28.4.08

family affairs

Εγραφα πριν απο μερικές χρόνια σε μια εφημερίδα, ότι ο άνθρωπος δεν νιώθει πουθενά πιο άνετα και safe από εκεί που μεγάλωσε... με τους ανθρώπους που μεγάλωσε... εκεί που πρωτοπε «πεινάω» και τουδωσαν ενα πιάτο... εκεί που’πε «κρυώνω» και του έδωσαν μια κουβέρτα. Δηλαδή στην οικογένεια του. Το mail blox μου γέμισε με ανθρώπους που συμφωνούσαν 1.000%

Ζω εδω και πολλά χρόνια μόνος μου.

Με μερικά μικρά διαλείμματα

Το απολαμβάνω και αν ποτέ σας πω το αντίθετο , σημαίνει ότι γερνάω (δηλαδή γερνάω επικίνδυνα)... Μένοντας όμως μόνος το’χω ψιλοξεχάσει αυτό με την οικογένεια. Την ευρεία οικογένεια.

Δεν έχω αδελφή, αλλά έχω τη Μίκα, την ξαδέλφη μου, που μεγαλώσαμε μαζί. στο ίδιο σπίτι. Μου’πε τα πρώτα της μυστικά και νομίζω και τα τελευταία της. Προσέχει τη μάνα μου σαν δική της και εγω τη δική της σαν δική μου. Και αυτές προσέχονται αναμεταξύ τους περισσότερο απο 80 χρόνια...


Το Μεγάλο Σάββατο πήγα σπίτι της ξαδέλφης μου. Το αποφάσισα τελευταία στιγμή.... Στις οικογένειες δεν υπάρχουν αβρότητες. Ηταν εκεί όλοι και οι καινούργιοι στην οικογένεια, αφού η κόρη της και ανεψιά μου, η Βίλη, έχει πρόσφατα παντρευτεί. Τους παίζαμε όλους εντός έδρας. Εννοώ τους συγγενείς του Χρήστου, του άνδρα της Βίλης. Τους είπανε ιστορίες για τους παπούδες και τις γιαγιάδες μας, για τον πατέρα μου, για τον θείο μου, τα ξαδέλφια μου που λείπανε, τα εγγόνια, για την Κατοχή...τους δείξανε φωτογραφίες.. εκείνοι με τη σειρά τους υποκλήθηκαν στην μαγειρική της ξαδέλφης μου, χαριεντίστηκαν με την μάνα μου, καθηλώθηκαν από τις διηγήσεις τη θείας μου της Βάσως και υποχρεώθηκαν στην πατροπαράδοτη φιλοξενία του ξαδέλφου μου,του Λουσίμαχου, που είναι άνδρας της πρώτης μου ξαδέλφης, της Μίκας, αλλά και ό ίδιος πρώτος μου ξάδελφος από τον πατέρα μου ....

...αμα μπλέξεις μαζί μας...αντε να ξεμπλέξεις...

Πώς να ξεφύγουν οι άνθρωποι, που στο κάτω-κάτω το διασκέδαζαν και πέρναγαν πολύ ζεστά... άλλωστε την επόμενη μέρα θα ήταν η σειρά τους παίξουνε τους δικούς μου στην δική τους έδρα...

Κάποια στιγμή φύγανε και μείναμε μόνοι... με τη Γιώτα, που παρακολουθούσε γουργουρίζοντας το οικογενειακό πινγκ πονγκ... τα ίδια αστεία με τη ζάχαρη του Λυσίμαχου... με τη Βάσω να λέει για τον μπαμπά της (παππού μου) που ήταν κι ο Θεός της ζωής της... και που με υπνεί εδω και μισό αιώνα που είμαι ο μκοναδικός που φέρω το τιμημένο όνομά του... με τη μάνα μου, να ακούει και την πιο απρόσμενη στιγμή να λέει την ατάκα της βραδιάς και μετα να ξανα-μοιράζει τους ρόλους μέχρι την επόμενη ατάκα... με τη Μίκα σε μόνιμο άγχος αν είναι καλά η μάνα της, η οποία βρίσκεται σε μόνιμο άγχος για το αν είναι καλά η δική μου μάνα, η οποία δεν έχει κανέναν άγχος για τίποτα.... ξανάκουσα για 32.567η φορά την ιστορία με το κάτσιασμα, με το Αννόβερο, με τις λίρες του παππού στην Κατοχή, με τη θεία Μαρία που πέθανε από φυματίωση όταν ηταν 19 χρονών ανήμερα Μ. Παρασκευή, για τον ξάδελφο μου τον Οδυσσεά, τον αδελφό μου, τις διακοπές.... τα ίδια πειράγματα... τα ίδια κουτσομπολιά.... οι ίδιοι εκνευρισμοί.... οι ίδιες ανάσες... οι ίδιες διακοπές.... σαν μια γλώσσα που την ξερεις καλά, αλλά έχεις μερικά χρόνια να την χρησιμοποιήσεις...

Τους άκουγα και σκεφτόμουν ότι περιέγραφαν την ζωή λες και ήταν φτιαγμένη από ζάχαρη αυστριακού παραμυθιού. Μα γι’ αυτούς έτσι είναι... και για μένα μεταξύ μας έτσι ήταν και είναι... με όπoιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις... Χθες συνειδητοποίησα ότι όλοι κι όλες είναι τρομεροί story tellers… πώς είναι οικογένειες γιατρών... δικηγόρων... μαραγκών.... ε, εμείς είμαστε οικογένεια story teller… Ετσι και σε βάλουμε κάτω την έβαψες... αμα μ'αλιστα παίξουμε και ομαδικό παιγνίδι , καλό είναι παραδοθείς όσο πιο γρήγορα γίνεται...

