Θεατής!

Χθες το βράδυ μια σοφή κυρία μου έδωσε το ρόλο που με απελευθέρωσε:
Στη ζωή δεν χρειάζεται να είσαι πρωταγωνιστής.
Πρέπει να είσαι θεατής!
Για σκεφθείτε το λίγο:
Χωρίς ντράβαλα, χωρίς αγωνίες, αν η παράσταση (των άλλων) πάει καλά, χωρίς τρακ, χωρίς ευθύνες.
Παρών στα δρώμενα, αλλά όχι πρωταγωνιστής. Απλός θεατής.
Θ-ε-α-τ-ή-ς!
Και μετά πηγαίνεις σπιτάκι σου και κοιμάσαι σαν πουλάκι.

Λέυκανση κώλου!

Λεύκανση κώλου.
Τί;
Λεύκανση κώλου!
Επεσα κάτω και κυλιόμουνα στο πάτωμα. Λεύκανση κώλου.
Μου έλεγε χθες η φίλη μου η Δέσποινα, ότι είδε στο Nova μια τρελλή πού πήγε σε πλαστικό χειρουργό για να της κάνει .... λέυκανση κώλου.
Προσέξτε: Λεύκανση, όχι διαλεύκανση.
Μάλιστα! Αυτό που καταλαβαίνετε. Ηθελε το γύρω-γύρω από το κωλοτρυπίδι, που είναι πιο σκούρο να το κάνει ίδιο με το υπόλοιπο δέρμα.
Το φαντάζεστε; Κάθεται στα τέσσερα και τις βάζουν ειδικές κρέμες λευκαντικές που θέλουν ώρα για να στεγνώσουν και όχι μία φορά, αλλά ας πούμε σαράντα.
Λεύκανση κώλου λες και υπάρχει ελπίδα να την δείς ποτέ.
Τι σε νιάζει αν είναι μπλέ, ριγέ, γαζελέ ή χρυσαφί;

Τόσες μέρες έσκασα. Δεν ήθελα να γράψω γιατί ότι πήγαινα να γράψω έβγαινε μαύρο κι άραχνο. Ε, πολύ πήκτρα αδελφέ μου. Και μετά στεναχωριότανε το βατραχάκι, που ήμουν on line στο msn, αλλά δεν της μίλαγα. Την πήρα τηλέφωνο και κουβεντιάσαμε. Μου ταΆπε όλα για τον γκόμενο. Δεν έβαλε γλώσσα μέσα και όταν τέλειωσε μου είπε: «Τα 'πα όλα εγώ. Την άλλη φορά είναι η σειρά σου!»
Ωπ! Όλα έγιναν μια χαρά. Είχε δίκιο. Φτάνει μωρέ η μαυρίλα.
Ηρθε το ίδιο βράδυ και η λεύκανση κώλου και με ξύπνησαν.

Αμα είσαι down και κάνεις το λάθος να δεις τηλεόραση. Την έβαψες και μετα δεν σε ξεπλένει η καλύτερη λεύκανση κώλου.
Μιλάμε για μεγάλη μαλακία. (Η τηλεόραση όχι η λεύκανση). Να δεις ελληνικό σήριαλ και ταυτόχρονα να κάνεις μονόζυγο με τα νεύρα σου. Τελικά αποφάσισα ότι οι μαϊντανοί διοικούν την Ελλάδα. Δεν πά να μην είναι υπουργός ο Κουλούρης. Δεν πά να μην είναι κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ. Πιο πολύ μιλάει ο Κίμωνας παρά π.χ. η υπουργός Παιδείας. Αρα ποιος κυβερνά την Ελλάδα;
Για να είμαι πιο δίκαιος την Ελλάδα την διοικούν οι «κλείστρες».
Εκείνες οι κυρίες δηλαδή που κλείνουν τους καλεσμένους για τα πάνελ και τα παράθυρα.

