Ο Μανώλης

Εχω έναν φίλο από παλιά.
Τον Μανώλη.
Πολύ συγκροτημένος άνθρωπος. Από εκείνους που μετράω, αυτά που λέει. Ηρεμος και δημιουργικός με ματιά σύγχρονη. Βλεπόμαστε αραιά και πού, αλλά πάντα χαιρόμαστε πολύ και διασκεδάζουμε.
Αυτός ο τύπος λοιπόν είναι ενημερωμένος τύπος.
Kαθημερινή, Herald Tribune, Washington Post, Le Monde, New York Times, Frankfurter Allgemeine Zeitung - αρχίδια διαβάζει FAZ, αλλά λέμε τώρα- Internet ... και πολλά άλλα.
Πολύ ενημερωμένος άνθρωπος και με άποψη, που πρέπει να του κάνεις εγχείρηση για να στην πει. Αρα, σοβαρή άποψη.
Όλα αυτά τα διαβάζει-μελετά γύρω στις 6 το πρωί.
Και ανάμεσα σε αυτά που διαβάζει είναι και το .... manosantonaros.blogspot.com.
Ισως και να το μελετά!!!! Τι να σας πω?

To γεγονός από μόνο του, ότι υπάρχει άνθρωπος σΆ αυτόν τον πλανήτη που ξυπνάει στις 05.30 το πρωί, και διαβάζει το blog μου είναι φυσικά μεγάλη έκπληξη και τιμή.
Ρε αδελφέ, τους Times τους διαβάζεις και στην τουαλέτα με τον καφέ. Αν μάλιστα έχεις hang over, χρήσιμο είναι, να έχεις ένθετο το Ciao. O Μανώλης όμως δεν παθαίνει hang over, άρα δεν διαβάζει Ciao. Στην τουαλέτα πάντως δεν διαβάζει το blog μου.
Εκτός κι αν στηρίζει το laptop στα μπούτια.
Χαχαχαχαχαχα! Χλωμούλικο το βρίσκω!
Κοιτάξτε, ο φίλος μου ο Μανώλης είναι παράγων αυτού του τόπου. Όχι παραγοντας.... παράγων. Όχι, βρε χαζά, δεν είναι πολιτικός ... αφού σας είπα ότι είναι ενημερωμένος και σύγχρονος άνθρωπος ... Παράγων είναι ... εκ του «παράγω».
To γεγονός είναι ένα: Aναμεσα στο Χρηματιστήριο του Τόκιο και το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, στις διεθνείς και ιθαγενείς εξελίξεις, κάνει και ένα μικρό πέρασμα από το blog μου να ξελεγράρει.
Ισως και για να πάρει γραμμή.
Όπως καταλαβαίνετε ... εφΆ όσον ό τύπος είναι πάραγων και εξαρτάται κατά πολύ και απΆ αυτόν αν θα κάνει limit up το Τόκιο, ή αν η Ελλη Στάη το πει το δελτίο ξεροσφύρι ή παρέα με τον Ευαγγελάτο- πρέπει να είμαι συνεπής στο blog μου και να μην αμελώ να γράφω, επειδή είμαι στεναχωρεμένος ή για άλλες τέτοιες πεζοδρομιακές αηδίες.
Ο Μανώλης με διαβάζει ανάμεσα σε πολλά άλλα σοβαρά (;) πράγματα... άρα επηρεάζω την σκέψη του...και είναι φυσικό να συμβαίνει αφού τα κείμενα μου μπαίνουν σαν αόρατες σφήνες στις αποφάσεις του και στα ενδιαφέροντά του.
Γράφω π.χ. για δυό γνωστές μου, που σε ηλικία 16 ετών (στις "Καλογριες" πηγαίνανε σχολείο) σκέφτηκαν να παίξουν το παιχνιδάκι: πουτάνες στην παραλιακή (10ετία του 70). Το λοιπόν σταμάτησε ένα αυτοκίνητο με δυό τύπους, τις βάλανε μέσα και τις πήγανε στο Καβούρι. Στη διαδρομή οι πιτσιρίκες φοβήθηκαν και άρχισαν τα: Παιδιά πλάκα κάνουμε ... και τέτοια.
Τις πηδούσανε επί 6 ωρο και δεν τις πλήρωσανε κι από πάνω. Το πιο αστείο είναι ότι (σαν το παλιό ανέκδοτο) η μία, που σήμερα είναι σύζυγος, σοβαρού Πανεπιστημιακού δασκάλου και αυστηρότατη μητέρα δυό κοριτσιών, επέστρεψε την επομένη (μόνη) και την γαμούσανε οι δυό όλο το βράδι.
Η άλλη (πάμπλουτη και με σουτιέν D+++++), το μετάνιωσε που έχασε την ευκαιρία και για μια 2ετία έπαιρνε ΜΟΝΟ στα όρθια γενειοφόρους χονδρούς !!!!!!!! Πέρσες (μιλάμε για εποχή Σάχη) στο Hilton. Ο Χομεϊνί την κατέστρεψε.
Σήμερα μένει με τη μαμά της και τρώει μόνο βιολογικά προϊόντα. Νομίζω ότι μια φορά την εβδομάδα πηγαίνει στον όρθο.
"Ανεβαίνει" λοιπόν ο Μανώλης και μαζί του «ανεβαίνει» κι αυτός ο τόπος.

