Πού πήγε η συκιά;

Σήμερα το πρωί κατά τις 9, άρχισε ένας καταραμένος θόρυβος που έμοιαζε με τρυπάνι. Μένω στην γωνία Βουλής+Ναυάρχου Νικόδημου. Στην πύλη της Πλάκας. Δηλαδή εκεί, από όπου ξεκινούν οι τουρίστες να γνωρίζουν την Αθήνα, αφού η ανηφόρα προς την Ακρόπολη τους μαγνητίζει.
Απέναντι λοιπόν από το σπίτι μου, υπάρχει ένα νεοκλασσικό κτίριο. Παλιό και υπέροχο και φυσικά ετοιμόρροπο και επικίνδυνο γιΆ αυτούς που περνάνε από κάτω.
Ανήκε στο ΙΚΑ.
Το βλέπω επι χρόνια να διαλύεται και διαολίζομαι.
Αυτό που με ξεκουράζει είναι η συκιά που έχει στην αυλή του.
Συκιά στο κέντρο της Αθήνας. Απίστευτο και υπέροχο.
Προσφάτως έμαθα ότι το κτίριο το απέκτησε (αγόρασε;) η Βουλή και ετοιμάζεται να το ανακαινίσει, αναπαλαιώσει.
Ενθουσιάστηκα.
Ο θόρυβος κανονικά θα έπρεπε να με σηκώσει από το κρεββάτι μου. Όμως ως κάτοικος της περιοχής έχω σχεδόν συνηθίσει. Υπέθεσα ότι πάλι κάτι θα έφτιαχναν στο πεζοδρόμιο.
Όταν κατά τις 12 το μεσημέρι βγήκα στο μπαλκόνι μου κάτι έλειπε.
Τι έλειπε;
Ευτυχώς όχι η Ακρόπολη.
Ελειπε η συκιά. Ή μάλλον ήταν ? ξαπλωμένη στο πεζοδρόμιο της οδού Βουλής.
Ο θόρυβος που άκουγα δεν ήταν τρυπάνι ή κομπρεσέρ, αλλά πριόνι.
Ένα συνεργείο είχε ? κόψει την συκιά.
Κατέβηκα έξαλλος. Ηταν φυσικά αργά. Ζητησα τον υπέυθυνο του συνεργείου.
Ενας νεαρός από κάποιο τεχνικό τμήμα της Βουλής.
-Τι εγινε; Γιατί κόψατε το δέντρο;
-Εχουμε τέτοια εντολή.
-Από πού;
-Από την Βουλή!
-Σας έδωσε η κ. Μπενάκη εντολή να κόψετε την συκιά;
-Όχι βέβαια!
-Τότε;
-Εχουμε άδεια από το? Υπουργείο Πολιτισμού.
-Για να κόψετε την συκιά;
-Όχι! Για να καθαρίσουμε τον χώρο. Πρέπει να μετρήσουμε για την αναπαλαίωση.
-Kαι η κοπή της συκιάς περιλαμβάνεται στον καθαρισμό;
-Ε, ναι!
-Εχετε άδεια να κόψετε το δέντρο;
-Εχουμε άδεια να καθαρίσουμε. Αλλωστε δεν είμαι ο αρμόδιος.
(Βρείτε μου έναν αρμόδιο και θα του κάνω άγαλμα δίπλα στις κουτσερεμένες Καρυάτιδες!)
Όταν βρήκα τον αρμόδιο ?που μου έκλεισε το τηλέφωνο όταν του είπα ότι στην Αθήνα, δεν έχουμε ανάγκη κτιρίων, αλλά δέντρων- ήταν πολύ αργά και η απάντηση ήταν αφοπλιστική:
-Ε, τι να κάνουμε τώρα; Το κόψανε δεν το κόψανε;
Μην ακούσω ότι κάποιοι έχουν άδεια να καθαρίσουν την Ακρόπολη.
Αστε την βρωμίσει ρεεεεεεεεεε!

Γιατί ρε παιδί μου;

