19.5.17

MONO για φίλους του ΠΑΟΚ (13 χρόνια μετά το έμφραγμα)



Οποιος δεν είναι ΠΑΟΚ δεν ειναι σίγουρο ότι θα καταλάβει.
Σήμερα έχω γενέθλια… γίνομαι 13 ετών… σαν σήμερα πριν απο 13 χρόνια βγηκα σωος μετα απο ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Καθε χρόνο γιορτάζω (μέσα μου αυτα τα γενέθλια) .
Πωωωωω 13 χρόνια… Τόσα χρόνια… η ζωή μου'κανε δωρο να με αφήσει να συνεχίζω να είμαι αναμεσα σας… και να κανω και δυο παιδιά… Ας μη γινομαι πλεονέκτης.
Καθε χρόνοα τέτοια μερα γραφω ενα κομμάτι για εκείνο το συμβαν που μου αλλάξε (;) τη ζωή. 
Κάτι σαν τάμα… ευχαριστία…υποχρέωση.
Φέτος λέω να το γραψω επ ευκαιρία του ΠΑΟΚ.
Ακούστε….
Επιεδή πολλοί με ρωτάτε ή επιμενετε ότι είμαι ΠΑΟΚ.
Μερικοί βλέπουν απο πίσω και δράκους… συνωμοσίες….
Ακούστε λοιπόν:
Ολα αυτα τα χρόνια από το έμφραγμα και μετα ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ… ούτε ένας… ποτέ δεν με ρωτησε αν πήρα τα φαρμακά μου… αν κανει αυτο που τρώω… πώς νιώθω σήμερα… κλπ… 
Δεν παραπονιεμαι… ετσι κέρδισα την ησυχια μου… το γεγονός πάντως παραμένει.
Αντιθέτως πολύ συχνά άνθρωποι του στενου μου περιβάλλοντος μου έκαναν πραγματα που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να τα κάνεις σε έναν άνθρωπο που πέρασε έμφραγμα.
π.χ. να τον στεναχωρέσεις.
Φυσικά με φρόντισαν αρκετοί άνθρωποι… συνήθως αυτοί που δεν περίμενα….
Ποια είναι η μεγαλύτερη φροντίδα στην εποχή μας;
Να σε αγαπάνε.
Οχι να αγαπάς μόνο… να σε αγαπάνε!
Ποιοί με αγαπούν;
Οι φίλοι του ΠΑΟΚ.
Μονομπλόκ.
Γιατί;
Επειδή ως Παναθηναϊκός, χαμουτζής έγραψα αυτό που είδα σ' αυτούς.
Δεν καταλαβαίνω.
Τί αλλο μπορεί να γραψει ενας δημοσιογραφος εκτός απ' αυτό που βλέπει;
Αυτό είδα… αυτό έγραψα…
Και ξαφνικά με αγάπησαν.
Δεν φαντάζομαι να φαντάζεστε ότι το έγραψα για να αγαπηθώ… Αντε για να το εκμεταλευθω θα έλεγε ενας καχύποπτος… έστω… αλλά για να αγαπηθώ;
Ως δημοσιογράφος έχω κερδίσει τόσα μπράβο όσα χρειάζομαι.
Εχει συμφωνησει μαζί μου κόσμος…
Αλλά αγάπη;
Δεν το'χα ξανα-εισπράξει.
Να σας πω μιαν αλήθεια;
Ούτε οι συναδελφοι μου εδω στο  SDNA δεν έχουν καταλάβει το βάθος της σχέσης μου με τους ΠΑΟΚτσήδες.
Η καλυτερη θεραπεία για την καρδιά μου είναι η αγάπη…. το χαμόγελο….
Το ο,τι στεναχωριέμαι που τα παιδιά μου ζουν μακρυά…δεν βοηθά όπως καταλαβαινετε.
Και ξαφνικά ερχεται η αγάπη από τον ΠΑΟΚτσή…
-Ευχαριστω ρε Μάνο!
