Η βόλτα και το σίχαμα!

Oι γιατροί μου μου έχουν συστήσει να προχωράω κάθε μέρα.
Το διάβασμα και η γυμναστική είτε τα αγαπάς από μικρός, είτε δεν τα’αγαπάς ποτέ.
Οσο και να το’χω ξεχάσει κοντά στην εφηβεία έκανα πολύ αθλητισμό.
Αμέσως μετα την εφηβεία ήλθαν τα «ξενύχτια-τα ποτά-και τα τσιγάρα» και δεν ήθελα πολύ για να πεισθώ ότι τα προτιμούσα από τον αθλητισμό.
Όταν μου’πανε λοιπόν ότι πρέπει να προχωράω, μου φάνηκε βουνό. Εκανα κάτι προσπάθειες,αλλά πότε ένας καναπές, καμμιά αιώρα κ.λ.π. μου ανέστειλαν την διάθεση…
Μέχρι που αγόρασα –ως τρομερός γκατζετάκιας- την camera .
Eίχα κόλλημα με το video, μέχρι που ανακάλυψα τον έρωτα για την φωτογραφία.

Την αρπαξα, έβαλα στην τσέπη μου ένα ζευγάρι φορτισμένες μπαταρίες και μια ακόμα μνήμη και βγήκα να δω πώς λειτουργεί το μηχάνημα.
Τότε είδα μια Αθήνα που δεν είχα δει ποτέ.
Κάθε μέρα και περισσότερες λεπτομέρειες.
Ομορφιές και ασχήμιες.
Να σας πω και ένα περίεργο;
Μέσα από τις φωτό αγάπησα περισσότερο τους Ελληνες.
Μαλακίες λένε, όσοι λένε ότι δεν είμαστε όμορφος λαός.
Οι φάτσες που βλέπω εγώ στον ομφαλό αυτής της χώρας είναι πολύ όμορφες. Και ενδιαφέρουσες… μπορεί να μην είναι όλοι ιθαγενείς… αλλά οι γειτονιές πλέον έτσι θα΄ναι… και προσωπικά μ’αρέσει παρα πολύ.
Φωτογραφίζοντας λοιπόν είδα με μεγάλη χαρά ότι ανυπομονώ κάθε μέρα για το πότε θα βγω για το περπάτημα…

Σήμερα ή μέρα ήταν υπέροχη… ξύπνησα νωρίς… τέλειωσα την δουλειά μου και κατά τις 3 ανέβηκα την Κυδαθηναίων, πήγα στο Μοναστηράκι, στην Αδριανού, ξανά πίσω, όλη την Ερμού, βόλτα στην Πανεπιστημίου, γύρω-γύρω την πλατεία Συντάγματος.. και ξανά πίσω στο σπίτι…

Αν θέλετε, ελάτε μαζί μου σ’ αυτή την βόλτα…
Δείτε μερικά απ’ αυτά που είδα και θυμώστε με το σίχαμα που είναι ακριβώς απέναντι από την Στοά του Αττάλου… φάτσα με τον Παρθενώνα…

Φτού! (από το φτύνω!)

Tί είδε ο Γιαπωνέζος λοιπόν;

Αυτές τις μέρες κάνοντας βόλτες στην Ερμού, στο Σύνταγμα, στην Πλάκα, στο Θησείο… έπεσα πάνω σε μία θάλασσα Γιαπωνέζων.

Αμα πατήσετε το "+" πάνε γρήγορα. Το "-" αργά και αν κάνετε κλικ πάνω τους θα τις δείτε σε φυσικό μέγεθος.

Μου έκανε εντύπωση γιατί δεν ήταν σαν τους άλλους Γιαπωνέζους που έτσι κι αλλιώς έχουν κατακλύσει την Αθήνα.
Αυτοί ήταν φραγκάτοι Γιαπωνέζοι.
Θα μου πείτε, υπάρχουν και μπατίρηδες Γιαπωνέζοι που κάνουν… αγροτουρισμό την Ελλάδα;
Ομολογώ ότι δεν ξέρω…
Δεν το’χα σκεφτεί ποτέ…
Αυτοί οι τύποι όμως είχαν διαφορές από τους άλλους που συναντώ.
Διαφορές όπως έχουν όλοι οι άνθρωποι όλων των χωρών και φυλών όταν διαφέρουν στα φράγκα (γιεν) που έχουν στις τσέπες τους.
Τούτοι εδώ ΔΕΝ χαμογελούσαν.
Καλημέρα, λές σε γιαπωνέζο και κατουριέται στα γέλια…
Συλληπητήρια του λες και χαμογελάει…
Ε,αυτοί εδώ ΔΕΝ χαμογελούσαν…
Δηλαδή… σνομπάριζαν.
Ηταν αφ’ υψηλού.
Oλα τα υπόλοιπα Γιαπωνεζάκια με τα σακίδια τους, τους χάρτες τους και τις καμερές τους, προσπαθείς, όταν τα συναντάς, να μην κάνεις κάτι που μπορεί να τα στεναχωρέσει…
Προσωπικά με σκλαβώνει η συμπεριφορά τους –έστω κι αν ξέω ότι το χαμόγελό τους, δεν είναι το ίδιο με τον Ευρωπαίων- τι σημασία έχει; Παραμένει χαμόγελο…
Θα ήθελα να πάω στο Τόκιο να δω πώς είναι εκεί η ζωή.

