28.11.07

ντάμπλιγιου ντάμπλιγιου ντάμπλιγιου





Xθες βράδι έκανα το ακατόρθωτο.
Εξηγησα από το τηλέφωνο σε εναν άνθρωπο, που ήξερε λίγα (ευτυχώς σχετικά αρκετά) από internet και υπλογιστές, και δεν τόν σκότωσα, δεν έπαθα εγκεφαλικό, δεν ξετρίχιασα τις γάτες ... πώς να φτιάξει ενα blog σε έναν server που δεν είναι ούτε το blogspot ούτε το wordpress…
Τουλάχιστον επί 4 ωρο ήμουν ευγενικός, κόσμιος και επεξηγηματικός. Ο λόγος είναι απλός. Οχι δεν ήταν η Δημητρα Ματσούκα (που μεταξύ μας, την είδα απο κοντά και δεν λέει δα και πολλά!) που μου’κανε τσαχπινιές από το τηλέφωνο, αλλά ένας 82χρονος κύριος... που ήθελε να μάθει... και όχι μόνο να μάθει, αλλά να ποστάρει, να ανεβάσει φωτογραφίες, και να βάλει slideshows.
O Δημήτρης Λιμπερόπουλος, που γεννήθηκε το 1925 ( θα σας πω γιατί λέω φόρα παρτίδα την ηλικία του) μου τηλεφώνησε χθες το απόγευμα. Είχε πολύ καιρό να το κάνει...
-Τί κάνεις Μάνο;
-Μια χαρά κ. Λιμπερόπουλε... Εσείς;
-Ασε, δεν είχα internet για μια εβδομάδα και τρελλάθηκα. (προσεξτε δεν σας μιλάω για 17αρη... για 82χρονο σας μιλάω)....
-Τωρα εντάξει;
-Ναι... δεν σε βλέπω να γράφεις πολύ στο blog σου...
-Η αλήθεια είναι ότι ψιλοβαρέθηκα... τώρα θέλω να κάνω άλλα...
-Τρελλός είσαι μωρέ... σαν και μένανε. Να σου πω... βρήκα ενα blog που μου’χες φτιάξει πριν απο καιρό....
-Ναι, και με είχατε βρίσει, λέγοντας μου.... Μηηηηηηηηη με μπερδεύεις με άλλααααααααααα....
-Ναι, αυτό...
-Και;
-Μ’αρεσε πολύ... και επειδή βαρέθηκα το δικό μου, ήθελα να μου πεις δυο τρία πράγματα....
-Ευχαρίστως... είστε μπροστά στον υπολογιστή σας;
-Ναι... Πείτε μου τη διεύθυνση...
(Δεν θυμάται τη διεύθυνση, αλλά τον τίτλο του πρώτου δοκιμαστικού ποστ που΄χε γράψει... I met them… )
-Το’χετε μπροστά σας;
-Ναι...
-Αυτό είναι ο τίτλος... διαβάστε μου την διεύθυνση...
-Πού είναι η διεύθυνση;
-Στο άσπρο πάνω-πάνω...
-Εκεί ειναι το γκούγκλ...
-Οχι, το γκουγκλ....τη διεύθυνση...
-Δεν υπάρχει...
-Δεν μπορώ να σας βοηθήσω τότε...
-Καλά, Μάνο δεν πειράζ..... ααααααααααααααααα το βρήκα... περίμενε... λέει ντάμπιγιου-νταμπλιγιου-νταμπλιγιου.... για να δω έχει τελεία μετά;
-ΕΧΕΙ!
Μου λέει τη διεύθυνση... (δεν σας τη λέω γιατί ο ίδιος θέλει να’ναι πανέτοιμος όταν το παρουσιάσει).... θυμάμαι.... μπαίνω....
-Για πείτε μου τον κωδικό...
-Δεν τον έχω... είμαι τσαπατσούλης βρε παιδί μου....
-Ούτε εγώ τον θυμάμαι... σας είχα πει να τον γράψετε κάπου...
-Ε, τον έγραψα, αλλά πού;
-Λυπάμαι... να κάνουμε ένα καινούργιο....
-Οχι, αυτό μ’αρεσε.... βλέπω την φωτογραφία της Κάλας... σου΄χω πει ότι την γνωρισα στην Γλυφάδα;
-Προσπαθώ να θυμηθώ τον κωδικό...
-Δεν πειράζει... θα συνεχίσω στο παλιό μου.... Γειά σου Μάνο...
Εκλεισα το τηλέφωνο. Δεν είχα προσπαθήσει και πολύ. Είχε και Champions League… Eκεί που καθόμουνα και χτένιζα την Sherpa, μουρ’θε... ο κωδικός...
Πήγα στο κομπιούτερ. Μπήκα στην διεύθυνση, έβαλα το username και τον κωδικό. Τέλεια....
Τηλεφώνησα στον κ. Λιμπερόπουλο.
Χοροπηδησε από τη χαρά του. Εφερε χαρτί και μολύβι (με σκοτώνει αυτό)...
-Λοιπόν είστε ακόμα στο internet…
-Ναι...
-Στην ίδια σελίδα;
-Στην ίδια...
-Μην κάνετε τίποτα... επαναλαμβάνω: μην κάνετε τίποτα!
-Εντάξει...
-Γράψτε το username…
-Στα λατινικά;
-Ναι;
-Σε πεζά;
-Ναι
-Να βάλω τελεία;
-Οχι!
-Ωραία τογραψα.
-Τώρα πηγαίνετε τον κέρσορα....