Δεν είναι αστείο.
Γιατί μου λέει ένας αγνωστος "ευχαριστω". Επειδή έκανα τη δουλειά μου;
Όχι…επειδή του δίνω να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος. Ο,τι άκουσα την κραυγή του….
Και μου το επστρεφει με αγάπη.
Γέμισε το inbox μου απο ¨"ευχαριστω"…όχι απο "μπράβο".
Εγραψε ο φίλος μου ο Κώστας ότι είμαιι "οπάδός των οπαδών του ΠΑΟΚ!"
Ετσι ακριβώς.
Εγραψα την αλήθεια τους και εκεινοι μου έστειλαν αγάπη.
Τι διαολο αλλα μπορω να περιμένω;
Τα παιδιά μου ζουν στη Μακεδονία όπως σας είπα πιο πάνω… νιωθω ασφάλεια να με αγαπούν τοσοι άνθρωποι εκεί.
Δεν είναι όλα δούναι και λαβείν.
Γραφιας είμαι… δεν είμαι παραγοντας… και δεν διακατεχομαι από το άγχος του αποτελσμάτος της ομάδας του ΠΑΟΚ…
Οταν ο ΠΑΟΚτσής ενθουσιασθει ή απογοητευθεί για μένα πάντα θα με γοητευει η αντιδραση του.13 χρόνια μετα…ενα μεγάλο (συμπαγές) κομμάτι του πληθυσμου μου δείχνει, αγάπη, φιλία…συχνά-πυκνά σεβασμό… πως είναι δυνατόν εγω να μην τους το επιστρέψω; Εγω ο ΄διιος μισω την αχαριστία…
Ποιο είπαμε ότι είναι το φάρμακο για την καρδιά;
Η αγάπη … ειδικά αυτη που σου δείχνουν.
Δεν το καταλαβαν ανθρωποι πουχουμε φάει ψωμί κι αλάτι μαζί και το καταλαβαν οι άγνωστοι.
Είναι ωραίο δώρο αυτο για τα γενέθλια μου.
Δεν έχω ιδέα που είναι τα γραφεια της ΠΑΕ… ποιός είναι ο υπεύθυνος τύπου (συγγνωμη δεν το λεω υποτιμητικά)… δεν έχω μιλήσει ποτε με συναδελφο που καλύπτει ρεπορτάζ ΠΑΟΚ.
Εχω κανει όμως φίλους στη Θεσσαλονίκη.
Καρντάσια φίλους…
Δεν μπορω να γινω πιο σαφής.
Δεν μπορω ναμαι ψευτης τετοια μερα.
Παναθηναϊκός είμαι . Βαζελος πώς το λένε… εχω φαει τα νιάτα μου στις μεγάλες στιγμές της Πανάθας… δεν αγαπω τον ΠΑΟΚ… αγαπω τους φιλους του… τον τρόπο που σκέφτονται…μ αρεσει η λειτουργία τους… η θρησκευτική εννοω…
… όπως μ αρεσουν οι Ιρλανδοί και οι Βάσκοι… επειδή δεν κάνουν πίσω.
Το 2011 ακουσα δίπλα μου γιαγιά 80+… στην Καψόχωρα…να ανησυχει για τον … Κλάους!
Επαθα σοκ.
Οι γυναίκες είναι ΠΑΟΚ… όχι επειδή (υποχρεωτικά) ειναι ο γκόμενος ή ο συζυγος…
Η φίλη μου η Ελισάβετ κυκλοφορούσε μόνη της με φανέλα του ΠΑΟΚ τα βραδια στην Αθήνα, όταν ο ΠΑΟΚ είχε ρίξει 3 στον Ουμπιακό.
Στεναχωριέμαι με κάτι που δεν εχει σχέση με τον ΠΑΟΚ και αμέσως 100 ΠΑΟΚτζήδες στέλνουν:
-Αδελφέ είσαι καλά;
Συγγνωμη μπείτε λίγο στα παπούτσια μου….