Ακουγα τη θεια μου τη Βάσω, που είναι κάτι...σαν την Επίτιμο (πλεόν) Υπουργό Εξωτερικών της Οικογένειας, να λέει μια χιλιοειπωμένη ιστορία και αντί να βαρεθώ, θαύμασα την ικανότητά της να τη λέει πάντα με το ίδιο πάθος και ποτέ με τις ίδιες λεπτομέρειες.... Και ξαφνικά με μεσα στην επαναληψη της λεπτομέρειας... εμφανίζεται μια καινούργια... μια καινούργια που αλλάζει την πραγματικότητα... Δεν είναι τυχαίο που ασχολούμαι με την φωτογραφία με τρέλλα... το’χε κι ο πατέρας μου....τοχουν και οι συγγενείς μου... αυτοί όχι να τραβάνε, αλλά να ...κορνιζάρουν... Καθώς λοιπόν είχαμε παρατηρητή...κοινό με άλλα λόγια...ήρθαν οι κορνίζες... και οι συστάσεις... η Ελένη μας, ο Οδυσσεάς μικρός... τα τεσσερα τους στην Βαρυμπόμπη... ο Αντρίκος... η γιαγιά.... ο παππούς...ο θείος Νίκος.... το ρεπορτόριο τοχω δει τόσες φορές όσες δεν μπορείτε να πιστέψετε... και φυσικά τις λεζάντες... το ίδιο πάλι... και ξαφνικά στον μικρόκοσμο της οικογένειας γίνεται μια ήρεμη επανάσταση...

Σηκώνεται η θεία Βάσω, η υπάρχηγος της οικογένειας, αφού είναι η μικρότερη αδελφή της αρχηγού....δηλαδή της μητέρας μου.... και φέρνει ενα τοσο δα καδράκι...

-... και αυτός εδώ είναι ο πατέρας της Μίκας!

-Δηλαδή ο άνδρας της Βάσως, λέω στη Γιώτα που απλώνει το χέρι να το πάρει...

-Ωραίος άνδρας... λέει εκείνη και αφού τον κοιτάζει λίγο (τί ενδιαφέρον να έχει μια φωτογραφία των ‘50ς στα χέρια ενός τρίτου)..μου το πασάρει...

Το παίρνω....

Οσο και να σας φαίνεται περίεργο είμαι 52 ετών, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που βλέπω αυτον τον άνθρωπο. Ο Λάκης και η θεία μου η Βάσω χώρισαν όταν η Μίκα ήταν πολύ μικρή. Το άτομο του, μόνο και η αναφορά σ αυτο ήταν οικογενειακό ταμπού. Αξεπέραστο ταμπού. Σαν να μην υπήρξε ποτέ....Μην το ψάχνουμε τώρα, είναι μεγάααααααααλη ιστορία... θα σας την πω όταν θαρθει η στιγμή της ... Τέλος πάντως.... δεν τον είχα δει ποτέ... στο μεταξύ πολλοί από τους πρωταγωνιστές εκείνης της ιστορίας δεν ήταν πια στο χθεσινό τραπέζι... και να που η φωτογραφία του ήταν στην παλάμη μου... μου την είχε δώσει στο σπίτι της κόρης του, η γυναίκα του.... Η ζωή ταχε ξεπεράσει όλα...

Γυρισα και κοίταξα τον Λυσίμαχο, σύζυγο της Μίκας... ίδιος ο πατέρας της... τίποτε δεν είναι τυχαίο στη ζωή....χαχαχαχαχαχαχαχαχα.... Για την μικρή μας οικογενειακή ιστορία, αυτο είναι το γύρισμα μια σελίδας.... Το κλείσιμο μιας εποχής. Δίνω τη φωτογραφία στη μάνα μου... περισσότερο για να δω την αντίδρασή της... την κοιτάει με ενδιαφέρον (!!!) επί ώρα... ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.... της την παίρνει από τα χέρια η Βάσω... την κοιτάει για 2-3 δευτερόλεπτα, την χαϊδευει φευγαλέα και την ξαναβάζει στη θέση της....

Μένω αναυδος, αλλά δεν λέω κουβέντα... Αν μου το λεγανε 10 χρονια πριν ότι θα συνέβαινε, θα στοιχηματίζα τα πάντα για το αντίθετο... Η μικρή αυτη ιστορία που δεν λέει τίποτα σε τρίτους, επηρρέασε ανεπανόρθωτα (αλλους θετικά και άλλους αρνητικά) μια μεγάλη αλυσίδα ανθρώπων της οικογένειας μου. Χθες με το που η Βάσω είπε:"Και αυτός είναι ο πατέρας της Μίκας μου!" μέσα μου ακούστηκε ενα χραπ! Η πόρτα μιας πολύ πικρής ιστορίας έκλεισε για πάντα. Νομίζω ότι είναι η ώρα να γράψω το σενάριο που πάντα ήθελα. Απλώς ήθελα τη σύμφωνη γνώμη μερικών... και χθες την πήρα.

Δεν λες πότε κουβέντα μετά την τελεία και παύλα. Punkt Aus... και καλό είναι να ξέρει κανείς γερμανικά για καταλαβαίνει 100% τη σημασία του.

Μετά ήρθε η φωτο της θείας μου της Ζαφείρως.... μητέρας του Λυσίμαχου... που έμεινε χήρα μικρή και πέρασε δύσκολη ζωή για μεγαλώσει τα τρία μου ξαδέλφια στη Σαλονίκη.... δεν αγαπώ τυχαία τόπους ξέρετε....