Εχουμε το τάδε μεγάλο θέμα που σπανίως πιέζει την Ελλάδα, αλλά συχνότατα πιέζει τους ανθρώπους της τηλεόρασης.
-Ποιόν να φωνάξουμε;
-Τον Παπαθεμελή.
-Δεν είναι εδώ! Είναι στην Μαυριτανία για ποδόλουτρα.
-Τότε να φωνάξουμε τον Κούβελα.
-Εχει οδοντογιατρό.
-Να φωνάξουμε τον Κώστα Καζάκο.
-Καλή ιδέα. Για τηλεφώνησέ του.
-Δεν απαντά. Το έχει απενεργοποιημένο.
-Ποιόν να φωνάξουμε;
-Τον Ανδρέα Μικρούτσικο.
-Tον είχαμε την περασμένη εβδομάδα.
-Τότε ποιόν να φωνάξουμε.
-Την κυρία που έκανε λεύκανση κώλου.
-Σούπερ. Εχεις το κινητό της;
-Φυσικά.

Η Αννα Βίση είναι σουπερ-σταρ.
Σε ποιόν να το πεις και ποιος να το πιστέψει;
Και όμως το λένε σε όλον τον ελληνικό λαό και το χειρότερο είναι ότι ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του λαού, το πιστεύει.
Το πιστεύει ακράδαντα.
Μα πού είναι αυτός ο κύριος που τουρτώνει κόσμο στο Βέλγιο;
Πριν από 1-2 χρόνια έναν από τους σημαντικούς παράγοντες που παίρνουν αποφάσεις για τη Eurovision, τον είχα μπροστά μου και του έδειχνα πώς δουλευει το να κατεβάζεις τραγούδια από το Internet. Mε κοίταγε εντελώς βαριεστημένα.
-Πές μου ένα τραγούδι να στο κατεβάσω! του είπα.
-Τι τραγουδι;
-Τραγουδένιο. Ένα οποιοδήποτε.
-Δεν καταλαβαίνω.
-Ρε παιδί μου, ένα τραγούδι που αγαπάς.
-Δεν μούρχεται τώρα.
-Πές μωρέ ένα.
Μας πήρε τουλάχιστον τρία λεπτά.
Τελικά μου είπε μετα από σκέψη.
-Το ... α κάζα ντ' Ιρένε!
Aυτός ο άνθρωπος είναι ένας από αυτούς που αποφασίζουν για την Eurovision. Και επειδή η Eurovision θα έχει βέβαια μεγάλη τηλεθέαση, ο ίδιος θα θεωρεί τον εαυτό του δια βίου ειδήμονα στην μουσική.
Του χρειάζεται λεύκανση κώλου με το ζόρι ή όχι;

Μήνυμα χωρίς χρέωση: Αντε γαμίσου να ασπρίσεις! (Ξέρεις εσύ!)
Πληροφορία: Το παραπάνω (δυστυχώς) δεν βοηθά στην λεύκανση κώλου.