Αν μη τι άλλο καμαρώνω.
Δεν μπορω να το εξηγησω αυτο στον Παπαθεοδωρου… ούτε στον Ασπρούλια… και πολυ πολύ δεν μπορω να το εξηγησω στον θυμωμένο αντιπαλο που γραφει: "αξιος ο μισθός σου!"
Η καρδιά μου θεραπευεται με αγάπη.
Δεν ειναι δημσιογραφικό το θέμα.
Είναι θέμα καρδιάς.
Μην με ευχαριστείτε εσείς.
Εγω σας ευχαριστω που μου δίνετε ανάσες.
Τι επαναλαμβάνω:  απλώς τη δουλεια μου κάνω. Αυτη που μου ανέθεσε ο απο καρδιάς φίλος μου Βασιλης, όυαν με προσέλαβε και μου είπε: "Γραψε αυτα που σκέφτεσαι."
Εγω γραφω με την καρδιά.
Και οι καρδιές γράφουν πάντα την αλήθεια… το μυαλό όχι πάντα.
Σας ευχαριστώ.

ΥΓ. Πολλοί με ρωτούν "πως ξερω τόσα πράγματα για την ψυχολογία ενος ΠΑΟΚτσή!" Είναι απλό: Δεν τους ρωτησα… τους παρατηρησα. Οι φίλοι του ΠΑΟΚ μου μιλάνε ΠΑΟΚτσίδικα χωρις να αναφερονται ποτέ στην ομάδα… εκει τους εμαθα… 
Τους ανθυρωπους δεν τους μαθαίνειες από τις λέξεις… από την ανάσα τους μαθαίνεις.









19.5.16

Σήμερα έχω γενέθλια.


Γίνομαι 12 ετών…
Στις 19 Μαϊου του 2004 έπαθα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Μου έσωσε τη ζωη η Μαργαρίτα και τα γιατρουδάκια που εφημέρευαν στο Ιπποκρατειο. 
Η ευγνωμοσύνη μου ήταν , είναι και θα'ναι παντοτεινή.
Το'γραφω αυτο το άρθρο κάθε χρόνο στο πρώτο μου blog…www.manosantonaros.blogspot.com … και αν θέλετε να μάθετε λεπτομέρειες, διαβάστε τα προηγουμενα άρθρα μου. Μόνο αυτο γράφω πιά εκεί κάθε χρόνο…. Παραδοσιακά.
Εκείνο το βράδυ πήγαμε μερικοί στο Ιπποκράτειο με το ίδιο πρόβλημα μαζί μου.
Πεθαναν όλοι. Μόνο εγω εζησα.
Αυτό μου μαθε ενα πράγμα:
Να μην βγάζω ποτέ την γλώσσα στη ζωή και δεύτερο να πιστεύω μόνο στο τώρα.
Τους σκέφτομαι αυτούς τους ανθρωπου που.έφυγαν απο τη ζωή.
Πάρος...αμέσως μετά!
Φυσικά δεν τους γνωριζα… αλλά τους σκέφτομαι… Οφείλω να τους σκέφτομαι. Ειμασταν μια εντελώς τυχαία ομαδα….από την οποία μόνο εγώ τα καταφερα.
Σκέφτομαι ότι εκείνη η ευνοια της ζωής…έφερε στον κόσμο τα παιδιά μου.
Αν είχα φύγει δεν θα είχαν γεννηθεί η Αθηνά και ο Αρχέλαος.
Κανέναν σας δεν είχα γνωρίσει… και κανείς δεν δεν θα ήξερε/θυμόταν το ονομά μου… 
Δεν ενόχλησα ποτέ κανέναν με το πρόβλημα της καρδιάς μου…
Δεν τοφερνα συχνά στην κουβέντα… ούτε ζητησα ποτέ τη βοήθεια κανενός.
Και θέλετε να το πιστέψετε ή όχι ποτέ κανείς δεν μου μίλησε γι' αυτό.
