ψιλο-ημί-μετρα

ΑΤΤΑΨΗΜΕΝΤ: φωτογράφισε η Ι.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ: ψηφίζω ανεπυφύλακτα τον πιο Μεγάλο Μαλάκα!

στο Μοναστηράκι

Πάει το καλοκαίρι. Ούτε που το κατάλαβα αυτη τη φορά.
Εχω να κάνω τόοοοσα πράγματα, τα οποία βαριέμαι όοοοοοοοοολα να τα κάνω. Το τί δημόσια υπηρεσία και τράπεζα έχω να επισκεφτώ τη Δευτέρα, δεν λέγεται... Είμαι ικανός να εφεύρω 400 πειστικότατες δικαιολογίες στον εαυτό μου, για να το αποφύγω.
Τωρα τελευταία με τη φωτογραφική μηχανή βελτιώθηκε το πράγμα Οπου πάω την παίρνω οπωσδήποτε μαζί μου. Στην αρχή την έπαιρνα για δημοσιογραφικούς λόγους, μέχρι που ανακάλυψα ότι δεν είμαι φωτορεπόρτερ, όταν π.χ. μπροστά μου 3 σεκιούριτι έκαναν τόπι στο ξύλο ένανε... κι εγώ κοιτούσα με ενδιαφέρον μεν, αλλά την μηχανή ούτε που πέρασε από το μυαλό μου να τη σηκώσω... μ'αρέσει που δεν είμαι εκεί για δημοσιογραφικούς λόγους, αλλιώς να είσαστε σίγουροι, ότι μια μέρα θα επέστρεφα σπίτι με τη φωτογραφική μηχανή όχι στον ωμο. Eίναι απίστευτο πόσο δύσκολα μπορείς να μπεις στην κοινωνία ενός τόσο μεγάλου δρόμου, όπως η Ερμού.
Σιγά-σιγά το κατάφερα.
Δεν έχω καμμιά διάθεση να καταγγείλω τίποτα, γιατί αν δεν πήγαινα τόσο συχνά να φωτογραφίζω ούτε που θα τα’παιρνα πρέφα... όπως άλλωστε δεν τα παίρνουν και οι περισσότεροι.
Δυο θέματα με ξετρελλαίνουν:
Μαμάδες+κόρες (τις οποίες φωτογραφίζω) και οι επαίτες (που δεν φωτογραφίζω). Με την ευκαιρία: δεν φωτογραφίζω δύσμορφους ανθρώπους (που είναι εύκολο θέμα), δεν φωτογραφίζω ναυάγια της ζωής και τέλος δεν φωτογραφίζω παιδιά (αν και θα΄θελα πολύ) γιατί δεν νομίζω ότι μου επιτρέπεται. Ολα τα άλλα τα φωτογραφίζω ... απ’ αυτα ποστάρω ελάχιστες φωτό... φαντασθείτε ότι πριν απο μερικές εβδομάδες που τις μέτρησα είχα 55.000 φάτσες και απ’ αυτές 13.000 επιλεγμένες.
Oι ζητιάνοι που δεν φωτογραφίζω, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να τους παρακολουθεί κανείς...Ολοι αυτοί οι αναπηροι τραγικοί άνθρωποι που βλεπετε ζητιανεύουν με βάρδιες... μοιράζονται τα ίδια καροτσάκια.... φεύγει ο ένας και έρχεται ο άλλος αυτοματοποιημένα... υποθέτω ότι ως υπάλληλοι θα’χουν και ρεπό....είμαι σίγουρος ότι παίρνουν μόνο ποσοστά.... όσο πιο τραγική η αναπηρία, τόσο και πιο εύκολη η θέση εργασίας υποθέτω... είναι επίσης ταξινομημένοι ανα αναπηρία.... το ερώτημα είναι ποιός είναι ο εργοδότης.
Βγαίνω το απογευματάκι όταν έχω τελειώσει με τις δουλειές μου. Το καλύτερο μου είναι μετά όταν επεξεργάζομαι τις φωτογηραφίες και τις ταξινομώ στον υπολογιστή. Κατ’αρχήν βλέποντας τις φωτογραφίες ξανα-κάνω τη βόλτα... σε κάθε πλάνο θυμάμαι ακόμα και την ανάσα μου, τους ήχους, τις μυρωδιές...
Σήμερα κάθισα λίγο στο Μοναστηράκι. Δίπλα ήρθε ενας νεαρός γύρω στα 30... μου ζήτησε φωτιά.. τατού παντού... μορφωμένο παιδί... φαινότανε από τα ελληνικά του που ήταν άψογα... Με κατηγορούν για φασίστα...μου λέει ξαφνικά... είσαι; Τον ρωτάω... όχι... μου απάντάει ατάκα. Μου δείχνει ενα τατού στο δεξί του χέρι... ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ... Θέλω να κάνω και στο άλλο χέρι το ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ...
-Καλά έκανες και δεν το χτύπησες... του λέω...
-Γιατί;
-Γιατί θα είχες γράψει ανεξίτηλη μαλακία πάνω σου...
-Δεν πιστεύεις στο «παν μέτρον άριστον» δηλαδή;
-Καθόλου.
-Γιατί;
-Γιατί κανείς αρχαίος δεν είπε «παν μέτρον άριστον».
-Και τί είπε;
-Μέτρον αριστον... αλοίμονο αν κάθε μέτρο ήταν άριστο... ας πούμε... η γεναιοδωρία δεν έχει μέτρο... ή είσαι ή δεν είσαι γενναιόδωρος... (αυτο είναι ένα από τα αγαπημένα μου παραδείγματα, κάθε φορά που κάνω αυτη τη κουβέντα... και βασικά την κάνω, γιατί με διασκεδάζει η έκπληξη στο πρόσωπο όλων, που μέχρι εκείνη τη στιγμή πιστεύουν οτι λένε σπουδαία πράγματα... παν μέτρον άριστον... τί λε ρε πούστη μου... κάτι σαν το ή ταν ή επι τας... μου μοιάζει...)
-Αδελφέ, τί είπες τώρα;
-Την αλήθεια.
-Το ξέρω... τί είπες τώρα;
-Ε, τί ειπα;
-Δηλαδή και στα drugs η λύση είναι το μέτρο... έτσι;
-Φυσικά έτσι.
-Αδελφέ, τί είπες τώρα;
-Α, μην το ξαναπάμε... μέτρον άριστον... θυμάσαι...
-Χαχαχαχαχαχαχα.... Σε πειράζει να δω τί τράβηξες;
Ο ήλιος είχε πια πέσει... του έδωσα τη μηχανή... κοιταγε τα πλάνα...
-Τραβάς όλον τον κόσμο έ;
-Ναι, μ’αρέσει να καταγράφω τη κίνηση...
Κοίταξε προς τα δεξιά...απέναντι από την Ακρόπολη....
-Και αυτο γιατί δεν το τραβάς;
Γύρισα και κοίταξα εκεί που έδειχνε... Τα κόκκινα σύννεφα λες και ορμούσαν προς την πόλη...
Σήκωσα τη μηχανή και έκανα ένα κλίκ...
Οταν την είδα σπίτι έμεινα με ανοικτο το στόμα... Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ. Του νεαρού του χάρισα κάτι που δεν ήξερε και εκείνος μου χάρισε κάτι που δεν είχα δει.

