Mετά από 14 χρόνια

-Μαργαρίτα…της είπα… έπαθα έμφραγμα. (19 Μαι 2004)

Και (σχεδόν) λιποθυμησα πεφτοντας δίπλα της στο κρεβάτι.

-Μαργαρίτα…γεια… (19 Μαι 2018)

-Γεια σου Μανο…

-Φετος περασαν 14 χρονια από τότε που με έσωσες. Σ ευχαριστώ. 

-Νασαι πάντα καλά Μάνο μου!

Αυτες οι 4-5 φράσεις ειναι βασικά .όλή μου η ζωή. Αν δεν υπήρχε αυτος ο διάλογος απλώς δεν θα με διαβάζατε τώρα… οι περισσότεροι δεν θα ξερατε καν την υπαρξη μου… και τα παιδιά μου δεν θα ειχαν γεννηθεί.

Ειναι ωραίο να ζείς. Το ξερεις ακομα καλύτερα όταν ο θάνατος σε σημάδεψε, αλλά αλλαξε γνωμη τελευταια στιγμή.

Αν σας πω ότι δεν θυμάμαι πολλά πράγματα απο την προ του εμφράγματος ζωη μου… μπορεί και να μην με πιστέψετε.  Δεν λεω ότι ταχω ξεχάσει…λέω οτι σπανια ερχονται στη μνημη μου…

Αντιθέτως θυμάμαι με καθε λεπτομέρειεα (και μάλιστα συχνά-πυκνά τα αναπολώ) όσα μου συνέβησαν μετα το έμφραγμα.

Στα απλά ελληνικά λέγεται: Αναγέννηση.

Τα γουσταρω αυτα τα γενέθλια…

Δεκατεσσάρων …πωωωωωωωωωωωω

Σημρα λεω να σας μερικα μυστικιστικά.

Εκείνη την εποχή εμενα ακριβως απέναντι απο την Ακρόπολη… πιο απέναντι δεν γινεται… το οτι η Ακρόπολις και αλλα τέτοια μνημεία εκπέμπουν πολύ ενέργεια προφανως και δεν το κουβεντιάζουμε… θελω να πιστεύω οτι αυτη η ενέργεια με βοήθησε. 

Ειχαμε πει πολλα πράγματα οι δυο μας (η Ακρόπόλις κι εγώ)… και ξέρετε η ηχητική επικοινωνία ειναι πρωτογονη μορφή επικοινωνίας… οι ανθρωποι επικοινωνουν πάντα καλυτερα όταν δεν επικιοινωνουν με ηχους… βλ.έρωτα, μίσος, ένστικτο κ.λ.π.

Μετα το έμφραγμα εγινε πολύ πιο δημιουργικός. 

Δεν με ενδιαφέρει τίποτα από το παρελθόν… ούτε καν η μουσική…. Και ξαφνικά άρχισα να παρατηρώ τους ανθρωπους…τους δίπλα μου δλδ. Ολοι μας ειμαστε γυμνοί… ειδικα τωρα με τα σοσιαλ μίντια.

Εμαθα να μιλω με το αλλο εγω των ανθρώπων…αυτο που είναι κρυμένο από το φαίνεσθαι.

Γινονται πολύ ενδιαφέροντες… 

Αρχισα να σχεδιάζω καλύτερα και να φωτογραφιζω καλύτερα. Ειδα καινούργιες γραμμες…υποθέτω οτι αν ημουν μουσικος θα ακουγα αλλους ήχους…

Ανακάλυψα ότι τελικα τα καρτουνς παίξανε σημαντικοτατο ρόλο στη ζωή μου. Μπορείς απο εχθρός μου να γίνεις κολλητός μου επειδή σχεδιάζεις ομορφα. Στην. Πραγματικότητα κι εγω ειμαι ενα καρτούν… μπορώ να κάνω οποιαδήποτε μαλακία μουρθει στο κεφάλι χωρις δευτερη σκέψη… καρτουν δηλαδή… τσαλακωσε με όσο θες… ξερω από γωμα και χαρτι και μολυβι… τσαπ τσαπ τοσβησα …τελειωσε.

Ενα άλλο που έμαθα λόγω του εμφράγματος είναι αυτο:

Μην περιμένετε βοήθεια απ’ αυτούς/ες που είστε απολύτως σιγουρος οτι θα σας τη δώσουν. 

Μη! Είναι τοξικό πολύ.

Η βοήθεια θα ρθει απο εκεί που δεν την περιμένετε. 

Το κέρδος είναι η γλυκα που εισπράττεις απ’ αυτους τους ανθρωπους.

Και τότε η πίκρα για τους αλλους ειναι αβάσταχτη.

Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να αλλάξεις την επομενη στιγμή. Η ζωή είναι ενα ποτάμι…. Ξαπλώστε ανάσκελα ανοιξτε χεράκια ποδαράκια και αστε το να σας πάει… αν κολυμπήσετε ανάποδα και θα κουρασθείτε και θα πνιγείτε.

Σ αυτα τα 14 χρονια μου συνέβησαν αρκετά.

Γνωρισα απο πρώτο χέρι την πολιτική εξουσία… δεν μου’χει τύχει χειρότερο στη ζωή μου.

Εγινα πατέρας…και τότε εδωσα συγχαρητηρια στον εαυτο μου που ήξερα οτι τίποτα δεν ειναι δικό μου, πριν καταλάβω ότι όλα είναι των παιδιών μου.

Γνωρισα την προδοσία… δεν την πρωτογνωρισα τότε…αλλά καθε φορά με εκπλήσσει το ίδιο.

Γνώρισα μερικες γυναίκες… οι περισσότερες απίστευτα ερωτικές… με μαθανε πράγματα…. Φυσικά και ο πόνος είναι μάθημα… 

Οι ανθρωποι ξεχνούν… θα σας φανει περίεργο, αλλα ποτέ κανεις δεν με ρωτησε:

-Πήρες τα χάπια σου σήμερα; 

-Ρε συ κανει που τρως κρέας;

Ολοι “πεθαίνουν”από κάτι.

Η θεία μου η Βασω..ετων 93….

-Πεθαίνω εχω κολπική μαρμαρυγη. (που δεν έχει)

-Βασούλα επέζησα απο ενα έμφραγμα μυοκαρδίου.

-Εχω κολπική μαρμαρυγη… σου λεω! Θα φας μουσακά;

Δεν πάμε καλά… 

Υπάρχουν πολλοί που επαθαν εμφραγμα και ζουν μια φοβισμενη ζωη. Σε ενα δωμάυιο η τυλιγμένοι σε ενα παλτό.

Εγω το είδα πως η ζωη μου’δωσε ακομα μια ευκαιρία για να τη γλεντησω… να δω καινούργια πραγματα… όπως και εγινε…. 

Λεω συχνα στους ανθρωπους… Σ αυτο το σκοτεινο δωματιο του μικρόκοσμου σου που ζεις, υπάρχει ενα παραθυράκι, μικρό και σφραγισμένο… στο χρωμα του τοιχου… δεν ετυχε να το δεις…  ειναι αρκετο που ηδη ξέρεις οτι υπάρχει… η επομενη κινηση ειναι να το ανοίξεις… Ειναι ωρα να δεις/περπατησεις νεα μονοπάτια… αλλιως εισαι στην Φρανκφούρτη κι αλλιώς στη Σενεγάλη.`

Εμαθα ότι οι ανθρωποι δεν μπορουν να αλλάξουν… ναι τη συμπεριφορά τους… τις συνήθειες… αλλά μπορούν να μάθουν το άλλο τους εγώ εκείνο που όπως είπαμε κρύβεται πίσω από το φαίνεσθαι. 

Ειναι αυτο που του μιλάτε πολύ και αποκλειστικά όταν είστε μόνοι, στην τουαλέτα, στο αυτοκινητο, στο μετρο, στο κρεβάτι…ειδικά στο κρεβάτι… ο κολητός ντε με το μαξιλάρι σας.

Οταν επιβιώσεις τότε ερχεται αυτο άλλο εγώ και σου λεει:

-Είδες που στα’λεγα; και σε πιανει απο το χέρι.

Αμα θες πας… αμα δεν θες μενεις σπιτι σου μαι κλαις για το κακό που σε βρήκε.

Συνάντησα ανθρωπους που με αγαπησαν και δεν τους αγαπησα εξίσου.

Συναντησα και ανθρωπους που αγαπησα και δεν με αγαπησαν εξίσου.

Ετσι ειναι η ζωή.

Δεν παίζεις μόνος σου…ειναι σαν μερικους οπαδούς που νομίζουν οτι η ομάδα τους εχασε γιατι φταιγανε οι ίδιοι… λες και οι αλλοι που νικησαν δεν παίζανε.

Μη τρωτε αλάτι δεν κάνει.

MONO για φίλους του ΠΑΟΚ (13 χρόνια μετά το έμφραγμα)

Οποιος δεν είναι ΠΑΟΚ δεν ειναι σίγουρο ότι θα καταλάβει.

Σήμερα έχω γενέθλια… γίνομαι 13 ετών… σαν σήμερα πριν απο 13 χρόνια βγηκα σωος μετα απο ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Καθε χρόνο γιορτάζω (μέσα μου αυτα τα γενέθλια) .

Πωωωωω 13 χρόνια… Τόσα χρόνια… η ζωή μου'κανε δωρο να με αφήσει να συνεχίζω να είμαι αναμεσα σας… και να κανω και δυο παιδιά… Ας μη γινομαι πλεονέκτης.

Καθε χρόνοα τέτοια μερα γραφω ενα κομμάτι για εκείνο το συμβαν που μου αλλάξε (;) τη ζωή. 

