Ξερεις ποιος ειμαι εγω;

Πάντα έλεγα αυτό που σκεφτόμουν.
Πάντα έγραψα αυτο που σκεφτόμουν.
Αν το πλήρωσα;
Μην το κουβεντιάζετε...
Αν το πληρώθηκα;
Αμέ!
Ολα αυτά όμως δεν έχουν καμμιά απολύτως σχέση με την ηδονή της ελευθερίας.

Εφυγα σιγά-σιγά από τη δημοσιογραφία (όπως ορίζεται τέλος πάντων) γιατί βαρέθηκα. Δεν σιχάθηκα....απλώς βαρέθηκα. Επειδή (προς το παρόν) δεν γνωρίζω άλλη δουλειά να κάνω...τη δημοσιογραφία την πλησιάζω από μια άλλη πόρτα, που δεν είναι στείρα ανταγωνιστική (επιτέλους)από τους συν-αδέλφους της γενιάς μου: από την πλευρά των (χαχαχα) νέων (!!!) τεχνολογιών. Ετσι ξεμπέρδεψα χωρίς να ψάχνομαι και το σημαντικότερο: χωρίς να πλήττω αφόρητα.

Καμαρώνω πολύ που έτυχε να είμαι ένας από εκείνους που άλλαξαν τον χάρτη των media στην Ελλάδα. Ετυχε. Ειλικρινά έτυχε. Αλλά κι αυτό είναι αρκετό. Το ραδιόφωνο λοιπόν είναι από τα πολυ-αγαπημένα μου. Βρέθηκα πίσω από μικρόφωνο σε εποχές και μέσα που ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις για πλάκα. Δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να βάλει κομματικό λόγο στο στόμα μου... και η πολιτική μου παρέμβαση ήταν πάντα για τα αυτονόητα: αισθητική, παιδεία και (αν μου επιτρέπετε) χιούμορ... Σιγά-σγά ανακάλυψα ότι αυτο που γουστάρω περισσότερο από όλα είναι να παίζω μουσική... τη μουσική που αγαπάω... χωρίς play-lists ή άλλου τέτοιου είδους αηδίες. Μουσικούλα και κανένα μπλα-μπλα...ειδικά το βράδι αργά.
Με φωνάζανε για εκπομπές πολιτικού σχολιασμού.... με προσλαμβάνανε κι εγώ ΠΑΝΤΑ μέσα σε 3 μέρες το άλλαζα... σε μουσική εκπομπή.
Γιατί;
Γιατί έτσι!

Οταν πήγα στην ΕΡΤ, ζήτησα να κάνω και ραδιόφωνο. Μουσική δηλαδή. Χωρίς χρήματα. Οσοι έχουν κάνει ραδιόφωνο θέλουν κάποια στιγμή να μιλήσουν και από τα μικρόφωνα της Κρατικής Ραδιοφωνίας. Να σε ακούνε σε όλη την Ελλάδα κι όχι μόνο... είναι μαγευτική στιγμή... ειδικά για μας που κάποτε πολεμήσαμε με λύσσα το μονοπώλειο της ΕΡΑ.
Μάζεψα λοιπόν τα cd μου, τα MP3 μου και πήγα.... Υ-πέ-ρο-χα!


Στο σύγχρονο ραδιόφωνο ο παραγωγός έχει μπροστά του μια οθόνη, όπου βλέπει (μόνο αυτός) τα SMS που έρχονται. Συνήθως οι άνθρωποι στέλνουν συγχαρητήρια, επιθυμίες, και σπανιότερα μπινελίκια. Ανάμεσα σε όλα ήρθε και ένα που έλεγε ότι επειδή είμαι αδελφός του αδελφού μου, πήρα την θεσούλα μου στην ΕΡΑ και αυτο είναι ντροπή για το ραδιόφωνο.
Εστελνε το ίδιο SMS επί 2 μήνες. Σε κάθε εκπομπή. Το έβλεπα μόνο εγώ. Και όμως δεν μπορούσα να το χειρισθώ. Δεν εννοώ ραδιοφωνικά... δεν μπορούσα να το χειρισθώ μέσα μου... μέσα-μέσα μου... δεν τον αδικούσα τον(την) ακροατή... εγώ έπρεπε να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας... έτσι πήγα στην διευθύντρια... μόλις ηταν η εποχή να αλλάξει το πρόγραμμα της είπα:
-Μερσί... δεν θα πάρω άλλο.
-Γιατί βρε παιδί μου;
-Επειδή δεν προλαβαίνω και έχω πολλές δουλειές.
Και έτσι από ελέφαντας ξανάγινα άνθρωπος.