-Ποιόν;
-Το βελάκι στο κουτάκι με το password…
-Δεν έχει τέτοιο κουτάκι...
-Εχει ακριβώς απο κάτω....
-Δεν έχ.... αααααααα ναι... τογραψα...Χαχαχαχαχα πως σουρθε αυτος ο κωδικός.... χαχαχαχαχαχαχαχαχα Το πάτησα.
-Σας είπα εγω να το πατήσετε;
-Οχι, αλλά το πάτησα...
-Ξανά από την αρχή.
-Ποιάν αρχή;
-Σβήστε τα όλα;
-Ολα-όλα;
-Οχι, τον υπολογιστή... τις σελίδες....
-Εντάξει...
-Ξανά... ντάμπλιγιου-ντάμπλιγιου-ντάμπλιγιου ...
-Βγήκε «ο ελληνικός ιστός...»
-Ε;
Πέρασε ένα 5λεπτο για να καταλάβω ότι δεν είχε μπάρα διευθύνσεων, αλλά το κουτάκι του Google, όπου μέσα έγραφε: www…….
To λυσαμε το πρόβλημα... και μπήκε στην χώρα των θαυμάτων.... Τα αποθηκαύσαμε όλα στα … Αγαπημένα....
Σας ορκίζομαι ότι αξιζε η κούραση και ο εκνευρισμός μου.
-Δεν θα κοιμηθώ σήμερα το βράδι... μου είπε...
Φτιαξαμε μαζί το πρώτο δοκιμαστικό. Ηθελε να ποστάρει φωτο... να βάλει λεζάντες... μαθαίνει απίστευτα γρήγορα....
Κλείσαμε το τηλέφωνο....
Μετα από κανένα μισάωρο τον θυμήθηκα.
Για να δω τί κάνει....σκέφτηκα.
Μπαίνω στην σελίδα... Θαύματα και πράγματα... έχει κατεβάσει και YouTube.
-Του τηλεφωνώ στις 2.30 το πρωί...
-Ποιά είναι η ημερομηνία γέννησης σας;
-20 Σεπτεμβρίου του 1925.
-Ωραία...
-Θα μου βγάλεις το ζώδιο;
-Οχι, θα σας βάλω σε ένα κόλπο...
-Δεν θέλω... άλλα.... άσε με να απολαύσω αυτο που έμαθα μόλις πριν...
-Καλά!
-Ακούς; Μην με βάλεις πουθενά αλλού.
(Βαράτε με κι ας κλαίω!)
Εκλεισα προσποιούμενος ότι νυστάζω. Του άνοιξα μια σελίδα στο Facebook. Βάζω στοίχημα ότι δεν πρέπει να υπάρχει εκεί μέσα μεγαλύτερος σε ηλικία... επίσης υποθέτω ότι θα’ναι και λίγοι ανα τον κόσμο...
Του έβαλα τις αγαπημένες του φωτο, που έκλεψα από το blog του… του έφτιαξα ενα mood (eimai poly efxaristimenos pou eimai edo!)… εβαλα στο profile του μια φωτο που είναι με τον Ωνάση και του ξανατηλεφώνησα.
-Αααααααααααααααααααχ, δεν σου είπα να μην μου φτθάξεις καινούργια πράγματα....
-Θα ενθουσιαστείτε.
-Δεν θέλω....
-Καλά, δεν πειράζει... Καληνύχτα.
-Περίμενε... Αχ, θα με τρελλάνει... εχω κλείσει και τον υπολογιστή και είχα ξαπλώσει....
-Πωπωπωπω συγγνώμη... νόμιζα ότι είσασταν ακόμα ξύπνιος...
-Ξύπνιος είμαι... σκεφτόμουν τί να γράψω στο καινούργιο μου blog. Κάτσε να σηκωθώ....
-Μα όχι... κι αυριο μέρα είναι...
-Απαπαπαπαπα... τώρα....
Κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του .... ταραμταραμ άνοιξε κάποια στιγμή... ξαναρχίσαμε.... γραψτε τη διεύθυνση... πού;....δεν υπάρχει.... ααααααααααααααααααααααα το είδα κ.λ.π.
Και μπήκαμε στο Facebook.
-Nα αλλάξουμε το mood... Δεν μαρέσει το Dimitris is efxaristimenos pou einai edo… να το αλλάξουμε σε Dimitris is geros anamesa stous neous…
-OK! To αλλάζω.
-Οχι, εσύ... εγώ.Δείξε μου....
Του έδειξα και τ’ αλλαξε... Καταλαβε σε δευτερόλεπτα ότι η επικοινωνία άλλαζει συνεχώς και εντελώς...
-Ο κόσμος θα σας πλησιάζει γι’ αυτό που είστε και όχι γι’ αυτα που γράφετε... του είπα.
Του άρεσε...
-Κλείσε τώρα... γιατί έχω έμπνευση και θέλω να γράψω ενα κείμενο...
-Για το blog λέτε;
-Οχι μωρέ... για το facebook ...πωπωππωπω τί σκέφτηκαν οι άνθρωποι... α, και θα αλλάξω και τη φωτογραφία με τον Ωνάση... Θα βάλω μια δική μου ...γέρος... να μην νομίζουν τα παιδιά ότι τους λέω ψέμματα.... Γεια σου τώρα... πάνω γράψω....
Είναι 05.44...
Δεν άξιζε τον κόπο;
Ε;