Κάτι σαν τάμα… ευχαριστία…υποχρέωση.

Φέτος λέω να το γραψω επ ευκαιρία του ΠΑΟΚ.

Ακούστε….

Επιεδή πολλοί με ρωτάτε ή επιμενετε ότι είμαι ΠΑΟΚ.

Μερικοί βλέπουν απο πίσω και δράκους… συνωμοσίες….

Ακούστε λοιπόν:

Ολα αυτα τα χρόνια από το έμφραγμα και μετα ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ… ούτε ένας… ποτέ δεν με ρωτησε αν πήρα τα φαρμακά μου… αν κανει αυτο που τρώω… πώς νιώθω σήμερα… κλπ… 

Δεν παραπονιεμαι… ετσι κέρδισα την ησυχια μου… το γεγονός πάντως παραμένει.

Αντιθέτως πολύ συχνά άνθρωποι του στενου μου περιβάλλοντος μου έκαναν πραγματα που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να τα κάνεις σε έναν άνθρωπο που πέρασε έμφραγμα.

π.χ. να τον στεναχωρέσεις.

Φυσικά με φρόντισαν αρκετοί άνθρωποι… συνήθως αυτοί που δεν περίμενα….

Ποια είναι η μεγαλύτερη φροντίδα στην εποχή μας;

Να σε αγαπάνε.

Οχι να αγαπάς μόνο… να σε αγαπάνε!

Ποιοί με αγαπούν;

Οι φίλοι του ΠΑΟΚ.

Μονομπλόκ.

Γιατί;

Επειδή ως Παναθηναϊκός, χαμουτζής έγραψα αυτό που είδα σ' αυτούς.

Δεν καταλαβαίνω.

Τί αλλο μπορεί να γραψει ενας δημοσιογραφος εκτός απ' αυτό που βλέπει;

Αυτό είδα… αυτό έγραψα…

Και ξαφνικά με αγάπησαν.

Δεν φαντάζομαι να φαντάζεστε ότι το έγραψα για να αγαπηθώ… Αντε για να το εκμεταλευθω θα έλεγε ενας καχύποπτος… έστω… αλλά για να αγαπηθώ;

Ως δημοσιογράφος έχω κερδίσει τόσα μπράβο όσα χρειάζομαι.

Εχει συμφωνησει μαζί μου κόσμος…

Αλλά αγάπη;

Δεν το'χα ξανα-εισπράξει.

Να σας πω μιαν αλήθεια;

Ούτε οι συναδελφοι μου εδω στο  SDNA δεν έχουν καταλάβει το βάθος της σχέσης μου με τους ΠΑΟΚτσήδες.

Η καλυτερη θεραπεία για την καρδιά μου είναι η αγάπη…. το χαμόγελο….

Το ο,τι στεναχωριέμαι που τα παιδιά μου ζουν μακρυά…δεν βοηθά όπως καταλαβαινετε.

Και ξαφνικά ερχεται η αγάπη από τον ΠΑΟΚτσή…

-Ευχαριστω ρε Μάνο!

Δεν είναι αστείο.

Γιατί μου λέει ένας αγνωστος "ευχαριστω". Επειδή έκανα τη δουλειά μου;

Όχι…επειδή του δίνω να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος. Ο,τι άκουσα την κραυγή του….

Και μου το επστρεφει με αγάπη.

Γέμισε το inbox μου απο ¨"ευχαριστω"…όχι απο "μπράβο".

Εγραψε ο φίλος μου ο Κώστας ότι είμαιι "οπάδός των οπαδών του ΠΑΟΚ!"

Ετσι ακριβώς.

Εγραψα την αλήθεια τους και εκεινοι μου έστειλαν αγάπη.

Τι διαολο αλλα μπορω να περιμένω;

Τα παιδιά μου ζουν στη Μακεδονία όπως σας είπα πιο πάνω… νιωθω ασφάλεια να με αγαπούν τοσοι άνθρωποι εκεί.

Δεν είναι όλα δούναι και λαβείν.

Γραφιας είμαι… δεν είμαι παραγοντας… και δεν διακατεχομαι από το άγχος του αποτελσμάτος της ομάδας του ΠΑΟΚ…

Οταν ο ΠΑΟΚτσής ενθουσιασθει ή απογοητευθεί για μένα πάντα θα με γοητευει η αντιδραση του.13 χρόνια μετα…ενα μεγάλο (συμπαγές) κομμάτι του πληθυσμου μου δείχνει, αγάπη, φιλία…συχνά-πυκνά σεβασμό… πως είναι δυνατόν εγω να μην τους το επιστρέψω; Εγω ο ΄διιος μισω την αχαριστία…

Ποιο είπαμε ότι είναι το φάρμακο για την καρδιά;

Η αγάπη … ειδικά αυτη που σου δείχνουν.

Δεν το καταλαβαν ανθρωποι πουχουμε φάει ψωμί κι αλάτι μαζί και το καταλαβαν οι άγνωστοι.

Είναι ωραίο δώρο αυτο για τα γενέθλια μου.

Δεν έχω ιδέα που είναι τα γραφεια της ΠΑΕ… ποιός είναι ο υπεύθυνος τύπου (συγγνωμη δεν το λεω υποτιμητικά)… δεν έχω μιλήσει ποτε με συναδελφο που καλύπτει ρεπορτάζ ΠΑΟΚ.

Εχω κανει όμως φίλους στη Θεσσαλονίκη.

Καρντάσια φίλους…

Δεν μπορω να γινω πιο σαφής.

Δεν μπορω ναμαι ψευτης τετοια μερα.

Παναθηναϊκός είμαι . Βαζελος πώς το λένε… εχω φαει τα νιάτα μου στις μεγάλες στιγμές της Πανάθας… δεν αγαπω τον ΠΑΟΚ… αγαπω τους φιλους του… τον τρόπο που σκέφτονται…μ αρεσει η λειτουργία τους… η θρησκευτική εννοω…

… όπως μ αρεσουν οι Ιρλανδοί και οι Βάσκοι… επειδή δεν κάνουν πίσω.

Το 2011 ακουσα δίπλα μου γιαγιά 80+… στην Καψόχωρα…να ανησυχει για τον … Κλάους!

Επαθα σοκ.

Οι γυναίκες είναι ΠΑΟΚ… όχι επειδή (υποχρεωτικά) ειναι ο γκόμενος ή ο συζυγος…

Η φίλη μου η Ελισάβετ κυκλοφορούσε μόνη της με φανέλα του ΠΑΟΚ τα βραδια στην Αθήνα, όταν ο ΠΑΟΚ είχε ρίξει 3 στον Ουμπιακό.

Στεναχωριέμαι με κάτι που δεν εχει σχέση με τον ΠΑΟΚ και αμέσως 100 ΠΑΟΚτζήδες στέλνουν:

-Αδελφέ είσαι καλά;

Συγγνωμη μπείτε λίγο στα παπούτσια μου….

Αν μη τι άλλο καμαρώνω.

Δεν μπορω να το εξηγησω αυτο στον Παπαθεοδωρου… ούτε στον Ασπρούλια… και πολυ πολύ δεν μπορω να το εξηγησω στον θυμωμένο αντιπαλο που γραφει: "αξιος ο μισθός σου!"

Η καρδιά μου θεραπευεται με αγάπη.

Δεν ειναι δημσιογραφικό το θέμα.

Είναι θέμα καρδιάς.

Μην με ευχαριστείτε εσείς.

Εγω σας ευχαριστω που μου δίνετε ανάσες.

Τι επαναλαμβάνω:  απλώς τη δουλεια μου κάνω. Αυτη που μου ανέθεσε ο απο καρδιάς φίλος μου Βασιλης, όυαν με προσέλαβε και μου είπε: "Γραψε αυτα που σκέφτεσαι."

Εγω γραφω με την καρδιά.

Και οι καρδιές γράφουν πάντα την αλήθεια… το μυαλό όχι πάντα.

Σας ευχαριστώ.

ΥΓ. Πολλοί με ρωτούν "πως ξερω τόσα πράγματα για την ψυχολογία ενος ΠΑΟΚτσή!" Είναι απλό: Δεν τους ρωτησα… τους παρατηρησα. Οι φίλοι του ΠΑΟΚ μου μιλάνε ΠΑΟΚτσίδικα χωρις να αναφερονται ποτέ στην ομάδα… εκει τους εμαθα… 

Τους ανθυρωπους δεν τους μαθαίνειες από τις λέξεις… από την ανάσα τους μαθαίνεις.

Ώρα για τα δώρα | ParentsWE

Σήμερα έχω γενέθλια.

Γίνομαι 12 ετών…

Στις 19 Μαϊου του 2004 έπαθα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Μου έσωσε τη ζωη η Μαργαρίτα και τα γιατρουδάκια που εφημέρευαν στο Ιπποκρατειο. 

Η ευγνωμοσύνη μου ήταν , είναι και θα'ναι παντοτεινή.

Το'γραφω αυτο το άρθρο κάθε χρόνο στο πρώτο μου blog…www.manosantonaros.blogspot.com … και αν θέλετε να μάθετε λεπτομέρειες, διαβάστε τα προηγουμενα άρθρα μου. Μόνο αυτο γράφω πιά εκεί κάθε χρόνο…. Παραδοσιακά.

Εκείνο το βράδυ πήγαμε μερικοί στο Ιπποκράτειο με το ίδιο πρόβλημα μαζί μου.

Πεθαναν όλοι. Μόνο εγω εζησα.

Αυτό μου μαθε ενα πράγμα:

Να μην βγάζω ποτέ την γλώσσα στη ζωή και δεύτερο να πιστεύω μόνο στο τώρα.