Ένα όνειρο

Ξύπνησα απότομα.
Στις 6 το πρωί.
Είχα πέσει για ύπνο στις 5.
Ειδα εναν εφιάλτη:
Εχοντας στην τσέπη ένα flash-memοry βρέθηκα με κάποιους ανθρώπους σε ένα μέρος, που έμοιαζε με σαλονάκι γιατρού.
Είχαμε έρθει για κάποια αποστολή. Ολοι ήταν ενθουσιασμένοι με τον ιδιοκτήτη αυτού του μέρους.
Εγώ δεν τον ήξερα.
Μέσα από την αίθουσα του γραφείου ακουγόταν συνεχώς η φράση: Αϊ γαμίσου! Αϊ γαμίσου! Αϊ γαμίσου!
Σαν μοτίβο.
Ανοίγει η πόρτα και βγαίνει ένας παπάς.
Με κοιτάει και μου λέει: Αϊ γαμίσου.
-Πόσα λεφτά έχεις μαζί σου; με ρωτάει κάποιος δίπλα.
Βάζω το χέρι στην τσέπη.
-40 ευρώ.
-Δεν φτάνουν για τη μία εβδομάδα που θα κάτσουμε εδώ.
-Τι θα κάνουμε;
-Θα μείνουμε μια εβδομάδα.
-Θα αστειεύεσαι. Θα πάρω λεφτά από την τράπεζα.
-Δεν έχει τράπεζα εδώ κοντά.
-Θα φύγω.
-Δεν μπορείς.
Ξαφνικά βρισκόμαστε σε ένα μονοπάτι και αρχίζουμε και τρέχουμε προς άγνωστη κατεύθυνση. Όπως τότε στον στρατό. Ολοι στρίβουν δεξιά. Στρίβω αριστερά.
Ερχεται ένα ταξί.
Του κάνω νόημα. Σταματά. Πάω να κατέβω από το πεζοδρόμιο και βρίσκομαι στο νερό μέχρι τα γόνατα.
Ανοιξα τα μάτια.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ άλλο.
Ερχομαι στον υπολογιστή.
Γράφω το όνειρο, πριν το ξεχάσω!
Αν ήταν έγχρωμο;
Όχι! Μαυρόασπρο ήταν.
Το κακό είναι ότι τώρα δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ.

Ψαλίδ-ψαλίδ-ψαλίδ!

Λοιπόν όσο και να σας φαίνεται παράξενο: πηγαίνω σε κουρέα!
Τί κουρεύω;
Χα! (¶κου ερώτηση!). Κουρεύω τα γένια μου, και τα ελάχιστα μαλλιά μου. Καραφλός με ακούρευτο μαλλί, και μακρύ γένι είναι η αθλιότητα της αθλιότητας.
Ο κουρέας που πήγαινα, το'κλεισε το μαγαζί, γιατί βγήκε στην σύνταξη. Ετσι βγήκα κι εγώ στο ψάξιμο. Στην οδό Απολλωνος, μια μέρα που περνούσα, είδα ένα κουρείο. Παραδοσιακό κουρείο.
Δεν είμαι υπέρ της παράδοσης γενικώς, αλλά τα κουρεία τα γουστάρω παλιά, όπως αυτά που με πήγαινε η μάνα μου πιτσορικά. Στον Τάκη, στην Καλλιθέα, δίπλα (τότε) στης «Παρασκευούλας» που στη δεκαετία του '60 έφτιαχνε ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ παγωτό φρουτό. Θυμάμαι τον πατέρα μου, που ήταν φοβερός καλοφαγάς, όταν έγραψε στην «Αθηναϊκή» ένα χρονογράφημα με θέμα την Παρασκευούλα και την ημέρα που δημοσιεύθηκε το κομμάτι έφτασαν εκατοντάδες αυτοκινητα από όλες τις γειτονιές της Αθήνας για να δοκιμάσουν αυτό το παγωτό πορτοκάλι, λεμόνι, μανταρίνι κ.λ.π.