Δεν φόβiσα τους ανθρώπους και πάντα όποιος είχε ενα αντίστοιχο πρόβλημα φρόντιζα να του δίνω θάρρος και να του λέω ότι τωρα πια η ζωή του θα γινόταν καλύτερη.
Αλλοι με πίστεψαν και άλλοι όχι.
Ποτε κανείς δεν με ρώτησε "πήρες σήμερα τα φάρμακά σου;"
Ποτε κανείς;
Πλην της Μαργαρίτας που έζησε εκείνο το βράδυ το θρίλλερ.
Καμμια φορά παραπονιέμαι, αλλά το κάνω μάλλον απο κοκεταρία.
Πήρα όμως ενα μεγάλο μάθημα: Επαψα να φοβάμαι τον θάνατο.
Πέρασα μεγάλες στεναχωριες, αλλά η καρδιά μου άντεξε.
Πέρασα μεγάλες χαρές και πάλι άντεξε.
Μέχρι που το ξέχασα εντελώς.
Κι αν το ξέχασα εγω μία…σκεφθείτε πόσο το ξέχασαν οι άλλοι.
Συνάντησα ανθρωπους (συγγενείς/φίλους/γνωστούς) που αρρώστησαν κατα καιρούς με αστείες αρρωστιες.
Τρομοκρατηθηκαν.
Παντα πήγαινα κοντά τους και τους έλεγα:
-Βρε τι φοβάσαι; εγω έπαθα εμφραγμα…που μπροστα σ' αυτο που'χεις εσύ ειναι συνάχι…
Η συνήθισμένη απάντηση είναι:
-Ε καλά τώρα….
Δεν έπεισα ποτέ κανέναν.
Το φιλοσόφησα.
Ο καθένας βλέπει το δικό του πρόβλημα το μεγαλύτερο βουνό του κόσμου.
Φυσικό είναι.
Η αλληλεγγύη είναι εύκολο πράγμα στα ευκολα…όπου δεν πολυμετρά.
Η αλληλεγγύη ειναι δύσκολο πράγμα στα δυσκολα… όπου πολυμετρά.
Δειτε την σημερινή κρίση…για να συνεννοηθούμε.
Προσωπικά δεν τη ζητησα ποτέ… πώς μπορεί άλλωστε κάποιος να ζητησει αλληλεγγυη…. βοήθεια ζήτησα … αλλες φορές την πήρα και άλλες οχι… όπως ολοι μας… αλλά αλληλεγγυη δεν γίνεται… είναι ομαδικό και μάλιστα εντελώς εθελοντικό σπορ.
Μη στεναχωριέστε… η στεναχωρια ειναι επικίνδυνο πράγμα για την καρδιά… πιο επικίνδυνο κι από το κάπνισμα ή το αλάτι.
Δείτε τη ζωή στα μάτια.
Προσεκτικά.
Πολύ προσεκτικά.
Θα σας χαμογελάσει.
Σας μιλώ εκ πείρας.
Να'χετε ολοι/ες την υγειά σας…. τα υπόλοιπα θα τα βρούμε.

19.5.15

11 χρόνια μετά το έμφραγμα!

Γύρω  στις 3 το πρωί- 19 Μαϊου 2004- η Μαργαρίτα πετάχτηκε από το κρεβάτι μου που συμτωμτικά κοιμόταν και ευτυχως για μένα κράτησε τη ψυχραιμία της.
-Τηλεφωνησε στο 166…έπαθα έμφραγμα….της είπα και σωριάστηκα στο κρεβάτι.
Και εκείνη σαν μηχανή έκανε όλα όσα έπρεπε για να μου σωσει τη ζωή.
Μέχρι την τελευταια ασπιρίνη του σπιτιού βρήκε για να γλυτώσω τα χειρότερα.