Μπήκα λοιπόν στα blogs (γιατί με το Internet και τους υπολογιστές είμασταν φίλοι από παλιά) για να γράφω ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ό,τι γουστάρω.
Αυτοί που ήξεραν με συμβούλεψαν:
-Μπες με ψευδώνυμο (κοίτα σε ποιούς μιλάω εγώ τώρα!!!)

Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή: manosantonaros
Αποτέλεσμα; Οσοι με γνωρίζουν επιμένουν: πρόσεχε τί γράφεις.
Οσοι δεν με γνωρίζουν -έχω την αίσθηση- ότι εκτιμούν που γράφω με το όνομά μου.
Νομίζω ότι αν έγραφα με ψευδώνυμο (φαντάζομαι ότι θα το κάνω ΚΑΙ αυτό!) αποκλείεται να έγραφα αυτο που γράφω. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα αυτολογοκρινόμουν... από την ντροπή.
Τον φαντάζεστε κάποιον έγκριτο (sic) δημοσιογράφο που θα αποκαλυφθεί ότι έχει blog με το όνομα Trelli Soublitsa (ελπίζω να μην έπεσα διάνα) όπου γράφει για το τί μπορεί να κάνουν οι ζαρτιέρες στην κυταρίτιδα;

Δεν κατάλαβα δηλαδή; Ολοι οι «επώνυμοι» δεν έχουν άποψη για τις παρτούζες ή έχουν μόνο σαν «ψευδώνυμοι»; Στην πραγματικότητα τα nicknames δεν έχουν καμμιά χρησιμότητα πλέον.... άφού έτσι κι αλλιώς ήρθε η εικόνα... Εκτός κι αν σερφάρουμε με κράνη... Τα ψευδώνυμα τα έφτιαξαν οι πιτσιρικάδες γιατί είχε και έχει νόημα γι’ αυτούς...

Δεν δημοσιογραφώ στο blog μου.
Πλήττω αφόρητα με αυτά που γράφει ο Νίκος Δήμου, αλλά εκτιμώ τον τρόπο που το κάνει. Δεν πλήττω καθόλου με αυτά που γράφει ο Πιτσιρίκος, αλλά δεν εκτιμώ τον τρόπο που το κάνει.
Δεν καταλαβαίνω τους δημοσιογράφους που βγάζουν τα απωθημένα τους στα blogs μασκαρεμένοι... σαν την παρθένα που το βράδι κάνει και καμμιά πίπα, για να παραμείνει παρθένα.
Δεν εκτιμώ ούτε αυτούς που φέρνουν το ξύλινο ύφος της εφημερίδας τους στα blogs... άστε καλύτερα να μην πω τη γνώμη μου για τους blogo-πολιτικούς και ακόμα χειρότερα για τους... πολιτευόμενους ή πολιστικο-πολιτικοπολιτευόμενους όπως ο Μανώλης Ρασούλης, που δεν κατάλαβε ότι άλλο Κούδας κι άλλο Βούδας.
Aπό την άλλη μεριά όσοι θέλουν να μεταπηδήσουν στο real life των αναλογικών media...το ψευδώνυμο δεν τους βοηθά, γιατί έτσι δεν μπορούν να εισπράξουν τίποτα. Και προσπαθούν να το αποποιηθούν. Μύλος.