Μου φάνηκε λιγάκι σαν η Γιορτή της Αποκατάστασης.... σε συσκευασία πάρτι... χαράς και τραλαλα.... Κάτι ξύπνησε από τις εδώ και χρόνια κοιμισμένες παιδικές μου αναμνήσεις.... Περίεργως για μένα, δεν μίλησα πολύ.... ακουσα περισσότερο... αν και το σωστό ρήμα, είναι: ρούφηξα. Μετα είναι οι ρόλοι που δεν αλλάζουν ποτέ... Ημουν πάντα ο μικρότερος (κι ο τσογλανότερος)...άρα έλεγα και τα λιγότερα ... και αν στην οικογενειακή πυραμίδα έχω χάσει εδω και ποοοολά χρόνια αυτην τη θέση, στην χθεσινή ομάδα την ξανάχα.... και αμέσως προσαρμόστηκα.

Ολοι νιώθουμε παιδιά....

Εγω έκανα πιτσ-στοπ και πήρα φρέσκο πραγματικό παιδικό καύσιμο... θα μου φτάσει φαντάζομαι για 2-3 γύρους ακόμα στην πίστα....

photos by (I)ota


23.4.08

made in Salonica





Πριν από μερικές εβδομάδες είχα ανέβει στη Σαλονίκη. Μην τα ξαναλέμε, η μισή μου πατρίδα, ο πατέρας μου, ο ΜΠΑΟΚ (αν και όλοι μου οι συγγενείς είναι με τον Ηρακλή), ο Λευκός Πύργος, η Καλαμαριά, ο «Μύλος»... ωωωωπ.... ο «Μύλος». Ο πατέρας μου ήταν από τους πρώτους που έτρεξε να τον στηρίξει και οι πιτσιρικαδες του «Μύλου» τον αγαπούσαν πολύ γι’ αυτο... ΒΑΒΕΛ κ.λ.π. Οταν λοιπόν η φίλη μου η Μαρία Αράπογλου (εξαιρετική μανατζερ) μου είπε ότι θα πηγαίναμε στον Μυλο να δούμε την (υπέροχη) έκθεση του Τάκη Διαμαντόπουλου, χάρηκα πολύ...

Οι φωτογραφίες ήταν εξαιρετικές. Ειχα μάλιστα το θράσσος να σηκώσω την camera και να φωτογραφίσω (η μισή Αθήνα ήταν εκεί χαχαχαχαχα)... αλλά καλός Θεός της Τέχνης με τιμώρησε και έχασα όλο το περιεχόμενο της μνήμης... μη ρωτάτε πώς... είμαι μερικές φορές ένας άχρηστος...

Η Θεσσαλονίκη είναι μια κούκλα. Τα μαγαζιά της ούτε που υπάρχει ποτέ πιθανότητα να τα έχουμε εμείς στην Αθήνα....ολοι αγαπούν να βρίζουν τον Δήμαρχο.... οι ταξιτζήδες πίνουν με μοναδικό τρόπο χαλαρά την φραπεδιά και ...ώ του θαύματος δίνουν (ακόμα) ψιλά στους ανθρώπους στα φανάρια...Κατα τα αλλα λατρεύουν να δείχνουν την αντιπάθεια τους για τους Αθηναίους....

Πήρα ταξί από το αεροδρόμιο. Ο οδηγός έπινε κεφαδάκι και μίλαγε με τον καρντάση στο κύκλωμα... Κάποια στιγμή από ενα στενό πετάγεται με κόκκινο μια μηχανή... φρενάρει... ο καφές στη θέση του....

Λέω:

-Μα πώς περνάει έτσι με κόκκινο;

Μου λέει:

-Γιατί εσείς στην Αθήνα δεν περνάτε με κόκκινο;

Κάγκελο ο ημι-ιθαγενής Μάνος.

Αυτη την εποχή με έχουν τρελλάνει οι δημοσιογραφοι (της γενιάς μου) με το πώς θα επικοινωνήσουν με τις νέες γενιές μέσω διαδικτύου. Οπως καταλαβαίνετε αυτη η φράση από μόνη της είναι μια σκέτη εμετίλα... Αναμεσα λοιπόν στα διάφορα επαγγελματικά ραντεβού πουχα στη Σαλονίκη ... έτρεχα και δεν έφτανα ... να φαντασθείτε ότι έκλεισα καταλάθος της φίλης μου της Ελσας το τηλέφωνο στα μούτρα και δεν πήγα να δω την αγαπημένη μου ανηψιά Ηρώ και την οικογένεια της.... μπόρεσα και είδα την συνάδελφο μου Κική Τσιλιγερίδου, που είναι παλιά μου φίλη και την ραδιοφωνική παραγωγό Ολίβια Γαβρίλη.

Με πήγανε με μεγαλη υπερηφάνεια να μου δείξουν τα studio του Star FM 97.1 και του 92.8 Ελληνικός FM… Μπλα...μπλα... Τί κάνετε κ.Αντώναρε... εμείς εδω στη Θεσσαλονίκη κ.λ.π. Ετσι βρέθηκα αυτές τις λίγες μέρες με τον ήχο της πόλης στα αυτιά μου... όχι μόνο των συγκεκριμένων σταθμών.... αλλα ήταν φυσικό να δωσω προσοχή στη δουλειά των φιλενάδων μου....

Εξαιρετικές είναι και οι δυο... πείτε και υποκειμενικό.... όμως με εντυπωσιάσαν τα εξής: Και οι δυό τους είναι full computer και internet educated... έχουν τα blog τους.... έχουν τις istoselides τους που λένε οι ξενέρωτοι λες και οι όροι μπορεί να έχουν μετάφραση.... Η Κική που είναι ρεπόρτερ τρέχει από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα καλύπτοντας ό, τι κινείται και ταυτόχρονα γεμίζει το blog της, αλλάζει το status της στο Facebook κάνει upload φωτογραφίες και φτιάχνει MPEG4 για πάρτης... ταυτόχρονα ερωτεύεται, θυμώνει, χαίρεται, διασκεδάζει, πίνει χορεύει και οι άνδρες σφάζονται στα πόδια της....κατεβαίνει με επιτυχία στις συνδικαλιστικές εκλογές... msn κ.λ.π.

