7.2.08

καρναβαλιστές-κανιβαλιστές 1-0





















Μου’λεγε ήδη από την δεκαετία του ’80 ένας σπουδαίος γερμανός δημοσιογράφος της ZDF, ότι στα χρόνια που θα ακολουθήσουν τα πρόσωπα στην τηλεόραση δεν θα παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο.

-Δηλαδή; Τον είχα ρωτήσει.

-Θα αντικατασταθούν απο το φυσικό ήχο, την καθαρή εικόνα, την διαφορετική οπτική γωνία. Λίγο MTV να δει κανείς θα επιβεβαιώσει την τρίτη παράμετρο. Λίγο ειδήσεις να δει στην γερμανική τηλεόραση θα παρατηρήσει ότι όντως δεν υπάρχουν ρεπόρτερ με ματσούκια on camera, αλλά κάθονται δίπλα ακριβώς από τον cameraman.

-Και ο άνθρωπινη μορφή;

-Θα αντικατασταθεί από φιγούρες... κομικ... μου είπε...

Τον κοίταξα απορημένος.

-Κοιτα... σε λίγα χρόνια δεν θα μας ενδιαφέρει στις εφημερίδες τί αναλυση κάνει στην στήλη του ο οικονομικός συντάκτης, αλλά αν είναι τσιγγούνης ή όχι... Για να δούμε τί γραφει σήμερα ο τσιγγούναρος, θα λέει το αναγνωστικό κοινό... δηλαδή θα έχει αποκτήσει ρόλο κι όχι υποχρεωτικά γνώμη... εναν ρόλο που θα πρέπει να υπηρετεί με ευλάβεια...

-Δηλαδή;

-Μα ο Σκρουτζ Μακ Ντακ ήταν πάντα τσιγγούνης... ο Λουκι Λουκ πάντα φεύγει με την Ντολι κ.λ.π.

Δεν τον πολυπίστεψα...

Τοχουμε ξεχάσει... αλλά πριν πολλά χρόνια... στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η ΕΡΤ ειχε δοκιμάσει να κάνει πολιτικά σκετς με κούκλες... το’χε αναλάβει ο Λάκης Λαζόπουλος... θα ηταν για την ΕΤ2 ... πήγαν στην Γαλλία φέρανε τις κούκλες...υπέροχες... νομίζω παίξανε μια φορά ή καμμία... παραιτήθηκαν διευθυντές....εγινε πανικός... ήταν η εποχή που η εξουσία (μιλάμε για οοοολα τα κόμματα) δεν αντεχαν με τίποτα την σάτιρα.

Πέρασαν πολλά χρόνια απο τότε και την σάτιρα δεν την δέχονται όχι πια μόνο οι πολιτικοί (που μάλλον το διασκεδάζουν), αλλά ούτε οι μεγαλο-δημοσιογράφοι, ούτε οι παραγοντες, ούτε οι σταρ... ούτε κανένας που εκτίθεται δημοσίως... Ηρθαν και τα προσωπικά δεδομένα... ήρθαν οι μηνύσεις... τέλειωσε το πράγμα.

Τοτε θυμήθηκα τον Stefan… που μουλεγε για τις κούκλες, τις καρικατούρες... Ούτε προσωπικά δεδομένα έχουν οι κούκλες, δεν κάνουν μηνύσεις, δεν βγαίνουν σε παράθυρα και πάνω από όλα τις αγαπάει ο κόσμος...

Σιγά που θα προχωρήσει τη τηλεόραση σε τέτοια πράγματα.

Ποιός μίλησε για την τηλεόραση;

Το βιντεάκι που σας ανέβασα χθες με τις δυο κούκλες ξέρετε πόσα χρήματα, πόσοι ενδιαμεσοι, πόσοι άσχετοι και πόσα meetings χρειάζονται για να γίνουν για λογαριασμό ενός καναλιού;

Εμ...πώς νομίζετε ότι βγαίνουν τα 5.000.000 ευρώ;

Είμαι ΚΑΡΑ-ΑΠΟΛΥΤΩΣ σίγουρος ότι ούτε ενας καναλάρχης, ούτε ενας επενδυτής στην τηλεόραση δεν έχει ιδέα, ότι σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν παιδιά που μπορούν να κάνουν αυτη τη δουλειά και 10 φορές καλύτερη, με το 1/100 των χρημάτων που ξοδεύουν.

