Χρυσούλα

Εφυγε σήμερα το πρωί η Χρυσούλα.

Η μοναδική αδελφή της μοναδικής μου αδελφής.

Λίγες μέρες πριν η Χρυσούλα είχε τα γενέθλια της. Της είχα φτιάξει ένα video… κάτι σαν δωράκι.

Με τι να γεμίζει το κενό άραγε;

Με αναμνήσεις. Με λόγια που ειπώθηκαν. Με όνειρα που έγιναν πραγματικότητα και βέβαια με την αγάπη που δεν αφήνει κενά, όπως το σώμα.

Η Χρυσούλα ήταν ευλογημένος άνθρωπος έστω και αν έφυγε σε νεαρή ηλικία. Ηταν ευλογημένη γιατί γνωρισε πολλά πράγματα, έκανε ακόμα πολύ περισσότερα και πάνω από όλα: έδειξε σε πολλούς ανθρώπους τους δρόμους τους.

Το θέμα δεν είναι πόσο ζεις… αλλά πώς ζείς… Πιστέψτε με, σας το λέω από εντελώς προσωπική πείρα.

Η Χρυσούλα αγαπούσε πολύ την Ακρόπολη (κι όχι μόνο) και είχε κάνει χιλιάδες ανθρώπους από όλο τον κόσμο να την αγαπήσουν… και δεν το'κανε μόνο επειδή ήταν η δουλειά της. Όταν η στεναχώρια δώσει τη θέση της στις αναμνήσεις θα σας πω περισσότερα…

Νομίζω ότι κάθε απόγευμα στο μπαλκόνι μου δεν θα'μαστε πλέον μόνο οι δυό μας Ακρόπολη μωρό μου…

Υπόσχομαι ότι μια βραδιά θα φωνάξω εδώ τον μπαμπά σου (να μας λέει ιστορίες) , τη μαμά σου (να μας φροντίσει) , την Αγάθη (επίσης να μας φροντίσει) τον Μπιλ (να μας προσέξει) και θα φάμε, θα πιούμε και θα ακούσουμε την αγαπημένη σου Μαρία Κάλλας με σένα παρέα ανάμεσα στις Καρυάτιδες.

-------------------------------------------------------------------------------------------

7 Ιουλίου 2007

Mίλησαν πολύ οι δυό αδελφές ειδικά τον τελευταίο καιρό.

2 1/2 ώρες πριν η Αγάθη της δώσει τον τελευταίο φιλί, μου στειλε αυτο το mail. Ηταν ενα σημείωμα της -ήδη άρρωστης- Χρυσούλας το 2004, την ημέρα των γενεθλίων της Αγάθης .

Σκέψεις μετα από μια κουβέντα τους.

"...Κι εκαναν οιστρο της ζωης,τον φοβο του θανατου.."

Τον πρωτακουσα αυτον τον στιχο του Ελυτη στην Σχολη Ξεναγων τον χειμωνα του 1979 - τοτε ειχε παρει και ο ποιητης το Νομπελ (τι μαγεια αναδυουν οι συμπτωσεις!).

Η καθηγητρια Κλασικης Αρχαιολογιας ,Αθηνα Καλογεροπουλου (ειχε γραψει και το εγχειριδιο Ιστοριας της Α' Γυμνασιου που καναμε τοτε στο σχολειο!),εκανε αισθητικη αναλυση της ζωφορου του Παρθενωνα,σκοταδι στην αιθουσα καθως βλεπαμε τις διαφανειες με ολες τις μορφες στην πομπη των Παναθηναιων κι ακουστηκε η φωνη της Αρτεμης (η θεσσαλονικια που διαβαζαμε μαζι για τις εξετασεις της Σχολης) να λεει αυτον τον στιχο!!! Η Καλογεροπουλου φωναξε-"αναψτε τα φωτα! Ποιος το ειπε αυτο?" Ειχε δημιουργηθει αγχος-σχεδον φοβος (ηταν και λιγο Γερμανα η Καλογεροπουλου!) ...τελικα εντοπιστηκε η "βεβηλη κι αυθαδιαζουσα".Η συγκινηση ηταν μεχρι δακρυων! Ηταν μια στιγμη ερωτικη!

Δεν ειμαι και πολυ της ποιησης (οπως ξερεις) αλλα αυτον τον στιχο τον φερνω στο μυαλο μου συνεχεια τελευταια και νιωθω μια βαθια συγκινηση...σαν να μπηκα στο μυαλο του ποιητη! Ειναι μια στιγμη ερωτικη!

