ένα e-παλικαράκι!

Χθες καθόμουν και έπινα καφέ με έναν συναδελφό μου, τον Δημήτρη Αλικάκο… Λέγαμε διάφορα δικά μας, όταν θυμήθηκε ότι έγραψα ένα ποστ για τους συνταξιούχους δημοσιογράφους, και τί ωραία που θατανε (μη νομίζετε ότι το ξέχασα) να τους βάζαμε όλους μαζί να φτιάξουν ένα site κ.λ.π.
Τους αποκαλούσα «τα παλικαράκια»….
-Εγώ ξέρω καλά ένα τέτοιο «παλικαράκι», μου λέει ο Δημήτρης.
Και εκεί που μου το΄λεγε κάνει τσακ το κινητό του και μιλάει με έναν κύριο….
-Ο Δημήτρης Λυμπερόπουλος … μου λέει και μου δίνει το τηλέφωνο….
-Ο ρεπόρτερ; τον ρωτάω χαμηλόφωνα…
-Να-ναι… πάρτον…
-Ο παλιός;
-Ναι….ναι….
Γκουχ-γκουχ…καλησπέρα σας…
Μου είπε ο άνθρωπος πόσο αγαπούσε τον πατέρα μου… ότι διαβάζει καμμιά φορά το blog μου… και άλλα μερικά και κλείνοντας μου λέει: είμαι 82 ετών… έχω κι εγώ ένα site μου λέει…
-Μα το ξέρω κ. Λυμπερόπουλε… του λέω ψέμματα… (συγγνώμη)…
Ο Δημήτρης μου λέει την διεύθυνση και μόλις γύρισα σπίτι μπαίνω….
Μπείτε και σεις να δείτε τι μπορεί να κάνει ενας άνθρωπος 82 ετών στο internet.
Σας παρακαλώ μπείτε και μάλιστα πιέστε τον να γίνει και blogger.
Aυτός ο άνθρωπος έφαγε και ήπιε πάνω από 500 φορές με τον Ωνάση, την Κάλας, τον Χατζιδάκη και όποιον άλλον μπορείτε σκεφθείτε… αυτοί έλεγαν και εκείνος κατέγραφε… δεν είναι αστεία πράγματα αυτά… και αντί να τα μαγνητοφωνεί σήμερα σε κασέτες ή να τα ξεσκονίζει σε φακέλους, τα βγάζει στο internet….

Σε ποια ηλικία βγαίνουν στη σύνταξη οι δημοσιογράφοι;
Μη λέμε μαλακίες τώρα….
Ποτέ μου δεν υπήρξα καλός ρεπόρτερ πεζοδρομίου. Το’χω κάνει (αναγκαστικά) αλλα ατυχώς… τους έχω όμως σε μεγάλη υπόληψη και τα περισσότερα που ξέρω γι’ αυτή τη δουλειά μου τα΄χουνε μάθει αυτοί και οι τεχνικοί….
Το να σου εμπιστευθεί ένα μεγάλο κομμάτι της εικόνας του ο Αριστοτέλης Ωνάσης, δεν είναι μικρό πράγμα. Δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ μικρό πράγμα.
Σκεφθείτε μόνο ότι αυτός ο άνθρωπος- ο Ωνάσης -για την πλάκα του ισοπέδωσε την Μαρία Καλας –λες και ήταν η Γωγώ Μαστροκώστα της εποχής- και στο καπάκι έβγαλε το όνομα Κένεντι από την Τζάκι και την ονόμασε (διεθνώς και εντελώς) Τζάκι Ο(νάση)…
Αυτά δεν τα έκανε με την Μαίρλυν Μονρόε ή την Κλαούντια Καρντινάλε (που είμαι σίγουρος ότι θα τα’χε ψιλο-κάνει), αλλά με την πιο αγαπημένη Πρώτη Κυρία του πιο αγαπημένου Προέδρου των ΗΠΑ ever και μάλιστα στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου….
O Δημήτρης Λυμπερόπουλος λοιπόν έπινε ουισκάκια μαζί του και λέγανε αστεία με τον Τσώρτσιλ, καθως τραγουδούσε στο μπάνιο της η Κάλας και οι άλλοι ( λέω εγώ) της φωνάζανε: Σκάσε! Μιλάμε τώρα!)
Αυτός ο άνθρωπος σήμερα που μιλάμε, είναι γείτονας μας εδώ στο διαδίκτυο… Είναι οne of us….
Χαίρομαι πολύ-πολύ.
Θέλω επίσης να σας πω ότι δεν τον έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου και φυσικά δεν έτυχε να δουλέψουμε ποτέ μαζί…. Ούτε υπήρξε από εκείνους με ενέπνευσαν σ’ αυτό το επάγγελμα. Γνωριζα την δουλειά του, αλλά εκείνος έβγαινε, όταν έγώ έμπαινα.
Όταν όμως μπήκα στο site του… συγκινήθηκα καθώς το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι αντί να λέει ιστορίες περί λινοτυπίας και περασμένα μεγαλεία … κατεβάζει JPEG στο site του….
Για τσακίστε τον στην επίσκεψη…. Χαχαχαχαχαχα!

