31.12.07

πάει ο παλιόοοοοος ο χρόνος...

Facebook Development

Aντωναριά1
















Για κλείστε τα μάτια σας και θυμηθείτε, πώς σας μάλωνε ο πατέρας σας, όταν γυρνούσατε πολύ καθυστερημένα το βράδι σπίτι;
Μμμμμμμ;
Εμένα πάντως με μάλωνε με ...σκιτσάκια... που έφτιαχνε σε χαρτί. Τα ακούμπαγε στο μαξιλάρι μου. Ενας τύπος με άγριο βλέμμα και μεγάλη μύτη κρατούσε ενα ρόπαλο και η λέζαντα έλεγε: «Θα σου σπάσω το κεφάλι, αν ξαναργήσεις!!» Μετα τον άκουγα που γέλαγε πνιχτά από την κρεββατοκάμαρα...
Αποτέλεσμα;
Στην πραγματικότητα ποτέ δεν άργησα περισσότερο από ό,τι αργούσαν και οι φίλοι μου, που πολύ φοβάμαι ότι εκείνους δεν τους μάλωναν με σκιτσάκια.
Η ζωή είναι απλή και επειδή είναι απλή είναι υπέροχη.
Μου έγραψε η Toula M. τις ευχές της, έχοντας την βεβαιότητα ότι το προηγούμενο ποστ μου θα ήταν το τελευταίο γι’ αυτην την χρονιά. Θεωρητικά είχε δίκιο. Δεν με έβλεπα να ξαναγράφω μέχρι την Πρωτοχρονιά και τότε το ξανασκέφτηκα και ξύπνησε μέσα η πόκα.
Μεγάλωσα στην Καλλιθέα. Οι «αληταράδες» (το λέω με ΜΕΓΑΛΗ αγάπη) που μεγάλωσα παίζανε χαρτιά από το νηπιαγωγείο. Ich auch! Η περιοχή, βλέπετε συνόρευε με τον Ιππόδρομο. Ο τζόγος ήταν ένα με την μυρωδιά των γιασεμιών. Αν θέλετε μπορούμε να παίξουμε κουμ-καν, Θανάση (όχι μπιρίμπες και αηδίες) που στις 10 παρτίδες θα σας βγάλω 4 κομπλάν. (κομπλάν=παίρνεις τα φύλλα και αυτά είναι έτοιμα και βγαίνεις αμέσως)... Δηλαδή 10 στα 10 θα σας έβγαζα, αλλά θα το ψυλιαζόσταν, οπότε περιορίζομαι στα 4 ή το χειρότερο στην τελευταία παρτίδα..αρκετή για να πάτε σπίτι σας με τα πόδια.
Θυμάμαι ότι μαζευόμασταν και πηγαίναμε στην «Αρχιτεκτονική» και αφήναμε τους φλούφληδες του Κολωνακίου να κερδίζουν ΟΛΟ το βράδι, αλλά όχι και στο τέλος του βραδιού. Και αυτοί το εύρισκαν ατυχία και μας εκλιπαρούσαν να ξαναπάμε και το άλλο βράδι... Μια στις τόσες τους κάναμε το χατήρι.
Πρίν απο λίγο καιρός σε μια κουβέντα, ένας κύριος που ήθελε να μου δείξει πόσο ξέρει τη ζωή μου είπε: «Εγώ κ. Αντώναρε, έμαθα να μετράω (οι καλοί χαρτοπαίκτες μετράνε φύλλα...δεν θυμούνται) στην «Αρχιτεκτονική».»
Κατουρήθηκα στα γέλια, αλλά δεν το’δειξα... και έλεγα: «Καπου τον έχω ξαναδεί... κάπου τον έχω ξαναδεί....»
Εκεί λοιπόν που ξύπνησε η πόκα μέσα μου, σκέφτηκα την μπλόφα που πήγα να βάλω ο ίδιος στον εαυτό μου. Το τελευταίο ποστ της χρονιάς ήταν «αφιερωμένο» στους ΣΚΥΛΟΥΣ των blogs… Λοιπόν εγώ αν ήμουν στη θέση τους θα σκεφτόμουν: Καλός μαλάκας είναι που κλείνει τη χρονιά μαζί μας!
Και μεταξύ μας θα’χανε δίκιο.
Στη ζωή όπως και στα χαρτιά το timing παίζει πρωταρχικό ρόλο. Τί να το κάνεις αν στο διπλανό διαμέρισμα μένει μόνη της η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου και δεν έχει τύχει ποτέ να συναντηθείτε στον διάδρομο ή στο ασανσέρ; Ε;
Είχαμε εναν φίλο πολύ φραγκάτο (δεν ζει πια. Να’ναι καλά η ψυχούλα του, γιατί ηταν καλό παιδί ο Γιώργος) που τρελλαινότανε για πόκα. Μας φωναζε λοιπόν σπίτι του τουλάχιστον 3 φορές τον μήνα... ηταν ο μόνος που δεν είχε κερδίσει ποτέ... ενώ βασικά έπαιζε καλά χαρτιά.
Γιατί;
Κάθε φορά που ΔΕΝ έκανε μπλόφα έπαιζε σαν τρελλό τοι μισό αριστερό του φρύδι. Οπως καταλαβαίνετε δεν είχε ούτε μία ελπίδα να κερδίσει... ακόμα και αν έπαιζε με το Φιλόπτωχο Ταμείο.
Η πόκα είναι μεγάλο σχολείο για τη ζωή. Μια μικρή αδιόρατη κίνηση, μια άσκοπη λέξη... η μια βιαστική ή όχι κίνηση μπορεί να σε κάνει από πάμπτωχο μέχρι πλούσιο. Ετσι δεν γίνεται και στη ζωή ή κάνω λάθος;
Η Toula M. λοιπόν μου’κανε το σωστό αδιόρατο νεύμα και κέρδισα το κόλπο. Ε, όχι δα και να αφιερώσω το τελευταίο κείμενο του χρόνου στην πίκρα.
Δεν παίζω χαρτιά πιά... Δεν ξέρω γιατί... το ίδιο συνέβη και με το αλκοολ. No reason. Πετάω τη σκούφια μου βέβαια για να μαζευτούμε 5 φίλοι να παίξουμε ενα βράδι... αλλά δεν το οργανώνω ποτέ. Δεν είμαι τηςγνωμης ότι κάτι που σ αρέσει πρέπει να σε διαφεντεύει σε όλη σου τη ζωή. Είναι ψιλομίζερο.
Είχα εναν μεγάλο έρωτα πριν απο χρόνια. Την Νάνσι. Συγκλονιστική γυναίκα... αλλά το πιο σημαντικό: Μια γυναίκα που δεν της χαρίστηκε τίποτε. Και όμως βλάστησε. Εχω μεγάλο σεβασμό γι’ αυτο. Αυτού του είδους οι άνθρωποι όμως δεν είναι εύκολοι. Είναι αν μη τί άλλο, είναι προσεκτικοί και συγκρατημένοι...
Χωρίσαμε κακά.
Δεν θα ξεχάσω την ανατριχίλα που ένιωσα , όταν μετά από καιρό που ειδωθήκαμε τυχαία, ήρθε και μου είπε: «Είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας, αλλά σου οφείλω ότι με έμαθες ότι η ζωή είναι απλή!»
Αφιερώστε λοιπόν από τον χρόνο σας , στον Νέο Χρονο που έρχεται, μισό δευτερόλεπτο την ημέρα στο μεγαλείο της Απλότητας.
Και όπως λένε και οι σωστοί χαρτοπαίκτες:
Ποτέ κανείς δεν έχασε λέγοντας: πάσο.
Απλό είναι!

