Η καριόλα (η ανασφάλεια ντε!)

Προσέξτε!
Αν έρθετε σπίτι μου, με την γιαγιά σας ετών 108, να είστε σίγουροι ότι θα την φλερτάρω.
Δεν υπάρχει τίποτε που να είναι σε θηλυκή συσκευασία που να μην το φλερτάρω. Στης φίλης μου της Δέσποινας, που έχει ενα σωρό γάτες, πιάνω τον εαυτό μου να χαιδολογώ μόνο τις θηλυκές.
Οχι, βρε ... δεν είναι σεξουαλικό το θέμα.
Ετσι είμαι ... Και βέβαια τα κάθε είδους θηλυκά χαίρονται ιδιαιτέρως. Κάποιες απ’ αυτές τσιμπάνε κι όλας. Ανα 5ετία (το’χω μελετήσει στατιστικώς) ερωτεύομαι και εγώ μία.
Μιλάμε για την απόλυτη ευτυχία. Συνήθως περνάμε υπέροχα.
Μετα από κανένα χρονο αρχίζουν τα όργανα:
-Γιατί τις φλερτάριζες όλες σήμερα το βράδι;
-Οχι σήμερα το βράδι ... από τότε που σηκώθηκα από το μπουσουλητό.
-Να το κόψεις.
-Βεβαίως! Μόλις ξαναγυρίσω στο μπουσουλητό.

Οι φίλοι μου λένε ότι είμαι καλός "story teller". Mερικοί μάλιστα (όχι φίλοι μου) με έχουν πληρώσει (καλά να’ναι οι άνθρωποι) αδρά για να γράφω ή να λέω ιστορίες.
Το 120% των γυναικών που υπήρξαμε μαζί, με διάλεξαν (δηλαδή τίς άφησα να πιστεύουν ότι με διάλεξαν) γιατί τους έλεγα ιστορίες διαφορετικές από τους άλλους.
Το ίδιο ποσοστό των ίδιων γυναικών συνέχισαν να αγαπάνε να τους λέω ιστορίες, αλλά με μια μικρή διαφορα: Μόνο σ’ αυτές.

Ποτέ στη ζωή μου δεν υποσχέθηκα σε καμμία ηλιοθεραπεία, βουτιές από το πιο ψηλό βατήρα της πισίνας, κρόουλ μέχρι το απέναντι νησάκι ... Ποτέ όμως ... πιο αδιάφορο τύπο από μένα στην θάλασσα δεν μπορεί να έχετε συναντήσει.
Και όμως δεν αργεί η στιγμή που πρέπει να απολογούμαι επειδή δεν πάω ράφτινγκ στον Στρυμώνα ή ιστιοπλοϊα ανοικτής θαλάσσης.

Ποτέ! Ούτε μία φορά, δεν είπα σε γυναίκα μου: Τί θα μαγειρέψεις σήμερα … ή γιατί έχει λεκέ το τραπεζομάντηλο; Αηδίες.

Ακόμα και σε εποχές που δεν ήταν εύκολο να το αντέξω οικονομικά, έκανα τα αδύνατα δυνατά για να έρχεται μια φορά την εβδομάδα μια γυναίκα να καθαρίζει. Με τα λεφτά που έχω ξοδέψει σε εστιατόρια θα μπορούσα να έχω προσλάβει τον Αθήναιο να μας μαγειρεύει σπίτι.
Ε, θα το πιστέψετε;
Πάντα έχουμε γίνει κώλος με τις εκάστοτε αγαπημένες επειδή πρέπει να απαντήσω στο "δεν θα τα κάνω όλα μόνη μου σπίτι!". Σημειώστε ότι βοηθάω πάντα στο κουβάλημα πιάτων, ποτηριών κ.λ.π.

-Να αλλάξεις ρε μαλάκα!
-Συγγνώμη;
-Να αλλάξεις!
Αυτό μου λένε όλοι και ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω τί εννοούν, άστε που όταν γεννήθηκα δεν μου καρφίτσωσαν στην σαλιάρα κάρτα αλλαγής.
Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι εύκολος άνθρωπος.
Μαύρο φίδι που σε έφαγε άμα δεν έχω τα κέφια μου ή αν μου χαλάσει κάποιος το χατήρι.
Σε μερικά πράγματα είμαι εξαιρετικός παπάρας.
Ομως!