Εχω βαρεθεί να το λέω...

Τα γραφω όλα αυτα γιατί έμεινα έκππληκτος από την αντίδραση βασικά των συναδέλφων μου δημοσιογράφων. Τιγκάρισε το e-mail μου με mail τους πόσο πολύ τους άρεσε... να κάνω κι άλλα κ.λ.π.... όχι comments γιατί φοβούνται τις εξελίξεις...και στους δύσκολους καιρούς που ζούμε τους καταλαβαίνω απόλυτα. Είναι όμορφο να σε διαβάζουν οι συνάδελφοι σου.

Ξανάριξα μια ματιά στο video... μια χαρά ήταν... τραλαλαλα- πλάκα- όχι χτυπήματα κάτω από τη ζώνη και αδελφέ μου...κούκλες... 3d ρεπλικες.... μουσικούλα... χρωματα... Μου πήρε 2 ωρίτσες και το διασκέδασα πολύ...

Οποιος αναγνωρίσει τον εαυτό του σε ενα σκιτσάκι που χορεύει, κλαίει, τραγουδάει ή γελάει είναι δικό του πρόβλημα... Συγγνώμη κ. Τράγκα μ'... οχι δεν είστε εσείς, ένας ξαδελφός μου υδραυλικός με τζελ είναι... σας μοιάζει ε; αχ δεν το΄χα προσέξει.... κοίτα σύμπτωση.

Προσπαθώ να πώ στους αξιους μου συναδέλφους μου, που αγαπούν αυτό που κάνουν και έχουν μέλλον σ’ αυτη τη δουλειά, ότι ό,τι ήξεραν για την παραγωγή των παραδοσιακών ΜΜΕ τέλειωσε. Το’πε ο Γκέιτς, αλλά ουδείς το πήγε πιο κάτω... δεν χρειάζεται να έρχεστε στη δουλειά... κάντε την από το σπίτι....

Ολα αυτα που βλέπουμε σήμερα στην τηλεόραση, δεν σημαίνουν το βέβαιον τέλος των μεγαλο-δημοσιογράφων... αλλά το τέλος της τηλεόρασης... Θα αστειεύεστε αν πιστεύετε ότι τα παιδιά βλέπουν Δρούζα ή Αυτιά... τα παιδιά ε?... read my words...δηλαδή οι αυριανοί(;) καταναλωτές... Δεν υπάρχει ούτε ένας που να’χει παρατηρήσει, πού έχουν κολλημένη σήμερα τη μούρη τους τα παιδιά;

Οσοι συνάδελφοι της τηλεόρασης με διαβάζουν, ας μου πουν (ειλικρινά το λέω) ποιό κανάλι θα επέτρεπε να παιχτεί από τη συχνότητα του το χθεσινό βιντεό μου;

Ξέρετε τί τους φοβίζει βασικά;

Το φτηνό.... ναι... ναι το φτηνό.

Στις ακριβες παπαριές βγάζουν όλοι, στις φτηνές κανένας... Εχετε ιδέα πόσο κοστίζει κάθε επεισόδιο απ’ αυτα τα απαράδεκτα σήριαλ, που επί χρόνια βλέπουμε; Ξέρετε πόσο κοστίζει μια ώρα μοντάζ; Ξέρετε πόσο κοστίζει η εκτύπωση και η διανομή μιας εφημερίδας....

