Κυνηγοι + Κυνηγημενοι!

Εμένα, ρε κερατά;;

MothersAndDaughters

Αν είστε μητέρα και η κόρη σας είναι μετα την εφηβεία, μην πάρετε σοβαρά το post, γιατί δεν σας αφορά.
Αν είστε η κόρη, παλι δεν σας αφορά.
Αφορά μόνο τις μανάδες που έχουν κόρες μικρής ηλικίας (παιδάκια) ή είναι έγκυες σε κορίτσακι.

Κάθε 4-5 μήνες γράφω ένα κομμάτι για την σχέση μάνας-κόρης.
Κάθε φορά υποσχομαι στον εαυτό μου, ότι θα’ναι η τελευταία μου προσπάθεια, αλλά κάθε φορά κάτι καινούργιο εμφανίζεται και με αφήνει άναυδο.

-Κυρίες μαμάδες (μιλώ πάντα στις μέλλουσες ή στις ψιλο-άρτι), κόφτε το.
-Τί;
-Κο-φτε το!
-Ποιό πράγμα;
-Κο-φτε το, είπαμε.
-Δεν σε καταλαβαίνουμε…. Ποιό πράγμα να κόψουμε;

Δεν μπορώ πιά. Χρόοοοοοοονια ολόκληρα με τις φίλες μου αντιμετωπίζω το ίδιο πράγμα: “Η μαμά μου!”… Οταν οι ίδιες έγιναν μανάδες, οι κόρες τους είχαν πάλι το ίδιο πρόβλημα: Η μαμά μου!

Κυρίες μου, έλεος!
Είναι τόοοοοοσο δύσκολο να μην θέλετε οι κόρες σας να κάνουν αυτά που δεν κάνατε εσείς;
1ον στα αρχίδια μας που δεν προκάνατε να τα κάνετε.
2ον για να μην τα κάνατε, κάποιον λόγο θα’χατε.
3ον, πώς και δεν σας έχει περάσει από το μυαλό ότι οι κόρες σας μπορεί να μην θέλουν ΚΑΘΟΛΟΥ μα ΚΑΘΟΛΟΥ να κάνουν αυτά που ΔΕΝ κάνατε εσείς.

(μητέρες εν χορώ) Δεν καταλαβαίνουμε ρε Χριστιανέ μου, τί εννοείς!
-Δεν αμφέβαλα. Γι’ αυτο πάμε μερικά πρόσφατα παραδείγματα:

Ξέρω μια υπέροχη κοπέλα, όμορφη με προσόντα, που’χει μαράζι να κάνει παιδί.
Με όποιον να’ναι… αρκεί να κάνει παιδί.
Δεν μπορούσα να το καταλάβω.
Οποιος μαλάκας περνούσε γαμούσε….όχι για να μείνει έγκυος… αλλά με την ελπίδα ότι θα ήταν μαζί και μετα θά κάνανε παιδιά.
Γαμούσες και έμενες σώγαμπρος χωρίς να το καταλάβεις.

Δεν είμαι δα και γυναίκα για να καταλάβω… μήπως… το μητρικό φίλτρο… το ζητάει το κορμί της… η αποστολή της γυναίκας…. και άλλα τέτοια σοβαρά ή μπούρδες.
Διατηρούσα τις αμφιβολίες μου ρε παιδί μου….
Το’χα κουβεντιάσει πολλές φορές μαζί της τί στο διάολο ήταν αυτό που τόσο την πίεζε, αλλά πάντα ούρλιαζε, θύμωνε και βασικά το αμφισβητούσε…είπα κι εγώ… δεν γαμιέται… και δεν ξανα-ασχολήθηκα με το θέμα.
Επειδή ο κόσμος είναι μικρός μια φορά βρέθηκα με τη μαμά της.
-Πήγα χθες στην κόρη μου, που ήταν αρρωστούλα… μου είπε… και κοιμήθηκα στο δωμάτιο του παιδιού.
-Ποιό δωμάτιο;
-Του παιδιού…
-Ποιού παιδιού;
-Ε, έτσι της το λέω το δωμάτιο από τότε που πήρε το σπίτι… χαριτολογώντας μωρέ…

Καταλάβατε ή δεν καταλάβατε;
Η μήτηρ της την έχει ¨δώσει” την αποστολή πακέτο.
Πάρε να’χεις….
Πώς βιδώθηκε στο μυαλό της κόρης;
Α, δεν ξέρω… όλο και κάποιον φίλο ψυχίατρο θα’χετε.
Ρωτείστε τον.
Αποτέλεσμα: Η κόρη της την μισεί βαθειά και την ζηλεύει θανάσιμα... εκείνη ζηλεύει θανάσιμα την κόρη της… ο Φρόϋντ το’χει αναλύσει με λεπτομέρειες…κάτι σεξουαλικομπερδεμένο είναι… αν έχετε απορίες μπείτε στο γκούγκλ ή ρωτείστε την allimylife που της έλεγα την ιστορία και μου έκανε μια 5λεπτη παραπομπή στην σχετική βιβλιογραφία.
Δεν κατάλαβα λέξη, αλλά την πίστεψα, γιατί είναι γκουρού σ’ αυτά.