29.12.07

η τελευταία 007πίκρα



Mου λέει ο φίλος μου Ν.
-Γράφε ρε μαλάκα. Δεν σου είπα, να μην τεμπελιάζεις; Γράψε κανένα ποστ.
Και εγω που τον εμπασα στον διαδίκτυο, σφίγγω τις γροθιές μου και προσπαθώ να μην του πω την αλήθεια. Δάσκαλος μου στο γράψιμο ή μάλλον στην διαδικασία γραψίματος, δεν θέλω να του χαλάσω αυτο το νέο που τόσο του έχει αρέσει.
Μπήκα στο blogs πριν απο 2 περίπου χρόνια. Μπήκα γιατί ήθελα να βγάλω από πάνω μου μια μυρωδιά που δεν έβγαινε ούτε με βούρτσα. Καβατζάριζα τα 50, είχα περάσει ενα έμφραγμα, είχα χωρίσει και το επαγγελμα μου ήταν σε κάθετη κατηφορα-γκρεμό.
Το μόνο που μου μενε για να αναπνέω ήταν το γράψιμο. Εκλεισα παραθυρα και φωτα και αναψα τον υπολογιστή μου... τον πανίσχυρο υπολογιστή μου με τον οποίο είχα περάσει ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ωρες, θυσιάζοντας καριέρα, χρήματα, ανθρώπους , αγάπες, υγεία...
Γιατί;
Επειδή έτσι γουστάριζα.
Ημουν όμως λιώμα και κομμάτια.
Ξέρετε, εμείς οι δημοσιογράφοι δεν είχαμε εκπαιδευθεί να γράφουμε και μετά να το κουβεντιάζουμε με τους αναγνώστες μας... πόσο πολύ να πίνουμε και μαζί τους καφέ...
Η αλήθεια είναι ότι αυτο στην αρχή με εντυπωσιάσε. Ακούμπησα πάνω του... ήταν κάτι που χρειαζόμουν πολύ. Εγραψα ελέυθερα...έγραψα πράγματα που δεν είχα γράψει ποτέ... έγραψα προσωπικά μου.... e-γδύθηκα εν γνώσει μου...
Και ω του θαύματος πολλοί άνθρωποι με τιμησαν... με διάβασαν...μου στάθηκαν και με ακολούθησαν στην τρελλή μου πορεία στο net. Ετσι δεν είναι Ναυαρχε; Mπήκα σε έναν κόσμο πιτσιρικάδων, όπου επιτέλους βρέθηκα σε έναν χωρο όπου με καταλαβαίναν και τους καταλάβαινα.
Και τότε εμφανίστηκαν οι άγριοι. Μου’τοχε πει η φίλη μου η Ψιλικατζού, αλλά δεν την είχα δώσει την πρέπουσα σημασία. Βγήκαν από τις τρύπες τους οι αγάμητες, οι ψευτο-καλλιτέχνες, τα κοράκια, οι κουκουλοφόροι, οι απατεώνες και τα κομματόσκυλα και βάραγαν όπου εύρισκαν. Παγιδεύτηκα... απάντησα... βάρεσα... έκλεισα τα comments μου, τα ξανάνοιξα προσπαθώντας να αποφύγω το φασιστικό moderation, αλλά αυτοί δεν καταλάβαιναν τις φράσεις που σχηματίζαν οι λέξεις μου. Είχα βρεθεί ολομόναχος χωρίς προσωπείο σε έναν κόσμο που φορούσε μάσκα από άποψη. Ημουν πολύ old dog για τέτοιες μαλακίες.
Εχω κάνει 30 χρόνια μάχιμη δημοσιογραφία. Την είχα φάει με το κουτάλι. Δεν με γοήτευαν πια ούτε τα χάρτινα έντυπα, ούτε η αργοκίνητη τηλεόραση... Είχα βρεθεί σε αδιέξοδο. Επρεπε ή να το εγκαταλείψω ή να συνεχίσω την αόρατη πορεία μου στο διαδίκτυο. Τις ατέλειωτες ώρες μελέτης και εξάσκησης που δεν ήξερα, αν ποτέ μπορέσω να τις εφαρμόσω ... έπρεπε να τις ξαναβάλω στα ντουλάπια του μοναχικού μυαλού μου...
Εφυγα από τον φυσικό μου χώρο επειδή μισούσα τις συ-σκέψεις. Δεν μαρέσει να συ-σκέπτομαι. Ισως εγωιστικό, αλλά βασικά το μίσησα γιατί δεν περόκειτο περί ανταλλαγή σκέψεων –που είναι μαγική στιγμή- αλλά από μασκαρεμένη επιβολή σκέψεων του αρχηγού.
Εδω λοιπόν καταρχάς δεν αναγνωρίζω κανέναν για αρχηγό και δεν το κουβεντιάζω ότι έχει γεννηθεί εκείνος που θα μου επιβάλει (εδώ) τους κανόνες.
Τόσα χρόνια στα media εχω συναντήσει απίθανους ανθρώπους, έχω δει απίθανες τραγωδίες και απίθανα ανθρώπινα ναυάγια, απερίγραπτες καταστάσεις και ακόμα πιο απερίγραπτες εξελίξεις... Οσοι συνάδελφοι μου με διαβάζουν, είμαι σίγουρος ότι κουνάνε καταφατικά το κεφάλι τους γιατί τα έχουν δει κι αυτοί... Σας διαβεβαιώνω όμως ότι τόσα μαζεμένα σκυλιά όσο στα blogs δεν θα συναντούσα ακόμα και 200 χρόνια δημοσιογραφίας κι αν έκανα.
Είχα σηκώσει τα χέρια ψηλά και ετοιμάζόμουν να την κάνω. Οταν έριξα μια κλεφτή ματια στο Facebook. Αυτο το απίστευτα δημιουργικό χταπόδι επικοινωνίας... Μην ψήνεστε απο τους άσχετους που το ονοματίζουν «παιγνιδάκι». Το παιγνιδάκι δια΄θετει δυνατότητες επικοινωνίας σε υψηλότατο επίπεδο, αλλά το σημαντικότερο από όλα έδωσε στον χρήστη την δυνατότητα της πολυ-επικοινωνίας... με εντελώς καινο΄θργια applications.
Προσπαθώντας λοιπόν να αναπνεύσω από την πίεση και την απογοήτευση των blogs, κολύμπησα για λίγο στα νερά του... και τότε με πλησίασαν άνθρωποι που αγνοούσα ότι με διαβαζαν στο blog μου...Ηταν μεγάλο δώρο για μένα και βρίσκω την ευκαιρία να τους ευχαριστήσω. Ανθρωποι με ταυτότητα και ύπαρξη. Και μου δρόσισαν την καρδιά. « Δεν βάζω μη πραγματικούς φίλους μου στη λίστα μου» μου γραφε προχτές ή Εφη , «αλλά μέ σένα κάνω μια εξαίρεση γιατί γουστάρω το blog σου...» Tί δωρο!!! Κι αλλες... κι άλλοι... και σχόλια για τις φωτο... και κριτική... και αστειάκια... και ποστ... και δώρα.... και chatακια... και αλήθειες... και εξομολογήσεις και παρεά... και όσο και να φαίνεται περίεργο ελάχιστο γκομενιλίκι.... γιατί; Επειδή ο καθε κατεργάρης στον πάγκο του.
Mετά έπεσα με τα μούτρα στο MySpace, που δεν το’χα ψάξει όλον αυτον τον καιρό. Το e-ποτάμι κατεβαίνει ορμητικά...
Κάποιοι μπέρδεψαν το καινούργιο μέσο με την θέση που μας αναλογεί στην κοινωνία ή ακόμα καλύτερα στην real life. Τί να την κάνεις την Porsche όταν η Κηφισίας είναι πήκτρα; Και το ακόμα χειρότερο: Τί να την κάνεις την Porsche στην ευθεία της Αττικής Οδού, αν δεν ξέρεις να οδηγείς ούτε ποδήλατο με βοηθητικές;
Και τότε συνειδητοποίησα ότι παραλίγο να παγιδευτώ σε κάτι που έμοιαζε τέλειο (blogs) ενώ ήταν μόνο η αρχή μιας μεγάλης πορείας. Οι μετριο-ανίκανοι, κουτσου-κούτσου να σου γράψω ενα ποιηματάκι, είμαι ψηλή 1,78, με γαλάζια μάτια και ξανθια μαλλιά.... το θεώρησαν ταβάνι...ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς το πάτωμα κάτω από το χαλί.
Το πάρτι ήταν Μασκέ... αλλά αυτα τα πάρτι έχουν σουξέ μια φορά το χρόνο. Πώς ήταν δυνατον οι άνθρωποι να πιστεψουν ότι θα εξουσιάσουν φορώντας μάσκα; Δεν υπήρξε ούτε ενας δικτάτορας στην ιστορία που να σκέφτηκε τέτοια μαλακία.
Δεν είναι τυχαίο ότι κανένας blogger δεν μπόρεσε να επιβιώσει ώς μη blogger, μόλις τόλμησε να δώσει χειραψία με το σύστημα.
Στα blogs όμως ταυτόχρονα οφείλω πολλά. Πλάκα-πλάκα μου δόθηκε η ευκαιρία να e-δοκιμάσω πράγματα, που αλλού δεν θα είχα την ευκαιρία. Πολλοί ενδιαφέρθηκαν, ανοίγοντας διπλατα πόρτες που δεν είχα ονειρευθεί.
Η πίκρα δεν είναι ποτέ μόνη της... πάντα συνοδεύεται και από λίγη ζαχαρη για να ξεγελάει την πικρίλα της... αναμεσα στους σκύλους γνωρισα και εξαιρετικούς ανθρώπους... ξέρουν πολύ καλά ποιούς εννοώ... και αυτοί μου είπαν, με συμβούλεψαν, μου στάθηκαν, μου είπαν μπράβο ή ξαναπροσπάθησε...
Ετσι έμεινα κι εδώ. Τιμώντας τους ανθρώπους που με αγαπούν και που τους αρέσει να με διαβάζουν ή να παρακολουθούν τα πόστ μου.
Και εδω θα μείνω, όπως συμβουλεύω όλους τους φίλους μου τους blogger που είναι έτοιμοι να τα εγκαταλείψουν για χάρη μιας αναλογικής σειρήνας.
Το’χω ξαναγράψει:
Κάποτε με φωναξε ενας (μεσαίος)εκδότης για να μου πει ότι θα μειώσει τον μισθό μου στο μισό. Ηξερε ότι δεν είχα αλλη δουλειά και πάτησε σ’ αυτο.
Εκείνη την ημέρα –για κακή του τύχη- ήμουν πολύ στις δημιουργικές κακές μου. Τον κοίταξα στα μάτια και του είπα:
-Αποκλείεται γιατί εχω ενα πολύ ισχυρό οπλο.
Με κοίταξε θυμωμένα γιατί νόμισε ότι θα τον εξεβίαζα με κάτι.
-Ποιό είναι αυτό;
-Εχω μόνο μια γάτα (τότε είχα μόνο την Μινού) της οποίας έχω και την ευθύνη. Με την αποζημίωση που θα μου δωσετε –γιατί αποκλειεται να δεχτώ περικοπή μισθού- θα ζήσουμε οι δυο μας ζωή χαρισαμενη τουλάχιστον για 6 μήνες,... ε και μετά...αν δεν ξαναβρω δουλεια.... όλο κάποιος φίλος θα προσφερθει να της βρίσκει λίγη ξηρά τροφή.
Με κοίταξε χαμογελασε και μου είπε (προς τιμήν του):
-Εχεις δίκιο. Αυτο το όπλο που έχεις είναι πολύ επικίνδυνο.
Τωρα το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι έχω δυο γάτες, αλλά καμμιά τους δεν στηρίζει την επιβίωση της στα blogs.
Θέλω να πω, για να μην παρεηγηθώ, ότι όταν εμφανισθούν και στο Facebook (πράγμα δύσκολο)... εγω θα πάω πιο μακρυά... και πιο μακρυά... πάντα θα’μαι δυο βήματα πιο μακρυα από όσο είναι το βεληνεκές τους, γιατί ποτέ δεν θα ξανακάνω τα λάθος να παίξω στο ίδιο γήπεδο μαζί τους....
Αντί να περιμένω, λέω να φύγω με τον Αι Βασίλη...ξερει εμαθα ενα path που είναι μαγικό.