Με ρωτάνε οι φίλοι μου οι εν Αθηναις δημοσιογράφοι πώς θα καταφέρουν να μιλήσουν στις νεες γενιές στο διαδίκτυο (μπλιάχρ)... Τους κοιτάω με θολό μάτι....Αν κατάλαβαν έστω και τα μισά απ΄’ αυτα τα κοπλιμέντα που κάνω για την κ. Τσιλιγερίδου, ίσως ναχουν κάποια ελπίδα.... Φοβάμαι όμως ότι μάλλον δεν καταλαβαίνουν ιερογλύφικά.

Η Ολίβια Γαβρίλη, μια κουκλάρα με πράσινα μάτια... κανει δυο ώρες μουσικο-καλλιτεχνική-ενημερωτική εκπομπή στον Star...(και καπάκι αλλες δυο στον Ελληνικό) ... μαζί της στα μικρόφωνα και στον γενικό χαβαλε και ο Σωτήρης Ποσπορέλης. Πολυβόλα.... μιλάμε για μεγάλα πολυβόλα... τους χρονομέτρησα προχθές... 123 δευτερόλεπτα πρίμα βίστα, ομοιοκαταληξίες, κριτική, χαζομαρούλες, τηλέφωνα.... πολυβόλο.... η δεσποινίς Ολίβια και δίπλα της ο Σωτήρης Ποσπορέλης να κόβει και να ράβει...και ούτε σαρδαμ...ούτε μια ασυνταξία

Ελα μωρέ... σιγά το πράγμα... τίγκα είναι το ραδιόφωνο από τέτοιοα ντουέτα... Βλακείες λένε....

Σύμφωνοι... Μισό λεπτό όμως....

Η Ολίβια Γαβρίλη είναι τελειόφοιτος στην Ιατρική Σχολή στη Θεσσαλονίκη και ο Σωτήρης Ποσπορέλης γιατρός επίσης... και οι δυό τους φτύσανε το σύστημα... αλλά όχι από τζάμπα μαγκιά.... μπήκανε στην Ιατρική...μελέτησαν.... τους βγήκε η ψυχή ανάποδα... και όταν θα έπαιρναν νερό από τη βρύση.... κόντρα στο ρεύμα κάνουν αυτο που γουστάρουν.... κάνουν ραδιόφωνο...κάνοντας κουίζ.... πειράζοντας ο ένας τον άλλο .... με άλλα λόγια βάζουν ενα προσωπικό σύννεφο πάνω από την πόλη....

Και οι πιτσιρικάδες τους λατρεύουν.... ε; Ετσι δεν θα γινόταν... και στο καπάκι φτιάχουν και ενα blog για την εκπομπή, που λένε και γράφουν από τρέλλες μέχρι τα προσωπικά τους (http://www.pospoolive.blogspot.com/) στο ύφος και στο στυλ που γουστάρουν οι νέες γενιές που τόσο ποθούν οι αναλογικοί δυνάδελφοι μου....

Δυο γιατροί...

Αρα δυο άνθρωποι που ξέρουν που ξέρουν ελληνικά, που έχουν διαβάσει 5 βιβλία, που μιλάνε ξένες γλώσσες, που στο κάτω –κάτω στον αέρα μπορούν να χειρσθούν με αρτιο τρόπο οποιοδήποτε θέμα... που παίζουν τους υπόλογιστές και το internet στα δάκτυλα...Πόσοι άραγε μεγαλο-δημοσιογράφοι της Αθήνας (βλ. Ελλάδας) μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο; Ναι, μιλάω για τους ίδιους που ψάχνουν τρόπους να επικοινωνήσουν με τις νεες γεννιές....

Δεν νομίζω ναχασε η ιατρική.... με την Ολιβια και τον Σωτήρη...μάλλον τα media κερδισαν....

Και οι 3 φίλες μου με υποχρέωσαν...με βγάλανε... με κέράσανε...με πήγαν στα καλύτερα... να φαντασθείτε κάθισα 3 μέρες έσκασα στο φαγητό και στιο πιοτί και πλήρωσα όλα κι όλα 35 ευρώ...

Το περασμένο Σαββατοκύριακο νάτες στην Αθήνα... η Κική και η Ολίβια...στην μεγάλη πόλη.... Γελάσαμε φάγαμε, ήπιαμε, είπαμε, είδαμε κοινούς φίλους....Μου έκαναν δυο πράγματα εντύπωση: Σε πόσο μεγάλη εκτίμηση έχουν οι Αθηναίοι δημοσιογράφοι την Κική. Εντυπωσιάστηκα.... και πόσο «μπροστά» είναι η Ολίβια. «Τί άλλο θες να κάνεις εκτός από ραδιόφωνο;» τη ρώτησα... «Μάλλον τηλεόραση...» είπε ( δηλαδή, στο Ιnternet σκέφτηκα, αλλά δεν της τόπα.... «αλλά προς το παρόν θέλω να κάνω piercing στο χείλος εδώ...» και μου΄δειξε λίγο κάτω και δεξιά από τη μύτη....

-Οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος που θα’θελε να κάνει τηλεόραση, ούτε που θα του περνούσε από το μυαλό να κάνει piercing on face… φατσα κάρτα με άλλα λόγια.... σκεφτόμουν τη στιγμή που της έκανε ο πιρσατζής τσακ στο χείλος και (φυσικά) τη φωτογράφιζα.

