5.11.06

mirandolina, my dear...

(Λυπάμαι πολύ που αναγκάζομαι να παίξω το e-παιγνίδι σας!
Γράφω-απαντώ για μια και τελευταία φορά.
Επαναλαμβάνω: Αν θέλετε να παίξουμε τις κουμπάρες... εγώ δεν θέλω! Πλήττω!
Τα comments είναι ανοικτά για οποιονδήποτε να γράψει ο,τι θέλει. Εγω δεν θα έχω συμμετοχή γιατί ό,τι ήταν να πω, το γράφω πιο κάτω.
Πάντα ονειρευόμουν συνεργασίες....
Νόμιζα ότι θα μπορούσα να τις βρω εδώ.
Λάθος μου!
Συνεχίζω την μοναχική μου πορεία.
Παλιά μου τέχνη κόσκινο!)



H blogger Mirandolina, έγραψε στα comments του τελευταίου της post για μένα. Κατ’αρχάς την ευχαριστώ που ασχολήθηκε μαζί μου. Και αυτο δεν είναι ειρωνικό.
Η Mirandolina –που όπως κατάλαβα είναι συνάδελφός μου- πολύ καλά κάνει και με κρίνει.Δικαίωμα της είναι και γι’ αυτό –πάλι από ό,τι κατάλαβα- είναι και εκείνη μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α. όπως κι εγώ.
Ο καθένας διατηρεί το δικαίωμα να γράφει ο,τι θέλει. αρκεί να μην έχουμε «παράπλευρες» απώλειες (αθώα θύματα) κατα τη διάρκεια των πυροβολισμών.

Οποτε έβγαλα εύκολα συμπεράσματα για τρίτους, τους αδίκησα.
Η Mirandolina γράφει ευθέως ότι εργάζομαι στην ΕΡΤ επειδή ο αδελφός μου είναι αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Δεν την κακίζω 1ον επειδή δεν είναι η πρώτη που το λέει και 2ον επειδή, όπως και να το κάνουμε, μοιάζει προφανές;
Προφανές ε;
Μμμμμμμ μ’αρέσει η λέξη.
Για να εργάζεσαι κάπου πρέπει να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη.
Σωστά! Στην Ελλάδα ζούμε.
Επειδη όταν πήγα στην ΕΡΤ ήταν άλλος Πρόεδρος και άλλος διευθυντής ειδήσεων (δηλαδή δεν έχουν κανένα λόγο να μην πουν την αλήθεια) δεν έχει η Μirandolina, παρα να κάνει ρεπορτάζ και να τους ρωτήσει, αν ποτέ τους τηλεφώνησε ο αδελφός μου για μένα. Εγώ είμαι απολύτως σίγουρος ότι δεν τηλεφώνησε και για κανέναν άλλον ποτέ.

Η συνάδελφός μου προφανώς (sic) δεν αντιλαμβάνεται ότι γράφοντας για μένα, αυτά που γράφει, δεν προσβάλει εμένα – οι φίλοι μου ξέρουν ότι από το ένα αυτί μου μπαίνει και από το άλλο μου βγαίνει- αλλά τον αδελφό μου. Για τον οποίον είμαι επίσης σίγουρος ότι δεν γνωρίζει, πώς δεν έχει καμμιά σχέση με την ελληνική πραγματικότητα (εννοώ τα ρουσφετολογικά), αφού σε ΟΛΗ του την ζωή εργαζόταν για τα γερμανικά έντυπα.
Ας μου βρει η Μirandolina, πως λέγεται το ρουσφέτι στα γερμανικά... Παρ’ όλα αυτά, επειδή δεν πιστεύω ότι το πληκτρολόγιο είναι σκανδάλη, η Mirandolina καλώς κάνει και απορεί. Το ότι το υποστηρίζω εγώ, δεν σημαίνει ο,τι είναι αλήθεια. Δική της δουλειά όμως είναι εκτός από το να κρίνει, να μπορεί να αποδείξει.
Δηλαδή... να! κι αν μπορεί.... να! κι αν δεν μπορεί.

Αφού όμως επιμένει να την ενδιαφέρει έκανε για μένα επερώτηση η αντιπολίτευση στην Βουλή (ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ!) για το αν έχω τα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα γι’ αυτη τη θέση στην ΕΡΤ. Και τα’στειλα, αφού τα ζητήσανε (θα πάρω την βεβαίωση από το Πανεπιστήμιο αυτη την εβδομάδα... το οποίο καθυστέρησε γιατί από τότε που ήμουν εγώ το Πάντειο Πανεπιστήμιο έχει αλλάξει δομή).
Αν η Μirandolina αισθάνεται ότι τα χρειάζεται και εκείνη, θα την βγάλω από την βαρετή διαδικασία να πάει να τα ζητήσει από την Βουλή (όπως δικαιούται) και θα της στείλω αντίγραφα, με το γνήσιο της υπογραφής από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς μου.