Πριν απο καιρό μια 30χρονη που’σπασε τα νεύρα.
Την “Ολέθρια σχέση” την ξέρετε;
Ε, κάτι τέτοιο.
Η γυναίκα δεν παιζότανε. Δοκίμασα τα πάντα… μέχρι που ειχα την έμπνευση (και θα την πραγματοποιούσα!): Σου δίνω τον λόγο της τιμής μου, ότι θα το πώ στη μητέρα σου.
Πάγωσε το σύμπαν.
Και τα σκυλιά δεμένα.
Το’κοψε!
Πώς το σκέφτηκα;
Μα ήταν 30 και έμενε ακόμα με τον μπαμπά την μαμά και τα αδέλφια.
Σχεδόν την δικαιολόγησα… όχι την Ολέθρια σχέση, τον Ρομποκοπ θα έπαιζε για να ξεφύγει… από τη μαμά.
Απλό;
Απλό! Μόνο που είναι απλό για σας που το διαβάζετε και για μένα που το’γραψα.
Για τις κόρες όμως;
Αμα τους το πεις…σε κοιτάνε σας χαζές…

Ρε φίλε, δεν πας να κοιτάξεις την καμπούρα σας.,,, έχεις ιδέα από σχέση μάνας γυιού;
Εγώ;
Ναι εσύ!
Φυσικά κι έχω… αλλά δεν μπορώ να γράψω εγώ γι’ αυτο… και όσες γυναίκες blogger γράφουν για μας τους Οιδιπο-μαλάκες… σπεύδω να το προοσυπογράψω…. Είναι το λιγώτερο που μπορώ να κάνω….
Παρ’ όλα αυτα… πάλι οι μαμάδες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ντάξει;

Εγώ και η κόρη μου είμαστε φίλες!
Φαε ένα αρχίδι!
Πώς μου μιλάς έτσι; Είμαι μια κυρία.
Ρε, φάε ένα αρχίδι που σου λέωωωωω…

Εμεις οι μαλακες!

Οταν ξεκίνησα αυτο το blog, είχα διάθεση να κρατάω το μάγκνουμ στα χέρια. Η αλήθεια είναι, ότι πριν καταλάβω πώς λειτουργεί το σύστημα, σήκωσα και πυροβόλησα χωρίς να σκεφτώ.
Αμέσως μου τηλεφώνησε ένας άνθρωπος –του οποίου εκτιμώ πολύ τη γνώμη- (και δεν είναι blogger) και μου είπε χωρίς πολλές-πολλές φιοριτούρες.
-Μαλάκα. Κόφ΄το. Δεν είσαι εκεί για να αποκεφαλίζεις έτσι εύκολα ανθρώπους.
Ουπς! Είχε δίκιο.
(Ναι, ρε Νίκο, δίκιο έχεις!)

Από τότε “βάρεσα” 3 μόνο φορές αλλά ανοικτά και στα ίσα και χωρίς κτυπήματα κάτω απο τη ζώνη.
Μία όταν μου την έπεσαν χωρίς λόγο…. κι έπρεπε να σταματήσει η μαλακία.
Και άλλες δυο για να υπερασπισθώ φίλους. (οι οποίοι φυσικά με άφησαν (στο τέλος) απροστάτευτο! Και μου την ψιλο-είπαν κι απο πάνω!) Εγώ φταίω… ας πρόσεχα.

Αυτο είναι όλο κι όλο όμως.
Δεν φωτογραφίζω ανθρώπους γιατί το βρίσκω άνανδρο. Τσογλανιά μεγάλη.
Γράφω όμως για μερικούς κωδικά, ώστε να παίρνουν το μήνυμα μόνο οι ίδιοι, χωρίς να τους εκθέτω στην μπλογκόσφαιρα ή αλλού.

Οταν π.χ. γράψω τη λέξη “φου” σε μια φράση… η φίλη μου η Μαρία Π. που της στέλνω το μήνυμα, το παίρνει μια χαρά και οι υπόλοιποι, ούτε που καταλαβαίνετε τίποτα. Το βρίσκετε (ίσως) λάθος typing.

