Bόλτα και να βρέχει

Eλάτε μαζί μου να κατέβουμε από το Π.Ψυχικό στο Κέντρο.
Χαράματα χθές.
Εβρεχε και η κίνηση ήταν ελάχιστη.
Καθήστε δίπλα μου σαν συνοδηγός, βάλτε τη ζώνη ασφαλείας και χαλαρώστε σαν να'ναι βράδι και γυρνάτε σπίτι.
Είναιοι στιγμές που κοιτάτε τον δρόμο και σκέφτεστε τόσα πολλά,καθώς οι εικόνες τρέχουν μπροστά σας. Σαν να αδειάζετε...

Η ιδέα μ'αρέσει γιατί άνθρωποι που δε ζουν στην Αθήνα βλέπουν πράγματα που νοσταλγούν ή δεν ξέρουν... αλλά και αυτοί που ζούμε εδώ παρατηρούμε πράγματα που δεν έχουμε δει ποτέ.

Προσωπικά και πολλοί άλλοι που ξέρω, δεν χορταίνουμε να βλέπουμε τις παλιές ελληνικές ταινίες που (εκτός των άλλων) έχουν καταγράψει μια Αθήνα (Ελλάδα) που δεν υπάρχει πιά.

Ποιός φτάιει;

(Η e-φίλη μου η Natalia μου θύμισε, ότι εκτός από τον μικρόκοσμο μας υπάρχει και ο υπόλοιπος κόσμος. Ηθελε -κατα κάποιο τρόπο- την γνώμη μου για τα γεγονότα των τελευταiων ημερών και με το παιδί που σκοτώθηκε. Της το αφιερώνω γιατί την συμπαθώ πολύ!)

Εχω γράψει στο παρελθόν (όχι το πρόσφατο) κι όχι μία αλλά μερικές φορές, ότι έτσι που πάει το πράγμα, σε λίγα χρόνια (δηλαδή περίπου σήμερα) θα βγαίνουμε στους δρόμους και οι πιτσιρικάδες θα μας βαράνε όπου μας βρίσκουν με καδρόνια, με ρόπαλα του μπέηζμπολ κ.λ.π.

Τότε μου είχαν στείλει μερικοί αναγνώστες γράμματα διαμαρτυρίας, λέγοντας λίγο-πολύ ότι κινδυνολογώ. Ενας αρχισυντάκτης μου με ειρωνεύτηκε…

Εχω γράψει (κι όχι στην ευκολία ενός blog) ότι η «Επανάσταση» (ο καθένας ερμηνεύει την λέξη όπως θέλει) θα ξεκινήσει μια μέρα από ένα γήπεδο, για άσχετο λόγο. Για το τίποτα…Θα κάψουν τα πάντα στο διάβα τους. Και μαύρο φίδι θα φάει αυτούς που θα βρεθούν στον διάβα τους.

Ένα παιδί σκοτώθηκε.

Κίτρινο, κόκκινο, μπλέ, πράσινο, γαλάζιο, ηλίθιο ή ιδιοφυία… σκο-τώ-θη-κε.

Αυτό είναι η είδηση που λέμε στην δημοσιογραφία.

Πολύ φοβάμαι ότι αύριο θα σκοτωθούν άλλα δυό.

Και μεθαύριο θα σκοτώσουν εμάς…

Δωστε μου έναν καλό λόγο που αυτά τα παιδιά δεν πρέπει να μας ισοπεδώσουν και μετά το κουβεντιάζουμε. Δεν λεω, αν κάνουν καλά…λέω, δώστε μου έναν καλό λόγο, που θα τους σταματούσε να κάνουν αυτά που κάνουν.

Μισώ που σπάνε τα αυτοκινητα του κόσμου.

Μισώ που σπάνε την περιουσία του εμποράκου.

Μισώ που τους πασπαλίζουν με χημικά.

Μισώ που τους τσακίζουν στο ξύλο.

Όμως όλα αυτά τα μισώ, πιθανότατα γιατί έχω γεννηθεί μισό αιώνα πριν.

Τι έκανε αυτά τα παιδιά να γίνουν (κατά αρχάς) δολοφόνοι αναμεταξύ τους;

Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός;

Μην λέμε βλακείες!