Α, και μια λεπτομέρεια: Liberopoulos με "i" κι όχι "y", γιατί τον εκνευρίζει.

26.11.07

politics2

Το απόγευμα ήπια καφέ και είχα μια ωραία κουβέντα με τη Μαρία. Μετα (μια άλλη Μαρία) ανέβασε ενα ενδιαφέρον βιντεάκι. Το’δα και το ‘στειλα κι εγώ στην Παναγιωτούλα. Μετα μίλησα στο τηλέφωνο με την Κική και τότε μου’ρθε η ιδέα του video που ανέβασα στο YouTube.

Είδατε πόσο απλή είναι η ζωή;


25.11.07

χαρτί-μολύβι-γόμα








Oταν ο πατέρας μου βγήκε στη σύνταξη, υπέθεσα ότι θα άφηνε τα σκίτσα... Τουλάχιστον την καθημερινή τους παραγωγή.

Φυσικά έκανα λάθος.

Την δεκαπλασίασε.

Τηλεφωνούσα στη μάνα μου:

-Τί κάνει ο μπαμπάς;

-Εργάζεται....

-Τί εργάζεται ρε μάνα, αφού δεν δουλευει πια...

-Σκιτσάρει συνέχεια και κατεβάζει ιδέες. πάω στη θειά σου για καφέ, γιατί ο πατέρας σου μου είπε ότι έχει πολύ δουλειά.

Μου άρεσε πολύ αυτό που έκανε. Ξεπέρασε το σοκ της απραγίας συνεχίζοντας να κάνει αυτό που πάντα αγαπούσε. Θείο δώρο αυτό. Κλεινόταν στο γραφείο του, έβαζε τις κασέτες με τη μουσική που αγαπούσε, φορούσε ενα ελαφρυ κοτλέ παντελόνι, παντόφλες, πουκάμισο και φουλάρι... πριν τα ζωγραφίσει τα έφτιαχνε νοητά στον αέρα, μετά έπαιρνε το χαρτί και μέσα σε 2-3 δευτερόλεπτα το’φτιαχνε... ταυτόχρονα σφυριζε παράφωνα το τραγούδι που άκουγε....

Εβαζε το ένα σκίτσο πάνω στο άλλο, λες και ήταν πίτσες...

Την άλλη μέρα τα ξεκαθάριζε... Πέταγε με άνεση πολλά.... τα έδειχνε σε κάποιον που συμπτωματικά περνούσε από το σαλόνι μας... οι περισσότεροι ενθουσιαζόντουσαν με όλα και αυτό το εξενεύριζε... δεν ταδειχνε για να του πούνε μπράβο... αλλά για να έχει και μιαν άλλη γνωμη... μετα τα «περνούσε» με μαρκαδόρο...έσβηνε τα μολύβια (πράγμα που είχε αναθέσει στη μάνα μου...που το λάτρευε) και μετα τα χρωμάτιζε. Μιλάμε για καμμιά 100στη σκίτσα τη φορά.

Συνήθως μονοθεματικά. Κάτι έβλεπε, μάθαινε και το’κανε γελοιογραφίες. Π.χ. μια εποχή που είχαμε πρόβλημα νερού, έφτιαξε έναν απίστευτο αριθμό γελοιογραφιών για το θέμα, τα’βαλε σε έναν φάκελο, έγραψε απο πάνω «Το νερό...νεράκι» και το’βαλε πάνω σε άλλους φακέλους, που έλεγαν « Φιλιπινέζες», «Υφαλοκρηπίδα» κ.λ.π.

-Τί θα τα κάνεις αυτα ρε πατέρα; τον ρωτούσα συχνά-πυκνά.

-Βιβλίο!

Ηταν το αστείο μας. Εξέδοσε 2-3 γελοιογραφικά βιβλία σε όλη την καριέρα του...που τα χάριζε σε φίλους του και επισκέπτες.... αλλά όλη αυτη την φοβερή δουλειά δεν την εξέδοσε ποτέ.

Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι δεν τον ενδιέφερε καθόλου να εκδόσει βιβλία. Του αρκούσε που τα έφτιαχνε και τα θαύμαζαν οι υδραυλικοί, οι ταπετσέρηδες, το παιδί από το σουπερ μάρκετ, οι φίλοι μας κ.λ.π. Οταν γνωρισα τον Σακελλάριο, μου έδωσε την ίδια εντύπωση. Το’χα ακόμα πιο έντονο με τον Τσιφόρο και χάρηκα πολύ όταν πρόσφατα μου το επιβεβαιώσε ο φίλος μου, ο κ. Δημήτρης Λιμπερόπουλος, που τους ήξερε όλους αυτούς και δούλεψε μαζί τους.

(Μην τον ξεχνάτε τον κ. Λιμπερόπουλο, γιατί κάνει πράγματα, που δεν θα τολμούσαν να τα κάνουν ουτε 30άρηδες. Πολλές φορές με τιμά αναφέροντας αυτα που’χω γράψει και ποστάροντας φωτό μου. Με συγκινεί πολύ αυτό.... γιατί εγώ είμαι στο συνάφι του και όπως καταλαβαίνετε έχει περισσότερη αξία!)

Τί λέγαμε;

Α, ναι για τον Αρχέλαο...ξέρετε, πάντα είχα δυσκολία με αυτό. Μου θυμίζει την Ντόρα που λέει: Μητσοτάκης και εννοεί: ο μπαμπάς μου!

Πολλοί με πιέζουν να κάνω τα σκίτσα του, εκθεση. Μπαααα σαν μνημόσυνο μου μοιάζει. Να τα κάνω βιβλία... Μπααααααα... εδω δεν ήθελε εκείνος... πώς να θέλω εγω?

Το Internet εδω και πολύ καιρό μου κλείνει το μάτι. Θα ήθελα να τα κάνω κινούμενα σχέδια. Θα ήθελε και εκείνος. Θα ξετρελλαινότανε από τη χαρά του. Δυστυχως δεν έχω ακόμα την τεχνογνωσία. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έχω και το αντίστοιχο ταλέντο. Ελπίζω κανένας τρελλαμένος πιτσιρικάς να μου κτυπήσει την πόρτα.

22.11.07

love's shape


Χθες για δικούς μου λόγους ανέβασα στο internet μερικές φωτό του Schmuda και τη Sherpa. Υπέροχα ζωα και τα δυό τους. Είμαστε εναν χρόνο μαζί... τα είχα πάρει και τα δυό τους από δυο διαφορετικά σπίτια, που δεν τα θέλανε πια... χρειάστηκε να περάσουν μερικοί μήνες για να «συνεννοηθούμε».

Ο Schmuda ντροπαλός γατούλης (τότε) δυο ετών, που όπου τον έβαζες, καθόταν... Εφτυσα αίμα για να τον μάθω ότι μπορεί να είναι μαζί μου στον καναπέ και να κάνει πρρρρρ-πρρρρρ δίπλα μου... Μιλάμε ότι το ζώο είχε περάσει εκπαίδευση σκύλου.