Σε όλους μας συμβαίνει.
Αυτό που διασκεδάζω πιο πολύ, είναι ότι αυτοί που παίρνουν το μήνυμα, θυμώνουν πάρα πολύ γιατί θεωρούν ότι μου΄χουν δέσει τα χέρια (είτε λόγω της αγωγής μου, της εχεμύθειάς μου, ή της τυχόν αδυναμίας μου)…
Και μένουν έκπληκτοι.

Με φτύνεις γιατί ξέρεις ότι δεν θα μιλήσω ή δεν θα διαμαρτυρηθώ;
Φάε και συ μια φτυσιά-χαρακτηρισμό (ορατό μόνο στους δυό μας) για να ‘χεις να πορεύεσαι και να μην περνιέσαι για μάγκας, γιατί είσαι τζάμπα-τζάμπα μάγκας.
Η self-picture είναι χειρότερος δικαστής. Αμα μάλιστα το frame έχει και ταμπέλα με επιθετικό προσδιορισμό, την έβαψες.
Xεχεχε, πού να πας τη ματιά σου;
Οχι, δεν σου κάνω comment, για να διεκδικείς το μίζερο άδικο δίκιο σου με φραστικά κολπάκια και μετρώντας φίλους κι εχθρούς.
Δημόσια συζήτηση για την πουστιά θες;
Χεχεχεχεχεχεχεχε! Η αλεπού και τα αλεπουδάκια.
Η ταμπέλα… μια χαρά είναι…. Σαν τατουάζ… τρίφτο όσο θες.


Με εκνευρίζουν αυτοί που ισοπεδώνουν φίλους και γνωστούς χωρίς φανερό λόγο και αιτία. Ετσι για μαγκιά ή πλάκα ή για να βρουν την διαταραγμένη δική τους ψυχική ισορροπία. Με εκνευρίζουν όσοι γράφουν σκαιότατα για τους άλλους και δεν κοιτάνε πρώτα τα μούτρα τους στον καθρέφτη.

Την ψιλο-βαρέθηκα την e-γειτονίτσα, όπου πολλοί και πολλές θέλουν να δείξουν έναν εαυτό, που ούτε κατα διάνοια μοιάζει με αυτον που (έχουν) είναι.
Ειλικρινά βα-ρέ-θη-κα.
Σιχάθηκα αυτούς που θέλουν να κάνουν καλή εντύπωση στον έξω κόσμο.
Ξέρω μια blogger που αμα της κάνεις σχόλιο που δεν είναι συμβατό με τη γνώμη της, στο…σβήνει.
Να πάει να γαμηθεί.
Ξέρω έναν άλλονε…. Κουλτούρα-αντιγραφή του κώλου, ο οποίος χτενίζει ποιά σχόλια θέλει και ποια δεν θέλει.
Να πάει επίσης να γαμηθεί.
Ξέρω έναν άλλονε που είναι μεγααααααααααααλος e-τσαμπουκάς. Τον έχω δει σε δημοσιογραφικά γραφεία, και είναι απίστευτη κότα. Ολοι οι serial-killers κότες είναι.
Φυσικά να πάει να γαμηθεί.
Ξέρω έναν, που παριστάνει μέσα από τα κείμενά του τον ελέυθερο άνθρωπο και στην πραγματικότητα είναι ένας νεο-φασίστας του κερατά.
Ξέρω καλούς που κάνουνε τους κακούς και κακούς που κάνουνε τους καλούς.
ΟΚ!
Αυτο είναι το net (στην σημερινή του μορφή)…
Αυτοί είναι οι κανόνες τους…
Ισως και εγώ στο φινάλε να είμαι κάποιος άλλος απ’ αυτό που νομίζω…. Σύμφωνοι!

Χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω βρέθηκα εγκλωβισμένος σε έναν μικρόκοσμο, στον οποίο πρέπει να δίνω εξηγήσεις πού, πώς, γιατί, πότε και με ποιόν.
Μπάστα!
Μέχρις εδώ! Στη ζωή μου δεν έδωσα (κάκιστα) εξηγήσεις σε ανθρώπους, που τους έχω άγαλμα.
Μπήκα εδώ μέσα με την ελπίδα ότι θα είμαι ο Μάνος. Οποιος δεν γουστάρει, μπορεί να με βλέπει σαν manosantonaros. Tα ίδια γράφω…. Πιστέψτε με.