Καλή Χρονια σε όλους κι όλες.

Attachment1.
Σας ζητώ συγγνώμη αν σας άφησα για λίγο... αλλα χρειαζόμουν ενα re-charge!
Αttachment2. Σου άρεσε το σεντόνι ρε μαλάκα; Αντε και φαγώθηκες Πρωτοχρονιάτικα.


24.12.07

kids in Town













Βγαίνοντας χθες να φωτογραφήσω τον κακό χαμό που γινότανε στην Ερμού και στο Σύνταγμα...παρατήρησα τα... παιδιά.

Ναι, τα παιδιά!

Αν με ρωτούσανε στον εξωτερικό για τα παιδιά στην Ελλάδα (εννοώ τα παιδάκια) θα τους έλεγα οτι δεν ξέρω πολλά 1ον γιατί δεν έχω και 2ον γιατί τα παιδιά ΔΕΝ κυκλοφορούν στην χώρα μας.

Οπως ξέρετε, εσείς που με διαβάζετε, βγαίνω πολύ συχνά εδώ στη γειτονιά μου και φωτογραφίζω κόσμο... δηλαδή φωτογραφίζω την Αθήνα... ταξινομώντας τις φωτό ανακάλυψα ότι είχα φωτογραφίσει ελάχιστα (συγκλονιστικά ελάχιστα παιδιά).... ξέρω γω... 40-50... τα δυο αυτα χρόνια.

Γιατί άραγε;

Το παιδί είναι πάντα μια όμορφη φωτογραφία. Είναι από μόνο του θέμα, που κάνει την φωτογραφία καλή.

Για μια στιγμή φοβήθηκα ότι τα καινούργια ζευγάρια δεν κάνουν παιδιά.

Λάθος... φυσικά δεν κάνουν όπως οι προγιαγιάδες τους... αλλά κάνουν... το θέμα είναι ότι δεν τα κυκλοφορούν. Εννοώ οι μανάδες δεν τα παίρνουν μαζί τους όταν πάνε να αγοράσουν παπούτσια. Στην υπόλοιπη Ευρώπη τα παιδιά είναι παρόντα. Στις περισσότερες κοινωνικές εκδηλώσεις από τα γήπεδα μέχρι το shopping τα παιδιά είναι μαζί με τους γονείς τους...

Οχι στην Ελλάδα.

Γιατί;

Το αγνοώ. Σκέφτομαι ότι αυτο κάνει τα παιδιά αντικοινωνικά, πράγμα που μάλλον δεν αλλάζει όταν μεγαλώσουν. Σκέφτομαι επίσης ότι αυτός είναι ο λόγος που θέλεις να σπάσεις το κεφάλι του παιδιού κυριακάτικα που ουρλιάζει μαζί με το ξαδελφάκι του τρέχοντας γύρω από το τραπέζι που’χεις πάει να φας με την παρέα σου....

