9 χρόνια μετά το έμφραγμα...

Πέρασαν από τότε 9 χρόνια και 2 ημέρες.

Από τότε που έπαθα το βράδυ της 19^ης Μαϊου 2004 οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Εννιά χρόνια και 2 μέρες…

Είναι η πρώτη φορά που το ξέχασα.

Είχα υποσχεθεί στον καθηγητή Χριστόδουλο Στεφανάδη, ότι κάθε χρόνο θα έγραφα για την περιπέτεια μου… μπας και τη διαβάσει κανείς και σωθεί…

Ηταν 3 το πρωί και έγραφα ένα κείμενο για την εφημερίδα που εργαζόμουν. Το κορμί μου άρχισε να δουλεύει σαν χαλασμένη μηχανή.

Και ξαφνικά ένα μεγάλος πόνος… όχι ο μεγαλύτερος της ζωής μου… αλλά μεγάλος… σαν να με πάτησε στο στήθος …ελαφρα ενας ελέφαντας…

Εμενα μόνος στο κέντρο της πόλης.

Εσωσα (!!!) το κείμενο και πήγα τρικλίζοντας μέχρι την κρεββατοκάμαρα. Για καλή μου τύχη (αν και δεν το συνήθιζε) κοιμόταν στο κρεββάτι μου η μέλλουσα δεύτερη γυναίκα μου. Η Μαργαρίτα.

-Επαθα έμφραγμα…της είπα καθώς σωριάστηκα δίπλα… πάρε το 166.

Το πήρε αμέσως. Της οφείλω τη ζωή μου.

Τι ένιωθα;

Μμμμμμμ τίποτα… μάλλον ανησυχουσα ότι αυτό το «πράγμα» θα ξανάρθει. Θυμήθηκα ότι κάπου είχα διαβάσει ότι αν πάθεις έμφραγμα πρέπει αμέσως να πάρεις μια ασπιρίνη. Η τελευταία ασπιρίνη του σπιτιού ήταν στο κομοδίνο μου… λειτουργεί ως αντιθρομβοτικό…. Οι άνθρωποι του 166 ήταν εκεί σε 5 λεπτά… τους οφείλω τη ζωή μου…. Εφημέρευε το Ιπποκράτειο, πανεπιστημιακή κλινική με μεγάλη εμπειρία στα καρδιολογικά… τους οφείλω τη ζωή μου….

Μόλις μπήκα στα επείγοντα και με διασωληνώσανε κατάλαβα ότι είχα σωθεί. Ημουν σίγουρος… δεν ξανανησυχησα.

Περάσαμε καλά στο νοσοκομείο. Γελάσαμε πολύ.

Οφείλω τη ζωή μου, αλλά και την ποιότητα που έχω σήμερα στον αγαπημένο μου φίλο και σεβαστό μου γιατρό, τον Λευτέρη Τσιάμη… όχι μόνο γιατί φρόντισε εμένα, αλλά επειδή ΟΛΑ ΑΥΤΑ τα χρόνια φρόντισε αμέσως πολλούς ανθρώπους που ζητησαν βοήθεια.

Αργότερα έμαθα ότι εκείνο το βράδυ είχαν έρθει 9 με έμφραγμα… πέθαναν οι οκτώ.

Εχω γράψει πολλές φορές γι’ αυτό το περιστατικό… από αστεία που συνέβησαν… μέχρι τραγικά… ένα όμως με καλύπτει πλήρως:

Μετά το έμφραγμα υποσχέθηκα ότι θα’μαι πολύ προσεκτικός σ’ αυτά που γράφω περί γιατρών και δεύτερον: «ακουσα» καλυτερα τον Καζαντζίδη.  

Αυτά τα 9 χρόνια είναι τα καλύτερα της ζωής μου.

Εσβησα την ασφάλεια και την ξανα-άναψα.

Εκανα restart.

Format που κάνανε παλιότερα στους υπολογιστές.

Θυμάμαι ότι όταν βγήκα από το Νοσοκομείο τουλάχιστον για μία εβδομάδα τα πάντα γυρω μου ήταν πιο «καθαρά»… σαν να’χα φορέσει τα σωστα γιαλιά.

Εμαθα ότι μετράει μόνο το ΤΩΡΑ.

Μου σωσανε τη ζωή συμπτώσεις και άνθρωποι.

