19.5.16

Σήμερα έχω γενέθλια.


Γίνομαι 12 ετών…
Στις 19 Μαϊου του 2004 έπαθα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Μου έσωσε τη ζωη η Μαργαρίτα και τα γιατρουδάκια που εφημέρευαν στο Ιπποκρατειο. 
Η ευγνωμοσύνη μου ήταν , είναι και θα'ναι παντοτεινή.
Το'γραφω αυτο το άρθρο κάθε χρόνο στο πρώτο μου blog…www.manosantonaros.blogspot.com … και αν θέλετε να μάθετε λεπτομέρειες, διαβάστε τα προηγουμενα άρθρα μου. Μόνο αυτο γράφω πιά εκεί κάθε χρόνο…. Παραδοσιακά.
Εκείνο το βράδυ πήγαμε μερικοί στο Ιπποκράτειο με το ίδιο πρόβλημα μαζί μου.
Πεθαναν όλοι. Μόνο εγω εζησα.
Αυτό μου μαθε ενα πράγμα:
Να μην βγάζω ποτέ την γλώσσα στη ζωή και δεύτερο να πιστεύω μόνο στο τώρα.
Τους σκέφτομαι αυτούς τους ανθρωπου που.έφυγαν απο τη ζωή.
Πάρος...αμέσως μετά!
Φυσικά δεν τους γνωριζα… αλλά τους σκέφτομαι… Οφείλω να τους σκέφτομαι. Ειμασταν μια εντελώς τυχαία ομαδα….από την οποία μόνο εγώ τα καταφερα.
Σκέφτομαι ότι εκείνη η ευνοια της ζωής…έφερε στον κόσμο τα παιδιά μου.
Αν είχα φύγει δεν θα είχαν γεννηθεί η Αθηνά και ο Αρχέλαος.
Κανέναν σας δεν είχα γνωρίσει… και κανείς δεν δεν θα ήξερε/θυμόταν το ονομά μου… 
Δεν ενόχλησα ποτέ κανέναν με το πρόβλημα της καρδιάς μου…
Δεν τοφερνα συχνά στην κουβέντα… ούτε ζητησα ποτέ τη βοήθεια κανενός.
Και θέλετε να το πιστέψετε ή όχι ποτέ κανείς δεν μου μίλησε γι' αυτό.
Δεν φόβiσα τους ανθρώπους και πάντα όποιος είχε ενα αντίστοιχο πρόβλημα φρόντιζα να του δίνω θάρρος και να του λέω ότι τωρα πια η ζωή του θα γινόταν καλύτερη.
Αλλοι με πίστεψαν και άλλοι όχι.
Ποτε κανείς δεν με ρώτησε "πήρες σήμερα τα φάρμακά σου;"
Ποτε κανείς;
Πλην της Μαργαρίτας που έζησε εκείνο το βράδυ το θρίλλερ.
Καμμια φορά παραπονιέμαι, αλλά το κάνω μάλλον απο κοκεταρία.
Πήρα όμως ενα μεγάλο μάθημα: Επαψα να φοβάμαι τον θάνατο.
Πέρασα μεγάλες στεναχωριες, αλλά η καρδιά μου άντεξε.
Πέρασα μεγάλες χαρές και πάλι άντεξε.
Μέχρι που το ξέχασα εντελώς.
Κι αν το ξέχασα εγω μία…σκεφθείτε πόσο το ξέχασαν οι άλλοι.
Συνάντησα ανθρωπους (συγγενείς/φίλους/γνωστούς) που αρρώστησαν κατα καιρούς με αστείες αρρωστιες.
Τρομοκρατηθηκαν.
Παντα πήγαινα κοντά τους και τους έλεγα:
-Βρε τι φοβάσαι; εγω έπαθα εμφραγμα…που μπροστα σ' αυτο που'χεις εσύ ειναι συνάχι…
Η συνήθισμένη απάντηση είναι:
-Ε καλά τώρα….
Δεν έπεισα ποτέ κανέναν.
Το φιλοσόφησα.
Ο καθένας βλέπει το δικό του πρόβλημα το μεγαλύτερο βουνό του κόσμου.
Φυσικό είναι.
Η αλληλεγγύη είναι εύκολο πράγμα στα ευκολα…όπου δεν πολυμετρά.
Η αλληλεγγύη ειναι δύσκολο πράγμα στα δυσκολα… όπου πολυμετρά.
Δειτε την σημερινή κρίση…για να συνεννοηθούμε.
Προσωπικά δεν τη ζητησα ποτέ… πώς μπορεί άλλωστε κάποιος να ζητησει αλληλεγγυη…. βοήθεια ζήτησα … αλλες φορές την πήρα και άλλες οχι… όπως ολοι μας… αλλά αλληλεγγυη δεν γίνεται… είναι ομαδικό και μάλιστα εντελώς εθελοντικό σπορ.
Μη στεναχωριέστε… η στεναχωρια ειναι επικίνδυνο πράγμα για την καρδιά… πιο επικίνδυνο κι από το κάπνισμα ή το αλάτι.
Δείτε τη ζωή στα μάτια.
Προσεκτικά.
Πολύ προσεκτικά.
Θα σας χαμογελάσει.
Σας μιλώ εκ πείρας.
Να'χετε ολοι/ες την υγειά σας…. τα υπόλοιπα θα τα βρούμε.