Πάντα υπάρχει ένα γαμημένο όμως.
Δεν αλλάζω γιατί δεν είχα αλλάξει όταν σε γνωρισα.
Ετσι ήμουν πάντα και αυτο σου άρεσε.
- Αχ, τί ωραία που τα λες…
- Μ' αρέσει που προσέχεις τις γυναίκες.
- Μ' αρέσει που δεν σκέφτεσαι πολύ πριν αποφασίσεις και κάνεις τα πράγματα αυθόρμητα.
- Μ' αρέσει που έχεις ανατρεπτική σκέψη και το σπίτι σου είναι δημιουργικά πολύ ακατάστατο.
- Μ' αρέσει που είσαι αισιόδοξος ακόμα και εκεί που τα’χει παίξει η ελπίδα.
- Μ' αρέσει που γράφεις την καθημερινότητα στα παλιά σου τα παπούτσια.

Ετσι;
Ετσι!
Α, γιατί έρχεσαι όμως μετά από λίγο καιρό και ξαφνικά ενώ τρώμε σουβλάκια μου λες (στην αρχή) εξομολογητικά:
- Μωρό μου, αυτη η υπεραισιοδοξία σου και ο παρορμητισμός σου μου προκαλεί... ανασφάλεια.

Τις γνωρίζεις στα μαύρα τους .... μέσα στην απαισιοδοξία και την ζωή που δεν κυλάει ... ο γυναικείος πανικός στο φόρτε του …. τους κάνεις το πρόβλημα απλό ... τους ανοίγεις ένα παράθυρο composition doll μου, τους δίνεις και παίρνεις χαρά και τους μαθαίνεις ότι τίποτα στην ζωή (πλην της αρώστιας) δεν είναι δα και τόσο φοβερό ... Τους λες να μην γίνονται γρανάζια στη δουλειά τους ... τις βοηθάς να μην αφήνουν τα προβλήματα να μοιάζουν μεγαλύτερα από όσο πραγματικα είναι ... και ότι αύριο είναι μια άλλη μέρα.
Και όμως ...
Να' το πάλι το γαμημένο.
Δεν γίνεται να ζήσει χωρίς την ανασφάλεια της ανασφάλειας.
Λες και τις τραβάει σαν μαγνήτης.
Της δείχνεις τα άστρα και εκείνη ανησυχεί πότε θα διαλύσει την γη ενα άστρο που θα πέσει.

Δυο γυναίκες ερωτεύτηκα (δεν μιλώ για τις συζύγους μου) πολύ στη ζωή μου. Μιλάω για πάαααααααρα πολύ. Η μία είναι ανασφαλής, αλλά κυρία και η άλλη ανασφαλής, αλλά καριόλα.
Μπορώ κάλιστα να ζήσω και με καριόλες και με κυρίες.
Σε δύσκολες εποχές
Η κάθε μιά έχει τα ωραία της και τους κωδικούς της. Εχει τους δρόμους της.
Δυστυχώς (η ευτυχώς) -αγαπημένη μου doll- αδυνατούν να ζήσουν μαζί μου οι ανασφάλες.

Εχω (όχι πάντα) κερδίσει σε αναλογα αλώνια μουράτους, εξουσιαστές, τσόγλανους, μάγκες, κωλοπετσωμένες, τσουλάρες, απατεωνες, εξυπνους, χαζές και χαζούς, αταλαντους-πετυχημένους (αυτοί ήταν οι πιο δύσκολοι) έχω χάσει όμως όλες τις μάχες με τις ανασφάλες.
Θα με λάτρευαν αν δεν άδειαζα κάθε βράδυ δυο κουβάδες περίσσιας αισιοδοξίας στο μπάνιο. θα με είχαν Θεό αν τάιζα τις ανασφάλειες τους, δηλαδή αν γινόμουν κι εγώ ανασφαλής και έβλεπα μαύρο το αύριο.
Αυτο το καλοκαίρι ήταν το χειρότερο της ζωής μου.
Είχα να παλέψω με κάθε λογής συναισθήματα και αναποδιές.
Οσο και να φαίνεται περίεργο ή ζωή με προστάτεψε.
Σαν ένα μυστηριώδες χέρι να μου πήρε το πόδι από το γκάζι.
Εμεινα σπίτι. Βασικά στο γραφείο μου με την Μινού, τη γάτα μου, κάτω από την πατούσα να μου γουργουρίζει και να με έχει μόνιμα σε μια κουβέντα μαζί της.
Ηθελα να καθαρίσω.
Αλλά ήθελα και να κρατήσω παρέα στο ζώο. Σ’ αυτη τη ψυχούλα που δεν θα με εγκατέλειπε ακόμα και αν την τραβούσαν 10 πιτ μπουλ.
Της δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να φύγει. Πολλές φορές ξεχασα την πόρτα ανοικτή. Αλλα ζωα μου έφυγαν και δεν ξαναγυρισαν ποτέ. Η Μινού είναι εδώ. Κάθε μέρα από το ’89.
Ξέρει τα κυκλοθυμικά μου.
Ξέρει τις αναποδιές μου.
Ξέρει όμως ότι δεν θα την εγκατέλειπα ποτέ και για κανέναν λόγο.