Η ζωή δεν είναι πρόγραμμα… και όποιος το κάνει κατά τη γνώμη μου κάνει λάθος. Πριν από δυο χρόνο την είχα γνωρίσει, επειδή την είχε ζηλέψει –χωρίς λόγο- μια πρώην μου… ετσι μου τραβηξε το ενδιαφέρον… και έτσι βρέθηκε στο υπνοδωμάτιιο  μου… αν η πρώην δεν είχε ζηλέψει μαλλον δεν θα με διαβάζατε σημερα.
Η Μαργαρίτα, οι δυο κύριοι του 166 που εκείνη τη νυχτα με οδηγησαν ταστραπιαία στο Ιπποκράτειο και εκείνος ο νεαρός γιατρός που εφημέρευε που μου είπε: «Μην  ανησυχείτε… γλυτώσατε… τώρα είστε υπό πλήρη έλεγχο» και μου πέρασε την πεταλούδα στο μπρατσο… έχουν την πλήρη ευγνωμοσύνη μου.
Την παντοτινή μου ευγνωμοσύνη.
Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που χουν τον σεβασμό μου, την αγάπη μου, το καμάρι μου κ.λ.π. αλλά την ευγνωμοσύνη την έχουν  μόνο αυτοί οι 4 άνθρωποι… 3 άγνωστοι και μια που ήξερα.
Ποιος θα μπορούσε ποτέ να πει ότι 3 άγνωστοι και μια κοπέλα που γνωρισες κατά τυχη θα σου έσωζαν στην κυριολεξία τη ζωή; Πώς μπορει κάποιος να το προγραμματίσει αυτό;
Όλα γίνανε λες και ήταν γερμανική μηχανή.
 Εγω σωθηκα, ΟΛΟΙ οι αλλοι που ήρθαν εκείνο το βράδυ στο Ιπποκράτειο έχασαν τη μάχη.
Προ ολίγου  μου άφησε ένα μνμ ο φίλος μου ο Γιώργος:
«Χρονια πολλά σήμερα γίνεσαι 11 χρονών… είσαι στην προεφηβική ηλικία.»
Χμ…αλήθεια είναι… πέρα για πέρα αλήθεια.
Τους θυμάμαι όλους… και πώς να τους ξεχάσω άλλωστε; Τον γιατρό μου τον Λευτέρη Τσιάμη, που είναι εκτός από εξαιρετικός επιστημων ενας άγιος άνθρωπος… δεν τολμω να σκεφτω πόσες δεκάδες ανθρωπους του’χω στειλει να τους κοιτάξει… και εκείνος εχει ΠΑΝΤΑ ανταποκριθεί. ΠΑΝΤΑ όμως χωρις καμμια εξαίρεση.
Ναι τον γνωρισα εκεί…στην εντατικη όπου ηταν υπεύθυνος ..κι ερχόταν ΚΑΙ τις Κυριακές χωρίς τη ρόμπα του ιατρού για να δει τους ασθενείς του… και ετσι απέκτησα θάρρος μαζί του και λόγω αυτού του θάρρους…πιθανολογώ ότι σωθηκαν και μερικοί άλλοι που τον είχαν ανάγκη.
Να πως συνεχίζει το ποτάμι της ζωής… ένα ποτάμι που όσο και να προσπαθήσετε να κολυμπήσετε  κόντρα στη ροή του…. Αυτό στην τελική –ο,τι και να κάνετε- θα σας πάει εκεί που θέλει.
Τα θυμάμαι όλα σαν ναναι τώρα.
Τη στιγμή που’ρθε η Μαργαρίτα και με πήρε από το Νοσοκομείο. Πόσο διάφανα και αστραφτερά μου φαινόντουσαν όλα. Όπως τότε στην (πραγματική μου) προεφηβική ηλικία.
Ναι ήταν ένα restart στη ζωή μου…
Μπορει να πονάνε λίγο τα γονατα μου… αλλά η ψυχή ανανεωθηκε 11 χρονια πριν.