Εχουν όλοι τους την αιώνια ευγνωμοσύνη μου.

Με έσωσαν  όμως (νομίζω) η αισιοδοξία μου και το γεγονός ότι πάντα υποστηριζα ότι «δεν πρέπει να βγάζει κανείς τη γλώσσα στη ζωή!»… Εχω κάνει αμέτρητες αηδίες… αλλά τη γλώσσα στη ζωή δεν την έχω βγάλει ποτέ.

Έμαθα να μην στεναχωριέμαι εύκολα.

Εμαθα να υποστηρίζω ανθρώπους.

Εμαθα να μην αφήσω ποτέ ξανά κάποιον να με εκμεταλλευθεί.

Η ζωή είναι απλή. Ακόμα κι όταν μοιάζει μπερδεμένη, απλή είναι.

Αν το πολυψειρίσεις το πράγμα, θα σε φάνε οι κότες.

Το πράγμα είναι απλό: σαν τις πάσες στο ποδόσφαιρο…από τη μια στιγμή στην άλλη…  και στην παράλλη…  και στην επόμενη… και στην μεθεπόμενη… και ξαφνικά γκολ… Πέρασαν 9 ολόκληρα χρόνια και οι στιγμές μου έφεραν χαρά… μια υπέροχη γυναίκα… δυο παιδιά… να δημοσιογραφώ όπως πάντα ονειρευόμουν…

Μην την κυνηγάτε τη ζωή… μπορεί κανείς να κυνηγήσει τον αέρα;

Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αράξει και να αφήσει τη ζωή (τον αέρα) να τον ταξιδέψει.

Να’στε όλοι κι όλες καλά… είναι καλό φάρμακο που ξέρω ότι κάθε φορά που ανεβάζω ένα ποστ με σκέψεις μου, είστε εδώ.

8 ετών

Μια μικρή τόσο δα άσπρη ασπιρίνη μου’σωσε τη ζωή πρίν 8 ακριβώς χρόνια. Η τελευταία ασπιρίνη, που’χα σπίτι. Ισως να’ταν και ληγμένη δεν ξέρω…

Ηταν αργά το βράδι και έγραφα στον υπολογιστή μου κάτι. Στο υπνοδωμάτιο κοιμόταν η (τότε) μελλοντική γυναίκα μου, η Μαργαρίτα.

Ξαφνικά το κορμί μου άρχισε να δουλεύει ακανόνιστα. Το εσωτερικό του… πώς να σας το περιγράψω; Σαν να οδηγείτε κανονικά το αυτοκινητό σας και να σκάσουν τρία λάστιχα, και στο ψυγείο να μπούνε πέτρες…

Δεν θυμάμαι πόνο.

Θυμάμαι έντονη κακή λειτουργία.

…Εσωσα (!!!) το κομμάτι στον υπολογιστή… σηκώθηκα , περπάτησα μέχρι το υπονοδωμάτιο …σωριάστηκα δίπλα στην Μαργαρίτα, που (ευτυχώς ξύπνησε) και της ψιθύρισα:

-Πάρε το 166… έπαθα έμφραγμα.

Το’κανε χωρίς δευτερη κουβέντα ή πανικούς.

Τότε ήρθε ο πόνος.

Τι πόνος;

Το’χω γράψει πριν το πει ο Τζάκ Νίκολσον στο «Κάλλιο αργά παρα αργότερα»… Σαν να λιάζεσαι ανάσκελα στην παραλία και εκεί που’χεις κλειστά τα μάτια, να περάσει ένας ελεφαντας, να πατήσει μία στο στήθος σου και μετά να φύγει.

Είχα διαβάσει κάπου στο internet ότι αν πάθεις έμφραγμα πρέπει αμέσως να πιείς μια ασπιρίνη…. Που ως θρομβολυτική βοηθάει να… τι σημασία έχει; Εγω θυμόμουν (μετά το πάτημα του ελέφαντα) ότι έπρεπε να πιω μια ασπίρίνη.

-Μαργαρίτα, μια ασπιρίνη…

Στο σπίτι μου δεν μπορούσες όχι να βρεις ασπιρίνη (είμαι ο απόλυτος βασιλιάς της ακαταστασίας… ειδικά τότε που έμενα μόνος)… ούτε τον ελέφαντα που με πάτησε πιθανότατα δεν θα μπόρούσες να βρεις…

Ακριβώς δίπλα από το κεφάλι μου, έχασκε μισάνοικτο το ντουλάπι του κομοδίνου… φάτσα κάρτα το χαρακτηριστικό κουτί με τις ασπιρίνες… Αγνωστον γιατί ήταν εκεί…υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να ήταν αναμεσα σε κάτι βιβλία στην βιβλιοθήκη…

Υπήρχε μία… τελευταία.

