκες (οι παντρεμένες, εννοείται) στους γάμους;
και, τέλος, πειράζει να βλέπουμε τους άντρες ως σκεύη ηδονής; δεν είναι καταπληκτικό δύο σκεύη ηδονής να αδειάζουν το περιεχόμενό τους ο ένας στον άλλον
ε μα πια
μερσί μάνο

manosantonaros είπε...

thnxxxxxx michelan...

φάβα είπε...

εφοσον δεν εχεις παθει κριση πανικου, καλυτερα να μην δινεις συμβουλες...
ασε εμας να μιλαμε Μανο, που εχουμε φαει το σκατο με το κουταλι στο θεμα αυτο.
πολυ ευκολο να σχολιαζεις για κατι που απλα παρατηρεις στους γυρω σου και δεν το εχεις βιωσει ποτε, πραγματικα, αστεια ευκολο...
Σκεψου ομως τι προκαλεις σε αυτον που το βιωνει, πιστεψε με
ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΟΗΘΑΣ,
απλα του γαμας την ψυχολογια...

φάβα είπε...

και κατι ακομα, παντα υπηρχαν κρισεις πανικου, απλα τις θεωρουσαν επιληπτικες κρισεις και ηταν σε πολυ μικροτερο βαθμο ατομων.
ειχαμε ξανασυζυτησει το θεμα, αν θυμασαι, που απο οτι διαβασα το θυμασαι, και σου ειχα πει πολλα.
παλευω πανω απο χρονο, και εσυ με τη φραση ολα ειναι στο μυαλο, ακυρωνεις μια προσπαθεια, που σταζει αιμα, κυριολεκτικα.
Λυπαμαι για την επιθεση που σου κανω, αν θεωρηθει ετσι εκ μερους σου, αλλα εισαι πολυ απολυτος για κατι που δεν εχεις ιδεα τι σημαινει και ΓΙΑΤΙ συμβαινει.

manosantonaros είπε...

Δεν απαντώ στα comments, γιατί έχω καεί και βαριέμαι τις αντιπαραθέσεις....όμως εδω η φάβα, ο michelan , η φάβα έχουν (αντικρουόμενες0) απόψεις που, στις οποίες δεν μπορώ να κάνω την πάπια... ούτε να βάζω την δική μου άποψη μεγαλοπρεπώς ώς post και μόνο....
Μμμμμ νομίζω ότι έχετε δίκιο.
Στην λεπτομέρεια. Στο πώς είναι να έχει κανείς κρίσεις πανικού.
Συμφωνοι... όμως... ένα ποστ δεν ανεβαίνει για να εκφέρει θέσφατες απόψεις... Πάντα έχω στο μυαλό μου, ότι μερικούς ανθρώπους πρέπει να τους βγάζεις από την σπηλιά τους... να τους ξεσφίγγεις τη θηλειά... να του χαϊδεύεις το χέρι... όπως φυσικά και να τον κράζεις, ξεμπροστιάζεις κ.λ.π.
Οχι βρε συ φάβα δεν σου γαμάω την ψυχολογία εκφέροντας την άποψη μου... Κάνω ακριβώς αυτο που αναφέρεις... θυμάμαι την κουβέντα μας... και φωνάζω στους ανθρώπους που πάσχουν απο αυτο... Ψιτ εδώ είμαστε... κάτι καταλαβαμε....
Βγαίνεις και μιλάς φάβα... καταλαβαίνεις την αξία του;
Τρέχει να βοηθήσει ο michelan…. Είμαστε πολύ καιρό e-φίλοι... δεν το κάνει προφανώς για να με πειράξει –όπως συνηθίζει-... αλλά συμμετέχει... για να διαβάσεις εσύ φάβίτσα μου... για να διαβάσει και εκείνη που δεν γράφει... και στέλνει και συμπληρωματικό γιατι (θεωρώ) ότι έκανε second thought…
Διατηρώ τον εγωισμό να λέω, ότι παρατηρώ τους ανθρώπους....
Φυσικά και η γνώμη μου δεν είναι ειδικού... όμως πάντα... όσο θυμάμαι τον εαυτό μου... ο,τι βλέπω το γράφω...
Και να σου πω και κάτι άλλο φάβα... είμαι ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΟς που μου έστειλες τα comments ....έστω και αν δεν συμφωνείς.... είναι ενα μεγάλο βήμα για το θέμα που κουβεντιάζουμε....

manosantonaros είπε...