Είχα ήδη μια 25ετία στην δημοσιογραφία, όταν ο αδελφός μου, ο Βαγγέλης, εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή. Τους πρώτους μήνες όταν έβγαζαν «σούπερ» στην τηλεόραση, έγραφαν Μάνος Αντώναρος... Τις προάλλες μάλιστα ένας εξαιρετικός συνάδελφος στην Καθημερινή, πέρασε τον αδελφό μου γεννεές 14, μόνο που σε όλο του το σχόλιο τον έλεγε, Μάνο. Θέλω να πω ότι με πικραίνει το γεγονός, ότι υπάρχουν συνάδελφοι –ευτυχώς όχι αναγνωστές, ακροατές ή τηλεθεατές- που ασχολήθηκαν μαζί μου και με «ανακάλυψαν» στα ΜΜΕ, από τότε που ο αδελφός μου έγινε αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος. Με πικραίνει. Δεν με θυμώνει.
Αν θέλετε Mirandolina, με πικραίνει το γεγονός, που όπου πηγαίνω μου κάνουν κωλοτούμπες, επειδή με μπερδεύουν με εκείνον. Αν ήμασταν στην Γερμανία, ή στην Αγγλία, ή στην Ολλανδία... δεν θα μας μπέρδευε κανείς....
Ξέρετε γιατί Μirandolina;
Επειδή το «προφανές» γι’ αυτούς δεν είναι απλώς μία λέξη.

Και επειδή ότιδήποτε έχει σχέση με πολιτικάντικα πράγματα με ανακατεύει... και επειδή δεν γνωρίζω, αν εσείς έχετε αδέλφια Mirandolina… κάποιοι ξεχνούν (όσοι αναφέρονται ευθέως σε μένα) ότι ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ευάγγελος Αντώναρος, τυγχάνει να είναι ο αδελφός μου.
Ο μεγάλυτερος αδελφός μου.
Ο μοναδικός αδελφός μου.
Μεγαλώσαμε στο ίδιο δωμάτιο, παίξαμε μαζί, μαλώσαμε, έχουμε πάνω κάτω την ίδια παιδεία και ώς μεγαλύτερος με ταξίδεψε, με πρόσεξε και με φρόντισε... αν νομίζετε, ότι μετά από όλα αυτά, επιτρέπω σε οποιονδήποτε να λέει (πάντα προς εμένα) ότι είναι ρουσφετιάρης... του κόβω τον κώλο από την ωμοπλάτη.

Και όποιος επιμένει ότι με τοποθέτησε στην ΕΡΤ, δεν καταλαβαίνω γιατί τα χώνει σε μένα... και όχι σε εκείνον. Απευθείας. Ας του στείλει ένα e-mail, ας του τηλεφωνήσει, ας του πάρει συνέντευξη, ας πάει να τον δει για να το διασταυρώσει. Δεν έχω την αίσθηση ότι έκλεισε ποτέ την πόρτα σε κανέναν.
Δεν καταλαβαίνω γιατί βαράτε εμένα, που -για όποιους το καταλαβαίνουν- δεν μπορώ να απαντήσω για λόγους τουλάχιστον αισθητικής.



Ισως να γίνομαι βαρετός, αλλά επαναλαμβάνω:
Πολύ καλά κάνετε και ρωτάτε, αφού η ΕΡΤ είναι Δημόσια Υπηρεσία και το επωνυμό μου παίζει δημοσίως.

Τώρα: για την θέση του Συντονιστή.
Οχι, δεν δημιουργήθηκε για μένα. Υπάρχει εδώ και ποοοοοοοοοοοοολλά χρόνια. Δεν είναι δα τόση βαρύγδουπη θέση όσο λέει η λέξη... Δεν έχετε παρα να πάτε στην ΕΡΤ να ρωτήσετε... και σας διαβεβαιώνω ότι θα γελάσετε πολύ, πόσες «θέσεις-τίτλους» έχουν δημιουργήσει εδώ και δεκαετίες στην ΕΡΤ.
Ποιός είναι ο μισθός μου;
Είναι καλός, αλλά όχι τίποτε υπερβολικός. Τα ίδια θα έπαιρνα, αν δούλευα μετά από τόσα χρόνια δουλειάς και σε μια εφημερίδα.
Πόσα είναι;
Λυπάμαι... αλλά δεν θέλω να λέω τα οικονομικά μου δημοσίως. Αν όμως θέλετε να μάθετε, παρακαλώ ειδοποιείστε με να ενημερώσω το Λογιστήριο, να σας δώσουν τα στοιχεία... και μετά σας δίνω το ελεύθερο να το δημοσιεύσετε στο blog σας.
Και αν σας ενδιαφέρει, δεν εργάζομαι πουθενά αλλού. Πράγμα που με λυπεί πολύ.