19.5.15

11 χρόνια μετά το έμφραγμα!

Γύρω  στις 3 το πρωί- 19 Μαϊου 2004- η Μαργαρίτα πετάχτηκε από το κρεβάτι μου που συμτωμτικά κοιμόταν και ευτυχως για μένα κράτησε τη ψυχραιμία της.
-Τηλεφωνησε στο 166…έπαθα έμφραγμα….της είπα και σωριάστηκα στο κρεβάτι.
Και εκείνη σαν μηχανή έκανε όλα όσα έπρεπε για να μου σωσει τη ζωή.
Μέχρι την τελευταια ασπιρίνη του σπιτιού βρήκε για να γλυτώσω τα χειρότερα.
Η ζωή δεν είναι πρόγραμμα… και όποιος το κάνει κατά τη γνώμη μου κάνει λάθος. Πριν από δυο χρόνο την είχα γνωρίσει, επειδή την είχε ζηλέψει –χωρίς λόγο- μια πρώην μου… ετσι μου τραβηξε το ενδιαφέρον… και έτσι βρέθηκε στο υπνοδωμάτιιο  μου… αν η πρώην δεν είχε ζηλέψει μαλλον δεν θα με διαβάζατε σημερα.
Η Μαργαρίτα, οι δυο κύριοι του 166 που εκείνη τη νυχτα με οδηγησαν ταστραπιαία στο Ιπποκράτειο και εκείνος ο νεαρός γιατρός που εφημέρευε που μου είπε: «Μην  ανησυχείτε… γλυτώσατε… τώρα είστε υπό πλήρη έλεγχο» και μου πέρασε την πεταλούδα στο μπρατσο… έχουν την πλήρη ευγνωμοσύνη μου.
Την παντοτινή μου ευγνωμοσύνη.
Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που χουν τον σεβασμό μου, την αγάπη μου, το καμάρι μου κ.λ.π. αλλά την ευγνωμοσύνη την έχουν  μόνο αυτοί οι 4 άνθρωποι… 3 άγνωστοι και μια που ήξερα.
Ποιος θα μπορούσε ποτέ να πει ότι 3 άγνωστοι και μια κοπέλα που γνωρισες κατά τυχη θα σου έσωζαν στην κυριολεξία τη ζωή; Πώς μπορει κάποιος να το προγραμματίσει αυτό;
Όλα γίνανε λες και ήταν γερμανική μηχανή.
 Εγω σωθηκα, ΟΛΟΙ οι αλλοι που ήρθαν εκείνο το βράδυ στο Ιπποκράτειο έχασαν τη μάχη.
Προ ολίγου  μου άφησε ένα μνμ ο φίλος μου ο Γιώργος:
«Χρονια πολλά σήμερα γίνεσαι 11 χρονών… είσαι στην προεφηβική ηλικία.»
Χμ…αλήθεια είναι… πέρα για πέρα αλήθεια.
Τους θυμάμαι όλους… και πώς να τους ξεχάσω άλλωστε; Τον γιατρό μου τον Λευτέρη Τσιάμη, που είναι εκτός από εξαιρετικός επιστημων ενας άγιος άνθρωπος… δεν τολμω να σκεφτω πόσες δεκάδες ανθρωπους του’χω στειλει να τους κοιτάξει… και εκείνος εχει ΠΑΝΤΑ ανταποκριθεί. ΠΑΝΤΑ όμως χωρις καμμια εξαίρεση.
Ναι τον γνωρισα εκεί…στην εντατικη όπου ηταν υπεύθυνος ..κι ερχόταν ΚΑΙ τις Κυριακές χωρίς τη ρόμπα του ιατρού για να δει τους ασθενείς του… και ετσι απέκτησα θάρρος μαζί του και λόγω αυτού του θάρρους…πιθανολογώ ότι σωθηκαν και μερικοί άλλοι που τον είχαν ανάγκη.
Να πως συνεχίζει το ποτάμι της ζωής… ένα ποτάμι που όσο και να προσπαθήσετε να κολυμπήσετε  κόντρα στη ροή του…. Αυτό στην τελική –ο,τι και να κάνετε- θα σας πάει εκεί που θέλει.
Τα θυμάμαι όλα σαν ναναι τώρα.
Τη στιγμή που’ρθε η Μαργαρίτα και με πήρε από το Νοσοκομείο. Πόσο διάφανα και αστραφτερά μου φαινόντουσαν όλα. Όπως τότε στην (πραγματική μου) προεφηβική ηλικία.
