Μαθήματα ισοροπίας!

Κραααααααααααααααυγή!

Μου έσπασε ο τσαμπουκάς.
Δεν μου τον έσπασε κανείς.
Εσπασε από μόνος του.
Μου φαίνεται πια εξαιρετικά δύσκολο να συνεννοηθώ με τους ανθρώπους γύρω μου.
Φταίνε εκείνοι;
Ε, μην το κάνουμε τώρα σαν τον Πόντιο (σιχαίνομαι τα ποντιακά ανέκδοτα) που πήγαινε αντίθετα στο ρεύμα.
Εγώ φταίω, που τους άφησα να μου τον σπάσουνε.
Ναι, είμαι στεναχωρεμένος.
Σε στενό χώρο, που λέει και μια φίλη μου.
Συνήθως με πιάνει ανά 2-3 χρόνια.
Βασικά no reason.
Όμως κάθε φορά που επανέρχομαι είμαι λιγότερο αισιόδοξος και ακόμα πιο λιγότερο χαμογελαστός.
Δεν μ'αρεσαν ποτέ οι φωτογραφίες τοπίων.
Πάντοτε μάζευα (και τράβαγα) φωτογραφίες προσώπων.
Είμαι ανθρωποκεντρικός τύπος. Οι άνθρωποι με πληγώνουν. Ή μάλλον αυτά που κάνουν με πληγώνουν. Ποτέ οι ίδιοι.
Πέρασα τουλάχιστον μια 30ετία για να μάθω, ότι οι άλλοι δεν σκέφτονται όπως εγώ. Και όταν το έμαθα, πέρασε ακόμα μια 10ετία για να μάθω ότι εγώ αποκλείεται να σκέφτομαι, όπως εκείνοι.
Κουβέντιασα πολύ με ανθρωπους.
Μιλάμε για πάρα πολύ.
Κάθισα και τους άκουσα και μετά τους μίλησα. Τους έδωσα ο,τι ήξερα και ποτέ μα ποτέ δεν ζήτησα κάτι γι αυτό. Ή για να είμαι ειλικρινής, ζήτησα το αυτονόητο: σεβασμό.
Ισως να μην το θυμάστε, αλλά όταν πρωτόγραψα στο blog αυτό ακριβώς το θέμα έθιξα. (δείτε το, αν δεν με πιστεύετε στα «αρχεία»).
Εδώ και κανα δυο βδομάδες οι άνθρωποι που με αγαπούν με ρωτάνε:
-Εχεις κάτι;
Τι να τους πω;
Βασικά δεν έχω τίποτα. Είμαι απλώς σε ψιλο-κατάθλιψη, θελω να γίνω serial killer, να πέσω σε χειμερια νάρκη, να τοποθετήσω νάρκες ...
Γιατί τα γράφω αυτά;
Δεν φαντάζομαι να φαντάζεστε, ότι φαντάζομαι ότι αλλάζουν τα πράγματα;
Όχι δα!
Απλώς υποθέτω ότι μερικοί το'χετε ζήσει και σεις.
Τότε γιατί;
Επειδή η κραυγή μου δεν ακούγεται μέσα στην τόση ηχορύπανση της reality ζωής μας.
Μην σας νιάζει (αν σας νιάζει).
Θα ξανα-σιωπήσω σύντομα.
(απαγορεύεται η οπλοχρησία έ; Γαμώτοοοοοοο!)