Μην μου πείτε ότι δεν σας έχει τύχει.

Μα αφού δεν βγαίνουν τα παιδιά...είναι φυσικό όταν τύχει ,να κάνουν σαν αγρίμια... γιατί το θεωρούν εξαιρετική περίπτωση... Η Βελγίδα μάνα δεν λέει του 5χρονου Ερικ πριν ξεκινήσουν από το σπίτι : «Υποσχέσου μου, ότι δεν θα τραβάς τα τραπεζομάντηλα των άλλων!»... Η Ελληνίδα όμως το λέει στον 5χρονο Ηλία... δηλαδή του δίνει το σύνθημα...

Για τον Ερικ είναι φυσιολογικό να τρώει με τους γονείς του δημοσίως , ενώ για τον Ηλία είναι ...δώρο. Αρα το αντιλαμβάνεται και ως δώρο και παίζει μέχρι τελικής πτώσεως μαζί του.

Πάμε πίσω στην Ερμού και στο Σύνταγμα τώρα....

Εκατοντάδες νέοι γονείς με τα παιδάκια τους. Κουκλιά παιδάκια... αλλά τους ήταν αντελώς άγνωστο τί πρέπει νά κάνουνε αναμεσα σε τόσο πολύ κόσμο... Οσα κάτσανε δίπλα μου στο παγκάκι ουρλιάζανε, κλαίγανε, κλωτσάγανε ή βρίζανε...

Η μάνα τους έριχνε από παρακαλετά μπινελίκια μέχρι σβουρηχτές... και αυτά τόσο ουρλιάζανε, κλαίγανε, κλωτσάγανε...βρίζανε... Δεν ενοχλήθηκα... αντίθετα το παρατηρησα. Τα παιδιά είχανε δίκιο. Α-πό-λυ-το δίκιο. Επρεπε να μπω στα παπουτσάκια τους για να το καταλάβω...

Σε έναν κόσμο γιγάντων, που τους φτάνεις το πολύ-πολύ μέχρι την κοιλιά σε τραβολογάει ενα χέρι... έσυ είσαι χαμένος σε ένα κουραστικό τοπίο ποδιών, που έρχονται συνεχώς καταπάνω σου....και συνήθως σε χτυπάνε... όταν βλέπεις πράγματα που σου αρέσουνε...θες να στα αγοράσουνε... αλλά το χέρι σε τραβάει ξανά στο δάσος ποδιών.

Μετα πεινάς... «Αργότερα!»

Βαριέσαι. Διψάς «αργότερα»... Ολοι φωνάζουνε... πού είναι η μπάλα μου?

-Πεινάω!

-Αργότερα... εχει ουρά στα Εβερεστ.

-Πεινάω!

-Αργότερα σου είπα. Μην ενοχλείς τον κύριο.

-ΠΕΙΝΑΩ!

-Θα φας ανάποδη.

Πείτε μου εσείς τώρα... Ποιός έχει δίκιο;

Aπό την άλλη είναι τόσο τρυφερό το θέμα. Οι μανάδες είναι ποοοοοοοοοοοολύ κουρασμένες. Τις θαυμάζω. Την τραβάει από το χέρι να σηκωθεί από το παγκάκι ...και εκείνη θέλει να κάνει ένα τσιγάρο... αλλά ο Ηλίας τραβάει... σβήνει το τσιγάρο... και σηκώνεται... το body language δείχνει κούραση... αλλά βασικά δείχνει χαρά. ΜΕΓΑΛΗ χαρά.

Υποθέτω ότι αυτο είναι η μπαταρία.

Είδα και πολλούς πατεράδες με τα παιδιά στους ώμους. Ομορφο θέαμα. Το μικρό χεράκια πιάνεται από το μάγουλο, το αυτί... χα... ενα συναίσθημα που και για τους δυο δεν θα σβήσει ποτέ. (Ετσι δεν είναι Ναυαρχε;)

Στην Ερμου ο κόσμός είναι πίτα. Μια νεαρή γυναίκα κρατά το μωρό της στην αγκαλιά της... ο σύζυγος δίπλα σπρώχνει το καρότσι ...η μάνα με το δεξί κρατά το παιδί και με το αριστερό μια μικρή video camera και σπηκάρει...

-Τα πρώτα μας Χριστούγεννα!

Χρόνια Πολλά σε όλους και όλες!

14.12.07

amsterdam utrecht edam

δειτε προς το παρόν τις φωτο και αργότερα θα σας πω και ιστορίες.
Τωρα Μανος πάει πληρώσει λογαριασμούς και δεν έχει κέφι γράψει.
Εντάξει;


7.12.07

ο ιερέας και ο μπαμπάς του!

Με γλωσσόφαγαν οι φίλες μου Αγάθη και Δέσποινα.

-Πρόσεξε, μη χάσεις το αεροπλάνο.

-Ρε παιδιά....τόσα χρόνια ταξιδεύω δεν έχω χάσει ποτέ μέσον....μια φορά στην Σάμο (η πατρίς Του Γεωργίου Αυτιά!) έκανα εξτριμ σπορτς και απογείωσα το αυτοκίνητο μου για να προλάβω τον καταπέλτη του (του πλοίου) Κεντέρη

Πετούσα λοιπόν στις 5.30 το πρωί.

Το ταξί ήλθε στις 4... Σε μισή ωρίτσα θα ήμουν στο αεροδρόμιο.

Ξεκινήσαμε με το σακ βουαγιάζ μου στο πορτμπαγκάζ....

-Πήρατε διαβατήριο και εισιτήρια; με ρώτησε ο ευγενέστατος οδηγός ταξί.

Μου θύμισε τον πατέρα μου, που όταν πηγαίναμε ταξίδι μας έσπαγε τα νεύρα (κουρέλια μιλάμε) ανα δυο χιλιόμετρα να βεβαιωθούμε ότι είχαμε τα διαβατήρια μαζί μας...

Καλού κακού έριξα μια ματιά. Ολα ήταν στη θέση τους....

-Τί ώρα πετάτε;

-Στις 5.30...

-Ου στις 4.30 θα είμαστε εκεί....

-Ωραία....

Χάζευα τους άδειους δρόμους.... όταν θυμήθηκα ότι δεν είχα πάρει χρήματα.

-Σας παρακαλώ να σταματήσουμε σε μια τράπεζα να πάρω χρήματα...

-Ευχαρίστως...

Στην Καισαριανή σταματά απέναντι απο μία Εθνική.

Βγαίνω έξω , πηδάω το κράσπεδο... πάω στο ΑΤΜ... «λυπούμαστε , αλλά αυτη τη στιγμή δεν μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε!» τους μουρμούρησα κάτι για την αδελφή τους, αλλά δεν το’πα δυνατα γιατί υπάρχουν κάμερες....

Βγηκα εξω, ξανακαβάλησα το κράσπεδο, μπήκα στο ταξί...

-Στην επόμενη που θα συναντήσουμε γιατί αυτη δεν είχε την καλωσύνη.... του είπα...

Κούνησε το κεφάλι του!

-Τί κράτος!!!!

Σταματήσαμε σε μια άλλη τράπεζα από το ίδιο πεζοδρόμιο, πλήρωσα την προμήθεια, πήρα τα χρηματάκια μου και ξαναξεκινήσαμε...

Πηγαίναμε με μια σταθεή ταχύτητα.... μάλλον σιγά...

-Που λέτε.... φοβερό κράτος... ποτέ δεν θα ήθελα να δουκέψω για το δημόσιο... ταξιτζής από μικρός ήθελα να γίνω.... ταξιτζής έγινα...