Τους σκέφτομαι αυτούς τους ανθρωπου που.έφυγαν απο τη ζωή.

Πάρος...αμέσως μετά!

Φυσικά δεν τους γνωριζα… αλλά τους σκέφτομαι… Οφείλω να τους σκέφτομαι. Ειμασταν μια εντελώς τυχαία ομαδα….από την οποία μόνο εγώ τα καταφερα.

Σκέφτομαι ότι εκείνη η ευνοια της ζωής…έφερε στον κόσμο τα παιδιά μου.

Αν είχα φύγει δεν θα είχαν γεννηθεί η Αθηνά και ο Αρχέλαος.

Κανέναν σας δεν είχα γνωρίσει… και κανείς δεν δεν θα ήξερε/θυμόταν το ονομά μου… 

Δεν ενόχλησα ποτέ κανέναν με το πρόβλημα της καρδιάς μου…

Δεν τοφερνα συχνά στην κουβέντα… ούτε ζητησα ποτέ τη βοήθεια κανενός.

Και θέλετε να το πιστέψετε ή όχι ποτέ κανείς δεν μου μίλησε γι' αυτό.

Δεν φόβiσα τους ανθρώπους και πάντα όποιος είχε ενα αντίστοιχο πρόβλημα φρόντιζα να του δίνω θάρρος και να του λέω ότι τωρα πια η ζωή του θα γινόταν καλύτερη.

Αλλοι με πίστεψαν και άλλοι όχι.

Ποτε κανείς δεν με ρώτησε "πήρες σήμερα τα φάρμακά σου;"

Ποτε κανείς;

Πλην της Μαργαρίτας που έζησε εκείνο το βράδυ το θρίλλερ.

Καμμια φορά παραπονιέμαι, αλλά το κάνω μάλλον απο κοκεταρία.

Πήρα όμως ενα μεγάλο μάθημα: Επαψα να φοβάμαι τον θάνατο.

Πέρασα μεγάλες στεναχωριες, αλλά η καρδιά μου άντεξε.

Πέρασα μεγάλες χαρές και πάλι άντεξε.

Μέχρι που το ξέχασα εντελώς.

Κι αν το ξέχασα εγω μία…σκεφθείτε πόσο το ξέχασαν οι άλλοι.

Συνάντησα ανθρωπους (συγγενείς/φίλους/γνωστούς) που αρρώστησαν κατα καιρούς με αστείες αρρωστιες.

Τρομοκρατηθηκαν.

Παντα πήγαινα κοντά τους και τους έλεγα:

-Βρε τι φοβάσαι; εγω έπαθα εμφραγμα…που μπροστα σ' αυτο που'χεις εσύ ειναι συνάχι…

Η συνήθισμένη απάντηση είναι:

-Ε καλά τώρα….

Δεν έπεισα ποτέ κανέναν.

Το φιλοσόφησα.

Ο καθένας βλέπει το δικό του πρόβλημα το μεγαλύτερο βουνό του κόσμου.

Φυσικό είναι.

Η αλληλεγγύη είναι εύκολο πράγμα στα ευκολα…όπου δεν πολυμετρά.

Η αλληλεγγύη ειναι δύσκολο πράγμα στα δυσκολα… όπου πολυμετρά.

Δειτε την σημερινή κρίση…για να συνεννοηθούμε.

Προσωπικά δεν τη ζητησα ποτέ… πώς μπορεί άλλωστε κάποιος να ζητησει αλληλεγγυη…. βοήθεια ζήτησα … αλλες φορές την πήρα και άλλες οχι… όπως ολοι μας… αλλά αλληλεγγυη δεν γίνεται… είναι ομαδικό και μάλιστα εντελώς εθελοντικό σπορ.

Μη στεναχωριέστε… η στεναχωρια ειναι επικίνδυνο πράγμα για την καρδιά… πιο επικίνδυνο κι από το κάπνισμα ή το αλάτι.

Δείτε τη ζωή στα μάτια.

Προσεκτικά.

Πολύ προσεκτικά.

Θα σας χαμογελάσει.

Σας μιλώ εκ πείρας.

Να'χετε ολοι/ες την υγειά σας…. τα υπόλοιπα θα τα βρούμε.

11 χρόνια μετά το έμφραγμα!

Γύρω  στις 3 το πρωί- 19 Μαϊου 2004- η Μαργαρίτα πετάχτηκε από το κρεβάτι μου που συμτωμτικά κοιμόταν και ευτυχως για μένα κράτησε τη ψυχραιμία της.

-Τηλεφωνησε στο 166…έπαθα έμφραγμα….της είπα και σωριάστηκα στο κρεβάτι.

Και εκείνη σαν μηχανή έκανε όλα όσα έπρεπε για να μου σωσει τη ζωή.

Μέχρι την τελευταια ασπιρίνη του σπιτιού βρήκε για να γλυτώσω τα χειρότερα.

Η ζωή δεν είναι πρόγραμμα… και όποιος το κάνει κατά τη γνώμη μου κάνει λάθος. Πριν από δυο χρόνο την είχα γνωρίσει, επειδή την είχε ζηλέψει –χωρίς λόγο- μια πρώην μου… ετσι μου τραβηξε το ενδιαφέρον… και έτσι βρέθηκε στο υπνοδωμάτιιο  μου… αν η πρώην δεν είχε ζηλέψει μαλλον δεν θα με διαβάζατε σημερα.

Η Μαργαρίτα, οι δυο κύριοι του 166 που εκείνη τη νυχτα με οδηγησαν ταστραπιαία στο Ιπποκράτειο και εκείνος ο νεαρός γιατρός που εφημέρευε που μου είπε: «Μην  ανησυχείτε… γλυτώσατε… τώρα είστε υπό πλήρη έλεγχο» και μου πέρασε την πεταλούδα στο μπρατσο… έχουν την πλήρη ευγνωμοσύνη μου.

Την παντοτινή μου ευγνωμοσύνη.

Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που χουν τον σεβασμό μου, την αγάπη μου, το καμάρι μου κ.λ.π. αλλά την ευγνωμοσύνη την έχουν  μόνο αυτοί οι 4 άνθρωποι… 3 άγνωστοι και μια που ήξερα.

Ποιος θα μπορούσε ποτέ να πει ότι 3 άγνωστοι και μια κοπέλα που γνωρισες κατά τυχη θα σου έσωζαν στην κυριολεξία τη ζωή; Πώς μπορει κάποιος να το προγραμματίσει αυτό;

Όλα γίνανε λες και ήταν γερμανική μηχανή.

 Εγω σωθηκα, ΟΛΟΙ οι αλλοι που ήρθαν εκείνο το βράδυ στο Ιπποκράτειο έχασαν τη μάχη.

Προ ολίγου  μου άφησε ένα μνμ ο φίλος μου ο Γιώργος:

«Χρονια πολλά σήμερα γίνεσαι 11 χρονών… είσαι στην προεφηβική ηλικία.»

Χμ…αλήθεια είναι… πέρα για πέρα αλήθεια.

Τους θυμάμαι όλους… και πώς να τους ξεχάσω άλλωστε; Τον γιατρό μου τον Λευτέρη Τσιάμη, που είναι εκτός από εξαιρετικός επιστημων ενας άγιος άνθρωπος… δεν τολμω να σκεφτω πόσες δεκάδες ανθρωπους του’χω στειλει να τους κοιτάξει… και εκείνος εχει ΠΑΝΤΑ ανταποκριθεί. ΠΑΝΤΑ όμως χωρις καμμια εξαίρεση.

Ναι τον γνωρισα εκεί…στην εντατικη όπου ηταν υπεύθυνος ..κι ερχόταν ΚΑΙ τις Κυριακές χωρίς τη ρόμπα του ιατρού για να δει τους ασθενείς του… και ετσι απέκτησα θάρρος μαζί του και λόγω αυτού του θάρρους…πιθανολογώ ότι σωθηκαν και μερικοί άλλοι που τον είχαν ανάγκη.

Να πως συνεχίζει το ποτάμι της ζωής… ένα ποτάμι που όσο και να προσπαθήσετε να κολυμπήσετε  κόντρα στη ροή του…. Αυτό στην τελική –ο,τι και να κάνετε- θα σας πάει εκεί που θέλει.

Τα θυμάμαι όλα σαν ναναι τώρα.

Τη στιγμή που’ρθε η Μαργαρίτα και με πήρε από το Νοσοκομείο. Πόσο διάφανα και αστραφτερά μου φαινόντουσαν όλα. Όπως τότε στην (πραγματική μου) προεφηβική ηλικία.

Ναι ήταν ένα restart στη ζωή μου…

Μπορει να πονάνε λίγο τα γονατα μου… αλλά η ψυχή ανανεωθηκε 11 χρονια πριν.

Μεταξύ αστείου και σοβαρού λέω στους ανθρώπους: αν κάποιος μπορούσε να με διαβεβαιώσει ότι θα γλυτώσεις το μοιραίο… σου συστηνω ένα έμφραγμα… και οι άνθρωποι κάνουν μπρρρρρρρ (με το δίκιο τους)  χτυπάνε ξύλο (επίσης με το δίκιο τους) κουνιούνται από τη θέση τους (προφανώς με το δίκιο τους)… αλλά τελικά δίκιο ΄’εχω γω.