Ουρά από παιδιά έξω από το μαγαζί που βάζει τα σκουλαρίκια (σε οποιο σημείο του σωματος μπορείτε φαντασθείτε).... Για μισό λεπτό λοιπόν.... Η επόμενη φάτσα που θα βγει στην οθόνη (όπου και ναναι αυτή) θα πρέπει να μιλήσει τη γλώσσα τους...ε;.... θα πρέπει όμως και να τους μοιάζει.... και για να το κάνει αυτο οφείλει να είναι one of those… αν μάλιστα η δεσποινίς η ο κύριος με το σκουλαρικι στο μέτωπο είναι και γιατρός, η αρχιτέκτων, ή δικηγόρος... τότε αυτη η γενιά έχει ελπίδες....

Ελπίδες βασικά να ξεφύγει από τα νύχια μας....

Ελπίζω και σεις να συμφωνείτε ότι το piercing είναι πιο τίμιο, πιο κομψό και βέβαια πιο modern sexy από το lifting

Mόλις το κάρφωσε το σκουλαρίκι στο χείλος της... και αφού θαύμασε τον εαυτο της στον καθρέφτη, είπε πιάνοντας το πηγούνι της με απόγνωση:

-Ποιός την ακούει τώρα τη μαμά μου...

Χεχεχεχεχε... ο άνθρωπος δεν αλλάζει... απλώς προχωράει.... μπροστά συνέχεια.

12.4.08

οι ψυχοπονιάρες










Ισως να ανακαλύπτω τιν πυρίτιδα, αλλά είναι απίστευτο πόσο λίγο εμπιστοσύνη στον εαυτό τους έχουν οι γυναίκες. Οσο και να κάνω τον μάγκα στην «πιάτσα» δεν ήμουν ποτέ. Τουλάχιστον όχι με τα μπούνια. Ισως λοιπόν η ανακάλυψη αυτοί να κάνουν πολλούς άνδρες να γελούν, που χρειαζόμουν μισό αιώνα για να το εμπεδώσω.

Ε, μαθαίνω κι εγώ... τί να κάνω!!! Ισως να’μαι και αργός.

Το γεγονός ότι ερωτεύονται παντρεμένους είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα. Υπερεκτιμώντας τον εαυτό τους πιστεύουν ότι θα το χειρστούν στο φινάλε... Οταν όμως χρειάζεται να εμπιστευθούν τον εαυτό τους γίνονται θύματα.

Μου΄’λεγε η φίλη μου η Εληά (από το Ελιάννα... ) έφαγε 4 χρόνια από τη ζωή της με έναν παντρεμένο, ότι « ο καϋμενούλης που ζει με μια που δεν θέλει!». Και λέει και απο πάνω ότι τουφαγε ...αυτη τον χρόνο με τις τρέλλες της....Ενα κορίτσι σαν τα κρύα νερά, προβληματίστηκε, αντί να πετάει όπου γουστάρει, για το αν ο μπιμπίκος στεναχωριέται που μένει με κάποια που δεν θέλει να μένει, αλλά παρ’ όλα αυτά μένει, για να πηδάει παράνομα το μπουμπούκι.

Δεν το’χα σκεφτεί ποτέ , ότι τους λυπούνται και απο πάνω...

Εμεινα με ανοικτό το στόμα.

Πότε νομίζετε ότι εμφανίζονται οι ευκαιρίες; Π.χ. στη δουλειά;

Φυσικά όταν είσαι πιτσιρικάς και παίρνεις τα ρίσκα σαν χαπάκι της ντόπας κι όχι όταν βαριέσαι ο,τιδήποτε θα σου δώσει μια, για να πας δυο βήματα πιο μπροστά...πιο ψηλά...

Σιγά που θα σε αφήσει ο καϋμενούλης ο παντρεμένος να πάς πιο μπροστά ή πιο ψηλά... πιο βαθειά ίσως... αλλά και αυτό το κουβεντιάζουμε.

-Δεν μου λες τί ακριβώς του βρίσκεις;

-Τον σέβομαι.

(Και εγω σέβομαι τον Νίκο Γκάλη, αλλά δεν κάνω υπερβολες...)

-Μμμμ ωραία... τί σέβεσαι ακριβώς;

-Ε;

-Λέω: τί σέβεσαι ακριβώς από τον φιρφιρίκι; Το πήδημα;

-Ε, δεν είναι δα και θεϊκό!!!!

-Είσαι τυχερή που η μητέρα με έχει εκπαιδεύση για το απρεπές της μούτζας... Τότε; Τί σέβεσαι ρε πουλάκι μου;

-Το μυαλό του....

-Είναι έξυπνος;

-Πολύ! (Το θέμα της αυτ-εκτίμησης βγαίνει από ενα κουτάκι και κάνει: κου-κου-κου!)

-Εγώ είμαι έξυπνος;

-Ναι, αμέ...

-Ποιός είναι πιο έξυπνος. Εκείνος ή εγω;

-Εμμμ... μα τί λες;

-Λέω: Ποιός είναι πιο έξυπνος....εκείνος ή εγω;

-Ασε μας ρε ψωνάρα....

-Καλα... καλά... για πες....

-Ε, εσύ....

-Ωραία... όπως βλέπεις υπάρχουν και πιο έξυπνοι.... κι εγω με τη σειρά μου ξέρω κάτι τύπους που μπροστά τους είμαι κρετίνος... αυτο δεν σημαίνει ότι πρέπει να σε φυστικώνουν κιόλας...

-Πωπωπω ισοπεδοτικός που είσαι ρε παιδάκι μου....

-Και συ πόσο μαλακισμένο...

-Χαχαχαχαχα....

-Χαχαχαχαχα....

Μια άλλη φίλη μου, η Οστρια από την λεβεντομάνα Κρήτη... είναι ψυχοπονιάρα. Ετσι και της κλαφτεί κανένας, του κάθεται. Κι όχι μόνο του κάθεται, αλλά της κάθεται και εκείνος στο σπίτι.