Για σκεφθείτο λίγο.... εσείς (αφού με διαβάζετε) είστε άνθρωποι που κάνετε λίγο πολύ βόλτες στο διαδίκτυο... επαναλαμβάνω λοιπόν... «κόστος εκτύπωσης;» χαχαχαχα χαχαχαχα χαχαχαχαχα ποιός εκτυπώνει καλέ το google; Τι είναι το YouTube για να το εκτυπώσεις; Χαχαχαχα χαχαχαχα... «Κόστος διανομής» αχαχαχα χαχαχαχαχα χαχαχαχα χαχαχαχαχα... ναι, χθες περίμενα το myspace, αλλά δεν μου το στείλατε.... χαχαχαχαχαχαχαχα... 3 βάρδιες editing (ελα Ζαν Καφά να γελάσουμε μαζί... άσχετο έχεις φιλιά από τη Μαρία)... ακου editing… ακούς crazymonkey;

Κάποιοι μας δουλεύουνε ΚΑ-ΝΟ-ΝΙ-ΚΑ.

Κούκλες λοιπόν.... φτιάχνω έναν Κακαουνάκη μούρλια...


attachment: Mε εκνευρίζει αφάνταστα που βγαίνουν μερικοί και λένε: "Κυκλοφορούσε από τον π.χ. Αυγουστο στα δημοσιογραφικά γραφεία...." Τί λε ρε μαλάκα; Από πού κι ως πού με κάνεις συνενόχο; Κυκλοφορούσε π.χ. στα γραφεία των αθλητικώ συντακτών ότι εδώ και μήνες υπήρχε πρόβλημαμε το τάδε πολιτικό σκάνδαλο; κυκλοφορούσε στα γραφεία του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ; ποιός σου είπε ο,τι κυκλοφορούσε στο δικό μου γραφείο; Εδω κυκλοφορούν μόνο ο Σμούντα και η Σέρπα. Λες δηλαδή στους τηλεθεατές ότι ο δημοσιογραφικός κόσμος στα γραφεία του κάνει γαργάρα τις ειδήσεις; Μήπως παπάρα (μην ανησυχείτε...δεν το παίρνει κανείς προσωπικά γιατί όλοι το λένε) κυκλοφορούσε μόνο στα δικα ΣΑΣ γραφεία και ξαφνικά γίναμε ο Δούρειος Ιππος; Και η ΕΣΗΕΑ τί έχει πάθει; τα γραφεία τους εκεί δεν είναι δημοσιογραφικά ή είναι μόνο συνδικαλιστικά;

interoffice memo: Προς τους συναδέλφους μου που μου στέλνουν e-mail είτε συμφωνώντας είτε όχι... Θέλω να σας πω ότι με τιμάτε ιδιαίτερα... παρα πολύ όμως... είναι ωραίο να σου λέει κάποιος: σε είδα! Το ξέρετε, γιατί την ίδια δουλειά κάνουμε. Με τιμά ακόμα περισσότερο που βασικά επικοινωνούν μαζί μου δημοσιογράφοι, που είναι πολύ νεώτεροι μου, που δεν έχουμε δουλέψει ποτέ μαζί...

6.2.08

we r happyyyyyyyyyyyyyy!!!!

...που λέτε το σκέφτηκα πολύ το θέμα.... και κατέληξα σ' αυτό...


3.2.08

Oταν πηγαίναμε μαζί σχολείοοοοοοο


















Η γκάφα ΜΟΥ!

Πριν απο καιρό είμαι καλεσμένος σε ένα κανάλι. Πριν μπώ στο στούνιο τα παιδιά της παραγωγής με πάνε στο μακιγιάζ (συνήθως μου πασπαλίζουνε την φαλάκρα με λίγη πούδρα)

Στην καρέκλα κάθεται ο παρουσιαστής και όρθιοι δίπλα του ο Πασχάλης και η γυναίκα του. Δεν έχω ιδέα για την ιστορία με το παιδί (είναι η εποχή πριν το DNA)... δεν είχε τύχει να διαβάσω...δεν είχε τύχει.... να ακούσω... τίποτα. Τους έχω ξανασυναντήσει μια φορά πριν απο χρόνια (δεν θυμάμαι πού) όπου η γυναίκα του μου΄λεγε για την κόρη τους τη Ζήνα, που κάνει κι αυτή (μόλις είχε αρχίσει) καριέρα στο τραγούδι.

Με είδαν, μου χαμογέλασαν, μου είπαν «πώς είστε;» και εγώ ο μάλαξ, για να κάνω την παπαριά μου λέω με ένα ευγενικό χαμόγελοι μέχρι τ’αυτια στον παρουσιαστή...