Η Sherpa, πουτανίτσα εν γνώσει της.... (ενός έτους τότε) κάθε φορά που την πλησίαζα γινόταν καπνός... ή ξύλο είχε φάει, ή δεν της έδινε κανείς σημασία. Ηταν δύσκολο να κερδίσω την εμπιστοσύνη της... το κατάφερα φλερτάροντας της... Ηταν tough όπως όλα τα σωστά φλερτ με αίσιον τέλος.

Ολα αυτα τα σκεφτόμουν καθώς ανέβαζα τις φωτό τους, όταν ήρθε συνειρμικά στο μυαλό μου, η γάτα μου η Μινού, με την οποία έζησα 17 χρόνια συνεχούς και αυξανόμενου «έρωτα». Εφυγε πέρισυ έναν χρόνο+ και μερικές μέρες μετά, ήλθε ο Schmuda. Ηταν ενα ρίσκο που πήρα, παρ’ όλο που όλοι μου λέγανε: "Μην πάρεις γατι και μάλιστα ίδιο με τη Μινού." Κάνανε όλοι λάθος μεγάλο, γιατί εγώ ήξερα ότι τα γατιά Ημαλαϊων είναι ήρεμα και αγαπησιάρικα ζώα. Ο γάτος που ήρθε σπίτι είναι όλα αυτά+ τρομερά τρυφερός. Τρομερά... τρομερά... α.... και απρόσμενα ομιλητικός για γάτα... Του οφείλω πολλά, γιατί μου χάϊδεψε τη ψυχή σε μια πολύ δύσκολη για μένα εποχή.

Χθες που θυμήθηκα τη Μινού στεναχωρέθηκα.

Ο Schmuda ανέβηκε στο σκαμνί δίπλα στο γραφείο μου και άραξε.

Καταλαβε ότι κάτι με πίεζε. Απλωσε το δεξί του πόδι και ακούμπησε διστακτικά το «ποντίκι» μου....

-Νιαρ...

-Δεν είναι που δεν σ’ αγαπώ....

-Νιαρ...

-Είναι που μου λείπει εκείνη.

-Νιαρ....

-Το ξέρω ότι το ξέρεις... σου’μοιαζε πολύ....

-Νιαρ....

-Αντε κάν’την τώρα....εχω δουλειά...

-Νιαρ... και πήδηξε από το σκαμνί στο πάτωμα....

Είναι απίστευτο πόσα πράγματα καταλαβαίνουν τα ζώα.

-Νιαρ...

-Κι εγώ σ’ αγαπώ.

Ο Schmuda απομακρύνθηκε σιγά-σιγά... Εφτασε στην πολυθρόνα που αράζει η Sherpa

-Nιαρ... νιαρ....

-Νιιιιιρ...

-Νιαρ...νιαρ....

-Νιιιιιρ....

Μα τί στο διάολο λένε; Είναι απερίγραπτα αγαπημένα αναμεταξύ τους. Πράγμα που δεν μπορείς να το ξέρεις πρίν τα φέρεις σπίτι. Είναι μεγάλη τύχη αυτό.

Ο Schmuda eδωσε μία «χραπ» και ανέβηκε στην πολυθρόνα της. Του’κανε χωρο...

Συνέχισα να γράφω στον υπολογιστή. Δεν είχα καθόλου κέφι. Κοιταξα τα δυο τους . Ούτε που μου έδιναν σημασία. Ή ετσι νόμιζα.

Εκεί που τελειώνα κάποια παραγραφο.... εγινε κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ. Η Sherpa βρέθηκε στα πόδια του σκαμνιού. Δεν την άκουσα... απλώς την ένιωσα... Οποιος έχει γάτες ξέρει τί λέω.

Με κοίταξε με την μουτρωμένη φατσούλα της και με έναν πήδο βρέθηκε πάνω στο σκαμνί. !!!! Εκεί ακριβώς που καθόταν πριν απο λίγο ο Schmuda.

-Τί είναι ρε;

-Νιιιιιρ!

... απλωσε το ποδαράκι της και ακούμπησε το mouse.

Οπως ακριβώς είχε κάνει και γάτος...

Πλησίασα τη μύτη μου στην μικροσκοπική της μύτη.

-Νιιιιιρ!

-Δεν ξέρω τί λες, γιατί δεν έχουμε κουβεντιάσει πολύ οι δυό μας... όμως νομίζω ότι πρέπει να σε ευχαριστήσω γι’ αυτό που λες...

-Νιιιιιρ! ... με ένα πήδημα βρέθηκε στο πάτωμα. Πλησίασε την πολυθρόνα που καθόταν ο Schmuda.

-Νιιιιρ! (Νομίζω ότι έχεις δίκιο. Είναι στεναχωρεμένος!)

-Νιαρ! (Είδες που στα’λεγα;)

-Νιιιρ! (Κάνε χώρο!)

-Νιαρ! (Ελα!)

Είναι δύσκολο πράγμα η αγάπη.

Και ενα είναι το μόνο σίγουρο: Δεν εκφράζεται με λόγια, αλλά με μαγεία!)

(Εσβησα αυτο που έγραφα και έγραψα αυτό!
Πέρισυ είχα ποστάρει http://manosantonaros.blogspot.com/2006/09/blog-post_115946071773862286.html Κλείνοντας, σας είχα υποσχεθεί ότι θα σας ξαναέγραφα για τη Μινού. Σήμερα ήταν ή ώρα. Μόνο που δεν το θυμήθηκα εγώ, αλλά μου το θύμισαν ο Schmuda και η Sherpa
)

16.11.07

o Μπιλ






Mε τον φίλο μου τον Μπιλ, αγαπιόμαστε πολύ, αν βέβαια εξαιρέσει κανείς ότι εγώ δεν είμαι φαν της βαρώνης «Απρε τουάάάάάάαααααααα....» Βίκυς Λέανδρος.

Ο Μπιλ ήταν κουμπάρος μου στον δεύτερο γάμο μου με την Μαργαρίτα, αλλά ήταν και κουμπάρος του κουμπάρου μου στον πρώτο μου γάμο (πάλι) με (άλλη) Μαργαρίτα.