Ναι ήταν ένα restart στη ζωή μου…
Μπορει να πονάνε λίγο τα γονατα μου… αλλά η ψυχή ανανεωθηκε 11 χρονια πριν.
Μεταξύ αστείου και σοβαρού λέω στους ανθρώπους: αν κάποιος μπορούσε να με διαβεβαιώσει ότι θα γλυτώσεις το μοιραίο… σου συστηνω ένα έμφραγμα… και οι άνθρωποι κάνουν μπρρρρρρρ (με το δίκιο τους)  χτυπάνε ξύλο (επίσης με το δίκιο τους) κουνιούνται από τη θέση τους (προφανώς με το δίκιο τους)… αλλά τελικά δίκιο ΄’εχω γω.
Όταν παίξεις τάβλι με τον θάνατο και εκείνος σε αφήσει (προς το παρόν) να μαζέψεις πρώτος τα πούλια…είναι η μεγάλη σου ευκαιρία (και θασαι ανοητος/η αν δεν την εκμεταλλευτείς ) να εκτιμήσεις εκ νέου τη ζωή…
Θυμάμαι ότι η αδελφή-φίλη-multiκουμπάρα μου η Αγάθη μου παραχωρησε το σπίτι της στην Πάρο… εκεινο το σπίτι που βλέπει ολο το Αιγαίο. Ηταν αρχές του Ιουνίου… θα πρέπει ναχω πάει σ αυτό το σπίτι 200 φορές… αυτή τη θέα την έχω χορτάσει… κι όμως όταν κάθισα σε εκείνο το πεζουλάκι , όπου με τη φίλη μου έχουμε μιλήσει μεεεεεερες ολόκληρες…. Είδα μιαν άλλη θέα… δεν μπορω να το περιγραψω… είδα την πραγματική μαγεία της θέας… είδα πιο πέρα από εδκεί που φτάνει το μάτι. Ειδα με άλλα λόγια με τα μάτια ενός παιδιού.
Κι όλα αυτά γιατι έπαθα έμφραγμα… στα καλά του καθουμένου… κι αυτό με οδηγησε να δω το γραψιμο διαφορετικά… ν κάνω παιδιά… να γνωρισω την ευτυχί… να περάσω από την ευτυχία στον Γολγοθά… να χαμογελάω… να γνωρίσω νέους (καινούργιους) ανθρώπους… να χάσω την εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους… να ξαναβρω το άδολο ενδιαφέρον τριτων προς εμένα… να κάνω λάθη… να κάνω πρωτοποριακά πράγματα… να αγαπήσω βαθειά… να απογοητευθώ βαθειά… να κάνω ραδιοφωνο από το σπίτι μου ( το πιο παλιό μου όνειρο) … να φτιάξω ένα site όπως εγω το ήθελα… να συνεργαστω με ταλεντάρες… να ξαναγνωρίσω την αχαριστία… να αναγνωρισω την ευγνωμοσύνη… και πάει λέγοντας…. Δηλαδή η ζωή συνεχίζεται…. Μόνο και μόνο γιατι η Μαργαρίτα εκείνο το βράδυ δεν έχασε τη ψυχραιμία της.
Γιατι τα γραφω όλα αυτά;
Μα τα γραφω κάθε χρονο τέτοια μέρα (www.manosantonaros.blogspot.com) επειδή μου το ζήτησε ενας σπουδαίος γιατρος ο κ. Χριστόδουλος Στεφανάδης με τον οποίο βγηκαμε μζί  σε μια τηλεοπτική εκπομπή του Μιχάλη Κεφαλογιάννη…
Αφού λοιπόν  «τραγούδησα» τα αιδιοδοξα μου μου είπε όταν τέλειωσε η εκπομπή: 
-Εχετε υποχρέωση να τα λέτε αυτά στον κόσμο. Να τα γραφετε όποτε εχετε την ευκαιρία.
Γι’ αυτό.
Όχι δεν έχω 54 χρονια διαφορά από την 5χρονη Αθηνά  μου… ούτε 57 από τον Αρχέλαο… έχουμε 6 και 8 χρονια… χαχαχαχαχαχα…
Εντεκα ειμαι σήμερα…
Γιατι εντεκα χρονια πριν,  η ζωή –εκείνο το βράδυ- μου’κανε νόημα.