Παλτό η Οστρια; Α, μη λέμε ό,τι θέμε... η Μις Κρητη αβλεπί αν κατέβαινε στα Καλλιστεία. Οχι, δεν είναι αυτό... είναι το ψυχοπονιάρα που είναι το drive.

Δεν το’ξερα ρε πούστη μου, όταν ήμουν γύρω στα 20-25 ότι οι γυναίκες είναι ψυχοπονιάρες. Μου το λέγανε και δεν το πίστευα. Κάποτε γνωρισα το μεγαλύτερο ζιγκολό (κάνει και τον ηθοποιό ενίοτε χαχαχαχαχαχα) (όλοι καταλαβαμε ποιόν λέω εεεεεεεε; Μ αρέσουνε αυτές οι ρομπιές.... ανώνυμο δεν μου θέλατε; Παρ’τε ανώνυμο να το χαίρεστε...) Είχαμε βρεθεί λοιπόν στο ίδιο τραπέζι και αυτός την έπεφτε σε μια πολύ ισχυρή κυρία των media. Tον απήλαυσα.... Καλε, τί γλυκούλης που ήτουνε!!!! Τί κουτσου-κούτσου... τί μαλακούλης....τι απροστάτευτος.... τι δυστυχισμένος.... Της ισχυράς κυρίας, που έλιωνε ανθρώπους στοα διάβατης, πολύ της αρέσε ο μαλακούλης...

Ξεράθηκα στα γέλια....

-Είπα κάτι αστείο; με ρώτησε ο διπλανός μου διευθυντής εφημερίδας...

-Οχι εσείς... οχι εσείς....

Ολο το βράδι έτσι το πήγε ο καριόλης (όχι ο διευθυντής εφημερίδας)... ο μαλακούλης, ο αγαπημενούλης... όλες μόνο που δεν τον πήρανε στην αγκαλιά τους να τον νταντέψουν.... μέχρι και γω παραλίγο να τον ταίσω από την κρεμ μπρουλέ.

Τί ακριβως συμβαίνει;

Μμμμμμ δεν ξέρω....

Το ψάχνω το πράγμα....

Ανασφάλεια ε;

Kάτι τους κάνουνε οι μανάδες τους... δεν εξηγείται αλλιώς....

7.4.08

no comments.


Mόνο επειδή γουστάρω να γραφω συνεχίζω εδω.
Εδω και ποοοοοοοοοοοολύ καιρό δεν συμμετέχω στα comments.
Eδώ και ποοοοοοοοοοοολύ καιρό ενας αρχίδης με εκβιάζει με τις φωτογραφίες που ποστάρω.
Εδώ και ποοοοοοοοοοολύ καιρό μου χαλάει τη διάθεση. Δεν θέλω με τίποτα να πάρω την ίδια απόφαση με την φίλη μου την Ψιλικατζού, ή άλλους κι άλλες που εκτιμούσα πολύ και σταμάτησαν να ποστάρουν.
Επειδή λοιπόν δεν γουστάρω να προσποιούμαι ότι δεν τρέχει τίποτα, ΚΛΕΙΝΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ τα comments.
Bρισθείτε και εκβιασθείτε (sic) αναμεταξύ σας.
Οσοι με αγαπούν και θέλουν να με διαβάζουν και να επικοινωνούν μαζί μου το mail μου πάντα θα τους περιμένει με ανυπομονησία.

TIP: Aν δεν σας σηκώνεται (όχι εσένα φίλε μου....του άλλου του παπάρα...εννοώ) μια μαλακία μπροστά στον καθρέφτη (ανά 2ωρο) βοηθά. Να τον σκουπίζετε όμως με καθαριστικό για τα τζάμια γιατί διαφορετικά θαμπώνει... και δεν λέει. Και προς Θεού μην το μάθει η μαμά σας....

5.4.08

2 ωρες στον ΑΝΤ1

Oταν έπιασα δουλειά στον ΑΝΤ1 το 1990...το μεγάλο στοίχημα ήταν η τηλεόραση. Ολοι θέλαμε να δουλέψουμε εκεί.Το ραδιοφωνάκι μόλις είχε περάσει τις μεγάλες στιγμές της δόξας του...με πλήθος ακροατών που δεν νομίζω ότι θα επαναληφθεί ποτέ...

Εκεί λοιπόν στο Agora στην Κηφισίας έμαθα πολλά πράγματα για την τηλεόραση., που αργότερα μου έφεραν και θέσεις και χρήμα. Ηταν τότε που όλοι μαθαίναμε από τους λίγους που ήξεραν ( λόγω ΕΡΤ) ή πού τέλος πάντων έλεγαν ότι ήξεραν... εμείς οι υπόλοιποι πάντως δεν είχαμε ιδέα... Μερικοί μάθανε...πολλοί όμως συνεχίζουν να μην έχουν ιδέα... συμβαίνει αυτο στη ζωή... Μοντάζ, παραγωγή, τρέξε και να μην φτάνεις, οι πρώτοι ανταγωνισμοί... οι πρώτες συμπάθειες... οι πρώτες νέες φιλίες... κ.λ.π.

Κάτω ακριβώς στην είσοδο ... το ραδιόφωνο... το πρώτο που είχε κάνει το trademark ΑΝΤ1 γνωστό στο πεινασμένο για άλλου είδους ενημέρωση κοινό... με ενα μικρό γιάλινο (!!!) studio, που υπάρχει ακόμα και εκπέμπει αδιάκοπα...

