politics

Ξέρετε τί έπαθε το ΠΑΣΟΚ;
Ξενογάμησε!
Και δεν φτάνει που ξενογάμησε, το ομολόγησε κι από πάνω!
Δημοσίως και με λεπτομέρειες.
Γνωρίζετε Ελληνα ή Ελληνίδα που συγχωρεί κάτι τέτοιο;

keep on going

Εχω τρομερά κακά νέα για όσους και όσες θεώρησαν ότι το blogging θα ήταν το μόνιμο κρυσφήγετό τους. Εχω κακά νέα για τους «ελεύθερους σκοπευτές» κατα των συνειδήσεων, αξιοπρέπειας κ.λ.π. Εχω κακά νέα για όλους κι όλες που πίστεψαν ότι πίσω από ένα nickname (δεν έχω τίποτε με τα nix) θα λογοτέχνιζαν πεζοδρομιακά, ή θα έκαναν τους γιαλαντζί δημοσιογράφους-ιστορικούς , σημαιοφόρους της ηθικής κ.λ.π.

Γραφω εδω και πολύ καιρό ότι στο internet αποκλείεται να επικρατήσει το «κρύβομαι και δεν με βρίσκεις». Αυτό υπήρξε γοητευτικό κρυφτούλι, έστω και αν μερικοί ξεχνάνε ότι το ξεκίνησαν οι πιτσιρικάδες για παιγνίδι. Η συγκεκριμένη γοητεία όμως ξέφτισε και έγινε ελαφρώς βαρετή.

Η Χ κυρία που στάζει χολή κάθε φορά που ανασαίνει.... οι αμόρφωτες που αντιγράφουν λεξικά και βιβλία... όσοι βάζουν τρικλοποδιές στην αλήθεια... θωπεύουν (βάζουν χάρι) στην σοβαρότητα και την προσωπική ηθική των άλλων... καλό είναι να κάνουν ένα αποχαιρετιστήριο e-πάρτυ. Ας προσκαλέσουν και υποσχομαι ότι θα τραγουδήσω.

Facebook.

Oσοι το μελέτησαν σε βάθος κατάλαβαν ότι οδηγεί τα πράγματα σε άλλους δρόμους. Ενα κόλπο που τα’χει όλα και το ξεκίνησαν οι φοιτητές για να βρίσκουν φίλους και γνωστούς...

Βάζεις τη φωτογραφιούλα σου, τις φωτογραφίες των φίλων σου, της μαμάς σου, των παιδιών, των διακοπών σου.... και περιμένεις να αντιδράσουν οι άλλοι που κάνουν το ίδιο. Ταυτόχρονα λές για τη διάθεση σου... στέλνεις μηνύματα σε φίλους.... είσαι ελέυθερος να κάνεις ό,τι θες... με ένα καινούργιο τρενάκι του e-Λουνα-Πάρκ. Δωρα, ποτά, posts (ναι! Posts) φωτο, βιντεο, μουσική, ενώ ταυτόχρονα ξέρεις τί κάνουν οι friends σου...Πάλι blogging (notes λέγεται)... μόνο που αυτη τη φορά είναι αξεσουάρ και όχι πιλότος.

Και πού γράφουμε;

Μμμμμμμ παντού, αλλά βασικά πουθενά.

Δυστυχώς (για όσους είναι σκαλωμένοι σ’ αυτο) το γράφειν εξαφανίζεται αργά, αλλά σταθερά. Οταν σταματήσει το γράφειν, θα σταματήσει και το διάβασμα... και πώς θα επικοινωνούν οι άνθρωποι;

Ξέρω γω;

Υποθέτω όπως οι φάλαινες...εκτός και αν πιστεέυετε ότι επικοινωνούμε μεταξύ μας καλύτερα από τις φάλαινες.

Τα blogs βασίστηκαν στο γράψιμο. Και γι’ αυτό είναι υπέροχο... αλλά σε ένα ορμητικό σουπερ-ποταμό όπως το internet είναι αστείο να πιστεύει κανείς ότι το νερό χύθηκε ήδη στη θάλασσα.... Ακόμα στην πηγή είμαστε....δεν έχουμε γίνει καν ποτάμι...

Μέσα σε ελάχιστες μέρες οι άνθρωποι (στην Ελλάδα) που χρησιμοποιούν (ερωτεύτηκαν) το facebook, πολλαπλασιάστηκαν(ζονται) με φοβερούς ρυθμούς. Αν δεν κάνω λάθος, ξεπέρασαν ήδη κατα πολύ τους bloggers.

Βρηκα φίλους που είχα χάσει, κάνω πάρτι με τους ήδη φίλους μου και γνωρισα καινούργιους ανθρώπους, που ξέρω από την αρχή ποιοί είναι.

