delirium2

Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να με ξυπνάει (και δεν με ξυπνάει) ένα ξυπνητήρι, να συναναστρέφομαι με βλάκες (ή όσους εγώ θεωρώ βλάκες) να πληρώνω ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, να πηγαίνω επί συγκεκριμένο χρόνο σε ορισμένο μέρος (δεν βρέθηκε ούτε ένας ούτε μία, στο σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, στο στρατό, στη δουλειά, στη ζωή μου όλη να με ψήσει)….
Φταίνε οι άλλοι;
Σωπάστε καλέ… εγώ φταίω.
Μόνο που συγγνώμη που σας το λέω, αλλά συμφωνούμε μόνο λεκτικά και για λόγους κοινωνικούς…
Δεν φταίω καθόλου.
Γιατί;
Επειδή αν έφταιγα, όλο και κάποιος θα με είχε ψήσει κάποτε;
Ετσι δεν είναι;
Μαλακίες λέω;
Μπορεί… μόνο που να με συγχωρνάτε, αλλά είναι ώρα να ξαπλώσω στον καναπέ μου να δω το προσωπικό μου σινεμά.

Ο έρωτας;
Ποιός;
Ο έρωτας;
Come again.
Ο έρωτας παιδί μου…
Δεν γίνεται… δεσμεύτηκα. Πριν απο καιρό είπα σε μια γυναίκα ότι ήταν ο τελευταίος μου έρωτας. Δεν το’πα εγώ…. Ο εσωτερικός Μάνος το’πε … τόπε δηλαδή ο αρμόδιος, εκείνος που φτυαίριζει τον έρωτα… εκείνη την φορά μου το σφύριξε:
-Αφεντικό προσεκτικά και αγάλι-αγάλι… δεν έχει άλλο. Τέλειωσε.
Και για πρώτη φορά στη ζωή μου τον άκουσα..
Το ότι τον άκουσα δεν σημαίνει ότι δεν σπατάλησα την τελευταία φτυαριά.
“Κλείσαμε!” σε μια παραλλαγή αυτού που’λεγε η Δημήτρα Λιάνη (τι ντροπή Θεέ μου!)….
Τα υπόλοιπα βεβαιώς και συνεχίζουμε να τα προσφέρουμε:
Αγάπη, παρέα, ζεστασία, γέλια, μια άλλη προοπτική….
Από έρωτα λυπούμαστε, αλλά ξεμείναμε…
Είχαμε πολύ και τον φάγαμε.
Ωραία ήταν…
Σας διαβεβαιώνω, αλλά πάπαλα.

Δηλαδή κενό;
Οχι καλέ… έχει κι άλλα λουλούδια ο κήπος.
Απόλαυση, λιγότερη αναμονή, σπάνια και ευχάριστη έκπληξη, η αλήθεια σώζει, στ’αρχίδια μου, σε διαλέγω, αν γουστάρεις, σε αγαπώ πραγματικά, σε εκτιμώ γι’ αυτο που είσαι… σε ξεχωρίζω. Επιτέλους σε ακούω…
Μη μου πεις όμως π.χ. “Γιατί δουλεύεις νύχτα κι όχι μέρα όπως όλος ο άλλος κόσμος;”
Ξόδεψα τρεις αγάπες και δυο γάμους για να τους εξηγήσω και απέτυχα.
Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο +-άπειρον, να προσπαθήσω να το εξηγήσω σε άλλον.
Φταίω εγώ;
Μάλιστα!
Τί θα κάνω;
Τίποτα. Σαν τί να κάνω;
Να προσπαθήσεις.