Ο πατέρας μου το έγραψε για της κάνει πλάκα (γειτονιά βλέπετε!), αλλά εκείνη έγινε διάσημη και πανικόβλητη. Τον θυμάμαι να λέει γελώντας, πώς αδυνατούσε να περιποιηθεί τόσους πελάτες.
Δίπλα στης Παρασκευούλας ήταν το κουρείο του Τάκη. Με έβαζε να κάτσω πάνω σε μια σανίδα, που στηριζότανε στα μπράτσα της ειδικής πολυθρόνας. Hταν ένα νεαρό παιδί, που μου μιλούσε ηρεμα, μου μιλούσε για μένα (καταπληκτικό αυτό για τα παιδιά!) και πάντα όταν φεύγαμε μου έλεγε «και γαμπρός»!
Πήγαινα για πολλά χρόνια στον Τάκη. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Πάντα μου έλεγε ιστορίες και έκανε μεγάλη χαρά που με έβλεπε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, που ήρθε στην κηδεία του πατέρα μου και έκλαιγε.
Βγήκε όμως και ο Τάκης στην σύνταξη.
Στην οδό Απόλλωνος λοιπόν, είδα το κουρείο.
Μέσα δυο ηλικιωμένοι κύριοι, με άσπρες καθαρός μπλούζες κλειστές στον λαιμό. Ο ένας περίπου 70άρης, μεγαλόσωμος με κατάλευκα μαλλιά.
Τον σταμπάρισα.
Κατά την επιστροφή, μπήκα.
Ηθελα να κουρέψω κοντά μαλλιά (μην γελάτε, είπαμε!) και τα γένια.
Με κούρευε σχετικά σιωπηλά και με μαλάκές, σίγουρες κινήσεις.
Αφού βεβαιώθηκε ότι δεν είμαι ο αδελφός μου (και μάλλον απαγοητεύτηκε), αλλά εγώ, είπαμε ελάχιστα περί ανέμων και υδάτων.
Μετά από κανένα μήνα, πηγαίνοντας προς τα εκεί. Τον ξαναείδα να στέκεται στην πόρτα.
Ωρα για ένα κουρεμετάκι.
-Πώς είστε; τον ρώτησα.
-Ετσι κι έτσι! (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
-Γιατί έτσι κ έτσι;
-Δεν είμαι πολύ καλά!
-Τι έχετε;
-Αστε τα! Εχω μεγάλο πρόβλημα με την καρδιά μου! (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
-Μεγάλο; Πόσο μεγάλο;
-Πολύ μεγάλο! (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
-Δηλαδή;
-Μου είπανε να πάω να κάνω στεφανιογραφία. Πέρισυ τον Νοέμβρη ένιωσα άσχημα, πήγα στον γιατρό, μου έδωσε φάρμακα (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ) και πρέπει να πάω για στεφανιογραφία. Αλλά φοβάμαι!
-Α, δηλαδή όχι κάτι σπουδαίο.
-Μα τι λέτε;
-Ε, δεν είναι δα τίποτα σπουδαίο.
- ......