-Ρε συ τί ζευγάρι!!! Τους θαυμάζω... τόσα χρόνια μαζί χωρίς σύννεφα.

Η μακιγιέζ μένει με το πινέλο στα χέρια και με κοιτάει σαν χάνος.

Ο παρουσιαστής ( ο Τριανταφυλλόπουλος) με κοιτάει μέσα από τον καθρέφτη (προσπαθώντας να μην λυποθυμίσει στα γέλια) και το βλέμμα του λέει: «Είσαι τόοοοοσο σπάνιος μαλάκας;»

Η σύχυγος του Πασχάλη μου ρίχνει ενα δολοφονικό βλέμμα...

Κι ο Πασχάλης.... πού είναι ο Πασχάλης;.... είχε «κρυφτεί» πίσω από κάποιο σώμα... δεν θυμάμαι ποιού ακριβώς....

Η αλήθεια είναι οτι η μαλακία μου συνεχίστηκε για πολύ ώρα... αφού προφανώς κανείς δεν μου εξήγησε εκείνη τι στιγμή τί έγινε... Ούτε πού πήγε το μυαλό μου... (έχετε δει γκαφατζή να το ξέρει από πρίν;)....

Μπήκαμε στο στούντιο... έγινε η εκπομπή (με άσχετο θέμα) ... και συνειδητοποίησα ότι το ζεύγος Αρβανιτίδη δεν συμμετείχε... δεν έκανε καν προσπάθεια να πάρει τον λόγο.... Τί διαολο σκέφτηκα...

Γύρω στις 2 το πρωί μου το σκάνε το παραμύθι...

Κάποια κατηγορούσε ότι ο Πασχάλης ήταν ο πατέρας του παιδιού του... και η κυρία Πασχάλη στα άγρια μεσάνυχτα βροντοφώναζε ότι δεν είναι...(Πώς είναι τόσο σίγουρη; Αναρωτηθηκα ενστικτωδως... αλλά κρατήθηκε για χάρη της ποπ κουλτούρας)

Τότε κατάλαβα τη γκάφα στο μακιγιάζ.... δεν έχω γελάσει ποτέ τόσο πολύ (μέσα μου)... με έμένα γέλαγα κι όχι αυτούς....

Πέρασε ο καιρός και έσκασε η ιστορία με το DNA… έτσι ξαναφερα στο μυαλό μου εκείνη τη βραδιά.

Ο Πασχάλης δεν έλεγε τίποτε....

Η γυναίκα του απαντούσε γι ‘αυτον...για ένα θέμα που μόνο εκείνη δεν μπορούσε να ξέρει και ο μόνος που πραγματικά ήξερε ήταν εκείνος....

Οταν τους δόθηκε ο λόγος για να ξεκατινιάσουν το δράμα τους... γύρισα και κοίταξα τον Πασχάλη.... η γυναίκα του μόνο που δεν είχε ανέβει στο τραπέζι να ουρλιάζει και εκείνος καθιστός μίκραινε... σούρωνε.... μάζευε... σαν την ταινία «Αγάπη μου, συρίκνωσα τα παιδιά!»

Η σκηνή έλεγε την αλήθεια από μόνης.... Δεν χρειαζότανε το DNA….

Xθες στο facebook με κάλεσαν να join ενα group λέγεται «Ηταν ενα στιγμιαίο λάθος-Πασχάλης» Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα... ποιός Λαζόπουλος!!!!... οι άνθρωποι όταν είναι ελέυθεροι μπροστά σε ένα keyboard γράφουν απίστευτα πράγματα.... γελούσα μέχρι το πρωί....

Μέχρι να εγγραφώ στο group είχε (σε αστραπιαίους χρόνους) 1.043 (!!!) μέλη. Η τέλεια επιθεωρηση κ. Μπέλλλλο μου...

Η γκάφα ΤΟΥΣ!