Η κουλτούρα τους με ενδιαφέρει πολύ γιατί έχει εντελώς διαφορετικά πατήματα από αυτές που μέχρι τώρα συνάντησα.

Αστε που όταν είναι όμορφες … είναι κουκλάρες.

Είχα λοιπόν την βεβαιότητα ότι όλοι οι Γιαπωνέζοι (κρίνοντας πάντα από τους τουρίστες) ήταν πάνω-κάτω οι ίδιοι…
Όμως (προφανώς) όχι!
Αυτοί εδώ φορούσαν ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ ρούχα, ήταν αγέλαστοι και όσο κι αν δεν το πιστεύετε… (δείτε τις φωτό)… ψηλότεροι.
Κάτι σαν Αμερικάνοι από το Μαϊάμι.

Attachment: Σας ζητώ συγγνώμη, αλλά αφαίρεσα από τα προηγούμενα πόστ μου τις γυμνές (;) φωτο, γιατί έχω σκοπό να κάνω φωτορεπορτάζ (σ' αυτο το blog ... όπου λαλούν πολλοί κοκόροι κ.λ.π.) με τους πολίτες, τουρίστες ή περαστικούς στην Αθήνα. Οι πόλεις είναι βέβαια οι άνθρωποι κι όχι τα κτίρια ... και επειδή όλο και κάποιος μπορεί (με το δίκιο του) να προσβληθεί έκανα delete τις προηγούμενες φωτό... Σορι έ; αλλά βαρέθηκα τις τρικλοποδιές...

δεν

Επειδή ξέρω, κάνω ότι δεν ξέρω!

Επειδή είμαι ελεύθερος, κάνω ότι δεν είμαι!

Επειδή σ’αγαπώ, κάνω ότι δεν σ’αγαπώ!

Επειδή δεν θυμάμαι, κάνω ότι θυμάμαι!

Επειδή δεν έχει γιατί, ρωτάω!

Επειδή δεν, γελάω!

H Κωλόγρια

Κύριοι του θεάτρου!
Κύριοι της τηλεόρασης!
Κύριοι των εφημερίδων!
Κύριοι των περιοδικών!

Ψάχνετε, λέει ανθρώπους να γράφουν.
Κείμενα μωρέ…
Ε, διαβάστε την Κωλόγρια!
Σήμερα, που γράφει για τους δυο κολλητούς.
Το γράφει μια γυναίκα…
Και ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν το παίρνεις πρέφα ότι αυτό το πράγμα το έγραψε γυναίκα.
Αυτό είναι με απλά λόγια: «έχω ταλέντο συγγραφέα!»

Εχω την τύχη να την γνωρίζω.
Μόλις την είδα την έκανα φιλαράκι μου.
Ο Καιρός (μέγας γραφιάς) μου συνέστησε να την πρωτοδιαβάσω. Θυμάμαι, ένα βράδι σπίτι κάτσαμε ο Γιώργος κι εγώ μπροστά στον υπολογιστή.
-Διαβάζεις Κωλόγρια; με ρώτησε…
Εγώ δεν κατάλαβα. Νόμιζα ότι με ρώτησε:
-Διαβάζεις, κωλόγρια; (τα συνηθίζει αυτά τα αστεία ο φίλος μου)
-Ναι…
-Σ’αρέσει;
-Το διάβασμα;
-Η Kwlogria μωρέ!.... και τσαπ με πήγε στο link της…
(Πω ρε πούστη μου….κείμενο-σεντόνι (όπως τα δικά μου)… και χωρίς φωτογραφίες…. και δεν φτάνει αυτό… ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να το διαβάσω… με τον «Καιρό» δίπλα μου…
Το μισώ αυτό!
Τι να κάνω;
Διάβαζα βρίζοντας (και τα δυο από μέσα μου)… και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι πεθαίνω στα γέλια.
Ο άλλος δίπλα μου είναι πνιγμένος στον ποταμό της τύπας.
Μονολόγους, διαλόγους, ανάσες, πλαααααααααααααακα φοβερή, ρυθμό, ξέρει πού το πάει …
Οι λέξεις (και βασικά) οι εικόνες έρχονται η μία μετά την άλλη.
Ελεος!
Κάθε μέρα και από ένα… και υποθέτω ότι δεν προλαβαίνει κι άλλο γιατί έχει και… δουλειές να κάνει.

-Πού στο διάλο ψάχνουν, αυτοί που ψάχνουν;
-Δεν ξέρεις;
- Ε, ούτε εγώ… ελπίζω να μην την ανακαλύψει κανένας και να μεγαλουργήσει σε τούτο δω το μέσον…

Keep on writing, ρε!

Για σήμερα τα comments σας Σ'ΑΥΤΗΝ!