Αμα γράψω για το πόσο ενδιαφέρον έχει το μανιάτικο μοιρολόι ή αναλύσω το θεμελιώδες ερώτημα «γιατί σε μένα, ρε πούστη μου;», τον "ρίχνω" τον Μανώλη, και τότε υπάρχει κίνδυνος να «πέσει» μαζί του και το πολιτιστικό (κι όχι μόνο) επίπεδο της χώρας.
Γαμώ την ευθύνη μου!
Τι δουλειά κάνει ο Μανώλης;
Λαδέμπωρ, όπως έλεγε και ένας φίλος του πατέρα μου!

ΥΓ. Παρακαλώ να είστε ευπρεπείς και με σοβαρές προτάσεις στα comments, γιατί όπως καταλαβαίνετε, όλοι έχουμε ευθύνη γιΆ αυτή την πατρίδα.

freeeeeeze

Ξαφνικά πάγωσε ο χρόνος.
Ολα άρχισαν να κινούνται διαφορετικά.
Αναγνωρίσιμα, αλλά διαφορετικά.
Σαν να μπήκε ένας ιός στον υπολογιστή και να τον αναγκάζει να έχει διαφορετικές αντιδράσεις.. Σαν να έχεις χάσει ένα ddt ή ddl... ή όπως αλλιώς την λένε αυτην την μαλακία.

Ο averel με έφερε ξανά μέχρις εδώ.
Τον διάβαζα χθες το πρωί στις 5 στο Σούνιο και έπιασα τον εαυτό μου να γελάει, όπως τότε που διάβαζα Τσιφόρο.
Το γέλιο μου σαν να κούνησε τον χρόνο.
Σαν ένα avi που είναι κολλημένο και ξαφνικά κάνει πρρρρρρ και πηγαίνει 30 frames πιο κεί.

Πάγωσε ο χρόνος.
Ολα τα ΟΝ είναι μόνιμα στο OFF.

Οι φίλοι μου με βλεπουν στεναχωρεμένο και ακροβολίζονται γύρω μου. Ξέρουν ότι είναι η εποχή που δεν θέλω να δω κανέναν. Δεν θέλω να βλέπω αγαπημένους τώρα που ο χρόνος είναι παγωμένος. Δεν καταλαβαίνω τη ζεστασιά τους, τα αστεία τους, τις προθέσεις τους.

Παραμένει κολλημένο το avi.
Πρέπει να κάνω reload.

...

Κυρίες και κύριοι, η Ακρόπολις!

