www.allWe.tv

click

o τσαμπουκάς της βλακείας

Το'χω γράψει πάνω από 20 φορές τα τελευταία 10 χρόνια:

«Θα βγούν οι πιτσιρικάδες στους δρόμους μια μέρα και θα μας πλακώνουν όλους

ανεξαρτήτως με μπαστούνια του μπέζιμπολ.

Έπεσα έξω στα μπαστούνια του μπέιζμπολ, γιατί απλούστατα δεν έχουμε τέτοια μπαστούνια στην Ελλάδα.

Η κοινωνία βράζει.

Κοχλάζει.

Κουβαλάω την φωτογραφική μου μηχανή και κόβω βόλτες στους δρόμους. Πού καλύτερα μπορείς να δείς την φωτιά της ζωής;

Με τρομάζουν οι άνθρωποι με στολές. Βασικά τις αντιπαθώ τις στολές.

Κάθε είδους στολές... από τις οικολογικές οργανώσεις μέχρι τους Ειδικούς Φρουρούς. Αλλωστε μισώ τις Απόκρηες.

Τους ξέρω αυτούς τους τσαμπουκάδες της Αστυνομίας ...και δυστυχώς και της Δημοτικής Αστυνομίας. Τους βλέπω κάθε μέρα... Με τα μαύρα γυιαλιά, που κόβουν βόλτες με τα περιπολικά...και μερικοί δυστυχείς με τα πόδια... και άλλοι με μηχανές... στον ΠΕΖΟΔΡΟΜΟ της Ερμού.

Με χαλάει πολύ αυτη η μικρή (;) παρανομία...γιατί δείχνει «στα αρχίδια τους». Κυνηγάνε τους άμοιρους τους Νιγηριανούς, που δεν πειράζουν άνθρωπο. Σταματάνε τα περιπολικά παραλληλα επί του δρόμου για να κουβεντιάσουν.

Εχω σταματήσει πάνω από 100 φορές και τους λέω:

-Γειά σας... λέγομαι Μάνος Αντώναρος..

-Αλοίμονο... σας γνωρίζω κ. Αντώναρε (αρχίδια με γνωρίζει... απλώς του θυμίζω τον αδελφό μου).

-Βλέπετε αυτον τον δρόμο πεζόδρομο; ρωτάω και δείχνω τα δεκάδες αυτοκίνητα, μηχανές, φορτηγά, τριαξιονικά κ.λ.π.

-Ναι, και μας δεν μας αρέσει...

-Και τί κάνετε γι' αυτό;

-Α, εμείς δεν είμαστε εδω γι' αυτό... είμαστε για το λαθρεμπόριο.

Τόσα χρόνια στον πεζόδρομο και δεν έχω δει ούτε εναν τροχονόμο, που (λέμε τώρα) να κόψει μια κλήση...

Πέρισυ Βούλγαροι λαϊκοί μουζικάντηδες, παίζανε βαλκανική μουσική εξω από την Καπνικαρέα. Σταματά τη μηχανή του o Ράμπο της Δημοτικής Αστυνομίας, που συνοδεύεται από άλλους δυο Ράμπο της Αστυνομίας... όλοι με μηχανές....

-Κάντε την... πηγαίνετε να παίξετε έξω από κανένα τζαμί....

Οι άνθρωπο πήγαν να πουν κάτι... δεν μίλαγαν παρα ελάχιστα αγγλικα...

-Στο τζαμί ρεεεεεεεεε... εδω είναι εκκλησία.

Ποιός πούστης έδωσε σ αυτον τον πούστη το δικαίωμα να λέει τέτοιες ανοησίες σε ορθόδοξους Βούλγαρους;

Πλησίασα αγριεμένος.

-Τί είναι αυτά που λες; Από πότε η Δημοτική Αστυνομία παίρνει τέτοιες πρωτοβουλίες;

Με μια απότομη κίνηση κατέβηκε από την μηχανή. Ενας αστυνομικος δίπλα μου του έκανε μια αδιόρατη κίνηση...