Αυτες τις στιγμες γυρευουμε ολοι! Να μπουμε στο μυαλο του αλλου,να μπει κι εκεινος αντιστοιχα...να σμιξουν και τα σωματα αντιστοιχα!!! Μεθεξη που λεγαμε χθες το βραδυ!

Χαιρομαι που ειμαι εδω! Χαιρομαι που εισαι κι εσυ εδω!

...κι οσο για τον θανατο...δεν μπορουμε να τον αποφυγουμε(συγγνωμη για τον κυνισμο).Ειμαστε μελλοθανατοι απο την ωρα της συλληψης μας.
(Χθες πεθανε και η Καλογεροπουλου!) Τον φοβο του θανατου ομως, μπορουμε να τον χρησιμοποιησουμε...για την ΧΑΡΑ!

Πολυ φιλοσοφια πρωι-πρωι!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με πολλες στιγμες... ερωτικες!

Χρυσουλα.

e-λληνικά

Μιλούσα τις προάλλες στο τηλέφωνο με τον κ.Λιμπερόπουλο, είχε (ως συνήθως) την αγωνία μπας και του έχει ξεφύγει κανένα ορθογραφικό λάθος στο ποστ του.

-Ακούστε, του είπα για να τον καθησυχάσω. Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε… εδώ γράφουμε γκρίκλις…και το «θ» μετατράπηκε σε «8»… ο κόσμος προχωρ….

Εβγαλε έναν λυγμό…

-Αχ, όχι σε παρακαλώ… μην μου λες τέτοια… προς Θεού μην χάσουμε τη γλώσσα μας… είναι το μόνο που μας έχει απομείνει.

Είχε δίκιο, αλλά είχε … άδικο.

Δεν χρειάζεται όμως να ανατρέπεις τα πιστεύω ανθρώπων, έτσι για πλάκα… Την άφησα λοιπόν την κουβέντα να φύγει… ο ίδιος μεγάλωσε και έκανε καριέρα παίζοντας με τα γράμματα, τις λέξεις, το συντακτικό… και ξαφνικά του λες: "bye-bye η γλώσσα!»… τώρα μετράνε τα σήματα… κι όχι οι λέξεις…

Ελπίζω να το διαβάσει το post και να του΄ρθει πιο ελαφρύ το πράγμα.

π.χ. ο Λυκάων χρησιμοποεί το «η» της υποτακτικής κ.λ.π.. Κάθε φορά που το βλέπω δροσίζεται η καρδιά μου… με ξανακάνει παιδί…. Όμως αυτό ιντερνετιστικα (sic, που λέγανε) του δίνει στιλ… προσωπικό στιλ που τον ξεχωρίζει από την πρώτη λέξη… Αν το κάνει για να σώσει την ελληνική γλώσσα, μάλλον ματαιοπονεί… υποθέτω όμως ότι το κάνει γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς… Προφανώς έφτασε στην e-γραφή κατευθείαν από την καθαρεύουσα… και αυτό ήταν πολύυυυυυυυυυυυ δύσκολο… γι' αυτό και το απολαμβάνω και όποτε έχω την διάθεση τον πειράζω…

Η διαφήμιση της Cosmote είναι όλα τα λεφτά. (αν δεν την έχετε δει να την δείτε)… δίνει την πραγματική διάσταση των πραγμάτων.

Όλα αυτά μου'ρθανε γιατί αυτές τις μέρες σετάρω τον υπολογιστή ενός φίλου. Laptop, δυνατό, όμορφο και ευάερο… με vista… στα ελληνικά (έλεος!).

Ο φίλος μου ξέρει από υπολογιστές όσο ξέρω εγώ να κυνηγάω ξυπόλητος ζέβρες στην σαβάνα. Παρ΄όλα αυτά ως έξυπνος άνθρωπος θέλησε να μπει στο κόλπο. Να ακούει τις μουσικές του, να τις κατεβάζει, να… να… να…

-Λοιπόν τσίμπατο στο σπίτι σου….φτιάξε ο,τι καταλαβαίνεις και όταν είσαι έτοιμος τηλεφώνησε μου…μου είπε και μου'κανε πάσα το πακέτο.

-Σε 2-3 ώρες θα είμαι έτοιμος… του είπα με υπερηφάνεια… αφού εχω σετάρει πάνω από 200 φορές τα δικά μου μηχανήματα….

Λοιπόν για να μην τα πολυλογώ…

Εντάξει τα vista (μου άρεσαν)…σαν καινούργιο αυτοκίνητο είναι… σε δυο βόλτες το'χεις (βασικά) μάθει… δεν είχα υπολογίσει όμως τα ελληνικά+vista.