fortune cookies

“Επί 17 ολόκληρα χρόνια της έλεγα: «Μινού» και εκείνη -συνήθως ξαπλωμένη- σήκωνε το κεφάλι να με δεί.
Σήμερα για έναν εντελώς αναίτιο λόγο ξύπνησα (!!!) στις οκτώ παρα τέταρτο το πρωί. Η Μινού – γάτα μου- ήταν ξαπλωμένη μπροστά στον καναπέ (μέρος που δεν συνήθιζε)....
-Μινού!
Δεν σήκωσε το κεφάλι. Είχε φύγει από τη ζωή.»

Ετσι είχα ξεκινήσει το post μου με τίτλο «Αντίο Μικρή Μου» στις 28 Σεπτεμβρίου πέρισυ. Η γάτα μου η Μινού είχε φύγει από τη ζωή μετά από 17 χρόνια δίπλα μου.

Δεν μ’αρέσουν τα μνημόσυνα, οι επέτειοι κ.λ.π. Οταν κάποιος φύγει, έφυγε... αν έχεις αναμνήσεις συνεχίζει να υπάρχει δίπλα σου... ομολογώ ότι το θυμήθηκα όταν μπήκα στο post του φίλου μου του ναύαρχου του Κ.Γκορτσή και έμαθα με καθυστέρηση ότι είχε φύγει προ ημερών ο αγαπημένος του σκύλος. Δεν έχω λόγια να του πω, αλλά ξέρω ότι ξέρει, πώς ξέρω.

Ο άλλος λόγος είναι ότι αφοτου ο Ναύαρχος με αναγκασε να το θυμηθώ, θυμήθηκα ταυτόχρονα ότι στον πρόλογο σας είχα γράψει τότε ενα μικρό άθωο και χωρίς καμμία σημασία ψεμματάκι.

Εκείνο το πρωινό είχα ραντεβού με τον κ. Θοδωρή Κυριακού. Αποκλειόταν να μην πάω ή να το αναβάλω. Δεν είναι όλα τα πράγματα τόσο απλά όσο φαίνονται. Οπως και νάχει βρέθηκα στο γραφείο του κ. Κυριακού στην ώρα μου. Η Μινού νεκρή στο σπίτι και να μην έχω προλάβει ούτε στην αγκαλιά μου να τη σφίξω. Δεν ήμουν εγώ, ήταν κάποιος άλλο στον καναπέ του προθαλάμου στον ΑΝΤ1.

