7.3.07

Μετριοπάθεια...

Σε προκαλώ, μέτριε.
Σε προκαλώ, μέτρια.
Διάλεξε γήπεδο.
Διάλεξε όπλο.
Διέλεξε Τέχνη!
Διαλεξε θεατές.
’Ηδη έχεις διαλέξει τη σκιά μου.

Μια φίλη μου που γράφει θεία, ένας μέτριος θέλει να της δείξει, πώς γράφουνε….διάλογο.

Μια φίλη μου που είναι η καλύτερη ερμηνεύτρια που άκουσα ποτέ, δεν τραγούδησε ποτέ, γιατί οί μέτριοι γκάριζαν δίπλα της σβήνοντας τη φωνή της.

Ξέρω εκατοντάδες παιδιά με ταλέντο να ξεχειλίζει από την κωλότσεπη και οι μέτριοι να τους ράβουνε τις τσέπες.


Σε προκαλώ, μέτριε.
Σε προκαλώ, μέτρια.
Διάλεξε αλώνι.
Διάλεξε όπλο.
Διέλεξε Τέχνη!
Διαλεξε θεατές.
’Ηδη έχεις διαλέξει τη σκιά μου.


...και επειδή το ταλέντο είναι θείο... είναι άνεμος... είναι συγκίνηση... είναι κραυγή... είναι ψυχή... η blogo-γκουρού μου είναι χαρούμενη:



1.3.07

Mου λείπεις, μικρή μου!

Το λουλουλούδι μου!




Το ξέρω ότι σας έχω φάει με την Ακρόπολη, αλλά σας διαβεβαιώ αναμεταξύ μας ότι αυτό το πράγμα απέναντί μου, όσο περνάει ο καιρός τόσο με επηρρεάζει.

Κάθε πρωί βγαίνω στο μπαλκόνι και της στέλνω ένα φιλί.

-Καλημέρα αγάπη μου!

-Γειά σου και σένα!

Η ματιά μου έχει όμως ένα άλλο αγαπημένο μέρος (εκτός του βράχου) που πάει και κάθεται…

Όπως βλέπω την Ακρόπολη στα δεξιά της… στην Αδριανού δηλαδή, δεσπόζει ένας ψηλόλιγνος φοίνικας.

Σαν να την φυλάει.

Σαν να την προσέχει.

Σαν να τρέφεται από την σκιά της.

Σαν φιλαράκια.

Αναρωτιόμουνα πάντοτε για την σχέση τους…

Χθες λοιπόν που πήγα να φωτογραφίσω το κτίριο-έκτρωμα-σκουπιδαριό (ρε συ κωλόγρια, Μ13, Τριαντάρα…. γιατί δεν βοηθάτε λιγουλάκι στα μπινελίκια;) … τον πλησίασα.

-Γεια σου φίλε!

-Γειάααααα!

-Σε βλέπω κάθε μέρα!

-Το ξέρω…

-Το’ξερα ό,τι το ξέρεις…

-Χμ..

-Να σου τραβήξω μια φωτογραφία..

-Αμέ…

Πήγα από κάτω του.

Σηκωσα τη μχανή.

Ο Θεός μου’κλεισε το μάτι.

Ο ήλιος δεν είχε κρυφτεί ολόκληρος, ο ουρανός ήταν γαλάζιος σαν το Αιγαίο το απόγευμα και το φεγγάρι φώτιζε δυνατά…

Ο φοίνικας μου σφυριξε:

-Εχω κι άλλη θέα εκτός απ’ αυτην που σκέφτηκες… μην το πεις όμως σε κανέναν…

-Τα λέμε… thnx!

-Τα λέμε… εδώ θα’μαι!

Eίναι ντροπή μας!





Λοιπόν νομίζω ότι το ξεπεράσαμε το όριο στην πλάκα.
Εβλεπα και ξανα-έβλεπα την φωτό της πολυκατοικίας-έκτρωμα-σκουπιδαριό ακριβώς απέναντι από την Ακρόπολη και όλο και θυμωνα περισσοτερο.
Ηρθαν και τα δικά σας comments και πήρα θάρρος.

Μιλάμε για την Παιδεία. Τις μεταρρυθμίσεις. Το άρθρο 16… 32…473… ή δεν ξέρω ποιο άλλο… αν τα πανεπιστήμια είναι κλειστά ή ανοικτά… ή αν η Μαριέτα είναι άνετη ή όχι…
Παιδεία….
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαα!
Πώς το’πατε;
Παιδεία;
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

Αν πάς σε οποιοδήοτε μέρος του πλανήτη και πεις «Ακρόπολις», σε καταλάβαν. Είσαι απολύτως σαφής: Α-Κρο-Πο-Λις… Αν πεις, Ελλάδα, Αθήνα, Μύκονος, Καραμανλής, Παπανδρέου, Σωκράτης (όχι ο Μάλαμας , ο άλλος), ο Θρύλος, Μύκονος, Λούτσα, Αντζελα Δημητρίου… το πιθανότερο είναι (η συντριπτική πλειοψηφία) να σε κοιτάξουν με απορία…