Κανείς από τους γάμους που «διαπλέκονται» σ’ αυτο το στόρι, δεν φτούρησε.

Ενα άλλο στοιχείο που κάνει το πράγμα πικάντικο είναι, ότι με την πρώτη Μαργαρίτα μου είχαμε την ίδια μέρα γενέθλια και με την δεύτερη, χωρίσαμε την ημέρα των γενεθλίων της.

Ο Μπιλ είναι ο αγαπημένος της πιο αγαπημένης μου φίλης, της οποίας ήμουν κουμπάρος στον γάμο της και εκείνη (μαζί με τον Μπιλ) κουμπάροι στον δεύτερο δικό μου.

(Φυσικά) ούτε της φίλης μου φτούρησε ο γάμος της.

Το καλοκαίρι καθώς χαζολογάγαμε στην βεράντα τούς είπα, ότι αν (λέμε «αν» ρε παιδί μου) παντρευτούν, φυσικά θα ήμουν ο κουμπάρος. Οταν είμαι χαλαρός λέω τα αυτονόητα.

Μου απάντησαν και οι δυο ταυτόχρονα:

-Μπααααα... δεν θα παντρευτούμε... και αν παντρευτούμε το’χουμε υποσχεθεί σε άλλον.

Με κάτι τέτοια χαλάνε οι παραδόσεις σ’ αυτον τον τόπο.

13.11.07

οπτικοί τύποι

Τρομερό πράγμα το περιβάλλον.

Δηλαδή το οικογενειακό μας... Οποιο και να’ναι αυτο.

Πριν απο χρόνια είχα βγει με μια παρέα... οπτικών. Θυμάμαι ότι όλο το βράδυ το αγαπημένο τους θέμα, ήταν τα ...γυιαλιά μου. Από τις βίδες τους, μέχρι τους φακούς...



Εμένα το αγαπημένο μου θέμα ήταν η Κρίστα, που ήταν κόρη οπτικού. Θα’ταν τότε γύρω στα 35. Μου άρεσε παρα πολύ και ήταν η μόνη που ασχολιόταν με τα μάτια μου και όχι με τα γυιαλιά μου.

Συναντηθήκαμε. Βγήκαμε... φάγαμε... τα είπαμε.... ξαναβγήκαμε... ξαναφαγαμε.... τα ξαναείπαμε... και την τρίτη φορά αποφασίσαμε να προσθέσουμε και το πηδημα.









Πήγαμε σπίτι, την κέρασα ενα ποτάκι, βάλαμε μουσικούλα και αρχίσαμε να δοκιμάζουμε τον καναπέ και σε άλλες στάσεις εκτός του «καθόμαι».

Στην κρίσιμη στιγμή μου λέει:

-Δεν θα βγάλεις τα γυιαλιά σου;

-Οχι, γιατί;

-Και αμα σπάσουν;

-Εχω ανταλλακτικά.

-Κάτσε μισό λεπτό.... και κραπ μου τα βγάζει....

Σημειώστε ότι έχω 7 βαθμούς μυωπία από την Α’ Δημοτικού (και συγκεκριμένα από το μάθημα «η Λεμονίτσα»)... Οοοοοοοοοοοοολα αυτα τα χρόνια τα γυιαλιά μου τα βγάζω μόνο για να τα καθαρίσω και μόνο πριν κοιμηθώ....

Γιατί;

Επειδή απλούστατα χωρίς αυτα δεν βλέπω Χριστό.

Πάει να τα ακουμπήσει στο τραπεζάκι. Ενα τσακ πριν τα ακουμπήσει, τα ξαναφέρνει κοντά της:

-Απαπαπαπαπαπα μόνο εμένανε δεν έχουν πάνω τους .... δεν έχεις ειδικό καθαριστικό;

-Ναι το Τ-shirt μου....

-Κάτσε (είχα βαρεθεί να κάθομαι) νομίζω ότι έχω εγώ στην τσάντα μου....

Σηκώνεται....

Αν είχε ωραίο κορμί;

Τί να σας πω!!! Κρατούσε μαζί της τα γυιαλιά μου.... σαν σκιά καλή μου φάνηκε...





Τα’φερε πίσω, μαζί με εμβαπτισμένο πανάκι.... τα έκανε χου-χου.... τα καθαρισε προσεκτικά.... και μου’ταβαλε...

-Είδες το φως το αληθινόν;

-Μμμμμ.... ναι, μωρό μου.....

Και ... και μου τα βγάζει....

-Τωρα που τα καθαρίσαμε...δεν χρειάζεται να τα ξαναλερώσουμε χαζούλη... είπε και τα ακούμπησε στο τραπεζάκι....

-Δεν μου λες, εσύ γιατί δεν έγινες οπτικός σας τον μπαμπά σου;

-Δεν μ’αρεσε.... σε πειράζει να σβήσουμε το φως....

-Το ίδιο μου κάνει... έτσι κι αλλιώς δεν είμαι οπτικός τύπος.

12.11.07

και τώρα Κουλούρη μ';



ΑΧΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΥΥΥΥΥ Κιμωνάαααααα μ', τί σου 'μελλε να πάθ'ς!!!!

11.11.07

έπιασε κρύο!



Σάββατο μεσημέρι, καθόμουν στο πεζούλι της Καπνικαρέας και φωτογράφιζα.

Δηλαδή τουρτούριζα.

Εκεί που έλεγα να πάω σπιτάκι μου, με πλησιάζει ένας καθ’ όλα καθωσπρέπει κύριος γύρω στα 35. Πουλόβερ, μπουφανάκι, μπλουτζήν, καλογυιαλισμένα παπούτσια, με την «Καθημερινή» υπομάλης, καθαρό, συμπαθητικό πρόσωπο.

-Συγγνώμη, είστε ο Αντώναρος ο δημοσιογράφος;

-Ναί.

-Μου επιτρέπεται να σας ρωτήσω κάτι;

-Bεβαίως!

-Αφου έχουμε –όπως λένε στην τηλεόραση- την καλύτερη φούντα της Ευρώπης, γιατί πίνουμε την μαλακία την αλβανική;

-.....