-Εχω πάθει έμφραγμα πριν απο 2 χρόνια. Καραμπινάτο! Του μυοκαρδίου. Πήγαμε εκείνη τη νύχτα στο Νοσοκομείο 9 και πέθαναν οι 8!
-Εσείς;
-Μάλιστα! Μια χαρά δεν είμαι;
-Μα τι λέτε; Σας βλέπω που περνάτε και ούτε που θα πήγαινε το μυαλό μου!
(Εξήγηση: Εχω μία αποστολή. Μία μόνο! Σοβαρή αποστολή! Να βοηθάω τους ανθρώπους που κινδυνεύουν από την καρδιά τους. Εμένα με βοήθησαν και έζησα. Τωρα είναι η σειρά μου! Αυτό που μου είπαν από τον Μεγάλο Στεφανάδη, και τον γιατρό γκουρού μου Λευτέρη Τσιάμη (που ΠΑΝΤΑ βοηθάει όποιον του στείλω), μέχρι τους νεαρούς γιατρούς του Ιπποκράτειου, που (αυτοί) μου έσωσαν την ζωή, είναι να συνεχίσω την ζωή μου κανονικά, γιατί πλέον είμαι πιο υγιής από ΠΟΛΛΟΥΣ-ΠΟΛΛΟΥΣ άλλους. Είναι και η μοναδική συμβουλη τους, που άκουσα. Και αυτοί χαίρονται που με βλέπουν χαμογελαστό και αισιόδοξο και καλύτερα από ποτέ. Αμα περάσεις κάτι τέτοιο, το σίγουρο που μαθαίνεις, είναι πως δεν φοβάσαι, ότι θα πεθάνεις. Όχι ότι είσαι αθάνατος, αλλά: τώρα που το ξέρω πώς είναι, σιγά μην το φοβηθώ κιόλας! Αρα, ζείς την ζωή σου καλύτερα και ποιοτικότερα και (κατά την γνώμη μου) πολύ σοφότερα. Ο κουρέας μου λοιπόν, είχε την ανάγκη μου!)
-Πιο δύσκολα πάω στον Ω.ΡΗ.ΛΑ μου, που μου χώνει ματσούκια στα αυτιά, παρα για στεφανιογραφία.
-Τι λέτε;
-Α, βέβαια. Για να μην σας πω ότι έχει κα πλάκα γιατί βλέπεις την καρδιά σου σε ένα μόνιτορ και σου λένε πού ακριβώς και τι είναι το πρόβλημα. Το θέμα δεν είναι η εξέταση.
-Αλλά; (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
- Τι σας αρέσει να κάνετε;
- Δηλαδή;
- Πώς το λένε; Τι σας αρέσει να κάνετε;
-Περιπάτους! (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
-Ωραία! Να κάνετε!
-Δεν μπορώ πιά! Πονάνε τα πόδια μου! Κουράζομαι! (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
-Δεν πειράζει! Τι άλλο σας αρέσει;
-Να βλέπω ιστορικά, πολιτικά ντοκυμανταίρ! Και δυστυχώς η τηλεόραση δείχνει μόνο ανοησίες.
- NOVA έχετε;
-Όχι! (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
-Τον Σκάι τον βλέπετε;
-Όχι! (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
- Να τον πιάσετε. Δείχνει πολλά νοτκυμανταίρ και αν μπορείτε να βάλετε NOVA, έχει ένα κανάλι, το HISTORY που όλο τέτοια ντοκυμανταίρ.
- Και τα βράδια που δεν κοιμάμαι; (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
- Ειδικά τα βράδια!
- Θα βοηθήσει λέτε;
-Ποιο πολύ και από την στεφανιογραφία!
-Εγγόνια, έχετε;
- Τρία.
-Τα βλέπετε;
-Μετά τον Νοέμβριο, λιγώτερο. Η γυναίκα μου λέει ότι με κουράζουν.
-Να τα βλέπετε πιο συχνά και από ό,τι τα βλέπατε πριν από τον Νοέμβρη.
-Ούτε που ποτέ κάπνισα, ούτε έκανα κακή διατροφή, ξέρετε...
-Αστε τα αυτά. Να κάνετε αυτό που σας ευχαριστεί.
- Μου δώσανε και φάρμακα. Εσάς ποια σας δώσανε;
- Δεν τα θυμάμαι, πώς τα λένε. Απλώς τα παίρνω κάθε μέρα.
-Στην ώρα τους;
-Μπάαα! Στο περίπου, μία ώρα πάνω, μία ώρα κάτω... δεν πειράζει μου είπανε οι γιατροί.
- Αλήθεια;
- Αλήθεια!
- Αλήθεια;
- Αλήθεια! Φοβάστε;
- Πολύ!
- Τι φοβάστε;
- Μηπως έχω σοβαρό προβλήμαμε την καρδιά μου!
(Είχε πάψει να ασχολείται με τις τρίχες μου, εδώ και αρκετή ώρα!)
- Χειρότερο από το δικό μου;
- Μην λέτε τέτοια!
(Χαχαχαχαχαχαχαχαχα)
- Να βλέπετε τα ντοκυμανταίρ σας, τα εγγόνια σας και να κάνετε ο,τι άλλο σας κάνει κέφι. Θα δείτε, όλα θα πάνε καλά.

-Μμμμμμμμ... (ψάλιδ-ψάλιδ-ψάλιδ)
-Θα σας ακούσω! Μου κανε πολύ καλό η κουβέντα μας, μου είπε καθώς βούρτιζε τον σβέρκο μου.
Εφυγα καλοκουρεμένος, και πολύ ευχαριστημένος.
Οι φόβοι είναι τρίχες!