Αυτό είναι απλώς το χρώμα που διαλέγουν για την στολή παραλλαγής.

Η πολιτική;

Σιγά τα αβγά. Οι μόνοι που πιστεύουν τους εαυτούς τους είναι οι ίδιοι πολιτικοί και γι’ αυτό δεν είμαι και απολύτως σίγουρος.

Η φτώχεια;

Μμμμμμ μπορεί… αλλά δεν είναι όλα αυτά τα παιδιά φτωχά.

Τα ναρκωτικά;

Παίζουν μεγάλο ρόλο… αλλά όχι τόσο σε ομαδικές προσχεδιασμένες επιθέσεις.

Τι στο διάολο φταίει τότε;

Νομίζω ότι φταίμε εμείς.

Δεν έχω παιδιά και αγνοώ πολλά πράγματα… αλλά αυτό μου δίνει την πολυτέλεια να τα παρακολουθώ πιο καθαρά. Οσα απ’ αυτά έχω την υπομονή να τα ακούσω να μου μιλάνε και όσα απ’ αυτά έχουν την διάθεση να μου μιλάνε, λένε μονότονα το ίδιο:

-Δεν μας δώσατε σημασία. Δεν σας δίνουμε σημασία.

Και εμείς χαρούμενοι και στην νιρβάνα μας τα ταϊζουμε από τα μικράτα τους βία, ψέμματα, αδιαφορία, εξυπναδίστικες συμβουλές, περιφρόνηση, και σκασε συ, μιλάω εγώ τώρα….

Αν δεν με πιστεύετε, δείτε οποιαδήποτε τηλεοπτική εκπομπή έχει καλεσμένους (βασικά για ντεκόρ) νέους ανθρώπους.

Συχνά-πυκνά βγαίνω στην Ερμου και στο Μοναστηράκι για να φωτογραφήσω. Μιλάμε για το κέντρο της Ελλάδας. Πιο κέντρο δεν γίνεται Κάθε καρυδιάς, καρύδι… Όλα τα’χει ο μπαξές. Όλα όμως…

Τίποτα δεν με εντυπωσίασε.

Εκτός από ένα:

Τον απίστευτο τσαμπουκά των πιτσιρικάδων μετά τα 13-14.

Κατεβάζω (δεν είναι ώρα για μαλακίες) την μηχανή και τους παρακολουθώ.

Δεν πειράζουν τις γυναίκες. Τις τρομοκρατούν.

Τα κορίτσια ρέβονται και συνέχεια πιάνουν τα αρχίδια των συνομήλικων φίλων τους.

Τις προάλλες σηκώθηκε ένα πιτσιρικας –ζητημα είναι αν ήταν 15 χρονών- και πλησίασε δυο κοπελιές γύρω στα 20-22 που καπνίζανε το τσιγαράκι τους στο πεζούλι της Καπνικαρέας.

Όταν είναι πολύς κόσμος δεν το προσέχεις…

Εγω όμως ήξερα τι έψαχνα.

Ο πιτσιρικάς της πλησίασε και κάθισε με το έτσι θέλω ανάμεσα τους…

Το θέαμα ήταν τραγικό.

Δεν είχε ούτε ίχνος παιδικότητας.

Ημουν σίγουρος ότι αυτό το παιδί είχε κάτι (πολύ) από έναν 30άρη περπατημένο αληταρά.

Δεν μ΄ αρέσει να κρίνω τις νεότερες γενιές, γιατί ό,τι και να πω είναι λάθος, αφού στηρίζεται στο (δικό μου) παρελθόν, που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει πια.

Τα παιδιά συμπεριφέρονται έτσι γιατί κάποιος τα εκπαίδευσε να συμπεριφέρονται έτσι. Είτε αυτό είναι το χάδι μιας τρυφερής μάνας είτε το δωμάτιο ενός ορφανοτροφείου. Δεν λέω ότι οι περιπτώσεις είναι ίδιες. Κάθε άλλο… λέω απλώς, ότι κανένα παιδί, δεν έμαθε από μόνο του.