Διαβάστε προσεκτικά:
Δεν θέλω να προσπαθήσω. Δεν ήθελα ποτέ να προσπαθήσω, Είμαι φανατικός πιστός του δόγματος: Η ζωή έρχεται, δεν την κυνηγάμε.
Γιατί;
Γιατί έχει η γάτα ένα αυτί. Ο άλλος πιστεύει στο
“Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια!” Γεννιές όλόκληρες.
Απίστευτο.
Τί σχέση μπορεί να έχει η πατρίδα με την θρησκεία και η θρησκεία με την οικογένεια; Λες και ένας ΒουδιστήςΕλληνας δεν μπορεί να αγαπήσει μια Μουσουλμάνα Φιλανδέζα.
Με εκνευρίζουν οι τίτλοι.
Το’πε ο Μάρξ, μου λένε!
Στο καβλί μου!
Το’γραψε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής.
(ομοίως δεν είναι νονός μου!
Το’πε ο θαλαμάρχης!
Πέστε του να πά να γαμηθεί!

Μας δουλεύουνε κανονικά.
Χρωσταει η Ελλάδα.
Σε ποιόν χρωστάει;
Αποφεύγουν να μας περιγράψουν με ακριβεια σε ποιόν πούστη χρωστάμε να παμε να τον παρακαλέσουμε να μας τα χαρίσει…
Χρωστάμε στην Αμερική;
Αποκλείεται, αφού και αυτή μάθαμε ότι χρωστάει…
Σε ποιόν χρωστάει;
Στον Πούτιν;
Καλέ, τί είναι η παγκόσμια οικονομία και μας έχουν κάνει τη ζωή μπουρδέλο…. Η Τσέλσι είναι;
Κατάλαβατε;
Ολοι χρωστάνε σε όλους… κάτι σαν αεροπλανάκι… υποθέτω ότι όποιος χρωστάει τα περισσότερα είναι και ο ισχυρότερος…
Και μετα αναρωτιόμαστε για μας βλέπουνε τα λάχανα και γελάνε…

Μην κλείνεσαι μπροστά σε μια οθόνη… απομακρύνει τους ανθρώπους… μου λένε όσοι κάθονται με ένα τηλέφωνο στο χέρι όλη την ημέρα με άγχος για το τί θα κάνουνε το βράδι. Εγώ είμαι λάτρης του μολυβιού και του χαρτιού…
Απο πού να στα ρίξω να μη στα χρωστάω, που θα πεις εσύ σε μένα για χαρτί και μολύβι, σπάνιε κλαπαναρα.
Κατεβάζω τη μουσική μου, παίζω τη μουσική μου. Γράφω ότι γουστάρω, σερφάρω στο Θεό, φλερτάρω, γελάω, θαυμάζω, δημιουργώ, προτείνω, βλέπω και με βλέπουν με ακτίνες Χ, θυμώνω, τσακώνομαι, λέω ψέμματα, γοητεύω και με γοητεύουν και παίζω με τα κουμπάκια, που τα λατρεύω απο όσο υπάρχουν. Βγαίνω για ψώνια και πάω στο “Πλαίσιο”.
Και το πιο σημαντικό: Εχω γνωρίσει πραγματικά αυτόνομους πιτσιρικάδες που το μυαλό τους πετάει σπίθες.

(συνεχίζεται, όταν με ξαναπιάσει –σύντομα δηλαδή)

delirium1

Eίμαι φτιαγμένος να είμαι μόνος μου.
Με όλους και με λίγους, αλλά μόνος μου.
Προσπάθησα –σας δίνω τον λόγο της συνείδησής μου- ότι προσπάθησα να μοιρασθώ με άλλους…
Δεν γινόταν.
Τις αδίκησα τις γυναίκες μου…όλες μου τις γυναίκες… τις αγαάπησα, αλλά αυτο είναι δικό μου πρόβλημα… το θέμα είναι ότι τις αδίκησα… γιατί κανείς πουστης δεν ήρθε ποτέ να μου πει, ότι “φίλε, δεν κάνεις αγόρι μου… σε πυροβόλησαν στην γέννα!”
Θέλήσαν να με αλλάξουν, να με φροντίσουν, να με λογικέψουν, να με νταντέψουν, να με εκδικήθουν, να με πείσουν… αλλά κακό του κεφαλιού τους.
Από τον Παναθηναϊκό μέχρι τους συναδέλφους μου προσπάθησαν να με κρατήσουν κοντά τους…
Χαχαχαχαχαχαχαχα…
Δεν είμαι ούτε μάγκας, ούτε δυνατός… είμαι όμως εγώ.
Οχι εγωιστικά… Εγώ… από την εξωτερική μου επιδερμίδα, μέχρι τον τελευταίο μου ιστό (καλά το λέω;) μέσα μου… μια ταινία που παίζει από την ημέρα που γεννήθηκα και την βλέπω μόνο εγώ σε ιδιωτική προβολή… Οταν έχω κέφια (βλ. Blogging) δίνω στους άλλους μερικά καρέ…