Stay still

Σας έχω πει ότι ποτέ δεν μου άρεσαν τα 3ημερα, τα Χριστούγεννα, τα Πάσχατα και όλες οι υπόλοιπες υποχρεωτικές γιορτές;
Τίποτα το υποχρεωτικό δεν μΆαρέσει.
Πόσο πολύ η υποχρεωτική χαρά!
Θέλω να πιστεύω ότι το να υποχρεώνω τους άλλους σε κάτι μΆαρέσει. (Αν και αυτό πρέπει να το πουν οι άλλοι κι όχι εγώ!)
Αυτή την εποχή έχω 4 κοπελιές υφιστάμενες μου. Τις αφήνω μόνες να βγάλουν τις βάρδιες τους. Το πότε θα έρθουν και πότε δεν θα έρθουν. Πώς θα τσακωθούν. Τι θα κάνουν με το αντικείμενο της εργασίας τους.
Πολλές φορές έχω πληρώσει αυτή μου τη διάθεση. Όμως ούτε μία δεν το'χω μετανιώσει.
Τώρα όλοι με ρωτάνε:
-Πού θα πας το 3ημερο;
Ούτε ένας δεν με ρωτάει την σωστή ερώτηση:
-Πού θες να πας το 3ημέρο;
Βασικά θέλω να πάω στο Amsterdam, που είναι η αγαπημένη μου πόλη. Να κόψω βόλτες στην dam, να φάω το καταπληκτικότερο συκώτι του κόσμου στην Νόορντερστραατ, να πάω στον Βανπούφελεν, στο Λούσιους ή στο Μπάμπα.
Δεν γίνεται όμως γιατί αυτές τις μέρες έχει τα γενέθλια της η βασίλισσα και δεν υπάρχει χώρος ούτε για σλίπινγκ μπάγκ.
Yστερα είναι και το 3ημερο της εργατικής Πρωτομαγιάς.
Της ποιάς;
Της Εργατικής!
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα! Αϊ στο καλό σας βρε! Παρ'όλο που βρέχει με κάνατε και γέλασα πάλι.
Ποτέ στην καριέρα μου δεν έγινα γρανάζι της δουλειάς.
Ποτέ όμως.
Τους ξέφευγα σαν χέλι με πρώτο βήμα (κατάκτηση) ότι δεν έχω ΠΟΤΕ γραφείο.
Γιατί;
Μα είναι απλό: Αμα έχεις γραφείο σε ψάχνουνε, άμα ΔΕΝ έχεις ΔΕΝ έχεις δεν σε ψάχνει κανείς.
Δεν δέχτηκα ποτέ να πάω επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό με συναδέλφους μου, έστω και αν συχνά πυκνά έχω την ευκαιρία (να αρνούμαι).
Γιατί;
Μα επειδή όλοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι (οι περισσότεροι τουλάχιστον) απ' αυτούς που βλεπετε, ακούτε ή διαβάζετε στο εξωτερικό μετατρέπονται σε καρα-μικροαστικά φοβισμένα ανθρωπάκια, που η μεγαλύτερη βόλτα, που κάνουν, είναι γύρω-γύρω στο τετράγωνο του ξενοδοχείου τους. Τρώνε χάμπουργκερ στα κοντινά φαστφουντάδικα και μαζεύουν λογαριασμούς για να τους επιστρέψουν στο λογιστήριο. Αστε που το αγαπημένο τους χόμπι είναι να μαζεύονται στα λόμπι και να λένε τα ίδια που λένε και στη δουλειά.
Ποιο 3ημερο;
Και γιατί 3ημερο και όχι 8ημερο ή 11ημέρο;
Ημουν από παιδί της άποψης: Μια ζωή την έχουμε και αν δεν την γλεντήσουμε, τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντίσουμε;
Ελα μου ντε!
Γιατί πρέπει να πάω στο αγαπημένο μου Σούνιο τώρα που βρέχει;
Πιο καλά περνάω στο σπίτι μου στην Αθήνα υπό βροχή.
Πιο γρήγορο ADSL έχω εδώ από εκεί.
Δεν μ'αρέσει να προγραμματίζω, γιατί όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει ο Θεός ξελιγώνεται στα γέλια.
Δεν μ'αρέσουν σας λέω τα υποχρεωτικά.
Αυτό το 3ημερο σκέφτομαι να φτιάξω μελομακάρονα και γεμιστή γαλοπούλα.

Φρέσκα κατεψυγμένα!