Μαλάκωσε όσο μαλακώνει ενας τσαμπουκάς.

-Μουχει πει ο παπάς της εκκλησίας να τους διώξω...

Προσέξτε πόσα επικίνδυνα ψέμματα είπε μαζί.

Και τα είπε σε κάποιον που ενας συναδελφος του τουκανε νόημα: «ΠΡΟΣΟΧΗ!» Φαντασθείτε, τί θα έλεγε και τί θα έκανε σε κάποιον, για τον οποίον δεν του έκαναν σήμα.

Ανέβηκε στην μηχανή, μου είπε κάτι σιχαμένα δημοσιοσχετίστικα και εξαφανίστηκε.

Είναι ο «ίδιος» που πυροβόλησε το παιδί προχθές στα Εξάρχεια.

Είναι ο «ίδιος» που θα πυροβολήσει κι άλλο παιδί αύριο.

Είναι ο «ιδιος» που κάποτε φοβόμασταν ότι θα ανδρωθεί... θυμάστε τότε που αναρωτιόμασταν γελώντας ...μα με τόσους φόνους και βία... πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας;

Νάτα λοιπόν «μερικά» από τα «παιδιά» μας... Τους δωσανε μια στολή και δεν τους μάθανε γράμματα πριν τους δώσουνε τη στολή... και δεν τους μάθανε γράμματα, γιατί ούτε αυτοί ξέρανε γράμματα.

Και από την άλλη μεριά τα πιτσιρίκια που οι μάγκες-Ράμπο τους φέρονται δημοσίως λες και είναι απόβλητα.

Οχι...κυρίες και κύριοι...δεν είναι βίαια τα πιτσιρίκια μας... επαναστάτες είναι και όλοι οι επαναστατες είναι σκληροί... θυμωμένοι.... και φυσικά αδιαπραγμάτευτοι.

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι πρέπει να σοβαρευτούν. Δεν ξέρω, αν γνωρίζουμε, τί σημαίνει η λέξη «σοβαρότης»... αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε, αλλιώς η εποχή θα μας κλείσει τα πατζούρια.

Tους βαρέθηκα τους τσαμπουκάδες της πολιτικής.

Τους βαρέθηκα τους τσαμπουκάδες της δημοσιογραφίας.

Τους βαρέθηκα όλους τους τσαμπουκάδες του κώλου.

Τους βαρέθηκα όλους τους τσαμπουκάδες του τίποτα.

Δεν υπήρξα ποτέ τσαμπουκάς. Είμαι όμως αιφνιδιαστικά βίαιος άνθρωπος ...ειδικά προς αυτούς που γαργαλάνε τα όρια της ελευθερίας μου μέσα από τους γιάλινους πύργους τους.

Ευχομαι να μην διαβάσει το post μου ποτέ κανείς από τους γονείς του πιτσιρικά που χάθηκε. Βαρέθηκα τα κούφια λόγια… ακόμα και τα δικά μου… που συχνά πυκνά κάνουν μέσα μου ηχώ και φρικάρω.

Οταν έρχεται το μαύρο του θανάτου ενός παιδιού, τότε σβήνουν τα χρώματα της ίριδας. Τα παιδιά κάνουν αταξίες γιατί έχουν ΠΑΝΤΑ δίκιο. Το θέμα εδώ δεν ήταν η αταξία, αλλά ή τάξη. Τα παιδιά έχουν πάντα δίκιο… έχουν πάντα δίκιο… πάντα δίκιο… πάντα δίκιο…

Attachment:

Τις φωτό τις τράβηξε η Γιώτα Παπαδοπούλου κ είναι από την καμμένη Ερμού... Aκόμα και η ασχημια μπορεί να ναι art… και βέβαια το art, είναι πάντα news.

Το σήμα για το allWe (που έρχεται) το φτιαξε ο Τάσος Κωστής, που η ματιά του, μου θυμίζει του πατέρα μου.

Το βίντεο είναι της Ολίβιας Γαβρίλη, που την έπνιξε το γεγονός με τον Αλέξανδρο.