-Μπράβο! Εχει σημασία να κάνει ο καθένας αυτο που θέλει... του είπα...

-Εχω έναν γυιο 24 ετών...

-Να σας ζήσει...

-Και αυτός θέλει να κάνει αυτό που έχει αποφασίσει....

-Εμ, λογικό είναι... και σεις αυτο κάνατε...

-Αυτό λέω κι εγώ....

-Και τι είναι αυτό που θέλει να κάνει; (μαλακία μου... αλλά μου ξέφυγε...)

-Είναι ιερέας.

(Δεν μου’χε ξανατύχει!)

-Ε, αφού του άρεσε του παιδιού...

-Ναι, απο 5 χρονών η δασκάλα του μας έλεγε ότι σηκωνότανε στην ώρα του μαθήματος και έψελνε.

-Ενδιαφέρον.

-Ναι, του άρεσε... Απο μόνο του το παιδί! (δηλαδή είναι κρίμα που δεν την ξέρει την ιστορία ο Λαζόπουλος!)... τωρα θέλω να τον πείσω να παντρευτεί...

-Τον ιερέα;

-Ναι... αλλά εκείνος δεν θέλει.... Μπαμπα, το ξέρεις ότι δεν είμαι τέτοιος...μου λέει...

-Ε; μου ξέφυγε...

-Ε, καταλαβαίνετε... τοιούτος... «μπαμπά, το ξέρεις ότι ψέλνω από 5 χρονών... είμαι αφιερωμένος στον Θεό...» μου είπε το παιδί.

(Και εγω ξέρω τον Σάκη που είναι αφιερωμένος στον κούκο μονό, σκέφτηκα, αλλά σοφά πράξας (τί λέξη κι αυτή....) δεν το είπα!)

-Δηλαδή η μάνα σου κι εγώ δεν θα δούμε εγγόνια; τον ρώτησα...

-Τον ιερέα;

-Ωχ...τον έχασα....

(Χάσαμε τον ιερέα σκέφτηκα!)

-Ποιόν;

-Τον δρόμο...δεν έστριψα προς Μαρκόπουλο....

-Και τώρα;

-Μη σας νιάζει...

-Δεν θα με νιάζει αν δεν χάσω το αεροπλάνο...

-Μεγάλη η Χάρη του... θα προλάβουμε....

Μπήκαμε σε χωράφια...

-Σ’αυτην την εκκλησία λειτουργούσε πέρισυ ο γυιός μου...

(Δεν σας λέω καν τι σκέφτηκα)

Ξαναβγήκαμε στην Αττική με τα χίλια ζόρια... ξαναπληρώσαμε διόδια... και ξεχυθήκαμε προς το Ελ Βενιζέλ!

Κάποια στιγμή φτάσαμε αφού έμαθα ότι είχε μια κόρη που μεγάλη η Χάρη του, όταν ήταν πέντε χρονών τραγούδαγε Ρουβά.

Τον πλήρωσα... και έτρεξα στο check in.

Είχε κλείσει.

Πήγα στο γκισέ της εταιρείας .

-Δυστυχώς αργήσατε. Εχουν μπει οι επιβάτες και έχουν κλείσει οι πόρτες...

-Μήπως μπορείτε να τηλεφωνήσετε σας παρακαλώ, φορώντας το χαμόγελο που δεν χάνει ποτέ.

-Να δοκιμάσω.

Δοκίμασε...

-Πώς λέγεστε;

-Αντώναρος και είμαι δημοσιογράφος και πρέπει να παω σε μια πολύ σοβαρή αποστολή.... είπα όσο πιο αληθοφανώς μπορούσα.

Η κοπέλα το μετέφερε σε αυτον μου μιλούσε, αυτος το είπε στον ξένο κυβερνήτη και αυτουνού στα παπάρια του αν με λέγανε Αντώναρο, Ντον Χόσε Μέσα Κε Κούνα Τον Ορες, Μενεγάκη ή John Smith ...αν ήμουν δημοσιογράφος και πήγαινα σε μυστική αποστολή για λογαριασμό της εκπομπής του Χαρδαβέλα ή αν ο ίδιος (λέμε τώρα) ο Χαρδαβέλας Himself.

Δεν γινότανε. Και σωστά δεν γινότανε...αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί. Οταν μιλάμε για ασφάλεια πτήσεων να ξέρουμε τί λέμε... κ. Κακαουνάκη μ’ (πώς μούρθε;)

Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.... και ξαφνικά μου ξανα-κατέβηκε.

Χαμογέλασα.

Η συνοδός εδάφους με κοίταξε με συμπάθεια...

Εγω δεν είμαι αυτός που σας γράφω ότι όταν ο άνθρωπος προγραμματίζει ο Θεός κατουριέται στα γέλια; Ναι, εγώ είμαι... ε, δεν το γράφω για να το γράψω μόνο.... το πιστεύω κιόλας... αστε που ο Θεός είχε τόσα κέφια σήμερα το πρωί που μου έστειλε απεσταλμένο ΤΟΥ, τον μπαμπά ενός ιερέα ....

Ή έχεις χιούμορ Αντώναρε ή απλώς γράφεις καλαμπουράκια....

Αυτό μου’ρθε στο μυαλό εκείνη τη στιγμή και αμέσως χαλάρωσα.

Εβγαλα ενα άλλο εισιτήριο one way για το μεσημέρι (ούτε το κουβέντιασα για την Ο.Α....έχει ένα όριο η μαλακία ) και ξαναγύρησα σπίτι μου.... πέρνωντας ένα άλλο ταξί ... στη διαδρομή θυμήθηκα τον ιερέα που δεν ήθελε να παντρευτεί και ξεράθηκα στα γέλια...

Ο ταξιτζής με κοίταξε από το παραθυράκι....

Δεν πα να κοίταγε... δεν είπα λέξη.... πού ξέρω γω τί όνειρο είχε δει ο δικός του γυιός... και τα χάσει και πάω σπιτάκι μου μέσω Ασπρόπυργου.

Οι γάτες μου καταχαρηκαν που με είδαν.... Τα ζώα πάντα ξέρουν πότε φεύγεις για μεγαλύτερο από το συνηθισμένο διάστημα.

Εφτιαξα ενα καφεδάκι ντεκαφεϊνέ...

Εγραψα το ποστάκι μου....

Θα ξαπλώσω για 2-3 ωρίτσες ... και αμα με πάρει ο ύπνος και χάσω κι αυτη την πτήση....δεν τρέχει τίποτε βρε αδελφέ... από ο,τι πληροφορήθηκα υπάρχει και μια άλλη πτήση στις 9 το βράδι....

Ε, του πούστη....

Attachment1: Και μια χάρη, εσείς που ξέρετε το τηλέφωνο μου -και διαβάσατε το post- δεν με παίρνετε κανένα τηλεφωνάκι κατα τις 11.00 μπας και με έχει πάρει ο ύπνος... Κάτι μου λέει ότι σήμερα ο Θεός θέλει να κάνει γκιλι-γκίλι μαζί μου!

Attachment2:Τις φωτό τις έβγαλα προχθές το πρωί, γιατί μου έκανε εντύπωση το public που άνοιξε στη γειτονιά μου και την έκανε πορτοκαλιά, που είναι το αγαπημένο μου χρώμα...και επειδή οι άνθρωποι που φτιάξανε το publicpet…. Τί είναι το publicpet? Tί να σας λέω τώρα; Μπείτε στο www.publicpet.gr και δείτε μοναχοί σας.... είπα εγώ τη λέξη «μοναχοί»; Λάθος! Δείτε μόνοι σας....