attachment:Οι φωτό είναι από το site του κ. Λυμπερόπουλου

η βροχή μας φέρνει -επιτέλους-κοντά...

be happy,ρε!

Το Σάββατο, που μας πέρασε, είχα γενέθλια.

Εγινα 3 ετών.

Τρία χρόνια πέρασαν από τη νύχτα της 19^ης Μαϊου, που δεν έφυγα από τη ζωή. Το νήμα μου τέντωσε για ένα δευτερόλεπτο πιο πολύ από όσο κανονικά αντεχε, αλλά –ω του θαύματος- τελικά άντεξε. Δεν ξέρω πώς και γιατί… αλλά άντεξε… και από τότε είμαι ευγνώμων για κάθε αναπνοή και κάθε εκπνοή μου….

Εγραψα και πέρισυ γι’ αυτην την ευχάριστη επέτειο… αλλά όσο περνάει ο καιρός τόσο γίνομαι ξανά ο Μάνος που ήμουν και πριν.

Καταρχάς θέλω να διαβεβαιώσω όσους ανησυχούν για μένα (αλλά βασικά για τον εαυτό τους) ότι αφού απέφυγα το μοιραίο (τι είναι άραγε «μοιραίο» σ’αυτή τη ζωή;) νιώθω καλύτερα από ποτέ. Κάτι σαν το αυτοκίνητο σας μετα το σέρβις των 50.000 χλμ.

Θέλω να σας πω ότι δεν ξεχνώ και δεν θα ξεχάσω ποτέ τους ανθρώπους που μου έσωσαν την ζωή, που στάθηκαν δίπλα μου, που ανησύχησαν, που μου έδωσαν θάρρος.

Να προσέχετε να μην στεναχωριέστε.

Η στεναχώρια (+μερικά άλλα) φέρνουν το έμφραγμα.

Να κάνετε μόνο πράγματα που επιλέγετε και όχι αυτά που επιλέγουν οι άλλοι ή το «κοινωνικό πρέπει».

Aν άλλαξα;

Βασικά είμαι ο ίδιος μαλάκας που ήμουν και πριν… όμως, έγινα μέσα μου πιο στρογγυλός. Αγνοώ αν το καταλαβαίνουν οι γύρω μου, αλλά το καταλαβαίνω εγώ.

Ξέρετε, η καρδιά, η σπλήνα, η χολή, το μάτι… είναι όργανα… όταν αυτά τα όργανα δουλεύουν καλά, τότε συνεχίζουμε τη ζωή μας κανονικά, όπως την ξέραμε (βλ. όπως μας εκπαίδευσαν)… η άψογη λειτουργία τους, μας κάνει να νιώθουμε άτρωτοι….

Αν όμως κάτι βασικό χαλάσει… και διορθωθεί… τότε η επόμενη μέρα είναι διαφορετική… έχει αλλάξει η χημεία… ο ρυθμός… η οπτική γωνία… Ταυτόχρονα καβατζάρισα τα 50 και φυσικά η ζωή έγινε ακόμα πιο απλή… ή μάλλον πιο ευδιάκριτη και πολύ λιγώτερο με πιάνει (πια) εξ απρόοπτου.

Ο συνδυασμός με έκανε να πονώ ή να χαίρομαι μόνο με το μυαλό και πολύ λίγο με την καρδιά. Δεν το λέω σαν υποχρεωτικά καλό… αλλά πιστέψτε με είναι απίθανο φάρμακο και απροσπέλαστο φρούριο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν γεύομαι την χαρά ολοκληρωτικά, αλλά μετά από μισό αιώνα (με την ζωή καλή μαζί μου) προτιμώ την ντρίπλα μου στον πόνο , από την ολοκληρωτική χαρά.