Ηταν βράδι, ήταν Μάϊος και έμενα στο κέντρο της πόλης.

Το 166 ήρθε σε 10 λέπτα.

Σε λίγο ήμασταν στο Ιπποκράτειο που εφημέρευε (διανυκτέρευε).

Δυο νεαροί γιατροί στα «επείγοντα» με ανέλαβαν.

-Πήρατε κάτι; με ρώτησε ο ένας.

-Μια ασπιρίνη.

-Τέλεια… μου είπε και μου΄σφιξε το μπράτσο ενθαρρυντικά.

Μετά με ανέλαβαν… δεν ξέρω τι έκαναν… αλλά εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν θα πεθάνω. Και όπως βλέπετε, μέχρι τώρα που το γράφω… κατάλαβα σωστά.

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;

Πρώτον γιατί σήμερα έχω τα δεύτερα γενέθλια μου. Γίνομαι 8 ετών. Η 19^η Μαϊου είναι από το 2004 τα δεύτερα γενέθλια μου… Στα πρώτα , στις 6 Απριλίου, γιορτάζω (τι εγωιστικό!) την ημέρα της γεννησης μου στα δεύτερα (σήμερα) γιορτάζω που δεν πέθανα… που ξαναγεννήθηκα δλδ. Και το εννοώ.

Ξαναγεννήθηκαν μέσα μου διάφορα συναισθήματα. Θα σας πω ένα έντονο, πολύ έντονο και πολύ χαρακτηριστικό:

Από εκείνη τη στιγμή το ενδιαφέρον μου εστιάστηκε στο ΤΩΡΑ. Και είναι αλήθεια με αφορά μόνο το ΤΩΡΑ. Το παρελθόν έγινε πολύ διάφανο και το μέλλον αόρατο. ΤΩΡΑ! Το κόλπο είναι τι κάνεις τώρα. Αυτή τη στιγμή.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό συναίσθημα ταρακουνήθηκε αρκετά όταν γεννήθηκε η κόρη μου. Το τι ΘΑ συμβεί άρχισε να με ξαναφορά (εξ ου και γράφω τα τελευταία 2 χρόνια πολιτικά άρθρα… μέχρι τότε είχα γράψει ελάχιστα στη ζωή μου) … παρ’όλα αυτά ακόμα και σ’ αυτην περίπτωση το ΤΩΡΑ με την κόρη μου είναι το εντελώς πρωτεύον μου.

Το πιστεύω και στην πολιτική. Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ΟΛΟΙ μου υποσχέθηκαν ότι κάτι καλό ΘΑ κάνουν… τους προτείνω να μας φτιάξουν ΤΩΡΑ ένα καλύτερο ΤΩΡΑ…. Και τότε είναι (σχεδόν) σίγουρο ότι και το ΘΑ θα’ναι καλύτερο.

Αν δεν υπήρχε εκείνη η ασπιρίνη… ή έμενα στην Πάρνηθα… ή ήταν Σάββατο κι έβρεχε… αν η Μαγαρίτα δεν είχε μείνει τυχαία εκείνο το βράδι σπίτι…αν…. αν… αν…. το τότε ΤΩΡΑ μου θα’ηταν μοιραίο όπότε για ποιο (χαχαχαχαχαχαχαχα) ΘΑ μιλάμε;

Ένα άλλο που μου συνέβη ήταν η διόγκωση του συναισθήματος «ευγνωμοσύνη». Ολη αυτή η αλυσίδα ανθρώπων έχουν την παντοτεινή μου ευγνωμοσύνη… ο,τι και να γίνει…

Όταν λοιπόν συμβεί αυτό… τότε αρχίζεις και βλέπεις και με πιο ενδιαφέρον τους γύρω σου… το «εγώ» αντί να προσπαθεί να καρφώσει την μπάλα στο καλάθι, βρίσκεται στα χέρια εκείνου που κάνει παίγνίδι, που μοιράζει ασίστ… ή απλές πάσες. Και ξαφνικά… μα ΕΝΤΕΛΩΣ ξαφνικά… απολαμβάνεις (1.000 φόρες) καλύτερα μια μυρωδιά, ένα αγγιγμα, μια εικόνα, μια παρέα, μια γεύση, μια καθημερινότητα, τη μουσική… και μέσα σε όλα τα «ξαφνικά» που σου συμβαίνει είναι ότι ΜΙΣΕΙΣ την αχαριστία… πάντα δεν σου αρεσε…αλλά τώρα τη μισείς. Είναι, βλέπετε, το αντίθετο της ευγνωμοσύνης που σας έλεγα.