Διάβασα στην Ρώμη το βιβλίο (λέμε τώρα) της Δάφνης Μπόκοτα για την Eurovision. Θέλω να σας πω ότι δεν είμαι κανένας τρελλαμένος βιβλιοφάγος, αλλά τα βιβλία τα σέβομαι.
Εχω πολλούς φίλους και γνωστούς που μου λένε:
-Γιατί δεν γράφεις ένα βιβλίο;
Επειδή έχει η γάτα ένα αυτί. ΓιΆ αυτό.
Και επειδή δεν είμαι συγγραφέας.
Σκιτσάρω, άμα σας ενδιαφέρει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να βάλω τα έργα μου (χαχαχαχαχαχα) σε γκαλερί.
ΤαΆχουμε γαμίσει όλα, επειδή τάχα μου - τάχα μου έχουμε ευκολίες.
¶λλο γράφω σε εφημερίδες ή σε blogs και άλλο εκδίδω βιβλίο το οποίο πουλάω σε κόσμο.
Η κ. Μπόκοτα δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το γράψιμο.
Οσο ξέρω εγώ από αεροναυπηγική, άλλο τόσο ξέρει και εκείνη από συγγραφή. Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που λένε (πόσο πολύ, γράφουν) εγώ είμαι τέλειος, οι άλλοι είναι για τα μπάζα.
Το βιβλίο (λέμε τώρα) της κ. Δάφνης είναι για πολλές κλωτσιές. Περιφρόνησε την γλώσσα, περιφρόνησε την δομή, περιφρόνησε τον αναγνώστη.
Γιατί το πήρα τότε;
Και πώς θα έγραφα, αν δεν τοΆχα πάρει; Και τι θα διάβαζα στις δυό ώρες της πτήσης; (Μαζί πήρα και το βιβλίο της Αννας Παναγιωταρέα «Ο κυρίαρχος των οκτώ», για το οποίο θα σας πω μιαν άλλη φορά, όταν θα είμαι αρκούντως θυμωμένος!)
Το βιβλίο της κ. Δάφνης τοΆχα ήδη διαβάσει μέχρι να πετάξουμε πα΄νω από το Ιόνιο. Εγραψε (υποτίθεται) όλη της την ιστορία με την Eurovision μόνο και μόνο για να φτάσει στον στόχο της: Να κράξει αυτούς που της πήρανε τον euro-θρόνο. Χολή η κάθε λέξη. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα με την χολή στο γράψιμο, γιατί και αυτό είναι είδος γραψίματος, αλλά αυτό ήταν χολή για την χολή. Κακογραμμένη χολή χωρίς ίχνος χιούμορ ή ποίησης.
Εχει η χολή ποίηση;
Φυσικά!
Διαβάστε οποιοδήποτε κείμενο ερωτοκτυπημένου ανθρώπου που τον έχουν εγκαταλείψει, ή προδώσει. Οι γραμμές όμως έχουν από κάτω τους underlined τον έρωτα.
Το πιο αστείο από όλα είναι ότι η κ. Δάφνη τονίζει σε κάθε αφορμή ότι είναι Eξαρχιώτισσα.
Χαχαχαχαχαχαχαχαχα!
Εξαρχιώτισσα που λάτρεψε τον Σάκη και τον Ψινάκη!
Μισώ τα βιβλία που έχουν ημερομηνία λήξης.
Τι νόημα έχει πια η έκδοσή του, αφού πέρασε η Eurovision, την οποία φυσικά δεν είδα 1ον επειδή είχα καλύτερα πράγματα να κάνω στην Ρώμη Σάββατο βράδυ και 2ον επειδή η RAI φυσικά και δεν την μεταδίδει, αφού οι Ιταλοί έχουν πάψει εδώ και καιρό να συμμετέχουν.
Φεύγοντας από το ξενοδοχείο το άφησα στο δωμάτιο και βγηκα για μια τελευταία βόλτα. Επιστρέφοντας με περίμενε στην ρεσεψιόν.
-Ξεχάσατε αυτό το βιβλίο, μου είπε ο ρεσεψιονίστας.
-Δεν το ξέχασα. Το άφησα! του είπα.
-Κρίμα που δεν μπορώ να το διαβάσω! μου είπε ευγενικά ο άνθρωπος.
-Μπααααα! Μην είστε τόσο σίγουρος!