Γιατί όλο και συχνότερα –ανα τον κόσμο- όλο και κάποιος έφηβος αρπάζει πέντε όπλα, χειροβομβίδες και καθαρίζει σε ένα σχολείο όποιον βρεί μπροστά του;

Τι έπαθαν τα παιδιά και τρελλάθηκαν όλα μαζί;

Αυτά φταίνε ή εμείς;

Η εμπιστοσύνη που είναι θείο δώρο, δεν χτίζεται από την μια μέρα στην άλλη, ούτε καν από την μια γενιά στην άλλη. Kαι στην προκειμένη περίπτωση πολλές γενιές πριν, έγραψαν την εμπιστοσύνη στα παπάρια τους…

Την τελευταία γενιά λοιπόν δεν φτάνει που την γράψαμε, την φουσκώσαμε με ωμή βία, ωμά ψέμματα, ωμή εκμετάλλευση.

(Προσωπικά δεν έχω τύψεις, αλλα ως δημοσιογράφος δέχομαι να πάρω το μερίδιο ευθύνης που μου αντιστοιχεί.)

Πολύ ωμό δεν έφαγαν αυτά τα παιδιά;

Και δεν το΄φαγαν μόνα τους… τους το μπουκώσαμε με το ζόρι… και τώρα σαν έκπληκτες σιγανοπαρθένες κάνουμε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε τι φταίει.

Ωμό τους δώσαμε…Ωμά έγιναν…

Ξέρετε πού άλλού τρόμαξα πολύ;

Εδώ στο internet.

Όχι, από τους ανθρώπους που με κατηγορούν για τη σχέση μου την Δημόσια Τηλεόραση. Μπορεί να με θυμώνουν ή να με προσβάλουν, αλλά δεν με τρομάζουν.

Δεν με τρομάζει τίποτα, που να’χει λογική βάση.

Και οι κατηγορίες που δέχομαι –μπορεί να μην συμφωνώ- αλλά λογική βαση αντικειμενικά έχουν.

Με τρομάζουν αυτοί που δεν φαίνονται.

Δεν εννοώ τα nicknames…

Εννοώ αυτούς που στο «παίζουν» καλοί. Βασανισμένοι. Φίλοι. Σε κολακεύουν… που είναι φιλάνθρωποι, φιλεύσπλαχνοι και μεγαλόκαρδοι… ευγενείς και διακριτικοί. Μην ξεχάσετε παρακαλώ το στο «παίζουν». Μην τα ισοπεδώσουμε όλα.

Και πάλι μιλάμε για τους ανθρώπους around my age.

Eχω δώσει μάχες και μάχες με συναδέλφους μου να μην αντιμετωπίζουν το internet σαν ένα επικίνδυνο μέσον. Εχω παίξει ξύλο από εκπομπή στον αέρα μέχρι ανταλλαγή κειμένων…

Και ξαφνικά μετά από μερικά χρόνια πλήρους ενασχόλησης σ’ αυτό το μέσον, με ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΛΥΠΗ σας λέω, ότι πλέον κρατώ μικρά καλάθια.

Εχω φάει την ίντριγκα της ζωής μου στο επάγγελμά μου.

Εχω δει μαχαιριές στην πλάτη, που δεν φαντάζεται άνθρωπος.

Εχω δει ψεύτες να μιλάνε στα πλήθη και να τους πιστεύουν.

Εχω δει φελλούς να κάνουν καριέρα….

Εχω δει Ψωνάρες.

Ε, όλα αυτά τείνουν να μοιάσουν με παραμυθάκι σε σχέση με αυτά που έχω δει εδώ και έναν χρόνο στα blogs. Δεν εννοώ τους καβγάδες ή τις επιθέσεις μεταξύ των bloggers… αυτό στο κάτω –κάτω είναι και ελαφρώς φουτουριστικό.

Εννοώ όλα αυτά που είδα (και βλέπω) καθημερινά στην κρυφή πλευρά της κοινωνίας της των blogs.

Ιστορίες τρέλλας, που ούτε ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας αστυνομικο-ερωτικο-διαστροφικών μυθιστορημάτων, θα τολμούσε να τα βάλει στις σελίδες του βιβλίου του.