ελαφρώς επώνυμοι

Ποιοί είμαστε εμείς;
ΑΥΤΟΙ:

Καμμιά φορά μου στέλνουν comments για παλιά μου posts.
Με συγκινεί πολύ αυτό, γιατί σημαίνει οτι οι άνθρωποι με ψάχνουν. Τo comment με πηγαίνει και μένα στο παλιό ποστ. Τις περισσότερες φορές μένω έκπληκτος για τα πόσα πολλά πράγματα έχω γράψει για τον εαυτό μου. Εννοώ πόσα πολλά προσωπικά μου πράγματα έχω εκθέσει. Ερωτες, γνωριμίες, προσωπικά, αγωνίες, θυμούς....
Φυσικά βοηθούσε η τότε στιγμή...
Ομως μαρέσει... μ’αρέσει που πολλές φορές μου λέω:
«Αυτό βρε βρήκες να γράψεις; Είσαι σπάνιος μαλάκας αγόρι μου!»
Δεν ξέρω γιατί το κάνω... υποθέτω επειδή δεν έχω μυστικά... δλδ έχω... αλλά δεν με νιάζει να τα μάθουν και οι άλλοι.... οπότε τι σκατά μυστικά είναι... βασικά όμως συμβαίνει γιατί (υποθέτω δλδ) το γράψιμο λειτούργησε πάντα ψυχοθεραπευτικά (τουλάχιστον) σε μένα... Γίνεται ψυχοθεραπεία με ψέμματα;
Πάντα ταβγαζα τα δικά στην φόρα...και στις εφημερίδες, και στα περιοδικά και στην τηλεόραση και πόσο περισσότερο στο ραδιόφωνο. Πως μπορεί ενας δημοσιογράφος να γράψει κάτι αν αυτο δεν περνάει από μέσα του... είναι σαν να γράφεις για εναν ποδοσφαιρικό αγώνα που δεν έχει δει.
Δεν είναι θέμα ειλικρίνειας ή αλήθειας... είναι πιο απλό: «Και γιατί να μην το γράψω;» Με έβρισαν αγαπημένες μου....με χώρισαν αγαπημένες μου... με αγαπησαν αγαπημένες μου.... με μούτζωσε κόσμος... δεν κόλωσα ποτε... αυτη είναι η αλήθεια μου, και όποιος την γουστάρει...και αν οι άνθρωποι αγαπούν να με διαβάζουν είναι επειδή γράφω εγω για μένα, με ελπίδα να ακουμπάω κι αυτούς.... Με φαντάζεστε με ψευδώνυμο να κάνω κάτι τέτοιο; Τι τσάμπα μαγκια θα ήταν!!!
Εχω να λέω ψέμματα στον εαυτό μου, δεν χρειάζεται να τα λέω και στο blog μου ... χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα..... είναι σαν να του φτύνω κατάμουτρα την ελευθερία που μου δίνει.
Διαβάζω, ακούω, πληροφορούμαι ότι γίνεται μια μεγάλη (λέμε τώρα) κουβέντα, για το αν πρέπει κανείς να υπογράφει στο net (στα media-blogs) ή οχι... ναι, υπογράφουμε λίγο... καλέ αφού ξέρετε ποιοί είμαστε... κου-κου-κου δεν σας λέω... να το παίξουμε κρεμάλα…. Οχι να μας πείτε.... βάλτε το ονομά σας φωτεινή επιγραφή όπως στα μπουζούκια....
Παιδιά, συγγνώμη, αλλά δεν πάτε να φτύσετε τα μπούτια σας... και σεις που φωνάζετε απ’ εξω για επωνυμία και σείς που το παίζετε Αλέκοι από μέσα.
Εδω σας λέω έχουμε βγάλει τα σωψυχά μας και σεις αναρωτιέστε ακόμα αν χρειάζεται η επωνυμία ή όχι... Με μεγάλη συγκίνηση σας ανακοινώνω ότι ανακαλύψατε την φωτιά... με λίγη υπομονή έρχεται και η σειρά του τροχού.... η πυρίτιδα είναι δώρο.