Γενέθλια Νο.2

Σήμερα έχω γενέθλια.
Τα δεύτερα γενέθλια του έτους.
Είναι η δεύτερη φορά που τα γιορτάζω.
Σαν σήμερα ... δυο χρόνια πριν 19 Μαϊου- στις 3 το πρωί έπαθα καραμπινάτο έμφραγμα. Η ατυχία και η τύχη ήταν εκείνο το βράδυ πιασμένες χέρι-χέρι. Βρέθηκα σαν αστραπή στο Ιπποκράτειο που διανυκτέρευε. Με βοήθησε πολύ η Μαργαρίτα που κινήθηκε ψύχραιμα, με βοήθησαν τα παιδιά του 166 που λειτούργησαν άψογα, με βοήθησε η τελευταία ασπιρίνη που είχαμε σπίτι, με βοήθησαν τα γιατρουδάκια που εκείνη την νύχτα είχαν βάρδια. Οι νοσοκόμες.
Τότε πήγαμε στο Νοσοκομείο 9 άνθρωποι με το ίδιο πρόβλημα.
Πέθαναν οι 8.
Σήμερα γίνομαι 2 ετών στην καινούργια μου ζωή.
Καινούργια εντελώς γιατί άλλαξε κι εντελώς.
Eίδα τους ανθρώπους διαφορετικούς. ΅Η μάλλον τους είδα διαφορετικά. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια, αλλά αυτή η διαφορετικότητα που (επιτέλους) μπόρεσα και διέκρινα έγινε η μεγάλη μου δύναμη. Μια δύναμη που τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να κερδίσει.
Λέω στους φίλους γελώντας: "Σας συστήνω ένα έμφραγμα, αρκεί βέβαια να το ξεπεράσετε."
Και εκείνοι χλωμιάζουν και σβήνουν νευρικά στο τασάκι το τσιγάρο.
Ένα άλλο πράγμα που έμαθα και μου προκάλεσε έκπληξη είναι ότι σταμάτησα να φοβάμαι τον θάνατο. Οι γιατροί μου είναι ενθουσιασμένοι με αυτό και μου φωνάζουν μόνο όταν είμαι στεναχωρεμένος. Όμως και αυτό άκόμα άλλαξε:
Νιώθω την χαρά πιο έντονα, αλλά και την λύπη.
Αυτό όμως που πραγματικά μου άλλαξε την ζωή είναι ότι έβαλα τους ανθρώπους στην θέση που τους αξίζει.
Οσο ήμουν στο Νοσοκομείο ερχόντουσαν καθημερινά και μου κράταγαν παρέα φυσικά οι δικοί μου άνθρωποι, αλλά και δυό που με άφησαν έκπληκτο:
Η Τζέλα, μια φίλη μου, που σημειωτέον την είχα πρήξει και η Αρτεμις μια γνωστή μου από παλιά. Κάθε μέρα, δυο φορές την ημέρα εκεί? βράχοι.
Τις αγάπησα για πάντα. Τις λάτρεψα.
Για πάντα όμως. Τους τηλεφωνώ ή τις βλέπω από τότε τουλάχιστον 4-5 φορές την εβδομάδα. Δεν το διανοούμαι αλλιώς.
Αντιθέτως ένας κολλητός μου που έχουμε φάει ψωμί και αλάτι δεν ήρθε ποτέ. Ούτε καν τηλεφώνησε.
Μια αγαπημένη μου πετάχτηκε 2 φορές για 3 λεπτά το βράδι και βιαζόταν σαν τρελλή να φύγει γιατί μόλις είχε βρει καινούργιο γκόμενο.
Δυο άνθρωποι που δεν είχα κάνει τίποτα γιΆ αυτούς μου έδειξαν πόσο με αγαπούν και δυο άλλοι που είχα κάνει πολλά, με έγραψαν κανονικά στα αρχίδια τους. Το πιο γελοίο είναι ότι κάθε φορά που με βλέπουν μου βάζουν χέρι γιατί ... καπνίζω. Ενδιαφέρον του κώλου.
Είχα που είχα γενικώς στη ζωή μου την αχαριστία στην βιτρίνα των πραγμάτων μου μισούσα, από τότε δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε καν την ετυμολογία της λέξης.
Η ζωή όμως τελικά είναι δίκαιη ή απλούστατα αναγνώσιμη. Και οι δυό τους κυνηγούν χίμαιρες. Και οι δυό τους μισούν όσους τους αγαπούν. Kαι οι δυό τους έχουν ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ, που το μοιράζουν ανάλογα με την περίπτωση και την περίσταση. Και οι δυό τους είναι μόνοι γιατί κυνηγούν πράγματα που δεν έχουν ιδέα από παρέα.

Ο ένας μάλιστα απολύει τους ανθρώπους όπως αλλάζει πουκάμισα. Οταν καμμιά φορά τον ρωτάω: Γιατί ρε γαμώτο; μου λέει: Ετσι είναι η ζωή!

Στο μεταξύ οι άλλοι είναι κατακίτρινοι από την απόγνωση.