(Θέλοντας να μάθω 3D δοκίμασα πριν 2-3 χρόνια με το σήμα του ΑΝΤ1...τότε που ακόμα ήταν κιτρινο και μπλε... δεν ταδειξα ποτέ σε κανέναν... τώρα πια , γιατί όχι;)

Περνούσα κάθε μέρα, απ’ έξω πηγαίνοντας ή φεύγοντας είτε λουφάροντας για καφέ... μπαίνανε μέσα κάτι τύποι...κανανε τις εκπομπές τους και φεύγανε ... πολύ τους ζήλευα... είχα σταματήσει να κανω ραδιόφωνο στον 9,84 κανα-δυο χρόνια και μου’χε λείψει πολύ. Πήγα λοιπόν στον Κώστα Παπανικολάου, εναν εξαιρετικό συνάδελφο, που ήταν διευθυντής στο ραδιόφωνο και του είπα οτι αν γινότανε ... και αν έβρισκαν καμμιά ωρίτσα το Σαββατοκύριακο ακόμα και στα άγρια χαράματα... θα ήθελα... αν και αυτοί θέλανε να κάνω καμμιά εκπομπούλα... άσχημο drug το ραδιόφωνο...

Ο Κώστας με κοίταξε με το ήρεμο ύφος του και μου είπε:

-Εντάξει. Από αύριο 6-7 το απόγευμα. (και μου΄δωσε και εναν συμπαθητικό μισθό).

Εμεινα με ανοικτό το στόμα.

-Ευχαριστώ... και η τηλεόραση; Με το δελτίο ειδήσεων τί θα κάνω;

-Αυτό είναι δικό σου πρόβλημα.

-Μάλιστα...και τί να κάνω 6-7 κάθε απόγευμα;

-Επίσης και αυτο είναι δικό σου πρόβλημα.

Μεταξύ μας είχε δίκιο αν και το τελευταίο «δικό μου πρόβλημα» το εξέλεβα για κοπλιμέντο.

Πήγα στον κ. Ιάσονα Μοσχοβίτη... του άρεσε η ιδέα να κάνω ραδιόφωνο... είμαι (σχεδόν) σίγουρος ότι είχε βάλει και αυτος το χεράκι του... αλλά με έστειλε αρμόδιο, στον διευθυντή ειδήσεων...τον Γιάννη Παπουτσάνη... ο οποίος με είχε φέρει στον ΑΝΤ1 και με είχε σπρώξει στην παραγωγή των ειδήσεων, πράγμα που εκείνη την εποχή (κι όχι μόνο) ήταν το μεγαλύτερο τηλε-σχολείο. Εγω όμως έπηζα...

Με τον Γιάννη είμασταν φίλοι από παλιά. Πολύ φίλοι... όμως αυτό είναι μεγάλο ...μειονέκτημα...αμα δουλεύεις μαζί του... αν είναι μία φορά δύσκολος με τους υφισταμένους του... είναι 101 με τους φίλους του...

Αντε να του πάρεις μια ώρα , ειδικά εκείνη την ώρα... που το δελτίο καίγεται. Θεωρητικά δεν είχα ούτε μία στις χίλιες... η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία... Μπήκα στο γραφείο του τριαλαρούμ-τριαλαρά και του είπα χωρίς περιστροφές τί ήθελα.

Καμμιά φορά ρε παιδί μου....η μία πιθανότητα κερδίζει... μία στις χίλιες θα μου πεις... ναι... αλλά να που κάθισε και η μία...

Εντάξει...μου ειπε χαμογελαστός... αν συμφωνεί η Πλαβούκου (υπεύθυνη παραγωγής) και έρχεσαι και δυο ώρες νωρίτερα... εντάξει από μένα...

Ούτε ευχαριστώ δεν είπα και βγήκα από το γραφείο του... μια ανάποδη είδηση μπορούσε να εμφανισθεί και να μείνω με το τιρλιλί στο χέρι...

Πήγα στην Ελένη Πλαβούκου... φυσικά και μου’πε ΟΚ... εμαθα πολλά πλάϊ της και ποτέ δεν μου χάλασε χατήρι... καλή φίλη... φυσικά δεν ήρθα ποτέ 2 ώρες νωρίτερα....

Ετσι άρχισε η σχέση μου με το ραδιόφωνο του ΑΝΤ1...

Μουσικούλα...μπλα-μπλα... κάθε απόγευμα.... Για περίπου δυο χρόνια... εκανα και το μεσημέρι... και αργότερα το βράδι... ραδιοφωνική ώρα που αγαπώ πολύ....

Μετα ήρθε η περιπλάνηση μου στα κανάλια... σε μερικά άλλα ραδιόφωνα... η ΕΡΤ... το internet…. Oσο και να μεγαλώνεις οι έρωτες δεν ξεχνιούνται... ειδικά αυτοί που σε σημάδεψαν...

Στον ΑΝΤ1 νιώθω σαν στο σπίτι μου... Κάθε φορά που περνάω απο το Μαρούσι... ανεβαίνω να πιω εναν καφέ... έχω φίλους παλιούς και δοκιμασμένους.... έχω ανθρώπους που σέβομαι.... έχω ανθρώπους πουχω γελάσει μαζί τους... και μάλλον δεν έχω εχθρούς... έχω φάει ψωμί εκεί... και πάντα όσα συμφωνήσαμε τα τήρησαν.

Προχθές μου τηλεφωνησε η Νικόλ Ποφάντη. Φίλη μου... καλή φίλη μου και εκείνη και ο συζυγος... την περασμένη εβδομάδα είμασταν όλοι μαζί και σκίσαμε κάτι σνιτσελούρες στο “Rittenburg” στην Καισαριανή....


-Ελα ρε... της είπα...

Συμπτωματικά με πέτυχε στην Θεσσαλονίκη με κάτι συναδέλφους φίλους στον ραδιοφωνικό σταθμό τon Star FM και μόλις είχα ραδιο-ψιλο-ζηλέψει....

-Τί έγινε Νικόλ;

-Μια χαρά... πού είσαι;

-Στη Θεσσαλονίκη...