Γνωριμο για μένα μέρος. Εχω περάσει τα καλύτερα χρόνια στην τηλεόραση. Η γραμματέας, η Ρούλα, απέναντι μου μου χαμογέλαγε. Φυσικά και την ήξερα... αλλά όπως ήμουν, δεν θα αναγνωριζα ούτε τη μάνα μου. Της ζήτησα συγγνώμη. Σίγουρα με πήρε για μουράτο...

Σε λίγο καθόμουν με τον Θοδωρή Κυριακού στο γραφείο του. Αρχισα να του λέω τί είναι αυτό που’χα στο μυαλό μου. Μια φράση, δυο, τρείς... Θεέ μου, τί βλακείες του λέω του ανθρώπου...

Σταμάτησα... αποκλειόταν να συνεχίσω έτσι...τον αγαπώ πολύ τον εαυτό μου για να τον βασανίζω κατ’ αυτον τον τρόπο...

Τον κοίταξα στα μάτια ...όχι τον εαυτό μου...αυτό είναι δύσκολο... τον Θοδωρή Κυριακού κοίταξα στα μάτια.... με κοίταξε κι αυτός...

-Αγαπάτε τα ζώα; τον ρώτησα ξαφνικά.

Δεν δίστασε. «Πολύ! Πάρα πολύ» και μου είπε 1-2 λόγια για τα σκυλιά...

ο Σμούντα, η Σέρμπα και άλλες γάτες

Του είπα τί μου΄χε συμβεί με τη Μινού, την ώρα που ξεκίναγα για δω (ΑΝΤ1). Πήρα ενα ρίσκο μπροστά σε έναν επιχειρηματία. Τωρα που το σκέφτομαι ρεαλιστικά, είναι γελοίο... όμως το ρεαλιστικόν ποτέ δεν με ξετρέλλανε...

Ακούμπησε μαλακά την πλάτη του στην καρέκλα του, ενώ όσο μιλούσα είχε γύρει ελαφρώς προς το μέρος μου (προφανώς για να καταλάβει τί βλακείες του έλεγα) και μου είπε εκείνα τα λόγια που εκείνη τη στιγμή ήθελα να ακούσω. Μου είπε για ζωα...για τη σχέση του μαζί τους... για το πώς και εκείνος ένιωσε έτσι κάποτε κ.λ.π. Κάτσαμε περισσότερη ώρα, από όδη θα καθόμασταν αν μιλούσαμε για δουλειά.

Κατα την επιστροφή σκέφτηκα ότι πηγαίνοντας έβριζα την κακή μου τύχη... τώρα όμως σκεφτόμουν πόσο τυχερός τελικά υπήρξα. Η συγκεκριμένη κουβέντα με έναν άνθρωπο από το πουθενά στη ζωή μου, με βοήθησε απίστευτα πολύ στην συγκεκριμένη δύσκολη στιγμή.

Δεν ξανασυναντηθήκαμε από τότε... Τον είδα τις προάλλες στο Balthazaar… στη παρέα του μια φίλη μου και 2-3 γνωστοί. Αρα μπορούσα να πλησιάσω και να του πω, ότι δεν το ξέχασα ποτέ. Με αιφνιδίασε για μια ακόμη φορά... ούτε εκείνος το’χε ξεχάσει.

Οταν βλέπω τις εικαστικές (κι όχι μόνο) αλλαγές στον ΑΝΤ1... χαμογελάω...γιατί ξέρω από πού προέρχονται.

Οσους ανθρώπους θαυμασα σ’αυτη τη δουλειά, δεν τους θαύμασα (μόνο) από το αποτέλεσμα, αλλά βασικά για τη σκέψη τους για πράγματα άσχετα με το αντικείμενό τους.

Καμμιά φορά μου ξεφεύγει και λέω τη Σέρμπα, Μινού... και εκείνη που είναι εντελώς διαφορετική από τη Μινού... γυρνάει με κοιτάει και μου βγάζει τη γλώσσα. Την αγαπώ πολύ και αυτη και τον Σμούντα... η αγάπη ξέρετε, δεν έχει «τέλος διαδρομής».... παρα μόνο διαδρομή ή μάλλον, διαδρομές.

παιδικά πράγματα

To Πανεπιστήμιο του Hertfordshire, το ξέρατε;
Εγω πάντως δεν το'χα ματακούσει...
Το'μαθα όμως όταν είδα στο YouTube μια εργασία μερικών φοιτητών του.

Οταν λέμε ότι θέλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί με όχημα την Παιδεία, να ξέρουμε τουλάχιστον τί λέμε... και ποιοί θα'ναι οι ανταγωνιστές μας.



Kαι επειδή δεν είναι σωστό να κάνουμε πλακίτσα με τέτοιου είδους εκπαιδευτικά ιδρύματα, το University of Hertfordshire είναι στην Αγγλία και είναι αυτό. Mπήκα, ως όφειλα στο site του, και έπαθα.