Ο μόνος που κάνει έρευνα σε επίπεδο internet 2006+ είναι ο φίλος μου ο Νάσος, ο CrazyMonkey που είναι ο τύπος, ό,τι καλύτερο έχω συναντήσει στη ζωή μου στην ηλικία των 25άρηδων. Ειναι εντελώς κρίμα που η διοικούσα κοινωνία αγνοεί αυτά τα παιδιά. Το blog του είναι πραγματικά άπαιχτο... ίσως όχι γι’ αυτούς που θέλουν το net σαν άσπρη κόλλα χαρτί... αλλά γι’ αυτούς που το χρησιμοποιούν.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Είτε είναι πίσω από μια παλιά γραφομηχανή με μελανοταινία είτε έχοντας στα γόνατα ενα keyboard. Βασικά χρησιμοποιούν τις λέξεις για ασπίδα...σαν προφυλακτήρα και όχι σαν φώτα πορείας.

Μιλάω για εκείνους και εκείνες που απέκτησαν ενα μικρό σπιτάκι με θέα και καθαρό αέρα στο net (εξοχή) και ξαφνικά ξέχασαν ότι το απέκτησαν για να ξεφύγουν από την αποπνικτική ατμόσφαιρα της πόλης και έβαλαν air condition στο σαλόν και γκαράζ με remote πόρτα.
Η πουτάνα η ματαιδοξία δεν πολεμιέται με τίποτε.


PS. Και σταματείστε επιτέλους να διαμαρτύρεστε ότι σας βάζω για εικονογάφηση όμορφους κώλους. Κάτι (άγνωστο) με κρατάει απλώς, να μην βάζω αρχίδια.

1+1=3+

Εγραφε ο φίλος μου ο Πασκάλ περί παρτούζας.
Υποστήριξε μάλιστα ότι η παρτούζα είναι (με δικά μου λόγια το λέω) το φάρμακο υπέρ της μονογαμίας.
Μεταξύ μας: Εχει α-πό-λυ-το δίκιο.
Στην απλή παρτούζα των τριών, ο(η) τρίτος(η) είναι το «παιγνίδι». Το μέσον ρε παιδί μου... πώς λες... να φωνάξουμε τους Αναγνωστόπουλους την Πέμπτη για μπιρίμπα... Ε, έτσι λες... αύριο δεν κάνεις ενα τηλεφωνημα στην Βάνα (Αποστόλη) να πιούμε κανένα ουισκάκι.
Και στην μπιρίμπα θα το πιείτε το ουισκάκι και στην παρτούζα επίσης.
Και τα δυο σώζουν γάμους. Προσέξτε: Γάμους... όχι σχέσεις....
Γελάτε ε;
ΟΙυ, να μου χαθείτε βρε... Δηλαδή δεν το'χετε σκεφθεί ποτέ ε;
Ου να μου χαθείτε μαλακοπίτουρες.
Στο πολύ νιάτο μου είχα σχέση (νόμιζα μάλιστα ότι ήμουν –άρα ήμουν- και πολύ ερωτευμένος) με ένα κοντοπούτανο (που λέει και η φίλη μου η Βατραχίνα) που’χε μεγάλεις επιδόσεις στις παρτούζες.
Δυστυχώς μου το’πε αφοτου την ηράσθην.
Γιατί δυστυχώς;
Επειδή ήμουν πολύ πιτσιρικάς και στα τέλη της 10ετίας του 70... τα πράγματα ήταν ελαφρώς πιο...σκοτεινά. Tί να σας λέω τώρα!!!

Θυμάμαι ότι πηγαίναμε στην πλαζ για μπανάκι.... ξαφνικά μου έλεγε:
-Τους βλέπεις αυτούς τους δυό;
-Τους βλέπω!
-Τους έχω πάρει.
-Ταυτοχρόνως ή έναν-έναν;
-Και έτσι κι αλλιώς...
Και μετά σηκωνότανε και τους έφερνε να με...συστήσει....
Να ανοίξει η άμμος να με καταπιεί μαζί με το βατραχοπέδιλο.
-Που χάθηκες βρε παιδί μου;
-Να τηλεφωνηθούμε να τα πού’με!
-Οπωσδήποτε! Θα σε πάρω αυριο το απόγευμα.
-ΟΚ!
-Μην ξεχάσεις... Χάρηκα φίλε!