-Γεια σας! Καλό Σαββατοκύριακο!

8.11.07

ο Ιάσονας

Tον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη τον γνώρισα το 1987 στον 9,84.

Πωπωπω, πέρασαν 20 χρόνια από τότε. Μόνο όταν μιλώ για πρόσωπα, κάνω κλικ με τον χρόνο.

Εκρηκτικός άνθρωπος. Οχι μόνο τώρα, αλλά από τότε και υποθέτω από πάντα. Ο Ιάσονας αγαπά πολύ τη μουσική και έτσι συχνά-πυκνά ερχόταν στην εκπομπή μας για να βάζει απλώς δίσκους... Το διασκέδαζε(ζαμε) πάρα πολύ. Κάναμε αρκετά μαζί και μερικά απ’ αυτα ήταν πολύ σημαντικά (για την εποχή τους)... ομως αυτά τον αφήνω τον ίδιο να σας τα πει (τον ψήνω για το διαδίκτυο)... μερικά είναι δικά του, προίκα του.... Αυτό όμως που θυμάμαι έντονα, ήταν μια βραδιά που εμείς (η Αγάθη κι εγώ) κάναμε μια εκπομπή-διαγωνισμό με θέμα «ποιός μπορεί να πιεί περισσότερα ποτήρια νερό!»... Απίστευτες εποχες ραδιοφωνικής τρέλλας, που σήμερα ούτε θα περνούσε από το μυαλό οποιουδήποτε χαχαχαχαχαχαχαχα ραδιο-αναμορφωτή.

Ο Ιάσονας ήταν εκεί. Οχι όμως για να βάζει μουσική, αλλά για μεταφέρει.... τα νερά.... Μιλούσα στο μικρόφωνο (άκουγε όλη η Ελλάδα) και από «πίσω» ακουγόταν η η φωνή του Ιάσονα, που τραγουδούσε καθώς μετέφερε σε...δίσκο ποτήρια ξέχειλα νερό: «Ενα νεγό, κυγά Βαγγελιώ...ενά νεγό κγύο νεγόοοοοο!»

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας, αλλά για μένα αρκεί μια στιγμή για να συμπαθήσω, αγαπήσω έναν άνθρωπο. Η στιγμή μου με τον Ιάσονα ήταν αυτή, που σας περιέγραψα.

Μετα χαθήκαμε... δηλαδή δεν ξαναδουλέψαμε μαζί... όποτε όμως τύχαινε να συναντηθούμε κάναμε και οι δυο μας πολύ χαρά και πάντα βρίσκαμε την ευκαιρία να καπνίσουμε ενα τσιγάρο, να πούμε 2 κουβέντες... ποτέ για το παρελθόν... ούτε για το μέλλον... αλλά πάντα για το τώρα εκείνης της στιγμής.

Γελάω πολύ κάθε φορά που τον βλέπω στην τηλεόραση. Δεν γελάω στα μούτρα του, αλλά από την χαρά, που μόνο ο Ιάσονας ξέρει να σου μεταδίδει.

Και ξαφνικά μαθαίνω πρίν απο μερικές μέρες ότι έπαθε κάποιο πρόβλημα με την καρδιά του, ότι μπήκε στο Νοσοκομείο κ.λ.π.

Αναστατώθηκα.

Δεν φοβήθηκα...γιατί τα’χω περάσει κι εγώ... αναστατώθηκα γιατί πέρασε από το μυαλό μου, ότι αυτός ό τόσο εκρηκτικός (επιμένω στον χαρακτηρισμό) υπήρχε πιθανότητα να έχει φοβηθεί, τρομοκρατηθεί... δεν μπορούσα να τον φαντασθεώ έτσι.... ή μάλλον δεν ήθελα να τον φαντασθώ έτσι.

Του άφησα ενα μήνυμα στο κινητό. Ηξερα πολύ καλά πόσο μετράει ένα τηλεφωνημα –σε τέτοιες στιγμές- από κάποιον που δεν είναι δα και κολλητός σου. Μιλήσαμε στο κινητό του... με πήρε ενα βράδι από την... εντατική χαχαχαχαχαχαχαχαχαχ... όπως και εκείνος είχα κι εγώ κινητό στην εντατική (μια φορά θα σας πω πόσο πολύ βοήθησε αυτο το κινητό μου έναν άλλον ασθενή στο διπλανό κρεββάτι στην εντατική).

Του’χα γραψει στο SMS να μην φοβάται καθόλου τώρα που πέρασαν τα δύσκολα και ότι η περιπέτεια του τελικά θα δει, ότι θα αποδειχθεί... δώρο.

Κτύπησε λοιπόν το τηλέφωνο μου και μια φωνή μου είπε:

-Δωγο; Πές μου τώγα αμέσως, τί εννοείς δώγο!

Το χαμόγελό μου εφτασε στα αυτιά. Εκτός από υγιής ήταν και ο Ιάσονας που ήξερα.

Με πήρε ξανά μετά από 2 μέρες, για να πιούμε... τσάι.

Τον ρώτησα τί ώρα ήθελε να πάω στο Νοσοκομείο.

Μα δεν ήταν στο Νοσοκομείο... σπίτι του ήταν... και το τσάι ήθελε να το πιούμε στο café της Μ. Βρετανίας.

Ο γιατρός μου ο Λευτέρης Τσιάμης είναι ευτυχής όταν οι ασθενείς του ξαναμπαίνουν αμέσως στην ζωή που είχαν πριν (χωρίς τις υπερβολές)...

Βρεθήκαμε στην Μ. Βρετανία. Σηκώθηκα τουλάχιστον 30 φορές από τη θέση του, μίλησε τουλάχιστον με 25 άτομα στο τηλέφωνο... ο καθένας του είπε τί ακριβώς έπρεπε να κάνει.... διαβεβαιώσε τη μαμά του, ότι δεν καπνίζει... ρτούφηξε το τσάι... μετα αναρωτήθηκε αν θέλει ενα χαμομήλι...