Το Βατερλώ των κούτσου-κούτσου, πούτσου-πούτσου, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, «είμαι 22ετών», ο Μάνος Χατζιδάκις με έπαιζε στα γόνατά του... στείλε μου μια φωτο... να σου πάρω μια πίπα....τέρμα οι ίντριγκες και τα πισώπλατα μαχαιρώματα. Προσωπικά έχω μεταφέρει το blog που διάβαζετε, στη σελίδα μου στο facebook…Δεν άλλαξε τίποτε στην αγαπημένη παρέα που κάνουμε τόσο καιρό...με διαβάζετε εσείς κανονικά, αλλά με διαβάζουν και άλλοι, που δεν θέλουν blogs. Αλληλο-διαβαζόμαστε χωρίς μπούρκες, μάσκες ή τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα!»... και αν θες να κάνεις τον μάγκα σου κάνω ενα report...σε πετάνε απ’ έξω και μείνε μόνη/ος να πετάς την βιοχλαπάτσα σου στα μούτρα σου.

-Α, εγώ αγαπώ τα blogs...μου είπε τις προάλλες μια blogger, που κάνει εδώ και καιρό την σουπερ-γκόμενα, ενώ είναι μπάζο του κερατά....

-Τα συγχαρητήρια μου... μοιάζεις με αυτούς που πριν απο λίγο καιρό λέγανε «α, εγώ αγαπώ το χαρτί και το μολύβι»... Σήμερα (λόγω τεχνολογίας) ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα από ό,τι χθές. Πάντα συνέβαινε αυτό... απλώς η ταχύτητες δεν ήταν τόσο υψηλές. Αν δεν έχεις φωτο... όχι μαϊμού-φωτό... αφού την επιβεβαιώνουν δεκάδες... αφού είναι το διαβατήριο σου... αν δεν έχεις λοιπόν...δεν είσαι τίποτα... Επιτρέπεται δηλαδή να είσαι... αλλά σε γράφουν στα παπάρια τους ... Η επικοινωνία δεν στμάτησε...αντιθέτως προχώρησε...

Φτιάχνω π.χ. ενα video και αυτο πάει αυτόματα σε όλους τους friends, ενώ ταυτόχρονα το βλέπουν αυτοί που αγαπούν(ή μισούν) το blog μου.. Aλλάζει η διάθεσή μου και αυτο το μαθαίνουν οι friends. Διαλέγω μουσική και την ακούνε και εκείνοι. Ποστάρω τις φωτό μου και εκείνοι (ΕΠΩΝΥΜΑ) γράφουν σχολιάκα για τις φωτό. Βρίσκω τους φίλους των φίλων μου και φίλους που’χω χάσει... Tag photos… Να σου κάνω ενα Poke? Eχω μια απορία... ποιος γουστάρει να απαντήσει; Ο ένας φέρνει τον άλλον και το πάρτι μεγαλώνει... Αυτη τη φορά όμως δεν είναι μπαλ-μασκέ, αλλά κανονικό... Και αυτο θα ξεφουσκώσει και θα έρθει ένα άλλο, που αγνοώ τί θα’ναι...

Η ανωνυμία άνοιξε δρόμους για πολλούς. Το καταλαβαίνω. Ηταν άλλωστε και η μονη ευκαιρία για να βγάλουν αυτα που έκρυβαν μέσα τους (ταλέντο, μοχθηρία, μύχειες σκέψεις, αγάπη κ.λ.π.). Οι Επαναστάσεις δεν γίνονται κατα μέτωπο, αλλά συνωμοτικά και υποχθόνεια... Αλοίμονο, αν ηταν διαφορετικά.

Η ανωνυμία φυλάκισε τους ίδιους που την χρησιμοποιούν. Οσοι bloggers βρήκαν δουλειά στα media…το πρώτο που έκαναν ήταν να βάλουν φαρδειά πλατειά το πραγματικό τους όνομα... Δεν έπεισα ούτε εναν ότι το nickname τους είναι η προίκα τους... Σε όσους/όσες λέω ότι πρέπει να υπογράψουν ως blogger, με κοιτάνε με αηδία. Δεν άλλαξα τη γνώμη ούτε ενός. Στους περισσότερους έκανε εντύπωση ότι ποστάριζα με ευκολία φωτογραφίες μου. Τους ήταν αδιανόητο. Δεν πειράζει... τα γεγονότα με δικαίωσαν.

Εννιάμιση φορές στις δέκα οι Επαναστάτες εξελίσσονται σε τυράννους... Αυτό τείνει να συμβεί και στα blogs...η τεχνολογία άλλαξε, όχι η μεθοδολογία... σιγά που θα καθόντουσαν οι πιτσιρικάδες να τους καπελώσουμε με τις ορθογραφίες μας, την (χαχαχαχα) σεξουαλική μας ανεση, τη λατρεία μας για το λαμπρό μας παρελθόν.... Μας φτύσανε... μας άφησαν μόνους να μαλακιζόμαστε... και έκαναν κάτι άλλο... το Facebook... και όταν τους σπάσουμε το τιρλιλί και εκεί... θα ξαναφύγουν... προσωπικά γουστάρω να τους ακολουθώ... είναι η πρώτη φορά που με μαγεύει αυτο... το ακολουθητό ντε...

Ελάτε... όσοι αντέχετε... θα περάσουμε καλά... σας το υπόσχομαι... Αντε ντεεεεεε....

το σοκολατάκι

have a nice day