Μεταξύ αστείου και σοβαρού λέω στους ανθρώπους: αν κάποιος μπορούσε να με διαβεβαιώσει ότι θα γλυτώσεις το μοιραίο… σου συστηνω ένα έμφραγμα… και οι άνθρωποι κάνουν μπρρρρρρρ (με το δίκιο τους)  χτυπάνε ξύλο (επίσης με το δίκιο τους) κουνιούνται από τη θέση τους (προφανώς με το δίκιο τους)… αλλά τελικά δίκιο ΄’εχω γω.
Όταν παίξεις τάβλι με τον θάνατο και εκείνος σε αφήσει (προς το παρόν) να μαζέψεις πρώτος τα πούλια…είναι η μεγάλη σου ευκαιρία (και θασαι ανοητος/η αν δεν την εκμεταλλευτείς ) να εκτιμήσεις εκ νέου τη ζωή…
Θυμάμαι ότι η αδελφή-φίλη-multiκουμπάρα μου η Αγάθη μου παραχωρησε το σπίτι της στην Πάρο… εκεινο το σπίτι που βλέπει ολο το Αιγαίο. Ηταν αρχές του Ιουνίου… θα πρέπει ναχω πάει σ αυτό το σπίτι 200 φορές… αυτή τη θέα την έχω χορτάσει… κι όμως όταν κάθισα σε εκείνο το πεζουλάκι , όπου με τη φίλη μου έχουμε μιλήσει μεεεεεερες ολόκληρες…. Είδα μιαν άλλη θέα… δεν μπορω να το περιγραψω… είδα την πραγματική μαγεία της θέας… είδα πιο πέρα από εδκεί που φτάνει το μάτι. Ειδα με άλλα λόγια με τα μάτια ενός παιδιού.
Κι όλα αυτά γιατι έπαθα έμφραγμα… στα καλά του καθουμένου… κι αυτό με οδηγησε να δω το γραψιμο διαφορετικά… ν κάνω παιδιά… να γνωρισω την ευτυχί… να περάσω από την ευτυχία στον Γολγοθά… να χαμογελάω… να γνωρίσω νέους (καινούργιους) ανθρώπους… να χάσω την εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους… να ξαναβρω το άδολο ενδιαφέρον τριτων προς εμένα… να κάνω λάθη… να κάνω πρωτοποριακά πράγματα… να αγαπήσω βαθειά… να απογοητευθώ βαθειά… να κάνω ραδιοφωνο από το σπίτι μου ( το πιο παλιό μου όνειρο) … να φτιάξω ένα site όπως εγω το ήθελα… να συνεργαστω με ταλεντάρες… να ξαναγνωρίσω την αχαριστία… να αναγνωρισω την ευγνωμοσύνη… και πάει λέγοντας…. Δηλαδή η ζωή συνεχίζεται…. Μόνο και μόνο γιατι η Μαργαρίτα εκείνο το βράδυ δεν έχασε τη ψυχραιμία της.
Γιατι τα γραφω όλα αυτά;
Μα τα γραφω κάθε χρονο τέτοια μέρα (www.manosantonaros.blogspot.com) επειδή μου το ζήτησε ενας σπουδαίος γιατρος ο κ. Χριστόδουλος Στεφανάδης με τον οποίο βγηκαμε μζί  σε μια τηλεοπτική εκπομπή του Μιχάλη Κεφαλογιάννη…
Αφού λοιπόν  «τραγούδησα» τα αιδιοδοξα μου μου είπε όταν τέλειωσε η εκπομπή: 
-Εχετε υποχρέωση να τα λέτε αυτά στον κόσμο. Να τα γραφετε όποτε εχετε την ευκαιρία.
Γι’ αυτό.
Όχι δεν έχω 54 χρονια διαφορά από την 5χρονη Αθηνά  μου… ούτε 57 από τον Αρχέλαο… έχουμε 6 και 8 χρονια… χαχαχαχαχαχα…
Εντεκα ειμαι σήμερα…
Γιατι εντεκα χρονια πριν,  η ζωή –εκείνο το βράδυ- μου’κανε νόημα.