Βα-ρε-θη-κα!
Τί θα κάνω;
Τίποτα! Τί να κάνω;
Συνεχίζω να επικοινωνώ με ανθρωπους που εκτιμώ τον τρόπο και τον λόγο, που βαράνε τα πληκτρα στο keyboard.

Ρε συ Ημίαιμε, θα με πας εκείνη τη βόλτα με το ελικόπτερο να ξελεγράρω;

τικ-τακ-τικ-τικ-τικ-τακ-τακ!

Eμείς οι άνθρωποι έχουμε μια τρομερή μανία με τον χρόνο.
Βασικά να τον μετράμε.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο όν στον πλανήτη, που να’χει τέτοιο κόλλημα.
Τον μετράμε με όργανα ακριβείας…
Χαχαχαχαχαχα!
Μόνο που τον έχουμε (τον χρόνο) διαιρέσει αυθαίρετα και όπως γουστάρουμε…
Τίκ-τακ-τικ-τακ… στα 60: ένα λεπτό, στα 60 λεπτά μια ώρα και παει λέγοντας… πρέπει να δουλεύουμε (δηλαδή να μας εκμεταλεύονται βγάζοντας μας την Παναγία) τουλάχιστον 8 ώρες την ημέρα, δηλαδή μερικές χιλιάδες τικ-τακ… επι 365 μέρες τον χρόνο… εκτός κι αν είμαστε απο τους τυχερούς που εχουν μερικές χιλιάδες τικ-τακ off… δηλαδή τα Σαββατοκύριακα.

Αν ήξερα γατίσια και προσπαθούσα να το εξηγήσω στον Σμούντα και την Σέρμπα, θα με έπαιρναν για εντελώς μαλάκα… μέχρι και τα μυρμήγκια στο σπίτι μου θα είχαν λυποθυμίσει στα γέλια.

Η προσωπική μου αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν μπόρεσα να κάνω παρέα με τον χρόνο. Δεν είναι καλή ιδέα να κλείσετε ραντεβού μαζί μου… κι αν δεν μπορείτε να κάνετε διαφορετικά, προσπαθείστε να το δείτε σε έναν πολύ flexible oρίζοντα χμμμμμ.... χρόνου..

-Πόσο χρόνο ζει ο έρωτας;
-Μερικοί λένε 7 μήνες…
-Δηλαδή επίσης μερικές εκατοντάδες χιλιάδες τικ-τακ. Περνάνε γρήγορα ή αργά;
-Μη λες βλακείες… το τικ-τακ είναιο τικ-τακ… πάντα το ίδιο…
-Ετσι ε;
-Ετσι βέβαια… διάβασε οποιο βιβλίο μαθηματικών θες…
-Δηλαδή εννοείς ότι οι πρώτοι 7 μήνες του μελιού, περνάνε το ίδιο γρήγορα με τους επόμενους, που ένας (τουλάχιστον) από τους δυο κλαίει και χτυπιέται;
-Εμ, θεωρητικά ναι….
-Ρε δεν μας χέζετε όλοι σας με τα θεωρητικά σας… Η ζωή δεν είναι θεωρία. Για κάτσε ας πούμε 120 τικ-τακ με κόψιμο έξω από μια κλειστή τουαλέτα και μετα έλα να μου πεις αν είναι τα ίδια 120 τικ-τακ ξαπλωμένος στον καναπέ σου να ξύνεσι στο ίδιο σημείο βλεποντας Τράγκα.

Ακουσα κάποτε στην τηλεόραση τη Λιάνα Κανέλη – στην οποία έχω μεγάλη αγάπη γιατί πριν απο χρόνια κάναμε πολύ παρέα και με έίχε εντυπωσιάσει η φιλοξενία της, η τρομερή εξυπνάδα της (φοβερό πράγμα), η γενναιοδωρία της αλλά πάνω από όλα-όλα, την αγαπάω γιατί ο λόγος της είναι συμβόλαιο. Είχα την μεγάλη ευτυχία και τύχη να δουλέψω μαζί της σε μερικά κανάλια στην τηλεόραση και έμαθα πάρα πολλά πράγματα. …αστε που νομίζω ότι η Παπαρήγα τελικά είναι πολύ πιο έξυπνη απο οσο δείχνει. Τρομερή ιδέα να φέρει την Κανέλη στο Κόμμα... βγαίνει στα παράθυρα και τους παίρνει όλους αμπάριζα) τί λέγαμε; Α, ναι…. Άκουσα λοιπόν κάποτε τη Λιάνα να λέει, ότι αν στην γη ερχόντουσαν ποτέ εξωγήινοι, αυτό που θα τους έκανε τρομερή εντύπωση –μεταξύ των άλλων- θα ήταν ότι οι άνθρωποι (αν μας είχαν προσέξει) φορούσαν στην συντριπτική πλειοψηφία, κάτι περίεργα μηχανήματα στον καρπό τους, τα οποία συμβουλευόντουσαν κάθε τρις και λίγο…. Θα τους ήταν εντελώς αδιάνοητο να κατανοήσουν, ότι μετράμε κάτι που ονομάζουμε…χρόνο….με ρολόγια ... Τικ-τακ δηλαδή…
Για σκεφθείτε το λίγο….