Α και κάτι άλλο που δεν το λένε τα χαρτιά (σας κάνω μεγάλη χάρη που γράφω τέτοιες ανοησίες). Εχω παραιτηθεί μια φορά από το Δημόσιο.
Ξέρετε από πού;
Από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων το 1987.
Ξέρετε γιατί;
Επειδή με κάβλωσε η πρόκληση (τότε) του 9.84. Παραιτήθηκα γιατί δεν θεωρούσα έντιμο να δουλεύω ταυτόχρονα στο Δημόσιο. Πράγμα που ήταν αφελές. Αφησα λοιπόν μια επαγγελματική δημόσια σχέση αορίστου χρόνου, για να πάω κάπου (που δεν είχαμε ιδέα πού θα μας πήγαινε) με... ΔΠΥ.
Γνωρίζετε κανέναν που να’χει παραιτηθεί από το ΑΠΕ;
Εχετε υπόψη σας πού θα ήταν σήμερα ο μισθός μου, αν τότε έκανα την πάπια;



Γράψατε επίσης (χωρίς να τα ονοματίσετε...σαν να τα σιχαίνεστε) ότι εργαζόμουν σε δυο κουτσομπολίστικα έντυπα.
Αυτό ήταν φάουλ και κτύπημα κάτω από τη ζώνη.
1ον Ποιά είστε εσείς που κρίνετε τα λαϊκά έντυπα; Οχι προσωπικώς... Δημοσίως! Εκτός κι αν πιστεύετε οτι το LIFO δεν είναι λαϊκό έντυπο.
2ον στο σπίτι μου έφερε ψωμί, και μεγαλώσαμε, ένα ιστορικό λαϊκό περιοδικό, το ΡΟΜΑΝΤΣΟ, στο οποίου εργαζόταν ο πατέρας μου... επίσης συνάδελφος Μirandolina… δεν ζεί για να τον εμπλέξετε κι αυτον.... αχ, πολύ θα το διασκέδαζε. Δεν φαντάζεστε, τί έμπνευση θα του δίνατε.
3ον Πολύ φοβάμαι, ότι τα μόνα που γνωρίζετε για μένα είναι αυτά, που διαβάσατε στο LIFO. Αν νομίζετε, ότι έχω δουλέψει μόνο στην Espresso και στο CIAO κάνετε μεγάλο λάθος. Μπαϊδεουέη (που λέτε και σεις όταν ξεσφίγγεστε (comments) και θέλετe να βάλeτε τις λέξεις σε μια πιο light σειρά) τιμώ και τα δυό και τον εκδότη τους Γιάννη Λάβδα, επειδή επί μερικά χρόνια μου έδιναν λεφτά και ζούσα, όταν κανείς άλλος δεν μου΄δινε δουλειά. Ποτέ στη ζωή μου δεν ακύρωσα άνθρωπο, που κατα το παρελθόν με πλήρωσε για τη δουλειά μου. Αστε που δεν έχετε ιδέα, τί έγραφα εκεί; Το βρίσκω λιγάκι σνομπίστικο... οχι σνομπις σνομπίστικο (if u know what I mean), αλλά κιτς σνομπίστικο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δε με διαβάζετε μόνο εσείς, αλλά και μερικοί άλλοι, στα μάτια των οποίων δεν θα πέσω μετατρέποντας το blog μου σε βιογραφικό σημείωμα, περιγράφοντας σας τί άλλο έχω κάνει στην ζωή μου. Το μόνο που καμαρώνω είναι ότι βρέθηκα σε 2-3 μεγάλες στιγμές των ελληνικών ΜΜΕ, πράγμα που eυχομαι να σας συμβεί και σας, αν ήδη δεν σας έχει συμβεί... Αν νομίζετε ότι κάνω λάθος, δεν έχετε παρά να τσεκάρετε αυτά που λέω στο ΤΣΠΕΑΘ (με μεγάλη χαρά να τους τηλεφωνήσω να σας δώσουν τα προσωπικά μου δεδομένα).



