Bόλτα στη Γλυφάδα

... είναι μόνο μία!

Μιλάγαμε με την Κωνσταντίνα στο τηλέφωνο και λέγαμε διάφορα για το αύριο κ.λ.π… καθώς τα λέγαμε λοιπόν ήρθε η κουβέντα –δεν θυμάμαι τώρα πώς- στις μαμάδες.

Ένα πράγμα που αντιπαθώ βαθειά είναι όταν συναντώ ανθρώπους που ντρέπονται για την οικογένειά τους.

Δεν το χωράει το μυαλό μου αυτό.

Ξέρω μια γυναίκα που η μάνα της ήταν από τα Τρίκαλα και εκείνη έλεγε ότι ήταν από την …Αλεξάνδρεια… παλιά Αιγυπτιώτισσα και μιαν άλλη που την έκρυβε γιατί ήταν μια απλή γυναίκα.

Πριν καμιά 15αριά χρόνια τρώγαμε νηστίσιμα σε ένα ακριβό εστιατόριο του Πειραιά με έναν φίλο μου, την αδελφή του και τον άνδρα της…

Ο φίλος μου και η αδελφή του ήταν δυο παιδιά καλοζωισμένα (κι εγώ μαζί), χωρίς να τους έχει λείψει τίποτα από την ζωή, καλά παιδιά, αλλά (βέβαια) φλούφληδες.

Ο σύζυγος ήταν ένας αυτοδημιούργητος γιατρός, πολύ γνωστός και σπουδαίος, που’χε γεννηθεί και μεγαλώσει στο Αγρίνιο και ήταν ένα από τα πολλά παιδιά μιας φτωχής οικογένειας αγροτών…

Η αδελφή του φίλου μου ήταν έγκυος σε κοριτσάκι.

Έκανα τη μαλακία και ρώτησα τι όνομα θα του δώσουν…

-Εγώ θα’θελα να τη λέγαμε Ιφιγένεια! είπε η μέλλουσα μαμά και έλιωσε το στόμα της…

-Και γιατί δεν την λέτε; συνέχισα ακάθεκτος την μαλακία.

-Γιατί θα τη λέμε Θεοπούλα! σφύριξε ανάμεσα από τα δόντια του ο γιατρός. Είναι το όνομα της μάνας μου!

-Ρε παιδί μου….στην εποχή μας Θεοπούλα; μπλέχτηκε κι ο φίλος μου… Γιατί δεν την βαφτίζετε Ιφιγένεια-Θεοπούλα…να τη λέτε Ιφιγένεια να είστε όλοι ευχαριστημένοι;

-Θε-ο-πού-λα σκέτο… ξανα-σφύριξε ο γιατρός.

Για να μην σας τα πολυλογώ εκείνη τη βραδιά είπε ο κάθένας μας το μακρύ του και το κοντό του…τρία κωλόπαιδα, εναντίον ενός αυτοδημιούργητου…

Κάποια στιγμή ο γιατρός ακουμπά το χέρι στο τραπέζι και λέει με φωνή που δεν σήκωνε πολλά.

-Ακούστε να σας πω γιατί πολλά κλαπαναριές λέτε τόση ώρα.

-Θεοπούλα λένε τη μάνα μου.
Αυτή η μάνα δουλεύει ακόμα και σήμερα στα χωράφια σκληρά. Διάλεξε ένα από τα παιδιά της –εμένανε- και μ’εστειλε στην Αθήνα να σπουδάσω. Γι’αυτό δούλεψε δυο φορές πιο σκληρά, με αποτέλεσμα να μπορώ να είμαι εδώ αυτή τη στιγμή σ’ αυτό το εστιατόριο και να μπορώ να πληρώσω ο,τι φάω… και μου λέτε να μην δώσω στην κόρη μου το όνομά της;
Βγάλτε τώρα τον σκασμό, πριν σας πάρει γεννημένους και αγέννητους ο διάολος!

Τον αγάπησα-σεβάστηκα από εκείνη τη στιγμή βαθειά.

Πάμε για γλυκό;

Αν είστε γλυκατζήδες, ελάτε μαζί μου σ' αυτην την βόλτα της χθεσινής Κυριακής!

Bόλτα και να βρέχει

Eλάτε μαζί μου να κατέβουμε από το Π.Ψυχικό στο Κέντρο.
Χαράματα χθές.
Εβρεχε και η κίνηση ήταν ελάχιστη.
Καθήστε δίπλα μου σαν συνοδηγός, βάλτε τη ζώνη ασφαλείας και χαλαρώστε σαν να'ναι βράδι και γυρνάτε σπίτι.
Είναιοι στιγμές που κοιτάτε τον δρόμο και σκέφτεστε τόσα πολλά,καθώς οι εικόνες τρέχουν μπροστά σας. Σαν να αδειάζετε...

Η ιδέα μ'αρέσει γιατί άνθρωποι που δε ζουν στην Αθήνα βλέπουν πράγματα που νοσταλγούν ή δεν ξέρουν... αλλά και αυτοί που ζούμε εδώ παρατηρούμε πράγματα που δεν έχουμε δει ποτέ.

Προσωπικά και πολλοί άλλοι που ξέρω, δεν χορταίνουμε να βλέπουμε τις παλιές ελληνικές ταινίες που (εκτός των άλλων) έχουν καταγράψει μια Αθήνα (Ελλάδα) που δεν υπάρχει πιά.