Τί σας έλεγα; Α, ναι οι άνθρωποι που το φτιάξανε (η Αγάθη, ο Νάσος, η Κωνσταντίνα και μερικοί άλλοι) είναι φιλαράκια μου ... και έτσι εφού έχασα το αεροπλάνο, σκέφτηκα ας κάνω και ένα διαφημιστικούλι για τους κολλητούς μου....

Και επειδή σήμερα με έχουν πιάσει τα ειλικρινή μου... άμα σας στείλω e-mail από το www.publicpet.gr να με προτιμήσετε (δείτε ντε...το παιγνίδι) γιατί, αν με προτιμήσετε (plssssssss, βοηθείστε εναν άτυχο ψιλο-ξέμπαρκο ταξιδώτη) θα κερδίσω τον Mac των ονείρων μου.....

6.12.07

don't eat me!!!!!!!!!!!

Να προσέχετε τί τρώτε αυτές τις μέρες.... ειδικά αυτη την περίοδο που πλησιάζουν οι γιορτές. Οχι, δεν αναφέρομαι στην υγεία σας....χοληστερίνες κ.λ.π.
Αναφέρομαι... τί να σας λέω τώρα;
Για ρίξτε μια ματιά στο βιντεάκι.


2.12.07

ημι-ένοχοι και ημι-αθώοι









Με εκνευρίζει πολύ η έκφραση: «μα δεν είναι όλοι οι γιατροί κακοί...μα δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι άσχετοι... δεν είναι όλοι οι επιχειρηματίες απατεώνες....»

Μα ποιός είπε ότι είναι ΟΛΟΙ;

Για τους λίγους λέμε που κρύβονται μια χαρά πίσω από την φράση δικαιολογία. Δεν θα βρούμε άκρη, αμα το κουβεντιάσουμε γιατί βασικά ΟΛΟΙ μας είμαστε αυτης της λογικής. Κακά τα ψέμματα αδέλφια.

Χθες το βράδυ άκουσα την έκφραση σε ρεπορτάζ δελτίου ειδήσεων και τα ξαναπήρα. Μου΄ρθε μια αληθινή ιστορία στο μυαλό:

Πριν απο χρόνια είχε ένα σπίτι σε ελληνικό νησί (όχι κοσμικό) του Ιονίου ένας καρα-καρα-πάμπλουτος Αυστριακός. Δεν σας λεω ονόματα και τόπο γιατί δεν έχει καμμιά σημασία... ήταν σεμνός άνθρωπος και είναι κρίμα να του το χαλάσουμε τώρα που δεν είναι αναμεσα μας πια.

Αυτός ο άνθρωπος μπορούσε να έχει (και είχε) σπίτια στα πιο όμορφα μέρη του κόσμου. Αγαπούσε όμως αυτο εδώ στην χώρα μας. Και ερχότανε όσο πιο τακτικά μπορούσε.

Λάτρευε να πίνει το καφεδάκι του με τους ντόπιους, να κουβεντιάζει μαζί τους, να κάνει το μπάνιο του, να κάνει βόλτες στο χωριό, να ψωνίζει στο μακάλικο... Ηθελε να είναι ενας απ’ αυτούς. Εκείνοι πάλι το μόνο που γνωριζαν γι’ αυτον ήταν ότι ήταν πλούσιος και τον λέγανε ο «Γερμανός» (μικρές γεωπολιτικές λεπτομέρειες).

Το πιο συγκινητικό ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός τους αγαπούσε πολύ και είχε πάντα τη διάθεση να τους βοηθήσει. Το τί παιδιά έστειλε για θεραπεία στο εξωτερικό.... για σπουδές.... να βοηθήσει όπως μπορούσε νιόνυμφα ζευγάρια... και βασικά ηλικιωμένους που είχαν προβλήματα υγείας.... Για χρόνια ολόκληρα. Τα ποσά γι’ αυτον ήταν αστεία.

Μέχρι που μια φορά ένας Ελληνάρας του νησιού του ζήτησε να τον βοηθήσει γιατί έπασχε (όντως) από την καρδιά του. Ο Αυστριακός το’κανε με χαρά. Του’δωσε ενα ποσό για να τρέξει στους γιατρούς στην Αθήνα... και εκείνος αντί να κοιτάξει την υγεία του, αγόρασε.... ενα κτήμα....

Εσπασε ο διάολος το ποδάρι του και το’μαθε ο Αυστριακός.

Τέλος!

Τέλος για πάντα η βοήθεια...

Οταν λέμε τέλος... εννοούμε τέλος. Ende! Schluss! Το τέλειο φινάλε!

Από ενας αγαπησιάρης άνθρωπος μεταμορφώθηκε σε «Γερμανό».

Τέλειωσε σας λέω...

Δεν ξαναδε ντόπιος βοήθεια... δεν πείραξε ποτέ κανέναν... αλλά και δεν βοήθησε κανέναν... άστε που σιγά-σιγά αραίωσε τις επισκέψεις του. Και όποτε πήγαινε δεν είχε πολλα-πολλά. Ανθρωπος που τον ήξερε μου είπε, ότι έπαθε σοκ. Μεγάλο σοκ.

Μα φταίγανε όλοι οι ντόπιοι;

Οχι! Βέβαια... ο ένας βλάκας έφταιγε...

Δεν είναι έτσι όμως...

Ακούστε με που σας λέω... Θέλετε να μάθετε ποιό ήταν αποτέλεσμα;

Τον αντιπάθησαν στην τελική τον «Γερμανό»... αφού σταμάτησε να τους ....βοηθά επειδή τον εξαπάτησαν...

Ούτε ενας δεν αναρωτήθηκε το γιατί.

Ολοι θεωρούσαν εαυτούς αθώους.

Είμαι της γνώμης ότι σπάνια ένοχος είναι μόνο αυτός που κάθεται στο εδώλιο.