Μια πιτσιρίκα φίλη μου, μου έστειλε ένα SMS: «O ουρανός είναι φίλος μακρινός». Χαμογέλασα με την δροσιά της σκέψης της… Πώς να πεις σε έναν ανυποψιάστο άνθρωπο, που χοροπηδά μέσα του το είναι του, ότι ο ουρανός δεν είναι ούτε ψηλά, ούτε μακρυά… Είμαστε απλώς μέρος του ουρανού και στη ζωή το μόνο που παίζει ρόλο είναι ο χρόνος… όχι αυτός που έχουμε στα ρολόγια μας… αλλά η στιγμή που το μήκος της (ναι! μήκος της….) είναι διαφορετικό στο μυαλό του καθενός μας….

Πας να το πεις και το βουλώνεις….Διάολε, η διαδρομή αξίζει…

Πολλοί με ρωτούν όλα αυτά τα χρόνια:

-Τι έκανες ρε παιδί μου, και έπαθες αυτό το πράγμα (δεν το ονοματίζουν); Κάπνιζες έ; (και αμέσως σβήνει το τσιγάρο του) … να πά να γαμηθεί, το γαμημένο….

-Ετρωγες τηγανητά;

-Καθιστική ζωή ε;

Βασικά δεν έχω τι να τους απαντήσω…. Δηλαδή, έχω και παρα-έχω… αλλά δεν είναι η απάντηση που (;) θέλουν.

Ναι, και κάπνιζα (τώρα πια καπνίζω ελάχιστα), και κακή διάτροφή έκανα και μπροστά στον υπολογιστή ξημερωνοβραδιαζόμουν… τσααααααακ… έμφραγμα….

Ε, λοιπόν προσωπικά δεν πιστεύω ότι έφταιγαν μόνο αυτά (που έφταιγαν), αλλά βασικά ένας έρωτας , που με πίεσε αφάνταστα…. και που διέγραψε (μέχρι τότε) ότι άλλο είχα πιστέψει σαν έρωτα.

Ενας έρωτας κρυφός… δεν τον ήξερε κανείς… ούτε κανείς τον έμαθε ποτέ… καλλητοί μου φίλοι τον αγνοούν… Πιέστηκα λοιπόν, κάπνιζα, έτρωγα, διασκέδαζα, καθόμουν…. πάρ’τον κάτω….

Επαιξα τη ζωή μου κορώνα και το νόμισμα στάθηκε όρθιο… και όταν έφυγε το πούμπλικο…το κέρμα τρεμόπαιξε και έπεσε…γράμματα.

Δεν πειράζει… γι’ αυτό η ζωή έχει χρώματα….

Η καρδιά μου έδωσε λάθος δρόμο… η καρδιά αρρώστησε…

Το μυαλό ούτε που το ρώτησε κανείς.

Ε, είναι η ώρα του να πάρει το τιμόνι…

Οι στατιστικές λένε ότι αμα πάθεις έμφραγμα, δεν είναι πιθανό το εγκεφαλικό…. Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

Γι’ αυτό σας λεω: Μη στεναχωριέστε πολύ… ακόμα και για πράγματα που δεν διορθώνονται…