Αν έχουμε κάτι που λάμπει (ΣΥΝΕΧΩΣ) σ’ αυτή τη χώρα είναι αυτός ο γαμημένος βράχος. Τον βομβαρδίσαμε, τον κλείνουμε στις απεργίες, τον κακοφωτίζαμε χρόνια ολόκληρα, τον καταπατήσαμε, τον επιδιορθώνουμε νυχθημερόν επι 10ετίες…και αυτός ο πούστης ο βράχος, μας χαμογελαει ειρωνικά τραβώντας σαν μαγνήτης τα μάτια (φράγκα+θαυμασμό) όλου του κόσμου… ακόμα και εμείς οι ίδιοι όταν μας στριμώγνουνε λέμε: Τι, λε ρε; Εμείς έχουμε την Ακρόπολη! Εσείς τι έχετε; Τον Lengo-Πύργο του ΑΙφελ;

Είναι η κληρονομιά μας.
Με τη σημασία της λέξης.
Πέθαναν αυτοί που το έφτιαξαν και το άφησαν σε μας για κερδίζουμε από υπερηφάνεια μέχρι euro.
Προσέξτε όμως!
Το άφησαν σε όλους μας… κι όχι μόνο σ’ αυτούς που έχουν οικόπεδα, μαγαζάκια ή συμφέροντα στα τριγύρω μας…
Σε ΟΛΟΥΣ κι ΟΛΕΣ Μας…
Στην πραγματικότητα το άφησαν σε όλους τους ανθρώπους της γης… αλλά ας μην το γενικεύουμε το πράγμα… γιατί μπορεί κανένας ξένος να μας τραβήξει (αμήν και πότε) καμμιά μήνυση και να τρέχουμε…
Όταν λέμε Ενωμένη Ευρώπη…. Να ξέρουμε τι εννοούμε, έτσι;
Δεν είναι μόνο τα πακέτα…

Τρελλαμένος (+ διαβάζοντας το comment της συναδέλφου Nανάς Τσούμα ) ξαναπήγα μόλις είχε πέσει ο ήλιος (τότε που τα χρώματα είναι υπέροχα) και το φωτογράφισα το κτίριο έκτρωμα με τα σκουπίδια στο μπαλκόνι.
Με έκπληξη είδα φώτα… άρα κατοικείται…
Εβαλα το αβαφτο κτίριο στην πλάτη και φωτογράφισα την θέα.
Δηλαδή αυτό που βλέπει κανείς από το μπαλκόνι με τα σκουπίδια.

Δεν είμαστε όλοι στην Αθήνα…
Δεν είμαστε όλοι στην Ελλάδα…

Απολαύστε λοιπόν τί θα βλέπατε… αν αντί για τα σκουπίδια καθόσασταν εσείς στο μπαλκόνι…

Σκεφθείτε τι θα μπορούσε κανείς να κάνει σ’ αυτό το κτίριο… Αιθουσα Τέχνης, Γκάλερι, Μουσείο, Music Hall….ή στο φινάλε να το γκρεμίσουν… ανατινάξουν …ισοπεδώσουν
Ανατριχιάζω στην ιδέα ότι το κτίριο μπορεί να ανήκει σε καμμιά Εκκλησία, ΙΚΑ, Βουλή κ.λ.π.

Δεν φταίει ο Δήμαρχος.
Δεν φταίει το κράτος.
Δεν φταίει βασικά κανείς.
Προφανώς φταίει το άρθρο… ποιο είπαμε ότι είναι;
16;
Μάλιστα!

Ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο όλων; (εκτός της αηδίας των τουριστών)… ότι η γειτονιά της Ακρόπολης είναι τίνγκα , καρα-τίνγκα από παιδιά 16-22 ετών… που λατρεύουν την περιοχή…
Είναι υπέροχο συναίσθημα ανάμεσα σε τόσο νεαρόκοσμο…
Η ματιά λοιπόν αυτής της γενιάς συνηθίζει στο σίχαμα…
Και αμα συνηθίσει τότε ελάτε να μου πείτε για το άρθρο 111.111.116


Έχω όμως και μια απορία που με εξοργίζει.
Όλα αυτά τα παιδιά που βράζει το αίμα τους και γουστάρω που δεν το βάζουν κάτω… αφού κάνουν που κάνουν καταλήψεις (κατά καιρούς…δεν εννοώ ώρα) γιατί γαμώ το κεφάλι μου, δεν κάνουν και μια κατάληψη σ’ αυτό το κτίριο, για λόγους αισθητικής;
Υπόσχομαι ότι θα μπώ μέσα μαζί τους…
Είμαι άλλωστε σίγουρος ότι δεν θα’μαι μόνος που θα το κάνει.