-Ωραία... τί κάνεις την Κυριακή 6 Απριλίου;

-Εχω γενέθλια... θέλετε να φάμε μαζί;

-Εχω καλύτερη πρόταση.... Θαρθεις να κάνεις δυο ώρες εκπομπή στον ANT1; (H Nικόλ δουλεύει στο ραδιόφωνο)....

-Ε;

-Εχουμε μια εκπομπή που τη λέμε «Ο Επισκέπτης της Κυριακής» και αυτη τη φορά θα θέλαμε να είσαι εσύ...12-2 το μεσημέρι...

-Καλεσμένος;

-Οχι, καλέ... εσύ θα παρουσιάσεις την εκπομπή.

-Μόνος μου;

-Μόνος σου...

-Και θα βάλω και τη μουσική;

-Αμέ...

-Και θα λέω ό,τι θέλω;

-Ο,τι θες.... ξέρεις εσύ... Δεν σε πειράζει που είναι τα γενέθλια σου ε;

-Οχι, μωρέ εντάξει...είπα με μπλαζέ ύφος... Δώδεκα-δύο;

-Ναι... thnx.

Στην πραγματικότητα μόλις ειχα πάρει ενα εξαιρετικό δώρο γενεθλίων. Oποια και αν είναι η σχέση με το κοινό μεσω κειμένων... όποια και να’ναι μέσω τηλεόρασης... οποια και να’ναι μέσω internet .... δεν συγκρίνω καμμιά τους με τη σχέση του ανθρώπου που είναι στο μικρόφωνο και στα κουμπάκια... με τους ανθρώπους που ακούνε... αν μάλιστα είναι και νύχτα το πράγμα γίνεται μαγικό... ενας μοναχικός μιλάει στους μοναχικούς... δεν είναι αστεία πράγματα αυτα αδέλφια...

Μόνο οποιος την έχει γνωρίσει αυτη τη σχέση καταλαβαίνει, τί εννοώ. Μιλάμε για καψούρα... Γι’ αυτο και το ραδιόφωνο είναι το μόνο ΜΜΕ που δεν πρόκειται να πάθει τίποτε από την λαίλαπα του διαδίκτυου.... Το «κόλπο» θα είναι πάντα το ίδιο....ακόμα κι αν εκπέμπεις μέσα από διαστημόπλοιο.

Την τελευταία φορά που έκανα ραδιόφωνο στον ΑΝΤ1 ήταν γύρω στο 1995 μαζί με τη Φωτεινή Πιπιλή... η οποία μέχρι εκείνη τη Δευτέρα ή σχέση της με το μικρόφωνο ραδιοφώνου ήταν η ίδια που είχα (και συνεχίζω να έχω) εγώ με ραφτινγκ σε παγωμένα ποτάμια και με τρομερό άγχος μην πέσουν τα γυιαλιά μου στα παγωμένα ποτάμια....

Αφού την έψησα ότι θα της πηγαίνει το ραδιόφωνο... και αφού ψήσαμε και τον Παπανικολάου ότι θα κάναμε καλό ντουέτο.... με τρέλανε στις συσκέψεις σπίτι της για το τί θα λέγαμε... πότε θα το λέγαμε.... αν θα το λέγαμε.... κ.λ.π. Την αγαπώ πολύ για να της ρίξω τα βρισίδια της... και να την πέισω ότι είμαι θιασώτης του χύμα-ραδιο... (πράγμα που τελικά ακολούθησε και η ίδια). Αφού λοιπόν με βασάνισε και με έβαλε να type δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο την εκπομπή... με άφησε Κυριακή βράδυ να πάω σπίτι μου....

Δωσαμε ραντεβού στο ραδιόφωνο την επόμενη το μεσημέρι... Ωρα φιλέτο.... Ολα ήταν υπό έλεγχο... πλήν εμού... Είχα ξεχάσει να της πω, ότι είμαι της βαθειάς πεποίθησης ότι ο παραγωγός πρέπει να μπαίνει στο στούντιο λαγχανιασμένος, για να μεταφέρει το «εξω» στο studiο... την ψυχική του διάθεση... αυτό ήταν μια πρώτης τάξεως δικαιολογία για μένα... που αργώ ΠΑΝΤΑ στα ραντεβού (ναι! Είμαι αναίσθητος)... πάντα οι ηχολήπτες μου ήξεραν και είχαν ατακάρει ενα μεγάαααααλο σε διάρκεια τραγούδι για να αρχίσουν… χωρίς εμένα... και εγώ πάντα γουστάριζα να μπαίνω στο στούντιο μισό λεπτό αφότου είχε αρχίσει η εκπόμπή.... αλλιώς θα ταλέγα από πριν στον ηχολήπτη (πάντα ήταν φίλοι μου και φίλες μου) και δεν θα είχα να πω τίποτα στο μικρόφωνο... simple

Nαι... αλλά αυτο δεν το’ξερε η Πιπιλή... οταν πέρασε λοιπόν το πρωτο 2λεπτο και βρέθηκε μόνη με ενα μικρόφωνο.... έπαθε κρανιοεγκεφαλικό.... φυσικά και τα καταφερε μια χαρά... και εκεί που τα’λεγε...ανοίγει η πόρτα και μπαίνω εγώ τριαλαρούμ-τριαλαρά... λες και δεν τρέχει τίποτα...

-Φωτεινούλα...ξεκίνησες βλέπω... είπα πλησιάζοντας το μικρόφωνο.

Λέει μια παπαριά , κλείνει το μικρόφωνο και μου ρίχνει ενα μπινελίκιιιιιιιιιι.... μιλάμε για ΤΟ μπινελίκι.... μπινελικωμενο μπινελίκι.... μετα της πέρασε και κάναμε μια χαρά εκπομπή....

Νιώθω λιγάκι σαν ναχω ραντεβού με εναν παλιό έρωτα... που χωρίσαμε χωρίς να θυμάμαι το γιατί...