Ακουσε για πολύ ώρα σιωπηλός (πόσο περίεργο!!!) αυτά που του έλεγα. Κουμπωσε στο μυαλό του μερικά και ενώ ήμουν έτοιμος να απαντήσω σε ότι ερωτήσεις-απορίες είχε, μου λεει:

-Και όπως είπε και η Αλίκη Βουγιουκλάκη στο «Ξύλο βγήκε από....».... και πριν προλάβω να ανασάνω συνέχισε.... «βέβαια, και ο Μινωτής το 1965....»... «για να μη σου πω για τη Μελίνα....»

Του είπα να μην καταναλώνει πράγματα που τελειώνουν σε –ίνη....

-Πες ένα... μου είπε ατάκα.

-Καφεϊνη, τεϊνη, νικοτίνη....

Με κοίταξε πολύ σοβαρά...

-Μπισκότα Αλατίνη;

Ο άνθρωπος δεν ήταν μόνο υγιής. Ηταν κάτι περισσότερο: καινούργιος.

Τον παρακάλεσα να με φωνάζει στην εκπομπή του κάθε πανσέλήνο και να αποκωδικοποιήσουμε τον φόβο που νιώθουν πολλοί, που είχαν πρόβλημα με την καρδιά τους....

-Γιατί κάθε πανσέληνο;

-Ετσι μουρθε...

-Δεν μπορεί.... πες μου αμέσως: γιατί κάθε πανσέληνο;

Ξετρελλαίνομαι για τους ανθρώπους που από το πουθενά, μπορούν να κάνουν στη στιγμή ενα ολόκληρο επιθεωρησιακό νούμερο.... Τέτοιος είναι ο Ιάσων.

Ξέρετε, πότε δεν έκρυψα ότι θεωρω το blogging δημοσιογραφία. Πολύ ελεύθερη (προς το παρόν) δημοσιογραφία. Κατα τη γνωμη μου, η δημοσιογραφία έχει έναν και μοναδικό σκοπό: Να πληροφορεί τον κόσμο. Τα υπόλοιπα είναι αμπαλάζ.

Μια χαρά είναι ο Ιάσονας και δεν χρειαζόταν το δικό μου ποστ. Ομως μου’δωσε πάσα.... από τότε που έπαθα το έμφραγμα, θεωρώ απόλυτη υποχρεωση μου, να πληροφορώ τον κόσμο ότι δεν είναι το τέλος του κόσμου ενα έμφραγμα, ένα μπαλονάκι....

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ πιστεύω ακράδαντα ότι είναι η αρχή ενός (καινούργιου) κόσμου, με όπλο τη γνώση του παρελθόντος. Γιορτάζω κανονικά ώς δευτερα γενέθλια μου την 19η Μαίου... όχι επειδή γλύτωσα (πρόσκαιρα άλλωστε όπως όλοι μας) αλλά επειδή ξαναγεννήθηκα.... ξαναείδα τον κόσμο... πιθανότατα και πάλι λάθος... αλλά είχα και μια δεύτερη ευκαιρία... και αυτό είναι από μόνο του γοητευτικό.

Ειναι δύσκολο πράγμα να πει κανείς, αν το ποτήρι είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο. Οπως και ναχει.... καθώς οι απόψεις διίστανται.... ένα είναι το σίγουρο: είτε μισοάδειο είναι, είτε μισογεμάτο... μπορείς πάντα να το γεμίσεις.

Ή να το πιείς άσπρο πάτο.

Στην υγειά σου Ιάσονα! Είναι ακριβώς όπως τόλεγε ραδιο-πανελλαδικά 20 χρόνια πριν: «Ενα νεγό, κυγά Βαγγελιώ...ενά νεγό κγύο νεγόοοοοο!»

4.11.07

Πώς να γράψεις

















Προσπαθώ εδω και μερικές μέρες να σκεφτώ γιατί συμπάθησα και συμπαθώ τόοοοοοοοοοοοοοοσο τη Μανίνα Ζουμπουλάκη. Ενα πολύ βασικό είναι ότι μου θυμίζει έντονα τη μάνα μου. Εννοώ τη θηλυκότητα της μάνας μου (δεν είναι καθόλου αστεία πράγματα αυτά). Ενα άλλο είναι η η φωνή της και ενα τρίτο το χιούμορ της, που νομίζεις ότι δεν θα’΄ρθει ποτέ και αυτο το γαμημένο είναι πάντα εκεί στην καταλληλότερη στιγμή.

Δεν θέλω να σας πω για το ταλέντο της στο γράψιμο. Οσοι την παρακολουθείτε είμαι σίγουρος ότι έχετε την ίδια εξαιρετική γνώμη μαζί μου. Τζάμπα μαγκιά είναι να εκθειάζεις το ταλέντο ενός ανθρώπου, που το’χει αποδείξει τόσες φορές.

Τη Μανίνα τη γνωρισα στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Δουλεύαμε μαζί στον «Ταχυδρόμο». Βγαίναμε βόλτες στα μαγαζιά στο κέντρο της Αθήνας, όπου συνήθως έβλεπε τί «παίζει»... δεν είμαι σίγουρος αν ήθελε να κάνει shopping ή ρεπορτάζ.... Θυμάμαι όμως ότι φορούσε τα πιο απίστευτα σκουλαρίκια... πολύχρωμα, ξύλινα, με παιγνιδάκια, με χάντρες, μανταλάκια.... ταφτιαχνε μόνη της... Το διασκέδαζα πολύ... μέχρι που καμμιά 20αριά χρόνια μετα, βλέπω όλα τα κοριτσόπουλα να φορούν τα ίδια. Λατρεύω τους ανθρώπους που βλέπουν μπροστά, αδιαφορώντας για τα ειρωνικά χαμόγελα των άλλων. Θυμάμαι επίσης ότι αυτό, που είχε στο μυαλό της, το’λεγε με μια ανάσα... όπως ακριβώς γράφει.