Εκείνο το βράδι λοιπόν ήλθαν κι άλλοι με έμφραγμα στο Ιπποκράτειο… έζησα εγώ.

Υπάρχουν λοιπόν δυο στιγμές. Η μία μετα την άλλη.

Η στιγμή του εμφράγματος και η στιγμή που ζείς.

Σημασία έχει ποια από τις δυο θα σε σημαδέψει.

Εχω ακούσει (και γνωρίσει) ανθρώπους που γίνανε μνησίκακοι επειδή έπαθαν καρδιακό επεισόδιο… στάθηκαν σ’ αυτό. Εγώ πιστεύω ότι στάθηκα στο «συνεχίζω να ζώ».

Εχω χίλια ελαττώματα. Και λίγα λέω… έχω όμως και ένα καλό:

Από παιδί «δεν έβγαλα ποτέ τη γλώσσα στη ζωή!» Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκα επειδή δεν είχα πολλά ή πάρα πολλά και ποτέ δεν γκρίνιαξα όταν δεν είχα καθόλου ή είχα λίγα.

Πάντα με διασκέδαζε το γεγονός «ότι ξυπνούσα το επόμενο πρωί!». Όταν ξύπνησα λοιπόν την επόμενη του εμφράγματος κατάλαβα ότι η ζωή μου έκανε δώρο γι’ αυτην την στάση μου απέναντί της. Νομίζω (μάλλον το ονειρεύτηκα) ότι την είδα (τη ζωή) απέναντι μου να μου χαρίζει ένα μεγάλο χαμόγελο.

Εχω γράψει ήδη 7 φορές γι’ αυτην την ημέρα. Θα γράφω κάθε χρόνο. Το’χω υποχρέωση προς τους αναγνώστες μου. Μου’τοπε κάποτε σε μια ιατρική εκπομπή του φίλου μου Μιχάλη Καφελογιάννη, όπου εμφανιστήκαμε μαζί, ο μέγας Ελληνας καρδιολόγος Χριστόδουλος Στεφανάδης, όταν με άκουσε (σιωπηλός) να διηγούμαι γλαφυρά την περιπέτεια μου live και on camera. Μου είπε στο διάλειμμα:

-Είναι υποχρέωση σας να τα λέτε στον κόσμο. Η καλή ψυχολογία είναι το σπουδαιότερο φάρμακο.

Το κάνω με μεγάλη χαρά.

Σήμερα βλέπω δίπλα μου κόσμο να πνίγεται στο άγχος, στον φόβο του αύριο, να μην μπορεί να αναπνεύσει από αγωνία, με μαυρισμένες ψυχές.

Γιατί;

Επειδή κάποιοι ήταν εντελώς ανίκανοι ή εντελώς λαμόγια.

Γράφω με την ελπίδα ότι αυτοί οι άνθρωποι θα σκουπίσουν με μια κίνηση φοβίες και αγωνίες και θα χαμογελάσουν στη ζωή. Δεν γράφω ποτέ υπέρ κάποιου…ειδικά εμμέσως… κι αν το κάνω, θα το κάνω βάζοντας στο κείμενο φαρδειά πλατειά το όνομά του.

Αφου πιστεύω στο ΤΩΡΑ δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να με φοβίζει κάτι στο ΑΥΡΙΟ. Αν εχω λοιπόν κάτι να πω κατευθείαν, θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

Στα τελευταία 8 χρόνια, η ζωή μου χάρισε μαζί με το χαμόγελό της: υγεία, μια υπέροχη γυναίκα, ένα λατρεμένο μωρό, ένα άλλο νινάκι που έρχεται και την ευκαιρία να γράφω ο,τι αγαπώ σε ένα τεράστιο και πολύ δύσκολο κοινό.