Αν είχα παιδιά, ένα πράγμα θα τους απαγόρευα. Ολα τα άλλα είτε θα τους τα επέτρεπα είτε θα’κανα τα στραβά μάτια. Θα τους απαγόρευα να παντρευτούν δια ροπάλου τον πρώτο τους έρωτα και και μάλιστα αν αυτο ήθελαν να γίνει ( ο γάμος) μόλις τελειώσουν το σχολείο...

Δεν το κουβεντιάζω.

Στη ζωή μου έχω γνωρίσει πολλά τέτοια ζευγάρια. Ενα μόνο είναι ευτυχισμένο... ΟΛΑ τα άλλα ζουν την τέλεια τραγωδία ... συνήθως πανομοιότυπη με αυτην που ζουν ο Πασχάλης και η γυναίκα του.

Το κουβέντιαζα τηλεφωνικά γελώντας με μια φίλη μου.

Ελεγα αυτο που γράφω ακριβώς παραπάνω. Και ξαφνικά:

-Μα ο έρωτας μπορεί να είναι πολύ ισχυρός.... μου’πε....

(Υποσχέθηκα στην –επί χρόνια αγαπημένη φίλη μου Μαρία Νικολέτου- ότι δεν θα ξαναθυμώσω....κι ότι θα ξαναγίνω τρυφερούλης, ευγενικούλης κ.λ.π.)

Το αίμα μου ανέβηκε στο κεφάλι, γιατί αυτος πούστης ο Πρίγκηπας έχει καταστρέψει όλον τον Δυτικό κόσμο....

Τότε συνειδητοποίησα ότι όλοι γελάνε με την αντίδραση της γυναίκας του Πασχάλη, οι γυναίκες τον φτύνουν που ξενογάμησε κι άφησε μια γυναίκα με ένα παιδί.... και κανείς δεν σκέφτεται ότι στην πραγματικότητα φταίει αυτός (οί) που τους άφησαν να παντρευτούν στα 17 τους... Τελεία!

Είμαι όμως σχεδόν σίγουρος ότι εκείνη την εποχή οι φαμίλιες τους ήταν ευτυχισμένες: και στα δικά σου...και στα δικά της... Και όσο περνούσε ο καιρός τόσο τους καμάρωναν ...φτου-φτου... πάρτε τώρα ενα; DNA να πορεύεστε...

Εκανα μια στροφή στην κουβέντα στο τηλέφωνο με τη φίλη μου... και το ξαναπήγαμε στο αστείο της ιστορίας... Αυτα τα πράγματα δεν λύνονται στο μπλα-μπλα... άλλωστε δεν λύνονται γενικώς....

Εκλεισα το τηλέφωνο και ξαναμπήκα στο group. Η διαπόμπευση στην εποχή μας είναι ισοπεδωτική. Είδα μια φωτό του τραγουδιστή: Ο Ντόριαν Γκρέι της ελληνικής σκηνής δεν υπήρχε πιά. Η φύση έβαλε τα πράγματα στη θέση τους....

Εβαλα τις παντόφλες του και μπήκα στη θέση του... στο σαλόνι του.... να βλέπει τηλεόραση με την γυναίκα που αγάπησε και παντρευτηκε όταν και οι δυο ήταν παιδιά....

Της τραγούδησε «όταν πηγαίναμε μαζί σχολείοοοοοο» και αύτη έλιωσε... και γιατί να μην λιώσει.... για εκείνη το’γραψε... κι αν δεν τογραψε για εκείνη και τον παντρεύτηκε, καλά να πάθει.

Τί ξέρει αυτη η γυναίκα από απιστία;

Πόσο ήξερε ότι ο άνδρας που παντρεύτηκε στην εποχή του θα γινόταν σταρ; Πού τοξέρε και ο ίδιος;

Εβγαλαν την γλώσσα στη ζωή και η ζωή τους τιμώρησε γι’ αυτο.

Εσείς που με διαβάζετε και είστε πάνω από.... από.... μμμμ.... ας πούμε....26 ετών.... αλήθεια πιστεύετε ότι ο έρωτας που γνωρίσατε στα 17σας ήταν αρκετός για να ζήσετε μαζί του την υπόλοιπη ζωή σας;

Για σκεφτείτο λίγο... Πόσοι και πόσες από σας ανατρίχιασαν... όχι με τον τότε έρωτα... αλλά με την ιδέα.