εννοουσα: η φάβα, ο michelan ,η ΣΑΥΡΑ έχουν(αντικρου.... κ.λ.π.)

michelan είπε...

Συμφωνώ με τον mano,
ακόμα και το γέλιο πρέπει να το υποκινήσεις
να του δώσεις το ερέθισμα...
.
Το να είμαστε ΑΠΟΛΥΤΟΙ με τους γύρω μας
ή και επίμονα ΑΠΟΛΥΤΟΙ με τον "μέσα" εαυτό μας (πολύ πιο επίπονο)
μας πνίγει χωρίς να το καταλαβαίνουμε...
Και συνήθως πάντα το βλέπουμε στους άλλους και όχι σε μας!!!
σ.σ. δεν αναφέρομαι στον e-φίλο μου, γιατί γραπτώς τουλάχιστον αποδεικνύει συνέχεια το αντίθετο,
φτάνει να ξέρεις να το διακρίνεις.
.
Για την κάθε θεραπεία υπάρχουν επιλογές: κλασσικής, εναλλακτικής ή προσωπικής Ιατρικής...
Ο καθένας ακολουθεί αυτή που του ταιριάζει καλύτερα...

φάβα είπε...

Μανο θα στο πω απλα, αν διαβαζα αυτο το ποστ σου, οταν ξεκιναγα με το λαχειο που μου ετυχε, θα ειχα σοβαρο προβλημα. Ολος ο κοσμος μου ελεγε πως ειναι στο μυαλο μου, και εγω παλευα και εβγαινε εξω, γιατι "ηταν στο μυαλο μου" ωωωπ, ολα γυριζανε! Και να ο περιστροφικος ιλιγγος που χανεις το εδαφος κατω απο τα ποδια σου κ νιωθεις πως ηρθε η στιγμη να σου βαλουν αυτο το ασπρο κουστουμακι κ να σε πανε βολτα... Αλλα δεν ειναι ετσι, θελεις μια θεραπεια που γινεται μονο με συγκεκριμενα πραγματα: φαρμακα κ ψυχοθεραπεια.
Τωρα θυμωνω και θελω να πω σε οσους ειναι στην αρχη, πως το θεμα δεν ετσι απλα:
"ειναι ολα στο μυαλο σου"
Με αυτη τη φραση σου, ακυρωνεις μια κατασταση που δεν εχεις ιδεα ποσο πακετο ειναι, πιστεψε με...
Με τον Μισελαν δεν διαφωνω σε κατι, σωστα οσα λεει, αλλα ειναι κ αλλα...
Και οσο για το νυφικο, ειναι απλα η αφορμη να ξεσπασει αυτη η κατασταση, δεν ειναι η αιτια. Μην μπερδευομαστε... Αμα τα ελυνε ολα το σεξ, θα ειμασταν ολοι τερατα ισορροπιας. Ξερεις κανεναν τετοιον?

lsim είπε...

Συμφωνώ με τον Μάνο σε ότι αφορά τις λεγόμενες "κρίσεις πανικού" όταν μιλάμε απλά για κάποια φάση από την οποία μπορεί να περάσει ο καθένας μας κάποια στιγμή στη ζωή του. Από κει και πέρα αν μιλήσουμε με όρους ψυχανάλυσης (ή μήπως ψυχιατρικής?), οι κρίσεις πανικού είναι κάτι σοβαρό (ειδικά αν είναι συχνά επαναλαμβανόμενες) και θέλουν κάτι περισσότερο από μια φιλική συμβουλή ή από μια ένεση αισιοδοξίας.
ΥΓ. Μάνο, πραγματικά μας λείπεις όταν "χάνεσαι" από το blog.

An-Lu είπε...

Μόλις ανέφερες έναν από τους φανταστικομμύρια λόγους για τον οποίο ΔΕΝ άνοιξα "γραφείον Συμβουλευτικής" (φρίκη η πολιτική ορθότης ε;)
Σωστά τα λές αλλά όταν λείπει το σεξ από τις γυναίκες, σε εκείνο το κενό, πάνε και τρυπώνουνε όοοολες οι λαλακίες που ταλανίζουν τους εγκεφάλους!


Και όχι μόνο...

;-)

φάβα είπε...