Μερικοί εκεί έξω είτε επειδή είναι βολεμένοι, είτε επειδή είναι φανατικοί η κολλημένοι προσπαθούν να σας κάνουν να ανησυχείτε για το αύριο.

Γράφτε τους στα παπάρια σας.

Το αύριο το ξέρει μόνο η ζωή. Είναι το 7σφράγιστο μυστικό της. Και πιστέψτε με, δεν το’χει πει σε κανέναν από αυτούς εκεί έξω…

Και του χρόνου να’μαστε όλοι κι όλες καλά.

ΥΓ. Οι γελοιογραφίες είναι του Αρχέλαου του πατέρα μου. Τις έκανε στην εντατική μετα από εγχείρηση για μπάϊ-πας. Εζησε πολλά χρόνια και καλά και τελικά πέθανε στον ύπνο του από φυσιολογικά αίτια:Γηρατειά. Ισως τα δικά μου κείμενα να μην είναι ικανά να σας πείσουν, ελπίζω να σας πείσει το χιούμορ.

έγινα 7 ετών

Αυτό το blog είναι κλειστό.
Είναι όμως το αγαπημένο μου. Εδω πρωτοκατάλαβα το μεγαλείο του e-γράφω.
Εδώ έγραψα το πρώτο ποστ για το θέμα που αναφέρομαι σήμερα....
Δεν ηταν δυνατόν να το εγκαταλείψω.
Ελπίζω κάποιος να το διαβάσει....





Τόχω γράψει 5 φορές το ίδιο post.
http://manosantonaros.blogspot.com/2006/05/2.html
http://manosantonaros.blogspot.com/2007/05/blog-post_21.html
http://manosantonaros.blogspot.com/2008/05/blog-post_19.html
http://manosantonaros.blogspot.com/2009/05/blog-post_19.html
http://manosantonaros.blogspot.com/2010/05/6.html
Κάθε φορά στην ίδια ημερομηνία… σαν σήμερα.
Ηταν 3 το πρωί στις 19 Μαϊου 2004 όταν έπαθα έμφραγμα. Με πήγανε σηκωτό στο Ιπποκράτειο και εκεί με κράτησαν στη ζωή. Εχω μεγάλη ευγνωμοσύνη σε όσους με βοήθησαν τότε. Απεριόριστη ευγνωμοσύνη.
Θυμάμαι ότι όταν βγήκα από το Νοσοκομείο… ήταν καλοκαίρι και ο ήλιος έκαιγε… σκέφτηκα αυτό που όλοι μας θεωρούμε κλισέ: «Είναι όμορφη η ζωή. Τόσο όμορφη!» Όλα είχαν ξαναγεννηθεί από το φως μέχρι τις μυρωδιές. Δεν θυμάμαι καλά τη νύχτα του επεισόδιου… θυμάμαι όμως την ημέρα που ξανανακατεύτηκα με τον κόσμο.
Ο μεγάλος δημοσιογράφος και ποιητής, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, που επίσης είχε μια περιπέτεια με την καρδιά του, μου είπε σε μια συνομιλία μας.
- Η ζωή θα ξαναγίνει όπως ήταν… η συνήθειες δεν αλλάζουν… προσπάθησε να περιορίσεις ο,τι μπορείς.
Τότε δεν τον είχα πιστέψει. Δεν πέρασαν όμως πάρα μόνο μερικοί μήνες για να ξαναγίνω ο παλιός Μάνος. Οι σπουδαίοι ποιητές έχουν ΠΑΝΤΑ δίκιο. Η αλήθεια είναι ότι δεν περιορισα πολλά… Πρόσθεσα όμως ένα ολοκαίνουργιο:
Τον σεβασμό προς τη ζωή.
Τον σεβασμό προς αυτό το άγνωστο που μας επιτρέπει να εισπνέουμε-εκπνέουμε 24ωρες το 24ωρο. Δεν ξαναπρογραμματισα τίποτα και άφησα το ποτάμι της ζωής να με πάει (παρασύρει) όπου εκείνο νομιζε(ι). Δηλαδή απολαμβανω το ταξίδι, χωρίς ποτέ να ρωτάω για τον προορισμό.
Και (όσοι/ες με διαβάζετε θα’χετε ίσως προσέξει ότι το επαναλαμβάνω σε κάθε ευκαιρία) δεν βγάζω ΠΟΤΕ τη γλώσσα στη ζωή.
Εχω μια καταπληκτική γυναίκα, ένα υπέροχο μωρό, οι υπόλοιποι αγαπημένοι μου είναι μια χαρά, έχω στέγη για να κοιμάμαι από κάτω της, μπορώ να αγοράζω φαγητάκι για την οικογένεια μου, με αγαπούν οι φίλοι μου και εργάζομαι με τον τρόπο που εγω επιθυμώ.
Όχι δεν γκρινιάζω… επειδή θαθελα και άλλα 1.345 πράγματα και δεν γίνεται να τα έχω… όχι δεν γκρινιάζω επειδή δεν μπορώ πάντα να συνεννοηθώ με τους άλλους… όχι δεν γκρινιάζω επειδή τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα θέλω…
Η ζωή στις 19 Μαϊου 2004 μου χαμογέλασε.
Δεν μου το χρώσταγε, αλλά μου χαμογέλασε.
Απλωσε το χέρι της και με χαϊδεψε.
Όχι δεν πρόκειται ποτέ να της βγάλω τη γλώσσα.
Και επειδή ακριβώς δεν της έβγαλα τη γλώσσα εκείνη (η ζωή) άνοιξε το σακούλι της και μου έδωσε κι άλλα δωρα: την αισιοδοξία, το χαμόγελο, τον έρωτα, την Ολιβ, την Αθηνά, την υγεία της υπερήλικης μάνας μου, τη Ρένα, τον Αργύρη που με προσέχουν λες και είμαι γιός τους, τα νεαρά παιδιά εδώ στο net που με κάνουν φίλο τους, τους ανθρώπους που εκτιμούν τη δουλειά μου.
Μερικές φορές στεναχωριέμαι που έχω τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας με την Αθηνά μας. Αμέσως το ξαναλογαριάζω και βρίσκω τη διαφορά αστεία… Εκείνη είναι σήμερα 15 μηνών κι εγώ μόλις 7 ετών…
Σήμερα έχω γενέθλια.
Γίνομαι 7 ετών…
Σας ευχαριστώ όλους κι όλες που ήρθατε στο πάρτι μου!