28.11.07

ντάμπλιγιου ντάμπλιγιου ντάμπλιγιου





Xθες βράδι έκανα το ακατόρθωτο.
Εξηγησα από το τηλέφωνο σε εναν άνθρωπο, που ήξερε λίγα (ευτυχώς σχετικά αρκετά) από internet και υπλογιστές, και δεν τόν σκότωσα, δεν έπαθα εγκεφαλικό, δεν ξετρίχιασα τις γάτες ... πώς να φτιάξει ενα blog σε έναν server που δεν είναι ούτε το blogspot ούτε το wordpress…
Τουλάχιστον επί 4 ωρο ήμουν ευγενικός, κόσμιος και επεξηγηματικός. Ο λόγος είναι απλός. Οχι δεν ήταν η Δημητρα Ματσούκα (που μεταξύ μας, την είδα απο κοντά και δεν λέει δα και πολλά!) που μου’κανε τσαχπινιές από το τηλέφωνο, αλλά ένας 82χρονος κύριος... που ήθελε να μάθει... και όχι μόνο να μάθει, αλλά να ποστάρει, να ανεβάσει φωτογραφίες, και να βάλει slideshows.
O Δημήτρης Λιμπερόπουλος, που γεννήθηκε το 1925 ( θα σας πω γιατί λέω φόρα παρτίδα την ηλικία του) μου τηλεφώνησε χθες το απόγευμα. Είχε πολύ καιρό να το κάνει...
-Τί κάνεις Μάνο;
-Μια χαρά κ. Λιμπερόπουλε... Εσείς;
-Ασε, δεν είχα internet για μια εβδομάδα και τρελλάθηκα. (προσεξτε δεν σας μιλάω για 17αρη... για 82χρονο σας μιλάω)....
-Τωρα εντάξει;
-Ναι... δεν σε βλέπω να γράφεις πολύ στο blog σου...
-Η αλήθεια είναι ότι ψιλοβαρέθηκα... τώρα θέλω να κάνω άλλα...
-Τρελλός είσαι μωρέ... σαν και μένανε. Να σου πω... βρήκα ενα blog που μου’χες φτιάξει πριν απο καιρό....
-Ναι, και με είχατε βρίσει, λέγοντας μου.... Μηηηηηηηηη με μπερδεύεις με άλλααααααααααα....
-Ναι, αυτό...
-Και;
-Μ’αρεσε πολύ... και επειδή βαρέθηκα το δικό μου, ήθελα να μου πεις δυο τρία πράγματα....
-Ευχαρίστως... είστε μπροστά στον υπολογιστή σας;
-Ναι... Πείτε μου τη διεύθυνση...
(Δεν θυμάται τη διεύθυνση, αλλά τον τίτλο του πρώτου δοκιμαστικού ποστ που΄χε γράψει... I met them… )
-Το’χετε μπροστά σας;
-Ναι...
-Αυτό είναι ο τίτλος... διαβάστε μου την διεύθυνση...
-Πού είναι η διεύθυνση;
-Στο άσπρο πάνω-πάνω...
-Εκεί ειναι το γκούγκλ...
-Οχι, το γκουγκλ....τη διεύθυνση...
-Δεν υπάρχει...
-Δεν μπορώ να σας βοηθήσω τότε...
-Καλά, Μάνο δεν πειράζ..... ααααααααααααααααα το βρήκα... περίμενε... λέει ντάμπιγιου-νταμπλιγιου-νταμπλιγιου.... για να δω έχει τελεία μετά;
-ΕΧΕΙ!
Μου λέει τη διεύθυνση... (δεν σας τη λέω γιατί ο ίδιος θέλει να’ναι πανέτοιμος όταν το παρουσιάσει).... θυμάμαι.... μπαίνω....
-Για πείτε μου τον κωδικό...
-Δεν τον έχω... είμαι τσαπατσούλης βρε παιδί μου....
-Ούτε εγώ τον θυμάμαι... σας είχα πει να τον γράψετε κάπου...
-Ε, τον έγραψα, αλλά πού;
-Λυπάμαι... να κάνουμε ένα καινούργιο....
-Οχι, αυτό μ’αρεσε.... βλέπω την φωτογραφία της Κάλας... σου΄χω πει ότι την γνωρισα στην Γλυφάδα;
-Προσπαθώ να θυμηθώ τον κωδικό...
-Δεν πειράζει... θα συνεχίσω στο παλιό μου.... Γειά σου Μάνο...
Εκλεισα το τηλέφωνο. Δεν είχα προσπαθήσει και πολύ. Είχε και Champions League… Eκεί που καθόμουνα και χτένιζα την Sherpa, μουρ’θε... ο κωδικός...
Πήγα στο κομπιούτερ. Μπήκα στην διεύθυνση, έβαλα το username και τον κωδικό. Τέλεια....
Τηλεφώνησα στον κ. Λιμπερόπουλο.
Χοροπηδησε από τη χαρά του. Εφερε χαρτί και μολύβι (με σκοτώνει αυτό)...
-Λοιπόν είστε ακόμα στο internet…
-Ναι...
-Στην ίδια σελίδα;
-Στην ίδια...
-Μην κάνετε τίποτα... επαναλαμβάνω: μην κάνετε τίποτα!
-Εντάξει...
-Γράψτε το username…
-Στα λατινικά;
-Ναι;
-Σε πεζά;
-Ναι
-Να βάλω τελεία;
-Οχι!
-Ωραία τογραψα.
-Τώρα πηγαίνετε τον κέρσορα....
-Ποιόν;
-Το βελάκι στο κουτάκι με το password…
-Δεν έχει τέτοιο κουτάκι...
-Εχει ακριβώς απο κάτω....
-Δεν έχ.... αααααααα ναι... τογραψα...Χαχαχαχαχα πως σουρθε αυτος ο κωδικός.... χαχαχαχαχαχαχαχαχα Το πάτησα.
-Σας είπα εγω να το πατήσετε;
-Οχι, αλλά το πάτησα...
-Ξανά από την αρχή.
-Ποιάν αρχή;
-Σβήστε τα όλα;
-Ολα-όλα;
-Οχι, τον υπολογιστή... τις σελίδες....
-Εντάξει...
-Ξανά... ντάμπλιγιου-ντάμπλιγιου-ντάμπλιγιου ...
-Βγήκε «ο ελληνικός ιστός...»
-Ε;
Πέρασε ένα 5λεπτο για να καταλάβω ότι δεν είχε μπάρα διευθύνσεων, αλλά το κουτάκι του Google, όπου μέσα έγραφε: www…….
To λυσαμε το πρόβλημα... και μπήκε στην χώρα των θαυμάτων.... Τα αποθηκαύσαμε όλα στα … Αγαπημένα....
Σας ορκίζομαι ότι αξιζε η κούραση και ο εκνευρισμός μου.
-Δεν θα κοιμηθώ σήμερα το βράδι... μου είπε...
Φτιαξαμε μαζί το πρώτο δοκιμαστικό. Ηθελε να ποστάρει φωτο... να βάλει λεζάντες... μαθαίνει απίστευτα γρήγορα....
Κλείσαμε το τηλέφωνο....
Μετα από κανένα μισάωρο τον θυμήθηκα.
Για να δω τί κάνει....σκέφτηκα.
Μπαίνω στην σελίδα... Θαύματα και πράγματα... έχει κατεβάσει και YouTube.
-Του τηλεφωνώ στις 2.30 το πρωί...
-Ποιά είναι η ημερομηνία γέννησης σας;
-20 Σεπτεμβρίου του 1925.
-Ωραία...
-Θα μου βγάλεις το ζώδιο;
-Οχι, θα σας βάλω σε ένα κόλπο...
-Δεν θέλω... άλλα.... άσε με να απολαύσω αυτο που έμαθα μόλις πριν...
-Καλά!
-Ακούς; Μην με βάλεις πουθενά αλλού.
(Βαράτε με κι ας κλαίω!)
Εκλεισα προσποιούμενος ότι νυστάζω. Του άνοιξα μια σελίδα στο Facebook. Βάζω στοίχημα ότι δεν πρέπει να υπάρχει εκεί μέσα μεγαλύτερος σε ηλικία... επίσης υποθέτω ότι θα’ναι και λίγοι ανα τον κόσμο...
Του έβαλα τις αγαπημένες του φωτο, που έκλεψα από το blog του… του έφτιαξα ενα mood (eimai poly efxaristimenos pou eimai edo!)… εβαλα στο profile του μια φωτο που είναι με τον Ωνάση και του ξανατηλεφώνησα.
-Αααααααααααααααααααχ, δεν σου είπα να μην μου φτθάξεις καινούργια πράγματα....
-Θα ενθουσιαστείτε.
-Δεν θέλω....
-Καλά, δεν πειράζει... Καληνύχτα.
-Περίμενε... Αχ, θα με τρελλάνει... εχω κλείσει και τον υπολογιστή και είχα ξαπλώσει....
-Πωπωπωπω συγγνώμη... νόμιζα ότι είσασταν ακόμα ξύπνιος...
-Ξύπνιος είμαι... σκεφτόμουν τί να γράψω στο καινούργιο μου blog. Κάτσε να σηκωθώ....
-Μα όχι... κι αυριο μέρα είναι...
-Απαπαπαπαπα... τώρα....
Κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του .... ταραμταραμ άνοιξε κάποια στιγμή... ξαναρχίσαμε.... γραψτε τη διεύθυνση... πού;....δεν υπάρχει.... ααααααααααααααααααααααα το είδα κ.λ.π.
Και μπήκαμε στο Facebook.
-Nα αλλάξουμε το mood... Δεν μαρέσει το Dimitris is efxaristimenos pou einai edo… να το αλλάξουμε σε Dimitris is geros anamesa stous neous…
-OK! To αλλάζω.
-Οχι, εσύ... εγώ.Δείξε μου....
Του έδειξα και τ’ αλλαξε... Καταλαβε σε δευτερόλεπτα ότι η επικοινωνία άλλαζει συνεχώς και εντελώς...
-Ο κόσμος θα σας πλησιάζει γι’ αυτό που είστε και όχι γι’ αυτα που γράφετε... του είπα.
Του άρεσε...
-Κλείσε τώρα... γιατί έχω έμπνευση και θέλω να γράψω ενα κείμενο...
-Για το blog λέτε;
-Οχι μωρέ... για το facebook ...πωπωππωπω τί σκέφτηκαν οι άνθρωποι... α, και θα αλλάξω και τη φωτογραφία με τον Ωνάση... Θα βάλω μια δική μου ...γέρος... να μην νομίζουν τα παιδιά ότι τους λέω ψέμματα.... Γεια σου τώρα... πάνω γράψω....
Είναι 05.44...
Δεν άξιζε τον κόπο;
Ε;