Αλλο «σ’αγαπάω» κι άλλο «νομίζω ότι σ’αγαπάω» ...έλεγε η Μαλβίνα, που αν μη τί άλλο, σας διαβεβαιώνω ότι ήξερε να αγαπά.

Δεν την κατηγορώ τη κυρία Αρβανιτίδη, προς Θεού... ακόμα και σήμερα ενα κορίτσι 17 ετων είναι... ουτε τον Πασχάλη μπορώ να κατηγορήσω.... ηταν νεαρούλης όταν έγινε σταρ... έχετε σκεφτεί πόσα κοριτσάκια στα 60’s και 70’s χτύπησαν την πόρτα στο καμαρίνι του;

Εχετε ιδέα τί σήμαινε σεξ εκείνη την εποχή;

Εσείς πώς την κόβετε την κ. Αρβανιτίδη; Λέτε να τον άφηνε μόνο του στο καμαρίνι; Αυτο είναι η μία πλευρά...

Από την άλλη είσαι 22, ο κόσμος δικός σου, και ενώ όλοι γύρω σου γιορτάζουν και διασκεδάζουν, εσύ είσαι με την γυναίκα σου και τρώτε ομελέτα στο διπλανό καμαρίνι. Μόνο ο Ρωμαίος άντεξε και αυτός στο φινάλε είναι παραμύθι.

Εχω κι άλλη απορία:

Μέσα σ’ αυτα τα χρόνια, με όλες αυτές τις θαυμάστριες, πόσο πιθανό είναι αυτός ο νέος άνδρας να ένιωσε τον αληθινό έρωτα; Πόσες φορές τον έβαλε στο ψυγείο; Και μία να το΄κανε αρκετό είναι.... Εδω δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον έρωτα άνδρες πουχουν φάει τη ζωή με το κουτάλι... πώς να μπόρεσε ενα παιδαρέλι;

Από την άλλη πόσες φορές πιθανολογείτε να τον έζησε η σύζυγός του; Υπό κανονικές συνθήκες καμμία... μα ούτε μία...

Οπως και ναχει και η μία περίπτωση και η άλλη είναι τραγικές.

Δεν φταίει ο γάμος. Προς Θεού... φταίει η ηλικία που παντρεύτηκαν.

Ο έρωτας ήταν fake.

Η αγάπη ήταν ανάγκη.

Εχει σκεφθεί ποτέ κανένας μας ότι ο Πασχάλης μπορεί να αγαπάει την γυναίκα με την οποία έκανε το παιδι; Εχει σκεφτεί ποτέ κανείς ότι μπορεί να σύρθηκε σ’άυτη την δημόσια διαδικασία; Δεν λεω ότι έτσι είναι... λέω ότι μπορεί όμως και να’ναι κι έτσι... και αν είναι έτσι... τότε πόσο μακρυά πάει η τραγωδία;

Από την άλλη πώς να κοιμηθεί η συζυγός του; Τί καταλαβαίνει από αυτον τον φόβο πουρχεται από παντού; Ποιός μπορεί να την αδικήσει;

Εβγαλαν την γλώσσα στη ζωή, όταν ηταν παιδιά.... Δεν είναι καλή ιδέα...

Εσείς λοιπόν οι φίλες μου , που με διαβάζετε και έχετε κοριτσάκια 17-18-19 ετών που είναι κουτσου-κουτσου ερωτευμένα... και τα λένε σε σας που είστε μαμά-φίλη τους (μη ξεράσω)...κόψτε τη μαλακία... να τη δείτε νυφούλα... δείτε την πρώτα γυναίκα και μετά δείτε την όπως θέλετε...

Η ευτυχία δεν καπαρώνεται...αλλά έρχεται σαν αεράκι.

Οταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, καθόσουνα στο διπλανό θρανίο...

Για θρανίο είπαμε... εκτός κι αν εχετε θρανία στις κρεββατοκάμαρες σας...