βοηθός σκηνοθέτη

Eίναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, πόσο πολύ μπορεί κάποιος γράφοντας να περάσει (έντονα) ένα μήνυμα, που πιθανότατα να μην εννοεί. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως το εκλαμβάνουν οι αναγνώστες.
Το προηγούμενο ποστ το αφιέρωσα στον πατέρα μου.
Οσοι μου γράψανε το βρήκανε τρυφερό, συγκινητικό, όμορφο κ.λ.π. Φυσικά και είναι… μόνο που εγώ το’γραψα για άλλον λόγο.
Νομίζω ό,τι αξίζει να σας τον πω:
Θα’μουνα 5-6 έτών και το θυμάμαι σαν τώρα.
Ο πατέρας μου κι εγώ καλοκαίρι στην πίσω βεράντα στο πατρικό μου στην Καλλιθέα. Καλοκαίρι… τα τζιτζίκια φλερτάρουν… ο ουρανός είναι ακόμα αττικός, και οι εργάτες έχουν σταματήσει να τραγουδάνε στις γύρω οικοδομές, λόγω κοινής ησυχίας…
Στα πλακάκια της βεράντας (κιτρινωπά με «νερά») είχε απλώσει τα σκίτσα του. Ενας τυπάκος σε πολλές φάσεις. Δεν καταλάβαινα. Γιατί είχε κάνει τον ίδιο με διαφορετικές κινήσεις, που δεν διέφεραν η μία και πολύ από την επόμενη;
Ηθελε να φτιάξει… κινούμενα σχέδια.
«Μικυ-Μάους», μεταφραζότανε αυτό στο παιδικό μου μυαλό.
-Λοιπόν, εσύ θα’σαι ο βοηθός-σκηνοθέτη…μου είπε…
Υπολόγισα ότι αυτό ήταν μεγάλη τιμή για μένα. Η ευθύνη μου περιοριζόταν στο εξής:
Τα χαρτιά με τα σκίτσα είχαν ακριβώς τις ίδιες διαστάσεις με το πλακάκι της βεράντας. Εγω έπρεπε να το βάζω στην θέση του και εκείνος, τα κινηματογραφούσε, έτσι:
Με αιματηρές οικονομίες (θυμηθείτε ότι ήταν η δεκαετία του ’60) είχε αγοράσει μια κινηματογραφική μηχανή (φωτό) Minolta Zoom 8. Tην στήριζε σε ένα τρίποδο και με γωνία προς το πάτωμα και αφού βεβαιωνοτανε ότι όλα ήταν ενταξει… πατούσε για λίγα (;) δευτερόλεπτα την σκανδάλη της μηχανής…
Αμέσως έλεγε:.
-Βοηθός! Το επόμενο σκίτσο…
Ημουν τόσο ευτυχισμένος… Δεν θα την ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα. Είναι αυτό που λένε «εγραψε μέσα μου!».
Μετα άρχιζε η Οδύσσεια της αναμονής…
Ο πατέρας μου συσκέυαζε το φίλμ σε έναν φάκελο… έγραφε με μεγάλα γράμματα μια διεύθυνση στην (τότε) Δυτική Γερμανία και το’στελνε για εμφάνιση… και μετά περίμενε… μέρες… εβδομάδες… μέχρι που ξαφνικά ερχόταν ο ο πολυπόθητος φάκελος με το φίλμ.
Ο ταχυδρόμος φίλος παντοτινός.
Ερχότανε ο πατέρας από την δουλειά. Χάϊδευε τον φάκελο. Τρώγαμε… έριχνε κανέναν υπνάκο…. 1-2 ώρες (εγώ έτρωγα τα νύχια μου) και μετά φρέσκος-φρέσκος έβαζε το φίλμ την (φωτό) μηχανή προβολής.
Κλείναμε, φώτα, παράθυρα, κουρτίνες, πατζούρια και έφτανε η πολυπόθητη στιγμή της προβολής στον τοίχο. Συνήθως επρόκειτο για καθημερινές στιγμές, διακοπές κ.λ.π. Αυτή την φορά όμως ήταν κάτι special… Κινούμενα σχέδια… Μικυ Μάους…. by Arxelaos.
Κρρρρρρ-κρρρρρρρ-κρρρρρρρρ…..
Το ανθρωπάκι άρχισε να χοροπηδάει… να κουνάει χέρια-πόδια…. να σκύβει… να ξύνεται….
Εντυπωσιακό….
Τώρα, που το σκέφτομαι -45 χρόνια μετά- χάλι μαύρο…
Σε όλους άρεσε… όχι όμως του πατέρα μου….
Δεν ξανακανε ποτέ…
Δεν καταλάβαινα τότε γιατί… σήμερα καταλαβαίνω:
Ο καλλιτέχνης δεν ήταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα. Οσοι σκιτσάρουν έχουν το μυαλό τους γεμάτο από γραμμές… τρελλές γραμμές… κάτι (για να σας δώσω να καταλάβετε) σαν τις γραμμές που οδηγούν οι πιλότοι στην Φόρμουλα-1…. Αυτός που πατάει άλλες γραμμές γίνεται Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Προφανώς λοιπόν οι «γραμμές» στο μαυρόασπρο-κακοφωτισμένο- φίλμ… τον χάλασαν….και μάλλον κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να έχει τις τεχνικές δυνατότητες για να φτάξει αυτό που ονειρευόταν…
Ετσι ξαναγύρισε στο 2D … δηλαδή στο χαρτί, όπου έπαιζε επί ίσοις όροις.
Νομίζω ότι τότε κατάλαβα από ένστικτο. Σήμερα είμαι σίγουρος, κρίνοντας από τον εαυτό μου….
Στην ηλικία μου, νομίζω ότι μπορώ να το πω:
Ως Αρχέλαος και όχι ως πατέρας μου, είχε σε μεγάλη εκτίμηση το ταλέντο μου να σκιτσάρω… Δεν το πολύ-έλεγε, αλλά εγώ τον είχα τσεκάρει… Το κακό (καλό) ήταν ότι δεν είχα εγώ το ταλέντο μου σε εκτίμηση.
Δηλαδή, βαριόμουν (βαριέμαι) πάρα πολύ τις δυό διαστάσεις, την γόμα, το χαρτί, το μολύβι…. Μπορούσα να τα χρησιμοποιώ με άνεση, αλλά εκείνο το μεσημεράκι στην βεράντα του σπιτιού μας, ήρθε και βιδώθηκε στο είναι μου…η τρίτη διάσταση
Ο πατέρας μου χανότανε σε οτιδήποτε είχε σχέση με κινούμενα σχέδια. Το ίδιο κι εγώ, ακόμα και σήμερα… Τον θυμάμαι, όταν απέκτησε το πρώτο του εγγόνι, τον Φίλιππο, να έχει μαζέψει σε VHS κασσέτες, ότι cartoon υπήρχε…. για να τα «βάζει να τα βλέπει το παιδί»… ώστε να ξεκουράζεται η μάνα μου, που ο μικρός της έτρεχε 24ώρες το 24ωρο…κάθε φορά που της τον φέρνανε.
Τρίχες….
Τα έβλεπε ξανά και ξανά με τον Φίλιππο και το παιδί κάποια στιγμή έπηζε, ενώ ο ίδιος ήταν σε θέση να τα ξαναδεί όλα από την αρχή….
Ισως να υπερβάλω, αλλά παρατηρώντας μετά τον θάνατό του τα σκίτσα του, είδα ότι είχε καταφέρει να δώσει στα 2D τρισδιάστατη «λογική»… τρέχουν από μόνες τους οι γραμμές τους….
Όταν λοιπόν πριν από μερικές μέρες ανακάλυψα το Meez και τα avatar που έδινε… σκέφτηκα αμέσως ότι κάποιος μου άνοιξε την πόρτα για τα 3D cartoons. Eπιτέλους οι γνώσεις μου στα 3D, στο ψηφιακό editing, στο Photoshop είχαν νόημα.
Ποτέ δεν ήθελα nickname… να λοιπόν από απέκτησα model. Aμα προσθέσω και την δημοσιογραφική ματιά… πωπωπωπωπω…. Ωραία…
Δοκίμασα δειλα ένα πρώτο κολπάκι….
Αρεσε… και δεν φτάνει που άρεσε…μου τηλεφώνησε ο e-γκουρού μου, crazymonkey και μου είπε:
-Αρχηγέ, πως το΄κανες αυτό;
Εμεινα Ακινήτου και Σιωπηλού γωνία…
Μπορώ να χορέψω, να τραγουδήσω, να γελάσω, να ειρωνευτώ, να σχολιάσω, να κράξω, να διηγηθώ… όχι εγώ… αλλά το model μου…
Ξεκίνησα με το piano man (Billy Joel)…
Μόλις το έφτιαξα ετοιμάστηκα να το ποστάρω…
Εχω μόνο μια φωτό-κάδρο του πατέρα μου. Εκείνος κι εγώ να κοιτάμε τον φακό… την φωτό την έχει τραβήξει η Αγάθη… Την έχω στη βιβλιοθήκη στην πλάτη μου…
Την κοιτάω σπάνια. Όχι, για κανέναν συγκεκριμένο λόγο…
Πριν βάλω όμως τίτλο στο ποστ, «ένιωσα» ένα βλέμμα… μπορεί να ήθελα να νιώσω ένα βλέμμα… γυρισα και τον είδα… χαμογελάει έτσι κι αλλιώς….
Το model Μάνος, βαρούσε τα πλήκτρα του πιάνου στον ρυθμό του piano man. Eβαλα τα γέλια… νομίζω ότι τα’βαλε και εκείνος…
Εγραψα «αφιερωμένο στον πατέρα μου!»
Τελικά είχε δίκιο: Ημουν απλώς ο βοηθός σκηνοθέτη…