Γιατί δεν γράφω;
Δεν την ειχα σκεφθεί ποτέ στην ζωή μου αυτή την ερώτηση.
Η αλήθεια είναι ότι εχω αναρωτηθεί κατά καιρούς "γιατί γράφω" (χωρίς ικανοποιητικά συμπεράσματα), αλλά το αντίθετο δεν μουΆχε συμβεί.
Στα comments, λύσσα κακιά.
Πού είσαι;
Γράψε κάτι.
Σιγά μη χάσετε τον μαλάκα.
Λοιπόν δεν έγραφα, γιατί δεν γουστάρω.
-Μπααα. Είσαι στεναχωρεμένος και δεν γράφεις.
-Ρε αϊ φτύστα μπούτια σου, που ξέρεις εσύ καλύτερα από μένανε.
Το Βατραχοκόριτσο, το πήρε όλο πάνω του.
Όταν δεν ήταν καψούρα, μου έστελνε μηνύματα στο MSN. Κι εγώ on line την άφηνα να βράζει στο ζουμί της. Το ευχάριστο με την βατραχίνα είναι, ότι ανα ημίωρο είναι καψούρα-χωρισμένη, καψούρα-χωρισμένη, εναλλάξ.
Όπως και να την πετύχεις είναι μια χαρά.
Προχθές πήγα σε τσιμπούσι blogger-άδων.
Πήγα με μισή καρδιά. Ημουν σίγουρος ότι θα μου την λέγανε, που είχα κατεβάσει δυο post.
Περιέργως πwς τους έψησα, ότι το δια-δίκτυο, σε αντίθεση με τα άλλα media, έχει το πλεονέκτημα του χρόνου. Δημοσιεύω κάτι για 3 μέρες. Τόσο γουσταρω ... για 10 λεπτά ... για ειδικούς λόγουS.
Και τσίμπησαν.
Και μετά σκέφτηκα ότι έχω δίκιο.
Μερικές φορές στεναχωριέμαι που δεν μπήκα στα blogs με nick.
Λες ας πούμε:
-Μου περνάς το τζατζίκι Alombar 42!
Εχει ένα πρεστίζ, ρε παιδί μου.
Σε μένα λένε:
-Θα πιείς άλλη μπύρα manosantonaros;
Eίναι μαλακία! Δεν είναι;
Εχουν πλάκα αυτές οι συναντήσεις. Και είναι και πολύ ζεστές. Μιλάμε μόνο για τα blogs (και τους έρωτες της βατραχίνας).
Σαν τους γιατρούς που βγαίνουν έξω να φάνε κανένα κοψίδι και μιλάνε μόνο για εγχειρήσεις και μαστεκτομές.
Η μάλλον όχι?
Δεν είναι έτσι. Αυτούς τους τύπους μέσα εδώ, ακόμα και αν δεν τους ξέρεις, βασικά τους θεωρείς φίλους σου. Αφού έχεις μοιρασθεί τρομερές σκέψεις μαζί τους. ΓιΆ αυτό η παρέα είναι πάντα ζεστή. Νομίζω ότι έχει κάτι από ασφάλεια.

Κατά τα άλλα μια χαρά.
Από Δευτέρα θα είμαι επισήμως εργένης.
Θα πάρω τα κανούργια μου επιπλάκια από το IKEA. Και θα γενώ (παλιά μου τέχνη κόσκινο) άνδρας μόνος, (παθαίνουν παρλαπιπίαση οι γυναίκες με αυτό το «μόνος»), με (γηραιά) γάτα, και ρετιρέ με θέα την Ακρόπολη (που δεν παίζεται). Μια χαρά δουλίτσα, home-cinema, δυνατό ADSL, φυτά στο μπαλκόνι, γελοιογραφίες του μπαμπά στον τοίχο και ιστορίες... ώρα ναΆχεις να σου λέω.
Δεν ήθελα ακριβώς αυτό, αλλά μην τρελλαθούμε κιόλας. Δεν με χαλάει κιόλας. Υπάρχουν και άνθρωποι που πεινάνε στην Αφρική. Μη τα θέλουμε όλα δικά μας.
Ωραία, θαΆναι. Μόνο που μου θυμίζει το ανέκδοτο που η μία πιτσιρίκα, που έχει γνωρίσει έναν 50άρη κουλτουριάρη, λέει στην άλλη:
-Ο Αλέξανδρος είναι εντελώς διαφορετικός. Με πηγαίνει στο Ηρώδειο, με πηγαίνει στο Μέγαρο, τρώμε στο Παγκράτι, ακούμε κλασσική μουσική ... α, έχει και πέος.
-Τι είναι αυτό;
-Ξέρω γω!!! Κάτι σαν μαλακιά πούτσα.

Εφτυσα και τον Ημίαιμο, που μουΆστειλε ο άνθρωπος ένα πολύ όμορφο e-mail, από την εποχή στο Ναυτικό. Είναι απίστευτο που θυμάται τέτοια πράγματα. Θα την αποκαταστήσω την τάξη κ. Ναυαρχε? και αφού έχω πλέον άνθρωπο που θα το επιβεβαιώσει, θα σας πω μια φορά την ιστορία, που ΟΛΟΣ ο ελληνικός στόλος σήμανε ΑΚΙΝΗΣΙΑ, για έναν ναύτη. Την αφεντιά μου. Και δεν φτάνει αυτό καμάρωνα σαν γύφτικο σκεπάρνι.
Φοβάμαι για την γάτα μου, τη Μινού, που είναι πολύ γιαγιά με ρευματικά και πολύ στεναχωρεμένη. Τωρα πια έρχεται που και που μου σκάει μια ξαφνική δαγκωνιά διαμαρτυρίας στον αστράγαλο. Πετάγομαι στον αέρα, της ρίχνω τα μπινελίκια της, μου κάνει νιάου και της κάνω χάδια.