Σκέφτηκα λοιπόν να το εκμεταλλευθώ.
-Αγάπη μου, θες να κάνουμε και μαζί καμμιά παρτούζα;
-Αμέ! Ποιόν θα μου φέρεις;
-Ε, δεν κατάλαβες.
-Μάλλον εσύ δεν κατάλαβες.


Ευτυχώς η δεσποινίς ήτο θυγατέρα χουντικού αξιωματικού (όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο ίδιος: «Παπαδοπουλικός ήμουν... όχι Ιωαννδικός!» ).... Ανατρίχιαζα.... αλλά χαμογελούσα απο μέσα μου, όταν μας έβγαζε λόγους περί Οικογένειας, Θρησκείας και Πατρίδος. Και έτσι ο πατήρ της βρήκε ο ίδιος γαμπρό και εγώ γλύτωσα από το να μου την πηδήξουν οι φίλοι μου


Ε, μετά μεγάλωσα.
Αυτό που ξέρω είναι ότι οι παρτούζες είναι για βόρειους λαούς, που έχουν το σεξ λιγάκι όπως έχουμε εμείς το τάβλι.... για περνάει ή ώρα και επειδή είναι φτηνή διασκέδαση....
Εμείς εδώ είμαστε μεσογειακοί.
Μπορώ να σας μιλήσω μόνο από την μεριά του άνδρα... για την μεριά της γυναίκας ρωτείστε μια γυναίκα... εμένα μου’χουν πει... αλλά ποιός τις πιστεύει;
Δεν υπάρχει άνδρας που να’χει ψήσει την δικιά του να πηδήξουν μαζί μια φίλη της... και μετά να μην θέλει να την πηδήξει και μόνος του (την φίλη της) για να δει πως είναι...


Αυτη συνήθως τον ερωτεύεται και έχουν μια κρυφή σχέση, όταν δέν κάνουν παρτούζες....
Το μαθαίνει η δικιά του....τσακώνεται με τη φίλη της... η φίλη της σε πιέζει να χωρίσεις την πουτάνα... η δικιά σου σου λέει να χωρίσεις την τσουλάρα.... στο τέλος τα βρίσκουν οι δυό τους και μένεις εσύ με το τιρλιλί στο χέρι....
Κάποιος άλλος θα'χει σιερά. Βλάκα!
Τρελλό;
Τρελλό!
Αληθινότατο όμως...


Μετα από δυο γάμους...χωρίς απώλειες... ευθύνες κ.λ.π. ... έχω σχεδόν αποφασίσει, ότι θα ξανα-συγκατοικήσω.
Δεν μαθαίνω;
Μαθαίνω και παραμαθαίνω.
Δεν θα συγκατοικήσω με μια γυναίκα, αλλά με δύο...
Μια μελαχροινή μικροκαμωμένη και με μια καστανή νταρντάνα... μην κολλάτε... μπορεί να είναι και ανάποδα... Η μία θαχει ματάρες η άλλη θάχει χειλάρες...
Η μία θα είναι ευγενική και καλόκαρδη και η άλλη σκρόφα καριόλα(κατα προτίμηση αυτη με τις χειλάρες).
Η μία κοσμογυρισμένη η άλλη πεινασμένη για ταξίδια.
Η μία αριστοκράτισα η άλλη λαϊκούρα.
Ηλικία; Πάνω από 35...
Τί δεν θα’ναι οπωσδήποτε;
Τσιγγούνες, τεχνοκράτισες και αγενείς.