19.5.14

Δέκα χρόνια μετά το έμφραγμα!

Δέκα χρόνια μετά το έμφραγμα!


Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που έπαθα έμφραγμα.
Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που το ασθενοφόρο του 166 με πήγε στο Ιπποκράτειο που εφημέρευε.
Εκεί που μου σώσανε τη ζωή.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους ανθρώπους που με βοήθησαν. Μπορεί να μην θυμάμαι (ξέρω) τα ονόματα όλων,αλλά τα πρόσωπα τους γραφτηκαν για πάντα μέσα μου.
Η ευγνωμοσύνη που νιώθω είναι πάνω από όλα.
Η ευγνωμοσύνη τρέφει την καρδιά και η καρδιά μου ήθελε (θέλει) σωστή τροφή.
Οταν μετα από 2-3 εβδομάδες βγήκα από το νοσοκομείο ανανεωμένος και δυνατός γυρισα το βλέμμα μου για μια στιγμή προς τα πίσω και είδα τις φτέρνες μου ναναι ενα εκατοστό μπροστά από μια νοητή γραμμή...
Μια γραμμή που διαχωριζε το χθες από το αύριο.
Δεν την πάτησα ποτέ αυτή τη γραμμή.
Κοίταξα μόνο μπροστά.
Η ζωή δεν μου χαρίστηκε για να κλαίγομαι γι' αυτά που συνέβησαν, αλλά για να απολαύσω αυτά που (θα) ερχόντουσαν.
Αν άλλαξα;
Μα ναι!
Αλλωστε οι άνθρωποι αλλάζουν μόνο μετά από ένα γερό στραπάτσο. Οχι πάντα... κι όχι όλοι... αλλά σε εμένα έτσι συνέβη.
Προς το καλύτερο;
Μμμμμ δεν ξέρω... δεν είμαι εγω αυτός που θα το κρίνει.
Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι άλλαξα όσον αφορά στη διεκδίκηση.
Τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να με κάνει να πατήσω τη γραμμή που είναι πίσω από τις φτέρνες μου.
Το “κοιτάζω μπροστά” μου φανέρωσε (έφερε) καταρχάς την Ολίβια (με πίστεψε και με στηριξε) και μετά οι δυο μας χέρι-χέρι φέραμε την Αθηνά και τον Αρχέλαο.
Λίγο νωρίτερα μου΄'χε φέρει την απόφαση μου να (ξε)φύγω από τον στενό χώρο της τηλε-δημοσιογραφίας και την παρέα των τρελλαμένων στάρ, που δεν συμπάθησα ποτέ.
Σήμερα έχω γενέθλια -όπως συνηθίζω να λέω τέτοια μέρα όλα αυτα τα χρόνια.
Γνωρισα ξανά τους ανθρώπους που νομιζα ότι ήξερα.
Γνωρισα υπό άλλες συνθήκες καινούργιους ανθρώπους
Χάρηκα με μικρά πράγματα και θύμωσα με πράγματα που ξεπερνούσα.
Είναι ωραίο να ζεις... και είναι ακόμα ωραιότερο να το συνειδητοποιείς.
Σας ευχαριστώ όλους/όλες που μου κάνετε παρέα όλα αυτα τα χρόνια.
(Οποιος θέλει να διαβάσει λεπτομέρειες δεν έχει παρά να διαβάσει ένα από τα εννιά (9) προηγούμενα κείμενα μου με θέμα την περιπέτεια μου στο παλιό μου blog (από όπου και ξεκίνησε το e-ταξίδι) www.manosantonaros.blogspot.com. To χρησιμοποιώ πια μόνο μια φορά το χρόνο, για να γράψω το ίδιο θέμα!)




21.5.13

9 χρόνια μετά το έμφραγμα...