Οταν πέθανε η γάτα μου η Μινού, πιστή μου (και πιστός της σύντροφος) επί 17 χρόνια, ένιωσα την μεγαλύτερη απώλεια της ζωής μου… Ντρέπομαι γι’ αυτό… αλλά είναι αλήθεια… είναι η Νο.1 best απώλεια της ζωής μου….

Προφανώς συναισθηματικά είμαι εντελώς μπούφος.
Εχω μερικά καλά, που είμαι περήφανος γι’ αυτά: Δεν πουλάω τους φίλους μου και δεν είμαι αγνώμων. Τα χρήματα είναι για τα αρχίδια μου… η καριέρα επίσης… δεν βάζω επαγγελματικές τρικλοποδιές, δίνω την θέση μου για πλάκα στους πιτσιρικάδες…φτύνω την πολιτική και δεν μασάω σε τζάμπα μάγκες και σταρ.
Κατα τα άλλα είμαι ένας μάλαξ και μισός (μια φορά το παραδέχτηκα δημοσίως (σε blog) kαι κέρδισα έναν άνθρωπο που πολύ αγαπάω και εκτιμώ το ταλέντο του, την Ντίνα την ψιλικατζού.
Θέλω ο Καλτσό να το πάρει σαν κοπλιμέντο, αλλά πολύ τον ζηλεύω για την γυναικάρα που έχει.

Τί λέγαμε;
Ενας άλλος Μάνος (πιο μέσα από μέσα μου) παθαίνει ντελίριο, μόλις κάτσεις δίπλα του πάνω από 48 ώρες.
Δεν είμαι μάλαξ;
Είμαι!
Μάλαξ ξε-μάλαξ όμως έτσι είναι…
Σας το επαναλαμβάνω: Προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις. Ο γαμημένος ο Μάνος (o indoor) δεν καταλαβαίνει το τσογλάνι με τίποτα.
Τί κάνει;
Δεν ξέρω να σας πω ακριβώς…
Τί σημασία έχει άλλωστε;
Δεν μου το’αναλύσανε στα 20 μου… μου’το αναλύσανε δηλάδη, αλλά ποιός τους γαμούσε στα 20;…. Να μου το αναλύσουνε τώρα; Αντε και το κατάλαβα… Και;
Προτείνετε να το δουλεψω καμμιά 20ετία για να δω πρόοδο;

Το’χε πει στη μάνα μου η δασκάλα μου της Α’ Δημοτικού η κυρία Αριάδνη:
-Εξυπνο παιδί, αλλά δεν είναι εδώ… είναι αλλού… σαν να μην ήρθε ποτέ Γεωργία μου (ήταν φίλες βλέπετε)…
Το’λεγε η μάνα μου και γέλαγε.
Γέλαγα κι εγώ… όλοι γελάγανε…
Μόνο που η κυρία Αριάδνη είχε δίκιο.
Δεν ήρθα ποτέ.

Συνεχίζεται αργότερα...


(στις φωτό η φίλη μου και συνεργάτις μου Ράνια , που έχει την πιο όμορφη φάτσα, που'χω δει την τελευταία 10ετία. Η ίδια είνςι φοβερή "φάτσα"... και γυναίκα που είναι πραγματικά ΑΛΛΟΥ!.
Αφού δεν την σκότωσα με τσεκούρι (είπαμε: είναι αλλού!), την έκανα φίλη μου.
Παντρεύεται στις 30 Δεκεμβρίου και της εύχομαι να είναι ευτυχισμένη.)