Μισελαν δεν ειναι απολυτος ο Μανος? Μαλλον δεν εισαι αντικειμενικος...
Φρασεις οπως
"Κόψτε τη μαλακία με τις κρίσεις πανικού"
"άνθρωποι-πελάτες" δεν ειναι απολυτες?
ΕΚει που αυτος που το παθαινει ΠΡΕΠΕΙ να αναζητησει βοηθεια, ερχεται ο μανος και λεει, κοψε τις παπαριες, τι ψυχιατρους και μαλακιες, βγαλε την ταμπελα κ τετοια...
Οχι ρε παιδια, δεν το δεχομαι, και τα γραφω ολα αυτα και τα γραψα και στο μπλογκ μου για ενα κ μονο λογο.
Οχι για να παω κοντρα σε κανεναν,ουτε γιατι ειμαι ψυχολογομανεις (2 μηνες δεν δεχομουν να παω και αλλους 2 να βαλω αγχολυτικο στο στομα μου, ικαι εφαγα 4 μηνες χωρις να αλλαξει τιποτα)
ΑΛΛΑ για να υπαρχει και ο λογος αυτου που το εχει περασει κ ξερει τι ειναι αυτο που βαραει στα νευρα σε αυτους τους ανθρωπους που το βιωνουν - η ξερολιαση και το και καλα! If u know what mean...
Και εγω τρεχω να βοηθησω Μανο, αλλα αυτους που ειναι εξω απο τη λυση και νιωθουν κοινωνικα κατακριτεοι και ακυροι να την αναζητησουν.
Αυτα.
Και ναι ειμαι απολυτη σε αυτο το θεμα, θα ειμαι παντα.

palavos.net είπε...

Λοιπόν... Ναι είναι όλα στο μυαλό, αλλά όχι όπως εκφράζεται εδώ. Η κρίση πανικού είναι μία πολύπλοκη διαδικασία που ξεκινά και καταλήγει στον εγκέφαλο, στο μυαλό! Η κρίση πανικού δεν μας ήρθε έτσι απλά μια μέρα, χρειάστηκε αρκετό καιρό, τις περισσότερες φορές χρόνια για να εξελιχτεί και να γίνει κρίση πανικού. Είναι κάτι που δυστυχώς, αν δεν το έχεις ζήσει, δεν μπορείς να το καταλάβεις όσο καλός και αν είναι στις περιγραφές ο παθών! Οι λόγοι που οδηγούν ένα άτομο να φτάσει στην κρίση πανικού είναι αρκετοί και τις περισσότερες φορές, είναι δυσδιάκριτοι μιας και το άτομο για χρόνια καταπίεζε ένα θέλω, μία φοβία, μία ανάγκη. Παλαιότερα δεν υπήρχαν κρίσεις πανικού σε τέτοιο βαθμό, και οι περιπτώσεις που εμφανίστηκαν συχνά θεραπεύτηκαν με αγωγές για άλλου είδους παθήσεις (!). Τι έχει αλλάξει;
Η διαφορές του χτες και του σήμερα είναι αρκετές και θα αριθμήσω μερικές για χάρη του παραδείγματος. Ο τρόπος ζωής είναι διαφορετικός, οι ρυθμοί είναι σαφώς πιο γρήγοροι, το εργασιακό περιβάλλον είναι από τα πλέον ανταγωνιστικά καθώς και η κοινωνία έχει θέσει μεγαλύτερες απαιτήσεις από το άτομο. Με λίγα λόγια οι στρεσογόνοι παράγωντες παρουσιάζουν αύξηση της τάξης του 375% !

Για να ολοκληρώσω, η κρίση πανικού είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα από τη μία στιγμή στην άλλη. Όσο και να κοροϊδεύουμε, όσο και να το γελάμε για να ξορκίσουμε το κακό, είναι κάτι υπαρκτό! Θα παρακαλούσα (μιας και ο γράφων είναι παθών) λίγο περισσότερο σεβασμό, ακόμα και την έκφραση του διαφορετικού και του αντίθετου.

manosantonaros είπε...