Είμαι στο Σούνιο.
Είναι ένα μέρος που αγαπώ πολύ. Το βρήκα τυχαία (το Σούνιο) πέρισυ το καλοκαίρι και από τότε όχι μόνο το αγαπώ, αλλά το ερωτεύτηκα κι απο πάνω.
Με αυτή την ευκαιρία κατάλαβα γιατί οι αρχαίοι ημών, διάλεξαν την Αττική για να κάνουν όσα έκαναν.
Το σπιτάκι που μένω είναι μικρό, αλλά ΠΑΝΩ στην θάλασσα.
Απέναντι είναι ο Ναός του Ποσειδώνα. Ελικρινά δεν κατάλαβα πως βρέθηκα στα ξαφνικά να μένω στην Αθήνα απέναντι από την Ακρόπολη και εδώ απέναντι από τις ιερές κολώνες του Σουνίου.
Αυτό που με εκνευρίζει αφάνταστα είναι ότι απέναντι (από τον Ναό του Ποσειδώνα) είναι και δυο ταβέρνες με... Eλενίτ.
Δεν γίνεται ρε παιδιά.
Αλήθεια δεν γίνεται.
Εχουν Ελενίτ οι πούστηδες σε μια από τις ωραιότερες θέες του κόσμου. Και ούτε ένας αρμόδιος, επίσημος, πολιτικός, δήμαρχος, δικτάτορας ... δεν ξέρω κι εγώ τί... δεν τους τράβηξε το αυτί.
Οσο μεγαλώνω τόσο την αγαπώ την Ελλάδα.
Ειδικά το καλοκαίρι.
Την κοιτάω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουμε την απίστευτη κωλοφαρδία να μένουμε έδώ, που μένουμε.
Δεν την αγαπάμε όμως αυτη την ομορφιά.
Την φτύνουμε κατάμουτρα και εκείνη συνεχίζει να παραμένει εκθαμβωτική.
Σαν ασημικό που γυιαλίζει από το σάλιο μας.
Πού να πάω να απολαύσω την θέα;
Με κουβερτούλα πικ-νικ στην αμμουδιά;
Ε, όχι δα.
Στην μία «Ελενίτ» το φαγητό στην κυριολεξία ΔΕΝ ΤΡΩΓΕΤΑΙ.
Τα ψάρια δεν έχουν απλώς θολά μάτια, έχουν στην κυριολεξία χυμένα μάτια. Εξοφθαλμο κατεψυχγμένη βρογχοκήλη.
Ετσι επιλέγω την άλλη.
Μόλις ο ταβερνιάρης με είδε, ενθουσιάστηκε.
-Εχω για σας συγκεκριμένα καταπληκτικό ψάρι, μου είπε. Ελάτε στην κουζίνα να σας το δείξω. Μόλις ήρθε.
Τον ακολούθησα υπερήφανος που με προτιμάει. (Τί βλάκας που είμαι μερικές φορές!).
Ανοιξε ένα πακέτο με ψάρια στον πάγο.
-Ολόφρεσκα!
(Σημειώστε ότι δεν έχω αντίρρηση να φάω κατεψυγμένο ψάρι, αλλά όταν μου λες ολόφρεσκο (χωρίς μάλιστα να στο ζητήσω) τότε γίνομαι θηρίο, αν με κοροϊδέψεις!)
Ανακατεύει τα φρέσκα ψάρια, για να διαλέξω ένα.
Κοιτάζω σαν (φρέσκος) χάνος. Και εκεί που κοιτάω βλέπω στο πακέτο: MAROCCO.
Ποιός είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε.
Ο μόνος που δεν φοβήθηκε ήταν ο ταβερνιάρης, που έχει πιασμένη την στρατηγική θέση προς το μαγευτικό τοπίο.
Αν αυτό δεν είναι φασισμός, τί είναι;
Θέλω να τον «δώσω» , αλλά δεν ξέρω πού!
Δεν υποψιάζομαι, ποιός μπορεί να χαχαχαχαχα ευαισθητοποιηθεί!
Στο Σούνιο ψάρι από το Μαρόκο!!!
Στο Σούνιο βρε!!!! Όταν δίπλα στο Λαύριο, υπάρχει μια από τις πιο γραφικές ψαραγορές της Ελλάδας με φρεσκότατο ψάρι κάθε λογής.
Κουράστηκα.
Κουράστηκα.
Μόνο ο Ναός απέναντι δεν κουράστηκε.
Ετσι νομίζω τουλάχιστον.

ΥΓ. Πώς πήγε αλήθεια το Πάσχα;