Όταν παίξεις τάβλι με τον θάνατο και εκείνος σε αφήσει (προς το παρόν) να μαζέψεις πρώτος τα πούλια…είναι η μεγάλη σου ευκαιρία (και θασαι ανοητος/η αν δεν την εκμεταλλευτείς ) να εκτιμήσεις εκ νέου τη ζωή…

Θυμάμαι ότι η αδελφή-φίλη-multiκουμπάρα μου η Αγάθη μου παραχωρησε το σπίτι της στην Πάρο… εκεινο το σπίτι που βλέπει ολο το Αιγαίο. Ηταν αρχές του Ιουνίου… θα πρέπει ναχω πάει σ αυτό το σπίτι 200 φορές… αυτή τη θέα την έχω χορτάσει… κι όμως όταν κάθισα σε εκείνο το πεζουλάκι , όπου με τη φίλη μου έχουμε μιλήσει μεεεεεερες ολόκληρες…. Είδα μιαν άλλη θέα… δεν μπορω να το περιγραψω… είδα την πραγματική μαγεία της θέας… είδα πιο πέρα από εδκεί που φτάνει το μάτι. Ειδα με άλλα λόγια με τα μάτια ενός παιδιού.

Κι όλα αυτά γιατι έπαθα έμφραγμα… στα καλά του καθουμένου… κι αυτό με οδηγησε να δω το γραψιμο διαφορετικά… ν κάνω παιδιά… να γνωρισω την ευτυχί… να περάσω από την ευτυχία στον Γολγοθά… να χαμογελάω… να γνωρίσω νέους (καινούργιους) ανθρώπους… να χάσω την εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους… να ξαναβρω το άδολο ενδιαφέρον τριτων προς εμένα… να κάνω λάθη… να κάνω πρωτοποριακά πράγματα… να αγαπήσω βαθειά… να απογοητευθώ βαθειά… να κάνω ραδιοφωνο από το σπίτι μου ( το πιο παλιό μου όνειρο) … να φτιάξω ένα site όπως εγω το ήθελα… να συνεργαστω με ταλεντάρες… να ξαναγνωρίσω την αχαριστία… να αναγνωρισω την ευγνωμοσύνη… και πάει λέγοντας…. Δηλαδή η ζωή συνεχίζεται…. Μόνο και μόνο γιατι η Μαργαρίτα εκείνο το βράδυ δεν έχασε τη ψυχραιμία της.

Γιατι τα γραφω όλα αυτά;

Μα τα γραφω κάθε χρονο τέτοια μέρα (www.manosantonaros.blogspot.com) επειδή μου το ζήτησε ενας σπουδαίος γιατρος ο κ. Χριστόδουλος Στεφανάδης με τον οποίο βγηκαμε μζί  σε μια τηλεοπτική εκπομπή του Μιχάλη Κεφαλογιάννη…

Αφού λοιπόν  «τραγούδησα» τα αιδιοδοξα μου μου είπε όταν τέλειωσε η εκπομπή: 

-Εχετε υποχρέωση να τα λέτε αυτά στον κόσμο. Να τα γραφετε όποτε εχετε την ευκαιρία.

Γι’ αυτό.

Όχι δεν έχω 54 χρονια διαφορά από την 5χρονη Αθηνά  μου… ούτε 57 από τον Αρχέλαο… έχουμε 6 και 8 χρονια… χαχαχαχαχαχα…

Εντεκα ειμαι σήμερα…

Γιατι εντεκα χρονια πριν,  η ζωή –εκείνο το βράδυ- μου’κανε νόημα.

Δέκα χρόνια μετά το έμφραγμα!

Δέκα χρόνια μετά το έμφραγμα!

Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που έπαθα έμφραγμα.

Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που το ασθενοφόρο του 166 με πήγε στο Ιπποκράτειο που εφημέρευε.

Εκεί που μου σώσανε τη ζωή.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους ανθρώπους που με βοήθησαν. Μπορεί να μην θυμάμαι (ξέρω) τα ονόματα όλων,αλλά τα πρόσωπα τους γραφτηκαν για πάντα μέσα μου.

Η ευγνωμοσύνη που νιώθω είναι πάνω από όλα.

Η ευγνωμοσύνη τρέφει την καρδιά και η καρδιά μου ήθελε (θέλει) σωστή τροφή.

Οταν μετα από 2-3 εβδομάδες βγήκα από το νοσοκομείο ανανεωμένος και δυνατός γυρισα το βλέμμα μου για μια στιγμή προς τα πίσω και είδα τις φτέρνες μου ναναι ενα εκατοστό μπροστά από μια νοητή γραμμή...

Μια γραμμή που διαχωριζε το χθες από το αύριο.

Δεν την πάτησα ποτέ αυτή τη γραμμή.

Κοίταξα μόνο μπροστά.

Η ζωή δεν μου χαρίστηκε για να κλαίγομαι γι' αυτά που συνέβησαν, αλλά για να απολαύσω αυτά που (θα) ερχόντουσαν.

Αν άλλαξα;

Μα ναι!

Αλλωστε οι άνθρωποι αλλάζουν μόνο μετά από ένα γερό στραπάτσο. Οχι πάντα... κι όχι όλοι... αλλά σε εμένα έτσι συνέβη.

Προς το καλύτερο;

Μμμμμ δεν ξέρω... δεν είμαι εγω αυτός που θα το κρίνει.

Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι άλλαξα όσον αφορά στη διεκδίκηση.

Τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να με κάνει να πατήσω τη γραμμή που είναι πίσω από τις φτέρνες μου.

Το “κοιτάζω μπροστά” μου φανέρωσε (έφερε) καταρχάς την Ολίβια (με πίστεψε και με στηριξε) και μετά οι δυο μας χέρι-χέρι φέραμε την Αθηνά και τον Αρχέλαο.

Λίγο νωρίτερα μου΄'χε φέρει την απόφαση μου να (ξε)φύγω από τον στενό χώρο της τηλε-δημοσιογραφίας και την παρέα των τρελλαμένων στάρ, που δεν συμπάθησα ποτέ.

Σήμερα έχω γενέθλια -όπως συνηθίζω να λέω τέτοια μέρα όλα αυτα τα χρόνια.

Γνωρισα ξανά τους ανθρώπους που νομιζα ότι ήξερα.

Γνωρισα υπό άλλες συνθήκες καινούργιους ανθρώπους

Χάρηκα με μικρά πράγματα και θύμωσα με πράγματα που ξεπερνούσα.

Είναι ωραίο να ζεις... και είναι ακόμα ωραιότερο να το συνειδητοποιείς.

Σας ευχαριστώ όλους/όλες που μου κάνετε παρέα όλα αυτα τα χρόνια.

(Οποιος θέλει να διαβάσει λεπτομέρειες δεν έχει παρά να διαβάσει ένα από τα εννιά (9) προηγούμενα κείμενα μου με θέμα την περιπέτεια μου στο παλιό μου blog (από όπου και ξεκίνησε το e-ταξίδι) www.manosantonaros.blogspot.com. To χρησιμοποιώ πια μόνο μια φορά το χρόνο, για να γράψω το ίδιο θέμα!)

9 χρόνια μετά το έμφραγμα...

Πέρασαν από τότε 9 χρόνια και 2 ημέρες.

Από τότε που έπαθα το βράδυ της 19^ης Μαϊου 2004 οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Εννιά χρόνια και 2 μέρες…

Είναι η πρώτη φορά που το ξέχασα.

Είχα υποσχεθεί στον καθηγητή Χριστόδουλο Στεφανάδη, ότι κάθε χρόνο θα έγραφα για την περιπέτεια μου… μπας και τη διαβάσει κανείς και σωθεί…

Ηταν 3 το πρωί και έγραφα ένα κείμενο για την εφημερίδα που εργαζόμουν. Το κορμί μου άρχισε να δουλεύει σαν χαλασμένη μηχανή.

Και ξαφνικά ένα μεγάλος πόνος… όχι ο μεγαλύτερος της ζωής μου… αλλά μεγάλος… σαν να με πάτησε στο στήθος …ελαφρα ενας ελέφαντας…

Εμενα μόνος στο κέντρο της πόλης.

Εσωσα (!!!) το κείμενο και πήγα τρικλίζοντας μέχρι την κρεββατοκάμαρα. Για καλή μου τύχη (αν και δεν το συνήθιζε) κοιμόταν στο κρεββάτι μου η μέλλουσα δεύτερη γυναίκα μου. Η Μαργαρίτα.

-Επαθα έμφραγμα…της είπα καθώς σωριάστηκα δίπλα… πάρε το 166.

Το πήρε αμέσως. Της οφείλω τη ζωή μου.

Τι ένιωθα;

Μμμμμμμ τίποτα… μάλλον ανησυχουσα ότι αυτό το «πράγμα» θα ξανάρθει. Θυμήθηκα ότι κάπου είχα διαβάσει ότι αν πάθεις έμφραγμα πρέπει αμέσως να πάρεις μια ασπιρίνη. Η τελευταία ασπιρίνη του σπιτιού ήταν στο κομοδίνο μου… λειτουργεί ως αντιθρομβοτικό…. Οι άνθρωποι του 166 ήταν εκεί σε 5 λεπτά… τους οφείλω τη ζωή μου…. Εφημέρευε το Ιπποκράτειο, πανεπιστημιακή κλινική με μεγάλη εμπειρία στα καρδιολογικά… τους οφείλω τη ζωή μου….

Μόλις μπήκα στα επείγοντα και με διασωληνώσανε κατάλαβα ότι είχα σωθεί. Ημουν σίγουρος… δεν ξανανησυχησα.

Περάσαμε καλά στο νοσοκομείο. Γελάσαμε πολύ.