Πέρασαν από τότε 9 χρόνια και 2 ημέρες.
Από τότε που έπαθα το βράδυ της 19ης Μαϊου 2004 οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Εννιά χρόνια και 2 μέρες…
Είναι η πρώτη φορά που το ξέχασα.
Είχα υποσχεθεί στον καθηγητή Χριστόδουλο Στεφανάδη, ότι κάθε χρόνο θα έγραφα για την περιπέτεια μου… μπας και τη διαβάσει κανείς και σωθεί…
Ηταν 3 το πρωί και έγραφα ένα κείμενο για την εφημερίδα που εργαζόμουν. Το κορμί μου άρχισε να δουλεύει σαν χαλασμένη μηχανή.
Και ξαφνικά ένα μεγάλος πόνος… όχι ο μεγαλύτερος της ζωής μου… αλλά μεγάλος… σαν να με πάτησε στο στήθος …ελαφρα ενας ελέφαντας…
Εμενα μόνος στο κέντρο της πόλης.
Εσωσα (!!!) το κείμενο και πήγα τρικλίζοντας μέχρι την κρεββατοκάμαρα. Για καλή μου τύχη (αν και δεν το συνήθιζε) κοιμόταν στο κρεββάτι μου η μέλλουσα δεύτερη γυναίκα μου. Η Μαργαρίτα.
-Επαθα έμφραγμα…της είπα καθώς σωριάστηκα δίπλα… πάρε το 166.
Το πήρε αμέσως. Της οφείλω τη ζωή μου.
Τι ένιωθα;
Μμμμμμμ τίποτα… μάλλον ανησυχουσα ότι αυτό το «πράγμα» θα ξανάρθει. Θυμήθηκα ότι κάπου είχα διαβάσει ότι αν πάθεις έμφραγμα πρέπει αμέσως να πάρεις μια ασπιρίνη. Η τελευταία ασπιρίνη του σπιτιού ήταν στο κομοδίνο μου… λειτουργεί ως αντιθρομβοτικό…. Οι άνθρωποι του 166 ήταν εκεί σε 5 λεπτά… τους οφείλω τη ζωή μου…. Εφημέρευε το Ιπποκράτειο, πανεπιστημιακή κλινική με μεγάλη εμπειρία στα καρδιολογικά… τους οφείλω τη ζωή μου….
Μόλις μπήκα στα επείγοντα και με διασωληνώσανε κατάλαβα ότι είχα σωθεί. Ημουν σίγουρος… δεν ξανανησυχησα.
Περάσαμε καλά στο νοσοκομείο. Γελάσαμε πολύ.
Οφείλω τη ζωή μου, αλλά και την ποιότητα που έχω σήμερα στον αγαπημένο μου φίλο και σεβαστό μου γιατρό, τον Λευτέρη Τσιάμη… όχι μόνο γιατί φρόντισε εμένα, αλλά επειδή ΟΛΑ ΑΥΤΑ τα χρόνια φρόντισε αμέσως πολλούς ανθρώπους που ζητησαν βοήθεια.