Αγαπητή μου φαβίτσα... και το «αγαπητή» είναι αληθινό.
Μη θυμώνεις... αν και μ αρέσει που θυμώνεις... νομίζω ο,τι τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις καλό κάνουν...
Προφανώς –το επαναλμβάνω- δεν είμαι γράφω ως ειδικός, αλλά ώς άνθρωπος που παρατηρεί... ξέρεις όλοι οι δημοσιογράφοι δεν ασχολούμαστε μόνο με τα κόμματα, τα επιτόκια κλπ. ... κανονικά βλεπουμε κι αλλα πράγματα...
Οπως και ναχει...όπως όλοι ξέρουμε... κάνουμε αρκετόν καιρό βόλτα στα blogs και σεις κι εγώ... δεν θυμάμαι να e-κουβεντιάσαμε ποτέ το θέμα...
Oπου κάνω λάθος σου ζητώ εκ προοιμίου συγγνώμη... αλλά χοροπηδάω από τη χαρπά μου... γιατί -σε διαβεβαιώνω- πολλοί μετέχουν χωρίς να συμμετέχουν... και αυτό –εσύ το ξέρεις καλύτερα- είναι ενας σπουδαίος φεγγίτης...
Μην θυμώνεις σε παρακαλώ... φώναζε αλλά μην θυμώνεις... όλοι εδώ –με σωστό η λάθος τρόπο- να βοηθήσουμε θέλουμε...
Δεν το βλέπεις;
Το βλέπεις ντε...

savra είπε...

ok συγχωρήστε με εαν προσέβαλα κάποιον, δεν είχα τέτοια πρόθεση. νομίζω ότι απαντάμε σε διαφορετικά "επίπεδα" αυτής της ανάρτησης.(και αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε διαφορετικές απόψεις) σίγουρα οι κρίσεις πανικού είναι πολύ τρομαχτικές για αυτόν που τις παθαίνει, είναι πιστεύω σωστο να αναζητά κανείς βοήθεια ανάμεσα στους ανθρώπους που γνωρίζουν και έχουν να προτείνουν λύσεις. σε κανέναν δεν αξίζει να το παθαίνει αυτό. δεν υποτιμώ την σοβαρότητα της κατάτασης αυτής, και πιστεύω βαθιά ότι οι αμπελοφιλοσοφίες για αυτά τα θέματα είναι γελοίες και καμιά φορά προσβλητικές και δεν βοηθάνε καθόλου.
διαβάζοντας τακτικά το μπλογκ σου, μάνο, δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι προσπαθείς να κάνεις κάτι τέτοιο- διάβασα ένα ποστ που μου κίνησε τη διάθεση να συμμετάσχω στην κουβέντα, μια κουβέντα που μου φάνηκε ότι έχει πολύ να κάνει με τα ήθη της εποχής που ζούμε.
πέρασα κι εγώ την φάση που έλεγα "μα δεν υπάρχουν πια άντρες"νιαρ νιαρ και παράπονο! και μου λέει μια μέρα μια φίλη μου- μα τι λες, οι άνθρωποι πηδιούνται, δεν έχει χαθεί αυτό από τον κόσμο
και έγινε ένα κλικ
και είπα στον εαυτό μου ότι δεν θέλω να είμαι η καλυψώ:μείνε σε παρακαλώ, μη φεύγεις, τι έχει αυτή περισσότερο από μένα, (νιαρ νιαρ και παράπονο)
θέλω να είμαι η πηνελόπη. την εχουμε υποτιμήσει αυτήν την γυναίκα. σπίτι γεμάτο μνηστήρες, τους παίζει στα δάχτυλα, (λέει ο όμηρος κι έγινε ταραχή μέσα στην αίθουσα, όλοι τους κι ολοφάνερα θέλουν να κοιμηθούν μαζί της)και ο άλλος, ο καλός της, παρατάει θεές και μάγισες για να πάει κοντά της
παρατηρώ λοιπόν τους ανθρώπους. και βλέπω ότι το να περνάς καλά είναι απόφαση. όλοι έχουμε συμφορές και δυστυχίες. πώς γίνεται άλλοι να γελάνε και άλλοι να είναι στο νιαρνιαρ; είναι τεράστια η διαφορά ανάμεσα στο "ζωή, πουτάνα, μου χρωστάς,είμαι αδικημένη" και στο "θα σε φάω, θα σε πιώ, θ' αρπάξω και θα περάσω καλά"
και αλήθεια, σας ορκίζομαι, χρειάστηκε μόνο να γίνει αυτή η σκέψη
;)

Valisia είπε...

Καλά!Ανεξαρτήτως με το θέμα,ψηφίζω πόδια Νο 1.Ή μήπως αυτό είναι το θέμα;Oug

Θεριό Ανήμερο είπε...

Και το πιο φοβερό είναι ότι όταν το άκουγες, το διάβαζες, έλεγες τι παπαριές είναι αυτές, σιγά μην πάθω εγώ τέτοια πράματα. Κι όταν διαπιστώνεις ότι μάλλον σου έχει συμβεί χωρίς καλά καλά να πάρεις χαμπάρι, έχεις πέσει ήδη μέσα και δεν ξέρεις από πού βγαίνουν...

diastimata είπε...