Οφείλω τη ζωή μου, αλλά και την ποιότητα που έχω σήμερα στον αγαπημένο μου φίλο και σεβαστό μου γιατρό, τον Λευτέρη Τσιάμη… όχι μόνο γιατί φρόντισε εμένα, αλλά επειδή ΟΛΑ ΑΥΤΑ τα χρόνια φρόντισε αμέσως πολλούς ανθρώπους που ζητησαν βοήθεια.

Αργότερα έμαθα ότι εκείνο το βράδυ είχαν έρθει 9 με έμφραγμα… πέθαναν οι οκτώ.

Εχω γράψει πολλές φορές γι’ αυτό το περιστατικό… από αστεία που συνέβησαν… μέχρι τραγικά… ένα όμως με καλύπτει πλήρως:

Μετά το έμφραγμα υποσχέθηκα ότι θα’μαι πολύ προσεκτικός σ’ αυτά που γράφω περί γιατρών και δεύτερον: «ακουσα» καλυτερα τον Καζαντζίδη.  

Αυτά τα 9 χρόνια είναι τα καλύτερα της ζωής μου.

Εσβησα την ασφάλεια και την ξανα-άναψα.

Εκανα restart.

Format που κάνανε παλιότερα στους υπολογιστές.

Θυμάμαι ότι όταν βγήκα από το Νοσοκομείο τουλάχιστον για μία εβδομάδα τα πάντα γυρω μου ήταν πιο «καθαρά»… σαν να’χα φορέσει τα σωστα γιαλιά.

Εμαθα ότι μετράει μόνο το ΤΩΡΑ.

Μου σωσανε τη ζωή συμπτώσεις και άνθρωποι.

Εχουν όλοι τους την αιώνια ευγνωμοσύνη μου.

Με έσωσαν  όμως (νομίζω) η αισιοδοξία μου και το γεγονός ότι πάντα υποστηριζα ότι «δεν πρέπει να βγάζει κανείς τη γλώσσα στη ζωή!»… Εχω κάνει αμέτρητες αηδίες… αλλά τη γλώσσα στη ζωή δεν την έχω βγάλει ποτέ.

Έμαθα να μην στεναχωριέμαι εύκολα.

Εμαθα να υποστηρίζω ανθρώπους.

Εμαθα να μην αφήσω ποτέ ξανά κάποιον να με εκμεταλλευθεί.

Η ζωή είναι απλή. Ακόμα κι όταν μοιάζει μπερδεμένη, απλή είναι.

Αν το πολυψειρίσεις το πράγμα, θα σε φάνε οι κότες.

Το πράγμα είναι απλό: σαν τις πάσες στο ποδόσφαιρο…από τη μια στιγμή στην άλλη…  και στην παράλλη…  και στην επόμενη… και στην μεθεπόμενη… και ξαφνικά γκολ… Πέρασαν 9 ολόκληρα χρόνια και οι στιγμές μου έφεραν χαρά… μια υπέροχη γυναίκα… δυο παιδιά… να δημοσιογραφώ όπως πάντα ονειρευόμουν…

Μην την κυνηγάτε τη ζωή… μπορεί κανείς να κυνηγήσει τον αέρα;

Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αράξει και να αφήσει τη ζωή (τον αέρα) να τον ταξιδέψει.

Να’στε όλοι κι όλες καλά… είναι καλό φάρμακο που ξέρω ότι κάθε φορά που ανεβάζω ένα ποστ με σκέψεις μου, είστε εδώ.

8 ετών

Μια μικρή τόσο δα άσπρη ασπιρίνη μου’σωσε τη ζωή πρίν 8 ακριβώς χρόνια. Η τελευταία ασπιρίνη, που’χα σπίτι. Ισως να’ταν και ληγμένη δεν ξέρω…

Ηταν αργά το βράδι και έγραφα στον υπολογιστή μου κάτι. Στο υπνοδωμάτιο κοιμόταν η (τότε) μελλοντική γυναίκα μου, η Μαργαρίτα.

Ξαφνικά το κορμί μου άρχισε να δουλεύει ακανόνιστα. Το εσωτερικό του… πώς να σας το περιγράψω; Σαν να οδηγείτε κανονικά το αυτοκινητό σας και να σκάσουν τρία λάστιχα, και στο ψυγείο να μπούνε πέτρες…

Δεν θυμάμαι πόνο.

Θυμάμαι έντονη κακή λειτουργία.

…Εσωσα (!!!) το κομμάτι στον υπολογιστή… σηκώθηκα , περπάτησα μέχρι το υπονοδωμάτιο …σωριάστηκα δίπλα στην Μαργαρίτα, που (ευτυχώς ξύπνησε) και της ψιθύρισα:

-Πάρε το 166… έπαθα έμφραγμα.

Το’κανε χωρίς δευτερη κουβέντα ή πανικούς.

Τότε ήρθε ο πόνος.

Τι πόνος;

Το’χω γράψει πριν το πει ο Τζάκ Νίκολσον στο «Κάλλιο αργά παρα αργότερα»… Σαν να λιάζεσαι ανάσκελα στην παραλία και εκεί που’χεις κλειστά τα μάτια, να περάσει ένας ελεφαντας, να πατήσει μία στο στήθος σου και μετά να φύγει.

Είχα διαβάσει κάπου στο internet ότι αν πάθεις έμφραγμα πρέπει αμέσως να πιείς μια ασπιρίνη…. Που ως θρομβολυτική βοηθάει να… τι σημασία έχει; Εγω θυμόμουν (μετά το πάτημα του ελέφαντα) ότι έπρεπε να πιω μια ασπίρίνη.

-Μαργαρίτα, μια ασπιρίνη…

Στο σπίτι μου δεν μπορούσες όχι να βρεις ασπιρίνη (είμαι ο απόλυτος βασιλιάς της ακαταστασίας… ειδικά τότε που έμενα μόνος)… ούτε τον ελέφαντα που με πάτησε πιθανότατα δεν θα μπόρούσες να βρεις…

Ακριβώς δίπλα από το κεφάλι μου, έχασκε μισάνοικτο το ντουλάπι του κομοδίνου… φάτσα κάρτα το χαρακτηριστικό κουτί με τις ασπιρίνες… Αγνωστον γιατί ήταν εκεί…υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να ήταν αναμεσα σε κάτι βιβλία στην βιβλιοθήκη…

Υπήρχε μία… τελευταία.

Ηταν βράδι, ήταν Μάϊος και έμενα στο κέντρο της πόλης.

Το 166 ήρθε σε 10 λέπτα.

Σε λίγο ήμασταν στο Ιπποκράτειο που εφημέρευε (διανυκτέρευε).

Δυο νεαροί γιατροί στα «επείγοντα» με ανέλαβαν.

-Πήρατε κάτι; με ρώτησε ο ένας.

-Μια ασπιρίνη.

-Τέλεια… μου είπε και μου΄σφιξε το μπράτσο ενθαρρυντικά.

Μετά με ανέλαβαν… δεν ξέρω τι έκαναν… αλλά εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν θα πεθάνω. Και όπως βλέπετε, μέχρι τώρα που το γράφω… κατάλαβα σωστά.

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;

Πρώτον γιατί σήμερα έχω τα δεύτερα γενέθλια μου. Γίνομαι 8 ετών. Η 19^η Μαϊου είναι από το 2004 τα δεύτερα γενέθλια μου… Στα πρώτα , στις 6 Απριλίου, γιορτάζω (τι εγωιστικό!) την ημέρα της γεννησης μου στα δεύτερα (σήμερα) γιορτάζω που δεν πέθανα… που ξαναγεννήθηκα δλδ. Και το εννοώ.

Ξαναγεννήθηκαν μέσα μου διάφορα συναισθήματα. Θα σας πω ένα έντονο, πολύ έντονο και πολύ χαρακτηριστικό:

Από εκείνη τη στιγμή το ενδιαφέρον μου εστιάστηκε στο ΤΩΡΑ. Και είναι αλήθεια με αφορά μόνο το ΤΩΡΑ. Το παρελθόν έγινε πολύ διάφανο και το μέλλον αόρατο. ΤΩΡΑ! Το κόλπο είναι τι κάνεις τώρα. Αυτή τη στιγμή.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό συναίσθημα ταρακουνήθηκε αρκετά όταν γεννήθηκε η κόρη μου. Το τι ΘΑ συμβεί άρχισε να με ξαναφορά (εξ ου και γράφω τα τελευταία 2 χρόνια πολιτικά άρθρα… μέχρι τότε είχα γράψει ελάχιστα στη ζωή μου) … παρ’όλα αυτά ακόμα και σ’ αυτην περίπτωση το ΤΩΡΑ με την κόρη μου είναι το εντελώς πρωτεύον μου.

Το πιστεύω και στην πολιτική. Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ΟΛΟΙ μου υποσχέθηκαν ότι κάτι καλό ΘΑ κάνουν… τους προτείνω να μας φτιάξουν ΤΩΡΑ ένα καλύτερο ΤΩΡΑ…. Και τότε είναι (σχεδόν) σίγουρο ότι και το ΘΑ θα’ναι καλύτερο.