Τρελλός είμαι;
Εγώ; Γιατί;
Τί θέλετε δηλαδή; Να βρω μια απελπισμένη 40άρα και να της υποσχεθώ αιώνια πίστη και αγάπη;
Αφού δεν με πάει η γαμημένη η συγκεκριμένη υπόσχεση.
Ε, δεν είμαι δα τόσο κάθαρμα.
Ρε παιδιά, τωρα όσο έχω ακόμα την ευκαιρία να το εξομολογηθώ: ποτέ στη ζωή μου...ποτέ-ποτέ όμως...δεν μου έτυχε να μ'αρέσει ΜΙΑ μόνο γυναίκα!
Τί να πω;
Μάλλον τυχαίο θα'ναι! Συμπτωση.
Το τί προσπάθειες έχω κάνει να μην μου συμβεί, δεν θα το πίστέψετε.
Μόλις υποσχεθώ σε μία πίστη και αποκλειστικότητα (και το πιστεύω ο πούστης) μου κάνει πλάκα ο Θεός. Την επόμενη στιγμή μου στέλνει μπροστά μου να με κοιτάει στα μάτια και να γλύφει τα χείλη της την επόμενη γυναίκα των ονείρων μου... Είναι και αυτά τα στρίνγκ που φεγγίζουν και με αποπροσανατολίζουν.

Λοιπόν φίλε μου Πασκάλ... πολύ θεωρητικό σε βρίσκω.
Μπορείς να συζήσεις εσύ με δυο γυναίκες;
Δεν γίνεται! Για να το κάνεις αυτο πρέπει οπωσδήποτε να έχεις δοκιμάσει να το κάνεις (βλ. παντρευτείς) the oldfashioned way.... και σε διαβεβαιώνω ότι μία φορά δεν είναι αρκετή. Αν μάλιστα κατα την διάρκεια της προσπάθειας αποκτήσεις και 2-3 παιδάκια, τότε το όνειρο αναβάλλεται για πάντα....

Ενώ εγώ, Πασκάλ μου!
Μπορώ να κάνω ό,τι γουστάρω.... υπό 2 προϋποθέσεις: ότι θα συμφωνεί και ο Σμούντα (ο γάτος μου) και ότι η μαμά μου θα συνεχίσει να μην διαβάζει blogs.
Είμαι σε καλό δρόμο σου λέω...


Ασε που όπως έλεγε και ο μεγάλος Elvis: Ιt’s now or never!

Οι εκλογές το απέδειξαν: Ανήκομεν στην Ανατολή!

Τί κακό μπορεί να μου συμβεί; Το πολύ πολύ να με μπινελικώσει η αγαπημένη μου μαιτρ Μ13. Να με ψιλο-κράξει η επίσης αγαπημένη μου ψιλικατζού και φυσικά να ενθουσιασθεί η multi-αγαπημένη μου Βατραχίνα. Η Doll ειναι κυρία και υπέράνω... Ημίαιμε, εσύ μην ασχολείσαι με τέτοια ποταπά θέματα... Ο πλανήτης σε χρειάζεται... Η φίλη μου η Λίλη είναι έγκυος... οΜαύρος Γάτος ανοικτό μυαλό.... ο Ανατέλλων έχει χαθεί.... ΟΚ! everything under control. Crazymonkey ασε τις μαλακίες. Εντάξει;

Αντρακλες!

Έχω μια τρομερή απορία:

Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί οι πολιτικοί (άνδρες) δεν πιάνουν on camera τις γυναίκες τους από το χέρι; Γιατί τις έχουν ένα βήμα πίσω;

Μόνο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με εντυπωσίασε, που έκανε χώρο στην γυναίκα του, όταν έφτασαν σε μια πόρτα, που την περίμενε να ψηφίσει πρώτη και που καθώς έφευγαν γύρισε για να δει πού είναι και κοντοστάθηκε για να έρθει ΑΚΡΙΒΩΣ δίπλα του.

ΕΥ-ΓΕ! Πρόεδρε! ΕΥ-ΓΕ!

Καλωστονε!!!

Αυτός είναι ο Σμούντα!
Ο καινούργιος μου συγκάτοικος!
Μόλις γνωριστούμε καλύτερα θα σας τον συστήσω!