Οποιον ενδιαφέρει η πολιτική βρώμα, οι λαμογιές των δημοσιογράφων, οι δημοσκοπήσεις, τα επιτόκια και η χολή αυτων που δεν είναι στην τηλεόραση εναντίον αυτων που είναι και τούμπαλιν...ΔΕΝ είναι e-καταναλωτής, αλλά περιστασιακός χρήστης ενός υπολογιστή, την ώρα που βαριέται στο γραφείο. Μέχρι και εφημερίδα μπορεί να διαβάζει.... αμέσως μετά ρίχνει μια πασιέντζα και θεωρεί τον εαυτό του χάκερ...
Αν νομίζετε ότι υπάρχουν καθάρματα εκεί στην τηλεόραση και τις εφημερίδες, σας πληροφορώ ότι πρόκειται περί νηπιαγωγείου σε σχέση με τί κυκλοφορεί στο net.
Eβλεπα χθες τις κυριακατικες εφημερίδες. Τις έβαλα στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου για να χωρέσουν...μόνο κήλη που δεν έπαθα... Ζητημα αν όλες μαζί είχαν 15 σελίδες για το διαδίκτυο ... και αυτές άχρηστες για όσους εχουν κάποια e-εμπειρία. Αναρωτιέμαι... δεν μπορεί... είναι απίθανο... να μην έχει σκεφτεί κάποιος να δώσει 5.000 ευρώ τον μήνα σε εναν τύπο (όχι σε μένα ρε παιδιά, δεν ξέρω τέτοια) που να είναι γκουρού για το net... να αγοράζουν την εφημερίδα η πιτσιρικαρία ρε ζωντοβολλαααααααααααα.... Ποιος πιτσιρικάς (βλ. καταναλωτής) θα αγοράσει εφημερίδα επειδή έχει...ΕΛΕΟΣ... μικροπολιτικό 2σέλιδο; Τα λέτε αυτά στα meetings ή το πολύ κρουασάν επηρρεάζει τη σκέψη σας;
Οταν πήγα να γράψω στον Μάκη, ένιωσα πολύ γρήγορα ότι φεύγω από τον κόσμο των bloggers.... του net γενικότερα...και ξαναγίνομαι δημοσιογράφος.... με έκπληξη είδα ότι έπαιρνα mail με παραπονο, γιατι έχω εγκαταλείψει το blog μου και γιατί γράφω σπάνια σ’ αυτο.... μα εγω έγραφα καθημερινά, αλλά όχι στο blog μου... έγραφα ότι γουστάριζα... αλλά όχι στο blog μου... αυτο δεν άρεσε... ή μάλλον δεν ήταν αρκετό....
Ισως μερικοί απο σας (τους συναδέλφους μου εννοώ) να μην καταλαβαίνετε τί λέω... ειναι φυσικό... εδω το πράγμα έχει κανόνες, έχει σαβουαρ βιβρ που δεν έχει σχέση με το συμβατικό, έχει αόρατους φράκτες, έχει θηρία, έχει εξέδρες, έχει άρτον κ θέαμα, έχει πανω από όλα: ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ....
Και για να αντρέψεις κάτι πρέπει πρώτα από όλα να το ξέρεις.
Εχει και εδώ ψέμμα... σιγά που δεν θαχε.... έχει όμως και την πιο ικαθαρή αλήθεια που’χω συναντήσει στην καριέρα μου... πράγμα που δεν έχει ούτε κατα διάννοια η καλή δημοσιογραφία που όλοι αγαπούμε και σεβόμαστε.
Οσο και να σας φαίνεται παραξενο (στην άγνοια όλα παραξενα φαίνονται) εδω στο net η δημοσιογραφία επιστρέφει στις παλιές καλές δομές της...
Τότε που δεν έπαιζε ρόλο μόνο το όνομα... βασικά έπαιζε μόνο το τί γραφεις πάνω από το γαμημένο το όνομα.