Σκατά στα μούτρα του!
Πάω στη δουλειά και λέω στους ανθρώπους να χαλαρώσουν. Τα media και οι τηλεθεάσεις δεν είναι τίποτα μπροστά στην ίδια την ζωή.
-Καλά! Καλά! Μου λένε και ουρλιάζουν στους υφισταμένους τους ή ανεβοκατεβαίνουν κατακόκκινοι σκάλες με πούρα στο χέρι.
Χθες το βράδι πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία ένας συνάδελφος μου. Αρχισυντάκτης, 39 μόλις ετών. Ο Πάνος Σταματόπουλος.
Αχ, Θεέ μου γιατί;
Τί δαίμονες κουβαλούσε;
Χαρείτε την ζωή όπως σας έρχεται.
Μην προγραμματίζετε πράγματα γιατί ο Θεός σας παρακολουθεί και ξελιγώνεται στα γέλια.
Εμένανε είχα την τύχη και μου τοδωσε το μήνυμα.
Και ένα άλλο, μεταφυσικό.
Αλήθεια σας λέω!
Από τότε που έπαθα το έμφραγμα ξέρω με ΚΑΘΕ λεπτομέρεια τι θα κάνουν οι γύρω μου. Όταν μάλιστα βάλω κάτι στο μυαλό μου γίνεται.
Και τα καλά και τα κακά.
Δεν το λέω αυτό γιατί δεν με πιστεύουν.
Κάντε μου ένα δώρο γιΆ αυτά τα καινούργια μου γενέθλια:
Μην αφήνετε τις καθημερινές ανοησίες να σας επηρεάζουν.

Μην αφήνετε τα καθίκια να σας στεναχωρούν.
Στη ζωή άλλωστε στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό.

PS. Πάω στη Ρώμη για να γιορτάσω. Μακάρι να ερχόσαστανη όλοι κι όλες μαζί μου!

No Memory!

-Δεν θυμάμαι!
-Τί εννοείς;
-Δεν θυμάμαι, παιδί μου!
-Δεν καταλαβαίνω!
-Τί δεν καταλαβαίνεις;
-Δεν θυμάμαι, σου λέω!
-Δηλαδή τα ξέχασες όλα;
-Δεν θυμάμαι.
Πείτε μου, τί να πεις σε έναν άνθρωπο που σου λέει: Δεν θυμάμαι!
Δεν θυμάται οτι του δάνεισες π.χ. 50 ευρώ την περασμένη εβδομάδα.
Και να τα ζητήσεις, εσύ είσαι ο βλάκας.
Δεν θυμάται καν, ότι του τα δάνεισες γιατί δεν είχε να πληρώσει την ΔΕΗ και θα του την κόβανε.
Βλέπετε, μπαίνει τώρα σπίτι του κάνει ?κλικ? τον διακόπτη και φωτίζεται το σαλονάκι του. Κάνει ?κλακ? την κουζίνα του και βράζει την σουπίτσα του. Αρα γιατί να θυμάται;
Το θέατρο του Παραλόγου;
Παρακαλώ, αφήστε τον Ιονέσκο στην ησυχία του. Δεν έχει καμμιά σχέση με το παράλογο αυτό. Εχει σχέση με την πραγματικότητα.
Τρελλάθηκα;
Μπορεί!
Αλλά σας λέω την αλήθεια.
Ο,τι κατασκοπικά έργα έχω δει, που ο συλληφθείς δηλώνει ?αμνησία? κάνει τους ανακριτές του να σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Οσο και να τον δείρεις, αυτός λέει: Δεν θυμάμαι!
-Δηλαδή δεν θυμάσαι, που δεν είχες λεφτά να πληρώσεις την ΔΕΗ και σου έδωσα 50 ευρώ την Παρασκευή το βράδι;
-Μου έδωσες εσύ;
-Μάλιστα.
-Μήπως μου τα έδωσες με το ζόρι;
-Παιδί μου, είσαι καλά;
-Εξαιρετικά. Γιατί το λες;
-Είναι δυνατόν να σου έδωσα λεφτά με το ζόρι;
-Αμέ.
-Και γι' αυτό το έβγαλες από το μυαλό σου;
-Μπορεί. Σου είπα εγώ να μου δώσεις 50 ευρώ;
-Οχι ακριβώς.
-Τότε;
-Ησουν πολύ στεναχωρεμένος, που όπου να'ναι θα σου έκοβαν το ρεύμα.
-Δηλαδή δεν σου ζήτησα 50 ευρώ;
-Είπαμε: όχι ακριβώς. Αλλά τί να κάνω εγώ; Να σε αφήσω στο σκοτάδι;
-Αρα έχω δίκιο. Δεν στα ζήτησα εγώ. Εσύ μου ταδωσες.
-Τέλος πάντων! Δεν θα συνεννοηθούμε. Μήπως σε παρακαλώ μπορείς τώρα να μου δώσεις εσύ 40 ευρώ, γιατί δεν έχω να πληρώσω το κινητό;
-Οχι!
-Οχι;
-Οχι!
-Ναι, αλλά εγώ σου έδωσα όταν θα σου κόβανε το ρεύμα.
-Για να το λες έτσι θα'ναι. Αλλά εγώ είμαι αξιοπρεπής και δεν σου ζήτησα. Το ότι εσύ σκούζεις, είναι δικό σου πρόβλημα.
-Δεν είναι δίκαιο αυτό.
-Τί να κάνουμε τώρα;
-Τίποτα. Τί να κάνουμε;