Το καινούργιο της βιβλίο έχει τίτλο « Πως να γράψεις». Διάφοροι φίλοι της μαζευτήκαμε στο βιβλιοπωλείο «Παπασωτηρίου» στην Πανεπιστημίου. Μίλησε ο καθηγητής Λογοτεχνίας Μίμης Σουλιώτης και διάβασαν κείμενα οι ηθοποιοί Δήμητρα Ματσούκα και Χάρης Ασημακόπουλος.... Είπαν πολλά και σπουδαία για το βιβλίο της... ο Χρήστος Χομενίδης έκανε το happening ελαφρώς Πνύκα και πολύ το ‘φχαριστήθηκα...ο Γρηγόρης Ψαριανός άκουγε προσεκτικά ... ο Γιώργος Παυριανός στην πρώτη σειρά την κοιτούσε με λατρεία και δίπλα του η Κατερίνα Λάσπα, που πρέπει να σας πω ότι ήταν πιο όμορφη από ποτέ... Και bloggers ήταν εκεί και περαστικοί ήταν και θαυμαστές.... Μια όμορφη ατμόσφαιρα... τις λατρεύω τις παρουσιάσεις βιβλίων, αφού κάποτεσε μια παρουσίαση γνωρισα τον έρωτα της ζωής μου, που αργότερα μεταμορφώθηκε στον εφιάλτη της ζωής μου.... με άλλα λόγια (σχεδόν) φυσιολογικά πράγματα....

Ολα θα κυλούσαν κανονικά.... μέχρι που άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες του ημιόροφου του βιβλιοπωλείου ο Μάνος Ελευθερίου.

Ποιός;

Ο Μάνος Ελευθερίου;

Ποιός;

Ο Μάνος Ελευθερίου ο Θεός.

Τί ένιωσα;

Μα τί άλλο;

Καμάρι για τη φίλη μου(τη νιώθω πολύ φίλη μου παρ’ όλο που βλεπόμαστε εξαιρετικά σπάνια). Ο κ. Ελευθερίου ήταν εκεί για να τιμήσει τη συνάδελφο του. Ηθελα πάντα να του σφίξω το χέρι, αλλά δεν τόλμησα... Ντράπηκα σαν παιδί. Σήκωσα όμως τη μηχανή μου και τράβηξα μερικές φωτό του.

Να το πάρετε το βιβλίο της Μανίνας... Είναι ενας καταπλήκτικός οδηγός-φίλος (όπως πολύ εύστοχα είπε ο κ. Ασημακόπουλος) για όσους θέλουν να γράψουν. Μάλιστα.

Προσωπικά δεν μ’αρέσουν αυτοί οι «οδηγοί», αφού δεν πιστεύω ότι το γράφειν διδάσκεται. Γράφεις επειδή κάτι σε ζμπρώχνει να γράψεις.

Τελεία.

Αν σε διαβάζουν γράφεις καλά, αν δεν σε διαβάζουν γράφεις γιατί απλώς γουστάρεις...

Το βιβλιο παρ’όλα αυτα το διάβασα μονορούφι. . Γέλασα πολλές φορές. Πολύ χιούμορ και πολύ Μανίνα... μάθημα συγγραφής; ΟΚ. Ομως με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Μεσα από τα παραδείγματα είδα την ελληνική πραγματικότητα ... είδα μαθήματα ψυχολογίας... είδα βέβαια φιλοσοφία και αν θέλετε, είδα τον πόνο που κουβαλάει κάθε άνθρωπος που είναι πάνω από 30.ετών.... είναι ενα δικό της οδοιπορικό.

Δεν μ’αρέσει να γράφω τη γνώμη μου για βιβλία. Πιστεύω ότι δεν μπορεί κανείς να γράψει για κάτι που έγραψε άλλος... το βρίσκω ελαφρώς σχιζοφρενικό... είναι σαν να απαντάς με τραγούδι στο τραγούδι, με ζωγραφιά στη ζωγραφιά.....

Μπορώ να σας πω μόνο ότι εμένα μ’αρεσε πολύ.

Αν τις συμβουλές τις κάνει ρόλους θα μιλάμε για ένα υπέροχο σενάριο.

Γνωρισα τη Μαλβίνα, γνωρίζω τη Μανίνα. Κατα τη γνώμη μου δυο από τις πιο σημαντικές δημοσιογράφους-συγγραφείς της εποχής μας.

Είμαι πολύ ευτυχής γι’ αυτό.

Πολυ-πολύ ευτυχής.... και αν με ζηλεύετε, κάνετε πολύ σωστά.



attachment: Πριν μερικά χρόνια την είδα ενα βράδι σε κάποιο club. Δεν θυμάμαι πού και πότε. Καθόταν στη μπάρα μαζί με παρέα. Το φως ήταν άσπρο και συγκεκριμένο μεσα στο σκοτάδι, σαν από μοναχικό προβολέα... η ηρεμία του club μετά το νταβαντούρι. Ο dj έπαιζε ενα κλασσικό ροκ κομμάτι... η Μανίνα σηκώθηκε και κάτω από το φως χόρεψε μόνη της την ωραιότερη ροκιά που΄χω δει ποτέ. Για να είμαι ειλικρινής δεν κατάλαβα αν ήταν ερωτευμένη ή πονεμένη. Αυτό άλλωστε είναι ροκ. Το φωτογράφησα στο μυαλό μου για πάντα.

attachment2: Πολύ μεταξύ μας, επειδή πολλοί και πολλές εδώ μέσα πιστεύουμε ότι είμαστε αδικημένοι Ντοστογιέφσκι... καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά σ' αυτά που λέει η κυρία Ζουμπουλάκη. Ρε παιδί μου, κάτι μπορεί να μας έχει ξεφύγει... ποτέ δεν ξέρεις...


άσχετο (με το θέμα) attachment: Οσοι κι όσες από σας θέλετε να διαβάσετε (μάθετε) πώς νιώθουν σήμερα τα νεαρά παιδιά, ρίξτε μια ματιά σ' αυτο εδώ post της Σοφίας Χο.