Ανθρωποι με χίλια πρόσωπα… ναυάγια… αλλοτριωμένοι… χαμένοι… απελπισμένοι…

Πλέγματα, συμπλέγματα, άφθονη δυστυχία, ψυχασθένεια, εκμετάλλευση και όλα αυτά κρυμμένα πίσω από όμορφες προτάσεις, γλυκά κομμεντς… και προσωπικό ενδιαφέρον.

Δεν έχω ματα-συναντήσει τέτοια ίντριγκα.

Tέτοια απύθμένη αρώστια είναι απίστευτη.

Μιλάω πάντα για τους ανθρώπους πάνω-κάτω της γενιά μου.

Ολοι αυτοί έχουν το ίδιο ακριβώς όπλο που έχουν και οι υπόλοιποι που δεν είναι καθόλου έτσι…

Ποιο όπλο:

Το link τους…

Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά αυτό θα αλλάξει τελικά την κοινωνία δραματικά.

Αναρωτιέμαι ποιας γενιάς είναι οι γονείς των παιδιών που σφάκτηκαν προχθές ;

Εσείς ποιας λέτε;

Δεν έχω προσωπικό πρόβλημα με κανέναν .

Ούτε θέλω να κατηγορήσω κανέναν ευθέως.

Τι με νιάζει εμένανε; Στα παπάρια μου.

Δεν κουβαλάω κανέναν πίσω μου.

Ούτε κανείς περιμένει από μένα.

Πάντως…

Θεέ μου, σ’ευχαριστώ που μ’εκανες καχύποπτο.

Μπορεί να άργησες λίγο, αλλά το απολαμβανω κάργα.

Thnx God.

code1

I am sad

Δεν ξέρω αν το’χετε σκεφτεί… αλλά το να μπαίνουν σπίτι σου και να σε βρίζουν με τα χειρότερα λόγια, να σου πετάνε λάσπη, να σε χλευάζουν και να σε προσβάλλουν… είναι (πιστέψτε με) εξαιρετικά στεναχωρο.

Όταν είμαι στεναχωρεμένος ακούω μουσική.
Μόνος μου.
Μόνος μου.
Μόνος μου.
Μόνος μου.
Γι’ αυτό κι εκνευρίζομαι όταν με ρωτάνε «τι μουσική ακούω»… Η απάντηση μου είναι «πότε;».

Ετσι χθες το Σάββατο το μεσημέρι βγήκα για βόλτα.
Πήγα στην Καπνικαρέα.
Εκεί κάθε μέρα παίζει μια ορχήστρα από Βούλγαρους λαϊκούς μουσικούς. (Πρώτη φορά έχω ακούσει σε τέτοια (υπέροχη) απόδοση τα «Τα παιδιά του Πειραιά!»
Εχουν ένα κλαρίνο…. Πωπωπωπω ένα κλαρίνο (όταν έχει κέφια)…

Πήγα και κάθισα δίπλα τους….
Ποιος «ανώνυμος» και αρχίδια μάντολες.
Χαθηκα στα Βαλκάνια…
Ο ήλιος ήταν υπέροχος… και ο κόσμος τιτίβιζε…
Τους απόλαυσα σε 3-4 κομμάτια και μετα τους βιντεοσκόπησα.
Δείτε το βίντεο.
Αμα περάσετε από την Καπνικαρέα και τους πετύχετε σταθείτε να τους ακούσετε….

(Επ’ευκαιρία το video το αφιερώνω στη Ν.Τ. που΄χε τα γενέθλια της και την ευχαριστώ για το δικό της δώρο!)




Δεν κάνω πίσω.
Δεν έχω κάνει πίσω για πράγματα που ήταν καταστροφικά για μένα.
Δεν ξέρετε για τι γαϊδουρι μιλάμε.
Όταν έφτασε το πρώτο «αθώο» comment ήξερα ότι έπρεπε να κάνω την πάπια. Το συμβουλεύω πάντα σε όλους όσους έρχονται να τους συμβουλεύσω, όταν τους την πέφτουν… Αστονε τον μαλάκα θα βαρεθεί….
Ε, έλα που δεν μπορώ να το κάνω.
Mε τρώει το ακροδάκτυλο…