Αν δεν υπήρχε εκείνη η ασπιρίνη… ή έμενα στην Πάρνηθα… ή ήταν Σάββατο κι έβρεχε… αν η Μαγαρίτα δεν είχε μείνει τυχαία εκείνο το βράδι σπίτι…αν…. αν… αν…. το τότε ΤΩΡΑ μου θα’ηταν μοιραίο όπότε για ποιο (χαχαχαχαχαχαχαχα) ΘΑ μιλάμε;

Ένα άλλο που μου συνέβη ήταν η διόγκωση του συναισθήματος «ευγνωμοσύνη». Ολη αυτή η αλυσίδα ανθρώπων έχουν την παντοτεινή μου ευγνωμοσύνη… ο,τι και να γίνει…

Όταν λοιπόν συμβεί αυτό… τότε αρχίζεις και βλέπεις και με πιο ενδιαφέρον τους γύρω σου… το «εγώ» αντί να προσπαθεί να καρφώσει την μπάλα στο καλάθι, βρίσκεται στα χέρια εκείνου που κάνει παίγνίδι, που μοιράζει ασίστ… ή απλές πάσες. Και ξαφνικά… μα ΕΝΤΕΛΩΣ ξαφνικά… απολαμβάνεις (1.000 φόρες) καλύτερα μια μυρωδιά, ένα αγγιγμα, μια εικόνα, μια παρέα, μια γεύση, μια καθημερινότητα, τη μουσική… και μέσα σε όλα τα «ξαφνικά» που σου συμβαίνει είναι ότι ΜΙΣΕΙΣ την αχαριστία… πάντα δεν σου αρεσε…αλλά τώρα τη μισείς. Είναι, βλέπετε, το αντίθετο της ευγνωμοσύνης που σας έλεγα.

Εκείνο το βράδι λοιπόν ήλθαν κι άλλοι με έμφραγμα στο Ιπποκράτειο… έζησα εγώ.

Υπάρχουν λοιπόν δυο στιγμές. Η μία μετα την άλλη.

Η στιγμή του εμφράγματος και η στιγμή που ζείς.

Σημασία έχει ποια από τις δυο θα σε σημαδέψει.

Εχω ακούσει (και γνωρίσει) ανθρώπους που γίνανε μνησίκακοι επειδή έπαθαν καρδιακό επεισόδιο… στάθηκαν σ’ αυτό. Εγώ πιστεύω ότι στάθηκα στο «συνεχίζω να ζώ».

Εχω χίλια ελαττώματα. Και λίγα λέω… έχω όμως και ένα καλό:

Από παιδί «δεν έβγαλα ποτέ τη γλώσσα στη ζωή!» Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκα επειδή δεν είχα πολλά ή πάρα πολλά και ποτέ δεν γκρίνιαξα όταν δεν είχα καθόλου ή είχα λίγα.

Πάντα με διασκέδαζε το γεγονός «ότι ξυπνούσα το επόμενο πρωί!». Όταν ξύπνησα λοιπόν την επόμενη του εμφράγματος κατάλαβα ότι η ζωή μου έκανε δώρο γι’ αυτην την στάση μου απέναντί της. Νομίζω (μάλλον το ονειρεύτηκα) ότι την είδα (τη ζωή) απέναντι μου να μου χαρίζει ένα μεγάλο χαμόγελο.

Εχω γράψει ήδη 7 φορές γι’ αυτην την ημέρα. Θα γράφω κάθε χρόνο. Το’χω υποχρέωση προς τους αναγνώστες μου. Μου’τοπε κάποτε σε μια ιατρική εκπομπή του φίλου μου Μιχάλη Καφελογιάννη, όπου εμφανιστήκαμε μαζί, ο μέγας Ελληνας καρδιολόγος Χριστόδουλος Στεφανάδης, όταν με άκουσε (σιωπηλός) να διηγούμαι γλαφυρά την περιπέτεια μου live και on camera. Μου είπε στο διάλειμμα:

-Είναι υποχρέωση σας να τα λέτε στον κόσμο. Η καλή ψυχολογία είναι το σπουδαιότερο φάρμακο.

Το κάνω με μεγάλη χαρά.

Σήμερα βλέπω δίπλα μου κόσμο να πνίγεται στο άγχος, στον φόβο του αύριο, να μην μπορεί να αναπνεύσει από αγωνία, με μαυρισμένες ψυχές.

Γιατί;

Επειδή κάποιοι ήταν εντελώς ανίκανοι ή εντελώς λαμόγια.

Γράφω με την ελπίδα ότι αυτοί οι άνθρωποι θα σκουπίσουν με μια κίνηση φοβίες και αγωνίες και θα χαμογελάσουν στη ζωή. Δεν γράφω ποτέ υπέρ κάποιου…ειδικά εμμέσως… κι αν το κάνω, θα το κάνω βάζοντας στο κείμενο φαρδειά πλατειά το όνομά του.

Αφου πιστεύω στο ΤΩΡΑ δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να με φοβίζει κάτι στο ΑΥΡΙΟ. Αν εχω λοιπόν κάτι να πω κατευθείαν, θα το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

Στα τελευταία 8 χρόνια, η ζωή μου χάρισε μαζί με το χαμόγελό της: υγεία, μια υπέροχη γυναίκα, ένα λατρεμένο μωρό, ένα άλλο νινάκι που έρχεται και την ευκαιρία να γράφω ο,τι αγαπώ σε ένα τεράστιο και πολύ δύσκολο κοινό.

Μερικοί εκεί έξω είτε επειδή είναι βολεμένοι, είτε επειδή είναι φανατικοί η κολλημένοι προσπαθούν να σας κάνουν να ανησυχείτε για το αύριο.

Γράφτε τους στα παπάρια σας.

Το αύριο το ξέρει μόνο η ζωή. Είναι το 7σφράγιστο μυστικό της. Και πιστέψτε με, δεν το’χει πει σε κανέναν από αυτούς εκεί έξω…

Και του χρόνου να’μαστε όλοι κι όλες καλά.

ΥΓ. Οι γελοιογραφίες είναι του Αρχέλαου του πατέρα μου. Τις έκανε στην εντατική μετα από εγχείρηση για μπάϊ-πας. Εζησε πολλά χρόνια και καλά και τελικά πέθανε στον ύπνο του από φυσιολογικά αίτια:Γηρατειά. Ισως τα δικά μου κείμενα να μην είναι ικανά να σας πείσουν, ελπίζω να σας πείσει το χιούμορ.

έγινα 7 ετών

Αυτό το blog είναι κλειστό.
Είναι όμως το αγαπημένο μου. Εδω πρωτοκατάλαβα το μεγαλείο του e-γράφω.
Εδώ έγραψα το πρώτο ποστ για το θέμα που αναφέρομαι σήμερα....
Δεν ηταν δυνατόν να το εγκαταλείψω.
Ελπίζω κάποιος να το διαβάσει....





Τόχω γράψει 5 φορές το ίδιο post.
http://manosantonaros.blogspot.com/2006/05/2.html
http://manosantonaros.blogspot.com/2007/05/blog-post_21.html
http://manosantonaros.blogspot.com/2008/05/blog-post_19.html
http://manosantonaros.blogspot.com/2009/05/blog-post_19.html
http://manosantonaros.blogspot.com/2010/05/6.html
Κάθε φορά στην ίδια ημερομηνία… σαν σήμερα.
Ηταν 3 το πρωί στις 19 Μαϊου 2004 όταν έπαθα έμφραγμα. Με πήγανε σηκωτό στο Ιπποκράτειο και εκεί με κράτησαν στη ζωή. Εχω μεγάλη ευγνωμοσύνη σε όσους με βοήθησαν τότε. Απεριόριστη ευγνωμοσύνη.
Θυμάμαι ότι όταν βγήκα από το Νοσοκομείο… ήταν καλοκαίρι και ο ήλιος έκαιγε… σκέφτηκα αυτό που όλοι μας θεωρούμε κλισέ: «Είναι όμορφη η ζωή. Τόσο όμορφη!» Όλα είχαν ξαναγεννηθεί από το φως μέχρι τις μυρωδιές. Δεν θυμάμαι καλά τη νύχτα του επεισόδιου… θυμάμαι όμως την ημέρα που ξανανακατεύτηκα με τον κόσμο.
Ο μεγάλος δημοσιογράφος και ποιητής, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, που επίσης είχε μια περιπέτεια με την καρδιά του, μου είπε σε μια συνομιλία μας.
- Η ζωή θα ξαναγίνει όπως ήταν… η συνήθειες δεν αλλάζουν… προσπάθησε να περιορίσεις ο,τι μπορείς.
Τότε δεν τον είχα πιστέψει. Δεν πέρασαν όμως πάρα μόνο μερικοί μήνες για να ξαναγίνω ο παλιός Μάνος. Οι σπουδαίοι ποιητές έχουν ΠΑΝΤΑ δίκιο. Η αλήθεια είναι ότι δεν περιορισα πολλά… Πρόσθεσα όμως ένα ολοκαίνουργιο:
Τον σεβασμό προς τη ζωή.
Τον σεβασμό προς αυτό το άγνωστο που μας επιτρέπει να εισπνέουμε-εκπνέουμε 24ωρες το 24ωρο. Δεν ξαναπρογραμματισα τίποτα και άφησα το ποτάμι της ζωής να με πάει (παρασύρει) όπου εκείνο νομιζε(ι). Δηλαδή απολαμβανω το ταξίδι, χωρίς ποτέ να ρωτάω για τον προορισμό.
Και (όσοι/ες με διαβάζετε θα’χετε ίσως προσέξει ότι το επαναλαμβάνω σε κάθε ευκαιρία) δεν βγάζω ΠΟΤΕ τη γλώσσα στη ζωή.
Εχω μια καταπληκτική γυναίκα, ένα υπέροχο μωρό, οι υπόλοιποι αγαπημένοι μου είναι μια χαρά, έχω στέγη για να κοιμάμαι από κάτω της, μπορώ να αγοράζω φαγητάκι για την οικογένεια μου, με αγαπούν οι φίλοι μου και εργάζομαι με τον τρόπο που εγω επιθυμώ.
Όχι δεν γκρινιάζω… επειδή θαθελα και άλλα 1.345 πράγματα και δεν γίνεται να τα έχω… όχι δεν γκρινιάζω επειδή δεν μπορώ πάντα να συνεννοηθώ με τους άλλους… όχι δεν γκρινιάζω επειδή τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα θέλω…
Η ζωή στις 19 Μαϊου 2004 μου χαμογέλασε.
Δεν μου το χρώσταγε, αλλά μου χαμογέλασε.
Απλωσε το χέρι της και με χαϊδεψε.
Όχι δεν πρόκειται ποτέ να της βγάλω τη γλώσσα.
Και επειδή ακριβώς δεν της έβγαλα τη γλώσσα εκείνη (η ζωή) άνοιξε το σακούλι της και μου έδωσε κι άλλα δωρα: την αισιοδοξία, το χαμόγελο, τον έρωτα, την Ολιβ, την Αθηνά, την υγεία της υπερήλικης μάνας μου, τη Ρένα, τον Αργύρη που με προσέχουν λες και είμαι γιός τους, τα νεαρά παιδιά εδώ στο net που με κάνουν φίλο τους, τους ανθρώπους που εκτιμούν τη δουλειά μου.
Μερικές φορές στεναχωριέμαι που έχω τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας με την Αθηνά μας. Αμέσως το ξαναλογαριάζω και βρίσκω τη διαφορά αστεία… Εκείνη είναι σήμερα 15 μηνών κι εγώ μόλις 7 ετών…
Σήμερα έχω γενέθλια.
Γίνομαι 7 ετών…
Σας ευχαριστώ όλους κι όλες που ήρθατε στο πάρτι μου!