To αφιερώνω στην ανώνυμη ... (γαμώτο, αμα συνηθίσεις στo mac, μετα δεν μπορείς να αλλάξεις ελληνικά – αγγλικά στο PC) ... τι λέγαμε;... α, ναι ... το αφιερώνω λοιπόν το σκίτσο στην ανώνυμη e-mail-ατζού, που με την μαλακία της, με έκανε να ξεχάσω το σοβαρό πρόβλημα και να ασχοληθώ με τις παπαριές.
Και αφού ξέχασα το πρόβλήμα., σημαίνει ο,τι δεν υπάρχει.
Koίτα, την πουτάνα την ζωή!

Το σκίτσο είναι από τα πολύ-αγαπημένα μου.
Ο πατέρας μου το’φτιαξε το 1989 και επειδή του άρεσε και εκείνου, το’βαλε σε κάδρο και το κρέμασε σπίτi.
Μ’αρέσει πολύ η απλή ιδέα, αλλά πιο πολύ μ’αρέσει, που έχει ένα σχεδιαστικό λάθος.

Κάντε δεξί κλικ πάνω του για να το δείτε σε μεγέθυνση.

Ο Μανώλης

Εχω έναν φίλο από παλιά.
Τον Μανώλη.
Πολύ συγκροτημένος άνθρωπος. Από εκείνους που μετράω, αυτά που λέει. Ηρεμος και δημιουργικός με ματιά σύγχρονη. Βλεπόμαστε αραιά και πού, αλλά πάντα χαιρόμαστε πολύ και διασκεδάζουμε.
Αυτός ο τύπος λοιπόν είναι ενημερωμένος τύπος.
Kαθημερινή, Herald Tribune, Washington Post, Le Monde, New York Times, Frankfurter Allgemeine Zeitung - αρχίδια διαβάζει FAZ, αλλά λέμε τώρα- Internet ... και πολλά άλλα.
Πολύ ενημερωμένος άνθρωπος και με άποψη, που πρέπει να του κάνεις εγχείρηση για να στην πει. Αρα, σοβαρή άποψη.
Όλα αυτά τα διαβάζει-μελετά γύρω στις 6 το πρωί.
Και ανάμεσα σε αυτά που διαβάζει είναι και το .... manosantonaros.blogspot.com.
Ισως και να το μελετά!!!! Τι να σας πω?