Δεν φτάνει που'χε αλλάξει το περιβάλλον, έπρεπε να καταλάβω τι σήμαιναν απλές, καθημερινές λέξεις… π.χ. οργάνωση… ετικέτες… Κοίταγα ένα πράγμα που μου μιλούσε ελληνικά καθαρά και απλά και εγώ δυσκολεύόμουνα να καταλάβω….

Θέλετε να πιστεύετε ότι η ελληνική (κι όχι μόνο) γλώσσα θα επιβιώσει; Με γειά σας με χαρά σας… Αμα θέλετε να γράφουμε και με δασείες, ψιλές, περισπωμένες κ.λ.π.

Πλάκα θα'χει…

Και άστε το internet. Κάθε απόγευμα στο Σύνταγμα και στην Καπνικαρέα, πολύ συχνά έχω την αίσθηση ότι το γεγονός ότι μιλάω ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά και ουν πόκο από ιταλικά…δεν θα με βοηθήσει αν χρειασθεί να ζητήσω βοήθεια ή κάτι άλλο….

Δεν διαμαρτύρομαι γιατί από παιδί μου άρεσε το multicultural, η έθνικ μουσική… οι γειτονιές της Αθήνας που παίρνουν (αναγκαστικά) άλλο χρώμα….

Βλέπω τις ελληνικές εφημερίδες (όσο πάει τις βλέπω και λιγότερο) και δεν πιστεύω στα μάτια μου… οι τίτλοι είναι γεμάτοι «γαρ» (δεν εννοούν «γάρο») , «ουκ» (όχι, «ουγκ») , «τις;» «ει» «εν» κ.λ.π.

Μα σε ποιους απευθύνονται;

Στους αναγνώστες που ήδη έχουν ή στο νεώτερο αναγνωστικό κοινό;

Αστε που μου πήρε ένα 10ωρο για να το σετάρω το gamimeno.

σσσσσσσσςςςς….

Μου'χαν κάνει εντύπωση οι γέροι από τότε που ήμουν παιδί. Δεν μιλούσαν. Σε κοιτούσαν, χαμογελούσαν και συνήθως έγνεφαν καταφατικά.

Τι στο διάολο έχουν πάθει όλοι τους; αναρωτιόμουν.

Απάντηση δεν μπορούσα να πάρω. Και αυτοί συνέχιζαν… σε μια πολυθρόνα…. με το καφεδάκι…ή το τσιγαράκι…. να αναγναντεύουν είτε το απέναντι μπαλκόνι είτε το πέλαγο… Οι περισσότεροι γέροι ήταν ψιλο-μουγκοί… τουλάχιστον έτσι το'βλεπα εγώ…

-Πώς το κάνουνε; ρώτησα τον πατέρα μου…

-Εχουν προπονηθεί από την κρεββατομουρμούρα… μου είπε

-Ελα άσε τα αστεία….

-Πρέπει να μεγαλώσεις για να καταλάβεις….(πάντα με εκνεύριζε αυτή η απάντηση)

Μια φορά ρώτησα ευθέως έναν παππού:

-Γιατί δεν μιλάτε;

-Μιλάω…

-Εννοώ γιατί μιλάτε σπάνια…

-Δεν μιλάω σπάνια…

-Μάλιστα.

Ε, μεγάλωσα…

Και δυστυχώς κατάλαβα.

Προσωπικώς δεν βάζω γλώσσα μέσα… αλλά βασικά ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ.

Και ξαφνικά ζω τον εφιάλτη της σιωπής… μόνο που αυτή τη φορά τον ζω από την ανάποδη.

Εχω αλλάξει 45 δουλειές, έχω παντρευτεί 2 φορές και έχω χωρίσει άλλες τόσες, έχω συζήσει, έχω ζήσει με τοξικομανή, είχα συμμαθητή τραβεστί μέχρι συμμαθητή ακαδημαϊκό, έχω πεινάσει και έχουν περάσει από τα χέρια μου πολλά λεφτά, έχω ταξιδέψει, έχω διοικήσει και με έχουν διοικήσει, έχω αλλάξει 9 σπίτια σε 25 χρόνια, έχω κάνει τηλεόραση, ραδιόφωνο και έχω δει το ονοματάκι μου δημοσιευμένο…λόγω δουλειάς έχω συναντήσει κάθε λογής άνθρωπο... και από πάνω είμαι 51… δεν γίνεται ρε παιδιά… όλο κάτι θα ξέρω κι εγώ… ξέρω…ξέρω… γηράσκω αεί και εν οίδα… παρ' όλα αυτά ο πούστης μια τόσο δα αποψούλα για τη ζωή την κατέχω κι εγώ…

Ε, δεν θέλει κανείς και καμμία να ακούσει.