Α, και μια λεπτομέρεια: Liberopoulos με "i" κι όχι "y", γιατί τον εκνευρίζει.

26.11.07

politics2

Το απόγευμα ήπια καφέ και είχα μια ωραία κουβέντα με τη Μαρία. Μετα (μια άλλη Μαρία) ανέβασε ενα ενδιαφέρον βιντεάκι. Το’δα και το ‘στειλα κι εγώ στην Παναγιωτούλα. Μετα μίλησα στο τηλέφωνο με την Κική και τότε μου’ρθε η ιδέα του video που ανέβασα στο YouTube.

Είδατε πόσο απλή είναι η ζωή;


25.11.07

χαρτί-μολύβι-γόμα








Oταν ο πατέρας μου βγήκε στη σύνταξη, υπέθεσα ότι θα άφηνε τα σκίτσα... Τουλάχιστον την καθημερινή τους παραγωγή.

Φυσικά έκανα λάθος.

Την δεκαπλασίασε.

Τηλεφωνούσα στη μάνα μου:

-Τί κάνει ο μπαμπάς;

-Εργάζεται....

-Τί εργάζεται ρε μάνα, αφού δεν δουλευει πια...

-Σκιτσάρει συνέχεια και κατεβάζει ιδέες. πάω στη θειά σου για καφέ, γιατί ο πατέρας σου μου είπε ότι έχει πολύ δουλειά.

Μου άρεσε πολύ αυτό που έκανε. Ξεπέρασε το σοκ της απραγίας συνεχίζοντας να κάνει αυτό που πάντα αγαπούσε. Θείο δώρο αυτό. Κλεινόταν στο γραφείο του, έβαζε τις κασέτες με τη μουσική που αγαπούσε, φορούσε ενα ελαφρυ κοτλέ παντελόνι, παντόφλες, πουκάμισο και φουλάρι... πριν τα ζωγραφίσει τα έφτιαχνε νοητά στον αέρα, μετά έπαιρνε το χαρτί και μέσα σε 2-3 δευτερόλεπτα το’φτιαχνε... ταυτόχρονα σφυριζε παράφωνα το τραγούδι που άκουγε....

Εβαζε το ένα σκίτσο πάνω στο άλλο, λες και ήταν πίτσες...

Την άλλη μέρα τα ξεκαθάριζε... Πέταγε με άνεση πολλά.... τα έδειχνε σε κάποιον που συμπτωματικά περνούσε από το σαλόνι μας... οι περισσότεροι ενθουσιαζόντουσαν με όλα και αυτό το εξενεύριζε... δεν ταδειχνε για να του πούνε μπράβο... αλλά για να έχει και μιαν άλλη γνωμη... μετα τα «περνούσε» με μαρκαδόρο...έσβηνε τα μολύβια (πράγμα που είχε αναθέσει στη μάνα μου...που το λάτρευε) και μετα τα χρωμάτιζε. Μιλάμε για καμμιά 100στη σκίτσα τη φορά.

Συνήθως μονοθεματικά. Κάτι έβλεπε, μάθαινε και το’κανε γελοιογραφίες. Π.χ. μια εποχή που είχαμε πρόβλημα νερού, έφτιαξε έναν απίστευτο αριθμό γελοιογραφιών για το θέμα, τα’βαλε σε έναν φάκελο, έγραψε απο πάνω «Το νερό...νεράκι» και το’βαλε πάνω σε άλλους φακέλους, που έλεγαν « Φιλιπινέζες», «Υφαλοκρηπίδα» κ.λ.π.

-Τί θα τα κάνεις αυτα ρε πατέρα; τον ρωτούσα συχνά-πυκνά.

-Βιβλίο!

Ηταν το αστείο μας. Εξέδοσε 2-3 γελοιογραφικά βιβλία σε όλη την καριέρα του...που τα χάριζε σε φίλους του και επισκέπτες.... αλλά όλη αυτη την φοβερή δουλειά δεν την εξέδοσε ποτέ.

Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι δεν τον ενδιέφερε καθόλου να εκδόσει βιβλία. Του αρκούσε που τα έφτιαχνε και τα θαύμαζαν οι υδραυλικοί, οι ταπετσέρηδες, το παιδί από το σουπερ μάρκετ, οι φίλοι μας κ.λ.π. Οταν γνωρισα τον Σακελλάριο, μου έδωσε την ίδια εντύπωση. Το’χα ακόμα πιο έντονο με τον Τσιφόρο και χάρηκα πολύ όταν πρόσφατα μου το επιβεβαιώσε ο φίλος μου, ο κ. Δημήτρης Λιμπερόπουλος, που τους ήξερε όλους αυτούς και δούλεψε μαζί τους.

(Μην τον ξεχνάτε τον κ. Λιμπερόπουλο, γιατί κάνει πράγματα, που δεν θα τολμούσαν να τα κάνουν ουτε 30άρηδες. Πολλές φορές με τιμά αναφέροντας αυτα που’χω γράψει και ποστάροντας φωτό μου. Με συγκινεί πολύ αυτό.... γιατί εγώ είμαι στο συνάφι του και όπως καταλαβαίνετε έχει περισσότερη αξία!)

Τί λέγαμε;

Α, ναι για τον Αρχέλαο...ξέρετε, πάντα είχα δυσκολία με αυτό. Μου θυμίζει την Ντόρα που λέει: Μητσοτάκης και εννοεί: ο μπαμπάς μου!

Πολλοί με πιέζουν να κάνω τα σκίτσα του, εκθεση. Μπαααα σαν μνημόσυνο μου μοιάζει. Να τα κάνω βιβλία... Μπααααααα... εδω δεν ήθελε εκείνος... πώς να θέλω εγω?

Το Internet εδω και πολύ καιρό μου κλείνει το μάτι. Θα ήθελα να τα κάνω κινούμενα σχέδια. Θα ήθελε και εκείνος. Θα ξετρελλαινότανε από τη χαρά του. Δυστυχως δεν έχω ακόμα την τεχνογνωσία. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έχω και το αντίστοιχο ταλέντο. Ελπίζω κανένας τρελλαμένος πιτσιρικάς να μου κτυπήσει την πόρτα.