Σήμερα έγινα 6 ετών

Σήμερα έχω για μια ακόμη φορά γενέθλια.
Πέρασαν 6 ολόκληρα χρόνια από εκείνη τη νύχτα της 19 Μαϊου 2004 που έπαθα καραμπινάτο έμφραγμα. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα έγραφα ένα post στο blog μου... Φέτος το κάνω στο Facebook.
Δεν έχω να προσθέσω πολλά... όλα όσα νιώθω βρίσκονται εδώ.
Αν σας ενδιαφέρει διαβάστε τα με τη σειρά.
εδώ, εδώ, εδώ και εδώ!

Φέτος είναι η πρώτη φορά που μου κάνουνε δώρο στα δεύτερα (και σημαντικότερα) γενέθλια μου.
Μια καρτούλα και μια ξυλομπογιά από το μωρό μας, την Αθηνά.
Το κρατούσε στο χεράκι της, καθώς έκανε τραμπλ-τραμπλ στην αγαπημένη της κούνια.
Μια άλλη αγαπημένη νεράϊδα, η Ολιβ, της το’δωσε για να μου το’δωσει μόλις πέρασαν τα μεσάνυχτα.
Xμμμμ... κοιτάζω την μικρή που κοιμάται γαλήνια. Φαίνεται ότι αυτη η νύχτα μου κρύβει μαγικά κόλπα.
Η ζωή είναι υπέροχη.
Αν διαβάσετε τα post μου θα δείτε, ότι ΜΟΝΟ αυτό επαναλαμβάνω.
Κουραστικά το ίδιο.
Εχω όμως δίκιο.
Αντί η σημερινή μέρα να είναι -1, είναι +1 και Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ +2
Η Ολιβ και η Αθηνά είναι εδώ δίπλα μου.
Και εγώ 6 χρονών μόνο...δίπλα τους.
Προφανώς υπήρχε σοβαρός λόγος να μην φύγω εκείνη τη βραδιά της 9ης Μαϊου 2004.
Σας ευχαριστώ ολους και όλες που είμαστε φίλοι.
Φίλοι όχι friends.
Σας φιλώ εναν-έναν, μία-μία!
Μάνος

Ε-ΚΛΟ-ΓΕΣ!!!!

Try JibJab Sendables® eCards today!

Ερμού: Πεζόδρομος ταχείας κυκλοφορίας

Οταν πρωτοπήγα στο εξωτερικό (πριν πολλά χρόνια) ενα από τα πράγματα που με εντυπωσιάσαν ήταν οι πεζόδρομοι.
Με άλλα λόγια: Δρόμοι που ΠΕΡΠΑΤΑΝΕ αποκλειστικά. ΠΕ-ΡΠΑ-ΤΑ-ΝΕ. Με τα ποδαράκια τους δλδ. Πάτε σε όποια πόλη της Ευρώπης θέλετε και άμα δείτε όχημα σε πεζόδρομο, ελάτε να με φτύσετε... ακόμα και τα ποδήλατα απαγορεύονται αυστηρά. Πέφτουν βαρύτατα πρόστιμα από την εκάστοτε Δημοτική Αστυνομία, που επίσης περιπολεί (φυσικά) πεζή.
Αν θυμάμαι καλά, ο πρώτος δρόμος που πεζοδρομήθηκε (επί υπουργίας Στέφανου Μάνου) στην Ελλάδα ήταν η οδός Βουκουρεστίου (ένα κομμάτι της) στην Αθήνα. Ολοι μας τον είχαμε λατρέψει. Αργά αλλά σταθερά τον λάτρεψαν και οι κάθε είδους επχούμενοι: μηχανές, αυτοκίνητα, φορτηγά, τριαξονικά κ.λ.π.
Οσοι με παρακολουθείτε στο FB, ίσως νάχετε προσέξει ότι η οδός Ερμού (ο πεζόδρομος ντε) είναι η αγαπημένη μου για τις φωτό μου. Είναι η γειτονιά μου. Φωτογραφίζω εκεί τουλάχιστον τα 4 τελευταία χρόνια. Κάθε μέρα, κάθε φορά που στέκομαι για να σηκώσω τη μηχανή μου, έχω την αγωνία μπας και με πατήσει κανένα αυτοκίνητο. Μερικές φορές μόνο και που προλαβαίνω να κάνω ένα κλικ και αμέσως μετα να τραβηχτώ στην άκρη για να περάσει (στην καλύτερη περίπτωση) το δίκυκλο, το αυτοκίνητο, ή το φορτηγό. Τα ταξί λατρεύουν να κόβουν δρόμο από την Ερμού.
Αυτο που με εκνευρίζει πιο πολύ από όλα είναι ότι στην Ερμού βολτάρουν (περιπολούν δλδ) τα περιπολικά της Δ. Αστυνομίας, αλλά και της Αστυνομίας. Εχω διαμαρτυρηθεί δεκάδες φορές, άλλα όλοι μου απαντάνε: Δεν είναι δική μας δουλειά .. είναι τη Τροχαίας.... και όταν ρωτάω την Τροχαία... μου λένε: δεν είναι δική μου δουλειά... είναι της Δημοτικής Αστυνομίας. Συνήθως βαριέμαι να το πάω πιο κάτω... μερικές φορές συναντώ και συναδέλφους μου από τα κανάλια... συνεργεία ολόκληρα που ρωτάνε τους πεζούς για τις εκπτώσεις, δημοσκοπούν ή κάνουν τηλε-φάρσούλες...
Με τους περισσότερους εχουμε δουλέψει μαζί. Με χαιρετάνε με χαρά... επιμένω και σ’ αυτούς... Ρε, παιδιά πάμε μαζί να κάνουμε ένα ρεπορτάζ για τον πεζόδρομο που είναι τίγκα στ’ αυτοκίνητα... Δυστυχώς δεν έχω πείσει κανέναν... οι κασέτες πρέπει να γυρίσουν πίσω με τα ρεπορτάζ που έχουν συζητηθεί στις συσκέψεις...
Χθες το απογευματάκι ήμουν για άλλο λόγο φουρκισμένος.
Η φωτογραφία με χαλαρώνει... πήρα λοιπόν τη μηχανή μου και κατέβηκα στην Ερμού... μόλις έστριψα την Νίκης έπεσα πάνω σε «ειδικό φρουρού» που κάνιζε τσιγαράκι με οδηγό ταξί που’χε παρκάρει την κουρσάρα του και περίμενε πελάτες από το ξενοδοχείο...
Τα πήρα στην κράνα.
Πλησίασα το όργανο:
-Συγγνώμη, αλλά κάνετε τσιγάρο με άνθρωπο που παρανομεί....
Ο πιτσιρικάς αστυνομικός με κοίταξε με ύφος προσβεβλημένου Ράμπο:
-Γιατί ρωτάς;
-Επειδή ο κύριος που κουβεντιάζετε και γελάτε, παρανομεί....
-Α, δεν είναι δική μου δουλειά... είναι δουλειά αυτωνών.... και μου δείχνει 4-5 δημοτικούς αστυνομικούς που έχουν παρκάρει ακριβώς από πίσω το περιπολικό τους και επίσης καπνίζουν.
Τους πλησιάζω...
Το και το....
-Ααααα, δεν μπορούμε τώρα... κάνουμε διάλειμμα... μου απάντησε ο (έτσι φαινόταν τουλάχιστον) ο επικεφαλής τους...
Δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου....
-Τί;
-Κάνουμε διάλειμμα.
Φάχνω την τσέπη μου... ευτυχώς έχω μαζί μου την μικροσκοπική μου camera. To flip μου....
-Πώς μου το’πατε αυτο;
Αλλάζει αμέσως γραμμή και μου λέει κάτι περί ευθύνης άλλων (δείτε το video)