Μου’χει πει μπαμπάς-δικτατορας-σατράπης αγαπημένης μου (εγώ σε νεαρή ηλικία) ότι η Ελληνκή Επανάσταση του 1821 έγινε τον 18ο αιώνα και ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε.
Ε, όχι επειδή ήταν ο μπαμπάς τη γκόμενας για την οποία θα πέθαινα, θα έκανα τον μαλάκα.
Μπορούσα να κάνω την πάπια…
Δεν την έκανα όμως… και του είπα ότι αν η Επανάσταση έγινε τον 18ο αιώνα, εμείς ζούμε στον 19ο (ήταν αρχές της δεκαετίας του 1980)
Με μίσησε με όλη τη δύναμη της ψυχής του.
(Το ίδιο κι εγώ).

Σιγά λοιπόν μην κωλώσω στον κάθε ανώνυμο που ανα 2μηνο του την δίνει και μου την πέφτει.
Ναι, στεναχωριέμαι.
Στεναχωριέμαι που έχω εξηγήσει (χωρίς να το έχω υποχρέωση) με λεπτομέρειες σε ότι με έχουν ρωτήσει… και αυτοί συνεχίζουν να βαράνε κάτω από τη ζώνη…
Τελευταία διάβασα κάτι που’χε μέσα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ…εκλογές… παραιτήσεις κ.λ.π.
Εβαλα τα γέλια…
Το θέατρο του παραλόγου.


Cute…

Να πα’ να γαμηθεί όμως…
Δεν θα στεναχωριέμαι εγώ για να καβλώνει αυτός, αυτή ή αυτοί…
Μα γιατί δεν τους ψάχνεις… Εχεις εσύ τις άκρες σου… μου λένε μερικοί…
Τι λέτε ρε;
Την τελευταία φορά που παρακολούθησα άνθρωπο, ήταν μια γκόμενα… πριν πολλά χρόνια… είναι τραγική φθορά…γι’ αυτόν βασικά που ψάχνει…. Ορκίστηκα ότι δεν θα το ξανακάνω και είμαι ιδιαιτερα ευτυχής που δεν το’χω ξανακάνει.
Και αντε και τους βρήκα.
Τι θα τους κάνω;
Θα τους δείρω;
Θα τους κάνω μήνυση;
Θα τους κάνω ρόμπα;
Σιγά…τα αβγά.

Εγραψα παλιότερα ότι ήρθα εδώ στο internet όχι για να κάνω Επανάσταση, αλλά για να απολαύσω την Επανάσταση. Δεν υπάρχει περίπτωση κανείς πούστης επί γης…να με εμποδίσει να την απολαύσω….
Οπότε….

Μου επεναλάμβάνει συχνά φίλη μου η Ψιλικατζού, ότι μου’χε πρωτο-συμβουλέψει να μην κάνω post με το ονομά μου. Λέει αλήθεια… έτσι είναι…
Όμως, πώς θα εφάρμοζα εγώ τις ιδέες μου;
Αυτά που΄χω στόχο.
Πώς θα πήγαινα από τα γράμματα στην εικόνα;
Με κουκούλα;


Πολλοί έχουν blogs (ή comments) επειδή θέλουν να γαμήσουν, άλλοι γιατί θέλουν να ουρλιάξουν, άλλοι το χρησιμοποιούν για όχημα, άλλοι θέλουν να βιάσουν… ο καθένας για όποιο λόγο γουστάρει… καλά κάνουν…. Όμως για μένα τα blogs (κι όχι μόνο) είναι ένα προσωπικό στοίχημα επικονωνιακού περιεχομένου….
Σιγά μην το χάσω από τον κάθε καβλωμένο… που λιγώνεται στα γέλια σε κάθε φράση που κάνει send.

Δεν έχω κανένα λόγο να κάνω τον ψυχολόγο. Αστε που δεν έχω σπουδαία γνωμη γι’ αυτούς. Ούτε τον αστυνομικό θα κάνω… Αποκλείεται να παίξω τον φυγάδα…. Και πολύ περισσότερο να κάνω ότι βρέχει, όταν με φτύνουν.
Βάζουμε ένα moderation στα comments και ξεμπερδεύουμε…
Αμα δεν γουστάρω θα τα σβήνω και όποιος έχει αντίρρηση, να πάει στο κυτίον παραπόνων.