Τί εννοοούν οι άνθρωποι στα βουνά και στους κάμπους “ενα τσιγάρο δρόμος”… Με μικρές ρουφηξιές, με ρουφηξιές μέχρι τα αρχίδια… δίφυλλο… τρίφυλλο… με φίλτρο…. στριφτό…πόσα γαμημένα τικ-τακ δηλαδή; Το χιλιομετρο όταν προχωράς με τη γλώσσα έξω το μετράς με μέτρα ή με τικ-τακ;

Πόσο διαρκεί ο οργασμός;
Μμμμμμμμ;

17 δευτερόλεπτα;
4 δευτερόλεπτα;
Ή ενάμιση λεπτό;
Πέντε ώρες;
Καθόλου;


Για πείτε μου…

Παρακολουθώ τις γάτες μου, που λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος αρχίζουν και τρέχουν γύρω-γύρω στο σπίτι… Οχι μόνο οι δικές μου, αλλά όλες… Εχουν μήπως εσωτερικό ξυπνητήρι; Τις βλέπω να χαϊδευονται και να φιλιούνται αδιαφορώντας αν είναι 4.15, ή 20.47… δεν τις πιέζει απολύτως τίποτα… και ξέρουν από την κίνηση μου ή την ανάσα μου, αν είναι ώρα γι’ αυτο ή για το άλλο….

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες γιορτάζουμε τον Καινούργιο Χρόνο. Με πυροτεχνήματα, χορούς, δηλώσεις, δώρα….
Ο θεός Χρόνος… και το πιο αστείο είναι ότι δεν πιστεύουμε οτι είμαι ειδωλολάτρες.
Οι παλιότεροι λαοί πίστευαν στον Θεό Ηλιο και είχαν point…. Εμείς που είμαστε πιο μούρες (βλ. Πολιτισμένοι) πιστεύουμε στον Θεό Χρόνο.

Πόσα τικ-τακ διαρκεί μια απουσία;
Πόσα τικ-τακ διαρκεί μια παρουσία;
Πόσα μια ευχάριστη απουσία;
Πόσα μια δυσάρεστη παρουσία;

Η μεγαλύτερη μαλακία που΄χω ακούσει ποτέ είναι “ο χρόνος είναι χρήμα!”
Αμερικανιά με το όλα της… γι’ αυτο περνούμε και τέτοιες ασχημες εποχές… μας κυβερνά η αυτοκρατορία αυτης της αηδίας. Time is money… φαε ένα μπούτσο.
Mας διαφεντεύουν τη ζωή δυο πράγματα, που δεν υπάρχουν: Χρήμα και χρόνος.
Δηλαδή, επειδή δεν καταλάβα…. Αν δουλεύεις πολύ κερδίζεις πολύ χρήμα και αν δουλεύεις λίγο, λίγο χρήμα;
Ναι;
Εμένα πάλι σε όλη μου τη ζωή μου συνέβη ακριβώς το αντίθετο: Οποτε με έστρωναν στην δουλειά με αμείβανε λίγο και
όποτε τους την ξέφευγα, με χρυσώνανε.

Κυνηγάμε και τον χρόνο και το χρήμα.
Αντί να έχουμε φτιάξει τη ζωή μας έτσι ώστε να μας κυνηγάνε αυτά, τα κυνηγάμε εμείς.

Γι’ αυτο είμαστε αλυσοδεμένοι με το παρελθόν μας…
Επειδή είναι ο μοναδικός χειροπιαστός χρόνος που έχουμε…

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η μαγική ερώτηση είναι το “πόσο”, το “πώς;…ή το “πού;”… Τρίχες! κατα τη γνώμη μου είναι το “πότε”… αν ξέραμε το πότε δεν θα ανησυχούσαμε για τίποτε….

Ναι, αλλά η συντεταγμένη Πολιτεία…
Ρε αντε γαμήσου εσύ και η συντεταγμένη Πολιτεία…