Ενας άλλος μου σπρώχνει βίαια το χέρι... Ξαφνικά όλοι απομακρύνονται....
Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Προχωράω προς την Καπνικαρέα. Κάθομαι στο πεζούλι και φωτογραφίζω αφηρημένα... είμαι τρομερά εκνευρισμένος... Δεν ξέρω πού να απευθυνθώ... αλήθεια δεν ξέρω...και μην μου πείτε στους ανωτέρους τους γιατι θα πέσω κάτω αοπό τα γέλια...
Διακρίνω δυο δημοτικούς αστυνομικούς να ανεβαίνουν την Ερμού. Είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία... υποθέτω βαθμοφόροι... ο ένας φοράει στολή, ο άλλος όχι, αλλά κρατάει ασύρματο... Με κοιτάνε και κάτι λένε μεταξύ τους... στρίβουν για να με αποφύγουν...
Δεν μ’αρέσει αυτο το παιγνίδι....
Τους πλησιάζω....
Τους εξηγώ...το ότι είμαι δημοσιογράφος δεν τους κάνει καμμιά εντύπωση... αντιθέτως μάλλον τους κάνει πιο επιθετικούς... δίπλα μας ακριβώς στην πλατεία παρκαρισμένα δυο αυτοκίνητα... τους εξηγώ... να μην σας πω που με γράφουν... Αντί να γράψουν τους παραβάτες, γράφουν εμένα... στα τέτοια τους....
Θυμώνω.
Δεν τους αρέσει που θυμώνω και μου γυρνούν την πλάτη.
Ενα φορτηγό ανυπομονεί να περάσει....
Δεν γουστάρω καθόλου να μου γυρνούν την πλάτη, όταν μιλώ σε ανθρώπους... πολύ περισσότερο όταν ζητώ εξηγήσεις από χαχαχαχα αρμόδιους....
-Μην μου γυρνάς εμένα την πλάτη ...λέω σ’ αυτον που δεν φορά τη στολή του.
Ο κομάντο... κοντοστέκεται....
-Γιατί;
-Επειδή είμαι δημότης...
-Και εγώ είμαι δημότης... μου λέει και φεύγει.
-Το φορτηγό γκαζώνει.... μια οικογένεια τουριστών πηδάει στην άκρη.
5 παρατηρήσεις:
1. Η δημοσιογραφία δεν είναι απλή ανάλυση των κινήσεων των κομμάτων,ούτε η άποψη του κάθε ανκορμαν και των παραθυρο-καλεσμένων τους. Κατηγορώ τους συναδέλφους μου που έφτασαν το επάγγελμα σ΄αυτην την απαξιωτική θέση. Λυπάμαι, αλλά εγω συνεχίζω να το αγαπώ.
2. Ο κόσμος που ήταν από δίπλα, απλώς παρακολουθούσε. Ούτε ενας δεν παρενέβη.Πρέπει ενα φορτηγό να πατήσει το παιδάκι ενός τουρίστα για να κινηθεί αρμοδίως το κράτος. Κρίμα.
3. Θέλω (ουμε;) ΕΠΙΛΟΓΕΣ κι όχι μόνο ΕΚΛΟΓΕΣ.
4. Η Ελλάδα δεν φτιάχνει με δημοσκοπήσεις, ούτε με αναλύσεις, αλλά στην καθημερινότητα.
5. Ούτε που υποψιάζονται τι γαΙδουρινή επιμονή έχω, κ. Δήμαρχε.

Kουκου από το facebooooook!

Οσοι κ οσες απο σας δεν μπαίνετε στο Facebook (μην το κάνουμε θέμα τώρα... στο net ο καθένας πάει όπου γουστάρει)... αλλά θέλετε να με "παρακολουθείτε" ( τί μανία κι αυτή!)... το widget στα αριστέρα, σας πάει μέχρι το page μας...

έχω γενέθλια και σήμερα....

Ηταν 19 Μαϊου 2004.
Ημουν μέσα σε ενα ασθενοφόρο που «πι-πα...πι-πα....πι-πα...» έτρεχε για μένα στο Ιπποκράτειο.
Δίπλα μου η Μαργαρίτα Παυλοπούλου, η μετέπειτα γυναίκα μου, μου κρατούσε το χέρι.
Της οφείλω τη ζωή μου... αν ήμουν μόνος μου θα ήταν μοιραίο.
Ειχα πάθει έμφραγμα και πέθαινα και εγω σκεφτόμουν το «πι-πα..πι-πα...πι-πα» που’κανε το ασθενοφόρο... ήταν ένα παλιό αστείο που κάναμε οταν υπηρετούσα στο Ναυτικό.
Μια άχρηστη λεπτομέρεια ...αν πάθετε εμφραγμα πάρτε ασπιρίνη... η Μαργαριταράκι που έτυχε να’ναι εκεί... το Ιπποκράτειο που εφημερευε... το «166» που ήρθε στο φτερό... η νοσοκόμα στα επείγοντα που με θυμήθηκε επειδή με είχε δεί «καλεσμένο» στον Μάκη και με έστειλαν αμέσως στην εντατική ...με έσωσαν...
Και μετα όλοι οι γιατροί που κάθε φορά που τους θυμάμαι βουρκώνω... αλήθεια βουρκώνω...
Φυσικά οι δικοί μου, οι φίλοι μου, οι άγνωστοι, αυτοί που δεν περίμενα και μου στάθηκαν και πολλοί άλλοι «κλείδωσαν» για πάντα μέσα μου. Για πάντα όμως... και μερικοί αργότερα... ο Θοδωρής που μου΄δωσε ευκαιρίες... η Αγάθη που με φρόντισε.... η Παναγιωτούλα που σφούγγιξε τα δάκρυά μου κ με στήριξε.... η Δέσποινα.... ο Κανέλος.... η Μαρία.... η Αννα.... και να τώρα η Όλιβ, που μου άνοιξε πόρτες που νομιζα ότι ειχαν κλείσει για πάντα. Η ζωή δεν φοράει μπούργκα... χαμογελάει στα ίσα.
Αααααα και οι άνθρωποι εδω στο internet.
Με αγάπησαν και τους αγάπησα. Δημιούργησα...έγραψα στα παπάρια μου καταστάσεις που πάντα μισούσα.... μου στάθηκαν... γνωρισα εναν ολόκληρο κόσμο που ελάχιστοι (ελληνες) συνομηλικοί μου γνωρίζουν οτι υπάρχει...οτι ζει και βασιλεύει...
Σήμερα έχω τα δεύτερα γενέθλια μου.
Τα «κανονικά» μου γενέθλια δεν καταλαβαίνω γιατί τα γιορτάζω εγω... το βρίσκω ελαφρώς εγωιστικό... κανονικά πρέπει να τα γιορτάζει η μάνα μου...
Ομως αυτά μου ανήκουν...
Γράφω κάθε χρόνο τέτοια μέρα ένα post για εκείνη την περιπέτειά μου.
Το θεωρώ υποχρέωση μου.
Εδω είμαι... νομίζω καλύτερα από ποτέ... αλλά ακόμα κι αν δεν είναι έτσι τα πράγματα έζησα όλα αυτα τα τελευταία αυτα χρόνια χωρίς να στερηθώ τίποτα... και αγάπη... και μίσος... και δημιουργία... και αποτυχία... και απογοήτευση... ... και ταξίδια... και χαζομάρες....και καμάρωσα ... και νέους ανθρώπους με πολυπλευρά και συχνά κρυμμένα ταλέντα γνωρισα....
Το μόνο που έμαθα είναι ότι η ζωή είναι τικ... αν είσαι τυχερός έχει και τακ... με λίγη περισσότερη τύχη τικ-τακ...τικ-τακ-τικ-τακ κ.λ.π. Αξία όμως έχει μόνο το τικ... το τώρα δλδ.
Ο αγαπημένος μου γιατρός... ο Λευτέρης Τσιάμης στο Ιπποκράτειο... ο άνθρωπος που τουχω ζητήσει τα περισσότερα ρουσφέτια στον κόσμο... πάντα για καρδιοπαθείς και πάντα τους βλέπει.... ο Λευτέρης λοιπόν κάθε φορά που με συναντά, με ρωτάει:
-Πως νιώθεις;
-Τέλεια! Του λέω....
-Αυτό έχει σημασία... απαντά σοβαρά και μετα περνάμε στις εξετάσεις....
Απολαύστε το «τώρα» και εκμεταλλευθείτε το, όσο γίνεται.
Συγχωρείστε, χαρίστε, φιληθείτε, γαμηθείτε, ταξιδέψτε, μάθετε, δώστε τοπο στην οργή, κάντε χώρο, ξοδέψτε, απολαύστε, μοιραστείτε, πείτε τα μυστικά που σας βαραίνουν...κάντε την μαλακία που κάτι (απροσδιόριστο και άχρηστο) τόσα χρόνια σας σταματά να την κάνετε.... Αδειάστε με μια γουλιλα το μισο-ΓΕΜΑΤΟ ποτήρι σας και ξαναγεμίστε το αμέσως.
Εκείνο το βράδι της 19Μαϊου 2004 πήγαμε στο Ιπποκράτειο 9 με το ίδιο πρόβλημα.
Οι 8 δεν τα καταφεραν.
Η ζωή μου δωσε μαζί με το δώρο της και το βιογραφικό της:
Είμαι απλή, είμαι μία και σ αγαπώ...θέλω να με αγαπάς και σύ!
Τrust me! Κάντε το!
(Καμμιά φορά το βλέπω στον υπνο μου την μεταφορά μου με το νοσοκομειακό πι-πα...πι-πα...πι-πα... χαχα χαχα χαχαχα... είναι ενα παλιό αστείο από τη θητεία μου στο Π.Ναυτικό. Τόσο απλό!)




Σας ευχαριστώ που τόσα χρόνια κάνουμε παρέα.
It helps a lot



Αν είστε στο Facebook