Αργότερα έμαθα ότι εκείνο το βράδυ είχαν έρθει 9 με έμφραγμα… πέθαναν οι οκτώ.
Εχω γράψει πολλές φορές γι’ αυτό το περιστατικό… από αστεία που συνέβησαν… μέχρι τραγικά… ένα όμως με καλύπτει πλήρως:
Μετά το έμφραγμα υποσχέθηκα ότι θα’μαι πολύ προσεκτικός σ’ αυτά που γράφω περί γιατρών και δεύτερον: «ακουσα» καλυτερα τον Καζαντζίδη.  
Αυτά τα 9 χρόνια είναι τα καλύτερα της ζωής μου.
Εσβησα την ασφάλεια και την ξανα-άναψα.
Εκανα restart.
Format που κάνανε παλιότερα στους υπολογιστές.
Θυμάμαι ότι όταν βγήκα από το Νοσοκομείο τουλάχιστον για μία εβδομάδα τα πάντα γυρω μου ήταν πιο «καθαρά»… σαν να’χα φορέσει τα σωστα γιαλιά.
Εμαθα ότι μετράει μόνο το ΤΩΡΑ.
Μου σωσανε τη ζωή συμπτώσεις και άνθρωποι.
Εχουν όλοι τους την αιώνια ευγνωμοσύνη μου.
Με έσωσαν  όμως (νομίζω) η αισιοδοξία μου και το γεγονός ότι πάντα υποστηριζα ότι «δεν πρέπει να βγάζει κανείς τη γλώσσα στη ζωή!»… Εχω κάνει αμέτρητες αηδίες… αλλά τη γλώσσα στη ζωή δεν την έχω βγάλει ποτέ.
Έμαθα να μην στεναχωριέμαι εύκολα.
Εμαθα να υποστηρίζω ανθρώπους.
Εμαθα να μην αφήσω ποτέ ξανά κάποιον να με εκμεταλλευθεί.
Η ζωή είναι απλή. Ακόμα κι όταν μοιάζει μπερδεμένη, απλή είναι.
Αν το πολυψειρίσεις το πράγμα, θα σε φάνε οι κότες.
Το πράγμα είναι απλό: σαν τις πάσες στο ποδόσφαιρο…από τη μια στιγμή στην άλλη…  και στην παράλλη…  και στην επόμενη… και στην μεθεπόμενη… και ξαφνικά γκολ… Πέρασαν 9 ολόκληρα χρόνια και οι στιγμές μου έφεραν χαρά… μια υπέροχη γυναίκα… δυο παιδιά… να δημοσιογραφώ όπως πάντα ονειρευόμουν…
Μην την κυνηγάτε τη ζωή… μπορεί κανείς να κυνηγήσει τον αέρα;
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αράξει και να αφήσει τη ζωή (τον αέρα) να τον ταξιδέψει.
Να’στε όλοι κι όλες καλά… είναι καλό φάρμακο που ξέρω ότι κάθε φορά που ανεβάζω ένα ποστ με σκέψεις μου, είστε εδώ.