Προσπάθησα μία… προσπάθησα δύο… είμαστε δυό… είμαστε τρεις…είμαστε 1.013…βαρέθηκα… αλήθεια σας το λέω…

(Διαλέγω ένα εύκολο παράδειγμα)

Ερχεται μια γυναίκα και σου λέει:

-Είμαι έτσι (κατηγορηματικά).

Εσύ εν τω μεταξύ έχεις συναντήσει στη ζωή σου άλλες 32 που σου'χουν πει ότι «είναι έτσι…»με την ίδια φωνή, την ίδια στιγμή, υπό τις ίδιες συνθήκες… Της το λες ευγενικά… και πώς αμα δεν την πείραζε θα προτιμούσες να κρατάς μικρότερα καλάθια…

Γίνεται έξαλλη…

-Και τι με νιάζει εμένανε που σου έχει συμβεί 32 φορές ; Εγω το πιστεύω…. Σ'αρέσει να με συγκρίνεις… όλα τα ξέρεις πιά΄΄

Προσπαθείς να της πεις ότι και οι υπόλοιπες 31 σου είχαν πει ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο πράγμα, αλλά δεν το λες…

Σιωπάς…

Καταλάβατε;

Θα μου πείτε: και γιατί δεν το λες;

Επειδή μετά από 31 φορές που το'χεις πει ανακαλύπτεις ένα πρωινό, ότι οι άλλοι έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν τη διαδρομή τους…

Αυτό έκανα κι εγώ και τώρα με πειράζει που βλέπω άλλους να το κάνουν.

(Γι' αυτό τηλεφωνιέμαι συχνά-πυκνά με τον Δημήτρη Λιμπερόπουλο, που είναι 30 χρόνια μεγαλύτερός μου και την ισορροπεί την βάρκα μου)

Από την άλλη σιγά τα καινούργια που σας γράφω.

Δεν το γράφω λοιπόν για το αυτονόητο… το γράφω γιατί έτσι η όποια εμπειρία πάει χαμένη. Σαν να την κλειδώνεις μέσα σου… Το ξέρεις και το πολεμάς… αλλά κάθε φορά που κάνεις μια δειλή προσπάθεια να πεις μια λέξη… έρχεται ένα χέρι και της δίνει μια και στην ξαναστέλνει στον ισοφάγο.

Ο Θεός να με κάψει, αν δεν προσυπογράψω και με τα δυό μου χέρια, την επιθυμία κάθε ανθρώπου να ζήσει την δική του διαδρομή… αλοίμονο…

Μόνο που ενώ καταλαβαίνω την επιθυμία του άλλου να ζήσει με τον δικό του ρυθμό… έχω την απάντηση κάτω από τη γλώσσα;

-Δάγκωσε τη γλώσσα σου.

-Μάλιστα! Αυτό (προσπαθώ να) κάνω. Συχνά-πυκνά το πετυχαίνω… Πώς το πετυχαίνω;

Μα όπως ακριβώς μου προτείνατε:

Δαγκώνωντας την γλώσσα μου.

Με άλλα λόγια σιωπώντας.

Σιωπώντας…σιωπή… νατονε τον παππού στη γωνιά του να αγναντεύει και ο,τι και να τους λες εκείνος σου χαμογελάει και γνέφει καταφατικά…

Γιατί καταφατικά;

Επειδή έτσι κι αλλιώς δεν άκουσε τι τους είπες…

Αγαπώ το blogging, επειδή μπορώ να γράψω αυτά που σκέφτομαι… προφανώς και οι άνθρωποι συνεχίζουν να διαφωνούν ή να μην ενδιαφέρονται… εγώ όμως τα γράφω και ξελαμπικάρω… το ότι συμφωνείτε ή όχι… δεν αλλάζει το ξελαμπικάρισμα μου… αστε που (ντρέπομαι που το λέω) όσο μεγαλώνω τόσο εκτιμώ τον μονόλογο… και στον μονόλογο δεν χρειάζεται να μιλάς δυνατά… μπορείς να τα λες και από μέσα σου…

Αttachment: Oι εξυπνότεροι άνθρωποι που συνάντησα μιλούσαν λίγο. Ναι, το ξέρω ότι δεν είμαι έξυπνος.

attachment2: Διαμαρτύρονται αι αναγνώστριαι οτι δεν φωτογραφίζω άνδρες. Λάθος! Μερικές φορές κάνω και πράγματα που με πλήττουν ::ΡΡΡ

Καλή εβδομάδα!!!

φραπεδιές