1. Επιτέλους ένα ποστ! Και ποστ με περιεχόμενο. Αχ αυτό το καταραμένο facebook, που ρουφάει τα πάντα -και ειδικά τον πολύτιμο χρόνο.

2. Μήπως, τελικά, είσαι λίγο αυστηρός; Απλά "χαμήλωσε" το όριο ηλικίας των γυναικών που θέλουν να κάνουν pure sex -που έλεγε κι ο Osho. Τη δεκαετία του 70, αρχές του 80, όταν περνούσα από την εφηβεία στην -που λέει ο λόγος- ενηλικίωση, ήταν σχεδόν αδύνατο να βρεις μαθήτρια λυκείου που να δεχτεί να κάνει σεξ. Ελάχιστες ήταν αυτές που ενέδιδαν στο να κάνουν έρωτα με "τη σχέση" τους, το "δεσμό τους" κι άλλες τέτοιες αηδίες. Για καθαρό σεξ, ούτε κουβέντα! Μία το τόλμησε, στην πενθήμερη στην Κέρκυρα και έμεινε, δαχτυλοδεικτούμενη, ώσπου τέλειωσε η χρονιά. Από το 81 έχουμε να μάθουμε νέα της. Εξαφανίστηκε. Απλά, τότε, ο 16άρης ήθελε να χουφτώνει κι η 16άρα ούτε που το σκέφτονταν, με το φόβο του "τι θα γίνει μετά". Κι έτσι, στην ηλικία των 18, 19, με το που βγαίναμε έξω από τη μήτρα-πατρικό σπίτι, βγάζαμε τα μάτια μας με την πρώτη ευκαιρία -κι όχι αναγκαστικά με έναν άνθρωπο. Τώρα που οι έφηβες δεν έχουν να σκέφτονται πως θα γίνουν "οι πουτάνες του σχολείου" γιατί κανείς -ευτυχώς- δε μετρά το χαρακτήρα με το πόσες φορές έκανες σεξ, ο φόβος περνά από το ένα στρατόπεδο, στο άλλο.
3. Τελικά, ναι, ίσως να περνάμε στην Εποχή των Αμαζόνων.΄Ελπίζω να μην περάσουμε, μετά, στην Εποχή των Παγετώνων.

michelan είπε...

@ diastimata
Το αποτέλεσμα ή η αιτία ;;;

Love for Science:

Also using the same system of scanning the brain, scientist Helen Fisher, of Rutgers University,
concludes that three characteristics of love
(sex, romanticism and mutual dependence)
stimulate different areas of the cortex,
.
and further conclude that we can:
.
***be in love with one person,
***want to make love to another,
***and live with a third.

.
.
Helen Fisher _ WHY WE LOVE_

"Δημήτριος ο Ταξιδευτής" είπε...

ειχα διαβασει το ιστογραμμα σου
ειδα και στην τηλεοραση τι επαθε το κακομοιρο το μοντελο στην επιδειξη της πραντα...
εδεσε το σιροπι
καλο σαββατοκυριακο

Eroviana είπε...

Για το πρώτο σκέλος: αυτά ακριβώς σκεφτόμουν κι εγώ για το blogging. Πόσο πολύ ασχολιόμουν κάποτε, με περισσό ενθουσιασμό και "έρωτα" όπως λες. Κρίμα να βαριόμαστε εύκολα.. Αλλά ακόμα πιο κρίμα, είναι να μην ξεκολλάμε απ'τις παλιές αγάπες που σκεφτήκαμε ν'αφήσουμε πίσω. Τελικά, όλα συνδέονται.

kwlogria είπε...

Πες τααααα!!! Πες τα!!!!! Όσο γι' αυτό με τις κρίσεις πανικού, με φρίκαρε λίγο. Κανονικά θα έπρεπε να λυσσάνε στο δρόμο, ήμαρτον νέα παιδιά! Είδες όμως που έχουμε φτάσει; Να κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στα σπίτια μας. Κοινωνικό φαινόμενο. Και μετά αναρωτιέσαι που πήγαν οι γνωριμίες, οι έρωτες, τα συναισθήματα.. Σπίτι, μαζί μας. Φρίκη.

azrael είπε...

Ντούντζ!! Αυτό που κανείς σας δεν είπε είναι ότι η νούμερο δύο (φωτό) έχει τρομερά πόδια μιλάμε!!

Όλα τά άλλα είναι πράσινα δαμάσκηνα και ψιλές ελιές.