To γεγονός από μόνο του, ότι υπάρχει άνθρωπος σΆ αυτόν τον πλανήτη που ξυπνάει στις 05.30 το πρωί, και διαβάζει το blog μου είναι φυσικά μεγάλη έκπληξη και τιμή.
Ρε αδελφέ, τους Times τους διαβάζεις και στην τουαλέτα με τον καφέ. Αν μάλιστα έχεις hang over, χρήσιμο είναι, να έχεις ένθετο το Ciao. O Μανώλης όμως δεν παθαίνει hang over, άρα δεν διαβάζει Ciao. Στην τουαλέτα πάντως δεν διαβάζει το blog μου.
Εκτός κι αν στηρίζει το laptop στα μπούτια.
Χαχαχαχαχαχα! Χλωμούλικο το βρίσκω!
Κοιτάξτε, ο φίλος μου ο Μανώλης είναι παράγων αυτού του τόπου. Όχι παραγοντας.... παράγων. Όχι, βρε χαζά, δεν είναι πολιτικός ... αφού σας είπα ότι είναι ενημερωμένος και σύγχρονος άνθρωπος ... Παράγων είναι ... εκ του «παράγω».
To γεγονός είναι ένα: Aναμεσα στο Χρηματιστήριο του Τόκιο και το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, στις διεθνείς και ιθαγενείς εξελίξεις, κάνει και ένα μικρό πέρασμα από το blog μου να ξελεγράρει.
Ισως και για να πάρει γραμμή.
Όπως καταλαβαίνετε ... εφΆ όσον ό τύπος είναι πάραγων και εξαρτάται κατά πολύ και απΆ αυτόν αν θα κάνει limit up το Τόκιο, ή αν η Ελλη Στάη το πει το δελτίο ξεροσφύρι ή παρέα με τον Ευαγγελάτο- πρέπει να είμαι συνεπής στο blog μου και να μην αμελώ να γράφω, επειδή είμαι στεναχωρεμένος ή για άλλες τέτοιες πεζοδρομιακές αηδίες.
Ο Μανώλης με διαβάζει ανάμεσα σε πολλά άλλα σοβαρά (;) πράγματα... άρα επηρεάζω την σκέψη του...και είναι φυσικό να συμβαίνει αφού τα κείμενα μου μπαίνουν σαν αόρατες σφήνες στις αποφάσεις του και στα ενδιαφέροντά του.
Γράφω π.χ. για δυό γνωστές μου, που σε ηλικία 16 ετών (στις "Καλογριες" πηγαίνανε σχολείο) σκέφτηκαν να παίξουν το παιχνιδάκι: πουτάνες στην παραλιακή (10ετία του 70). Το λοιπόν σταμάτησε ένα αυτοκίνητο με δυό τύπους, τις βάλανε μέσα και τις πήγανε στο Καβούρι. Στη διαδρομή οι πιτσιρίκες φοβήθηκαν και άρχισαν τα: Παιδιά πλάκα κάνουμε ... και τέτοια.
Τις πηδούσανε επί 6 ωρο και δεν τις πλήρωσανε κι από πάνω. Το πιο αστείο είναι ότι (σαν το παλιό ανέκδοτο) η μία, που σήμερα είναι σύζυγος, σοβαρού Πανεπιστημιακού δασκάλου και αυστηρότατη μητέρα δυό κοριτσιών, επέστρεψε την επομένη (μόνη) και την γαμούσανε οι δυό όλο το βράδι.
Η άλλη (πάμπλουτη και με σουτιέν D+++++), το μετάνιωσε που έχασε την ευκαιρία και για μια 2ετία έπαιρνε ΜΟΝΟ στα όρθια γενειοφόρους χονδρούς !!!!!!!! Πέρσες (μιλάμε για εποχή Σάχη) στο Hilton. Ο Χομεϊνί την κατέστρεψε.
Σήμερα μένει με τη μαμά της και τρώει μόνο βιολογικά προϊόντα. Νομίζω ότι μια φορά την εβδομάδα πηγαίνει στον όρθο.
"Ανεβαίνει" λοιπόν ο Μανώλης και μαζί του «ανεβαίνει» κι αυτός ο τόπος.

Αμα γράψω για το πόσο ενδιαφέρον έχει το μανιάτικο μοιρολόι ή αναλύσω το θεμελιώδες ερώτημα «γιατί σε μένα, ρε πούστη μου;», τον "ρίχνω" τον Μανώλη, και τότε υπάρχει κίνδυνος να «πέσει» μαζί του και το πολιτιστικό (κι όχι μόνο) επίπεδο της χώρας.
Γαμώ την ευθύνη μου!
Τι δουλειά κάνει ο Μανώλης;
Λαδέμπωρ, όπως έλεγε και ένας φίλος του πατέρα μου!

ΥΓ. Παρακαλώ να είστε ευπρεπείς και με σοβαρές προτάσεις στα comments, γιατί όπως καταλαβαίνετε, όλοι έχουμε ευθύνη γιΆ αυτή την πατρίδα.

freeeeeeze

Ξαφνικά πάγωσε ο χρόνος.
Ολα άρχισαν να κινούνται διαφορετικά.
Αναγνωρίσιμα, αλλά διαφορετικά.
Σαν να μπήκε ένας ιός στον υπολογιστή και να τον αναγκάζει να έχει διαφορετικές αντιδράσεις.. Σαν να έχεις χάσει ένα ddt ή ddl... ή όπως αλλιώς την λένε αυτην την μαλακία.

Ο averel με έφερε ξανά μέχρις εδώ.
Τον διάβαζα χθες το πρωί στις 5 στο Σούνιο και έπιασα τον εαυτό μου να γελάει, όπως τότε που διάβαζα Τσιφόρο.
Το γέλιο μου σαν να κούνησε τον χρόνο.
Σαν ένα avi που είναι κολλημένο και ξαφνικά κάνει πρρρρρρ και πηγαίνει 30 frames πιο κεί.

Πάγωσε ο χρόνος.
Ολα τα ΟΝ είναι μόνιμα στο OFF.

Οι φίλοι μου με βλεπουν στεναχωρεμένο και ακροβολίζονται γύρω μου. Ξέρουν ότι είναι η εποχή που δεν θέλω να δω κανέναν. Δεν θέλω να βλέπω αγαπημένους τώρα που ο χρόνος είναι παγωμένος. Δεν καταλαβαίνω τη ζεστασιά τους, τα αστεία τους, τις προθέσεις τους.

Παραμένει κολλημένο το avi.
Πρέπει να κάνω reload.