Σήμερα έγινα 6 ετών

Σήμερα έχω για μια ακόμη φορά γενέθλια.
Πέρασαν 6 ολόκληρα χρόνια από εκείνη τη νύχτα της 19 Μαϊου 2004 που έπαθα καραμπινάτο έμφραγμα. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα έγραφα ένα post στο blog μου... Φέτος το κάνω στο Facebook.
Δεν έχω να προσθέσω πολλά... όλα όσα νιώθω βρίσκονται εδώ.
Αν σας ενδιαφέρει διαβάστε τα με τη σειρά.
εδώ, εδώ, εδώ και εδώ!

Φέτος είναι η πρώτη φορά που μου κάνουνε δώρο στα δεύτερα (και σημαντικότερα) γενέθλια μου.
Μια καρτούλα και μια ξυλομπογιά από το μωρό μας, την Αθηνά.
Το κρατούσε στο χεράκι της, καθώς έκανε τραμπλ-τραμπλ στην αγαπημένη της κούνια.
Μια άλλη αγαπημένη νεράϊδα, η Ολιβ, της το’δωσε για να μου το’δωσει μόλις πέρασαν τα μεσάνυχτα.
Xμμμμ... κοιτάζω την μικρή που κοιμάται γαλήνια. Φαίνεται ότι αυτη η νύχτα μου κρύβει μαγικά κόλπα.
Η ζωή είναι υπέροχη.
Αν διαβάσετε τα post μου θα δείτε, ότι ΜΟΝΟ αυτό επαναλαμβάνω.
Κουραστικά το ίδιο.
Εχω όμως δίκιο.
Αντί η σημερινή μέρα να είναι -1, είναι +1 και Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ +2
Η Ολιβ και η Αθηνά είναι εδώ δίπλα μου.
Και εγώ 6 χρονών μόνο...δίπλα τους.
Προφανώς υπήρχε σοβαρός λόγος να μην φύγω εκείνη τη βραδιά της 9ης Μαϊου 2004.
Σας ευχαριστώ ολους και όλες που είμαστε φίλοι.
Φίλοι όχι friends.
Σας φιλώ εναν-έναν, μία-μία!
Μάνος