Μανόλ, γράψε γιατί χανόμαστε αγόρι!

"Δημήτριος ο Ταξιδευτής" είπε...

φετιχιστικό ηδονιστικό
υπεροχό!

Κοκκινοσκουφίτσα είπε...

έπαθα την πρώτη κρίση πανικού - και να μην φοβόμαστε τις λέξεις, είναι και κρίση και πανικού κανονικότατα όμως- ούσα 22 ετών, σε τρισευτυχισμένη σχέση, με γουάου σπουδές, με καλή δουλειά και καλούς φίλους και συγγενείς. ακόμη μέχρι σήμερα δεν ξέρω τι τις πυροδότησε, πάντως με ταλαιπώρησαν πάνω από μία οκταετία. το χειρότερο με αυτές τις κρίσεις είναι που δεν ξέρεις πού και πότε θα σε βρούν. ντρέπεσαι λοιπόν για αυτό που σου συμβαίνει και παρακαλείς τον Θεό ή ,οτι άλλο εσύ πιστεύεις να σε βοηθήσει να μη σου συμβεί σε δημόσιο χώρο. και αυτό σε "στεγνώνει" μέσα σου, διότι πρέπει πάντα να είσαι σε επιφυλακή, με αποτέλεσμα οι άλλοι να σε περνάνε και για κρυόκωλο. αν βγει κάτι από τη συζήτηση που να μου λύσει κάποιες απορίες, θα χαρώ πολύ. γιατί ακόμη και σήμερα ώρες ώρες φοβάμαι μήπως με ξανατυλίξει το ίδιο απαίσιο σκηνικό.
α, και καλησπέρα σε όλους!

Alitovios είπε...

Προσοχή κυκλοφορούν γιαούρια ;)

Adiavroxoi είπε...

Μάνο ευχαριστούμε πολύ για το 60λεπτο ράλι στον αέρα - και χωρίς κρίσεις πανικού!

lafazanidis είπε...

Αυτό που με ΄΄άγγιξε΄΄ ήταν οτι μετά τα 18 άρχισαν να σου αρέσουν τα όσπρια. ΟΥΥΥΥΥΦ!!! Κι εγώ νόμιζα οτι τα τελευταία 6 χρόνια αποκτούσα μια διαστροφή! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Δεν είμαι μόνος μου! Ευχαριστώ...

ritsmas είπε...

Καλησπέρα Μάνο Αντώναρε, μάλλον είχες τρελά κέφια όταν έγραψες τις συμβουλές προς ναυτιλομενους και όταν παρέθεσες για μια ακόμη φορά κομματι της αισθητικής σου . Νασαι καλα, δεν περιμενω απάντηση γιατί δεν εχω καμια απορία, ούτε άποψη
ριτς

Freedula είπε...

Κάαααποτε είχα έναν γκόμενο. Για λίγο. Δεν άντεξα παραπάνω από το λίγο. Οταν γνωριστήκαμε και μετά, δεν οδηγούσε πέρα από 2 τετράγωνα, δεν έβγαινε παρά σε 1-2 στέκια, δεν κυκλοφορούσε γιατί πάθαινε λέει κρίσεις πανικού. Δεν μπόρεσα να το καταλάβω, ειλικρινά. Και είμαι από εκείνους που προσπαθούν... μα δεν.

Μόλις μπαίναμε σε μαγαζί να πιούμε ένα ποτό σαν άνθρωποι, ίδρωνε και κοίταζε την πόρτα να φύγει. Προσπάθησα πολύ, μα δεν κατάφερα να αντέξω. Ηταν ακατανόητο. Δεν κρίνω αν είχε δίκιο ή όχι. Αλλά πιστεύω ότι έχεις δίκιο. Ενα κλικ στο μυαλό. Και δεν ξέρω αν αρκεί να μας το δώσει κάποιος ή πρέπει από μόνοι μας να κάνουμε κάτι για όσα δύσκολα κουβαλάμε.

Εχουν περάσει χρόνια και μαθαίνω... οτι ακόμα είναι έτσι. Κατεστραμμένη από τον ίδιο ζωή, για να έναν κούκλο άντρα που τρέμει απά να κυκλοφορήσει πέρα από τα όρια που έχει επιβάλει ο ίδιος στον εαυτό του. Κρίμα!

michelan είπε...

βζζζζζζζζ...βζζζζζζζζ...βζζζζζζζζζ...
χωρίς σχόλια ;) ;) ;)