Ξέρετε κάτι Μirandolina, φάσκετε και αντιφάσκετε... στο κείμενο σας λέτε κάπου ότι τιμάτε αυτούς που επωνύμως παίρνουν την ευθύνη αυτων που γράφουν.
Αμέσως μετα στα comments με ρίχνετε στα λιοντάρια.
Αν δεν σας κάνει κόπο ρίξτε μια ματιά στα post μου. Eχω γράψει πράγματα που άλλοι δεν θα τολμούσαν ούτε με nickname να γράψουν (εννοώ πράγματα για τον εαυτό μου)...
Με το ονομά μου.
Πολεμάω γι’ αυτο –εδώ στα blogs- εδω και πολύ καιρό.
Δεν ξέρετε με πόση ευκολία θα σας έπαιρνε ο διάολος, αν υπέγραφα ως Trabolina. Μη χρησιμοποιείτε λοιπόν μεγάλα-κούφια λόγια δηλαδή μην προσποιείστε ότι τιμάτε, κάτι που στην πραγματικότητα πρώτη εσείς απορρίψατε.
Δεν γνωρίζω αν έχουμε συναντηθεί, αλλά αν θέλετε να μάθετε για μένα, παρακαλώ, ρωτείστε μερικούς από τους συναδέλφους μας... όποιους εσείς θέλετε... Θα προτιμούσα να είναι νεαρά παιδιά, για τα οποία πάντα λάτρευα να κάνω χώρο.
Τωρα αν πήγα σε τηλεοπτικές εκπομπές που δεν σας αρέσουν (ούτε κι εμένα... όχι για το περιεχόμενο τους... αλλά για τον τρόπο που το παράγουν) πήγα επειδή ,ή μία κοπέλα ήταν μαθήτρια μου (όταν ήταν πολύ πιτσιρίκα) και μου το ζήτησε και η άλλη μια κοπέλα, με είχε βοηθήσει σε μια δύσκολη στιγμή μου ... και αγανακτώ που πρέπει να σας εξομολογηθώ γιατί πρέπει να τιμώ ανθρώπους ή όχι....
Αλλά, αφού επιμένετε, βασικά πηγαίνω στις εκπομπές, όχι επειδή μ’αρέσει να βγάζω την φάτσα μου –σας διαβεβαιώνω ότι είχα πολλές φορές την ευκαιρία, αλλά πειράζει την ψυχολογία μου- αλλά επειδή άκουσα τη συμβουλή που μου’δωσε κάποτε ο Αλέκος Σακελλάριος, όταν τον ρώτησα, πώς και δέχτηκε να δώσει σε μένα τον (τότε) πιτσιρικά συνεντευξη.
Ξέρετε τί μου’πε;
-Επειδή είσαι ακριβώς πιτσιρικάς και δεν δεν ήθελα να σου κόψω τα φτερά. Επειδή δεν πρέπει ποτέ να αρνιέσαι όταν σου ζητούν κάτι οι συνάδελφοι σου και τέλος επειδή μου’κανε κέφι.
Θα μου επιτρέψετε Μirandolina, να εμπιστεύομαι περισσότερο τις συμβουλές του Σακελλάριου. Μην το παίρνετε προσωπικά... είναι θέμα μεγεθους.

Aγαπητή μου, μπορείτε να με λασπώσετε, αν θέλετε... άλλωστε στους ελέφαντες (που δεν μπορώ να αποδείξω ότι δεν είμαι) αρέσει η λάσπη...να με εκβιάσετε πάντως ότι θα με ξεσκεπάσετε, αποκλείεται γιατί δεν κρύβομαι. Αντιθέτως εγώ μπορώ να ρωτάω -γιατί όλα αυτά πομπώδη που γράφατε τόσο καιρό στο blogs σας (λέγεται και τζάμπα μαγκιά)τα γράφατε με μάσκα. Φοβόσασταν κάτι; Τον εαυτό σας ή μήπως τις ικανότητες σας;
Ενημερωτικά σας λέω, ότι μ'εχουν απολύσει 3 φορές μέχρι σήμερα συνάδελφοι τηλε-σταρ, τηλεφωνόντας σε διευθυντές μου, επειδή τους έκανα τηλε-κριτική. Χεσμένους έχω κι αυτούς και τους συγκεκριμένους διευθυντές.Ηταν η εποχή που με στήριξαν τα έντυπα που εσείς φτύνετε.

Ενα άλλο που δεν κατάλαβα –και το ερμηνεύω (αυθαίρετα) σαν κακία- είναι ότι βασικά στο post –παρ’ όλο που υποστηρίζω τον Δημήτρη γιατί είναι φίλος μου- έχω παρόμοια άποψη μαζί σας.
Το blogo-περιβάλλον με «πίεσε» (προσέξτε τα εισαγωγικά) να την πέσω στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, κι όμως δεν το’κανα, επειδή επικοινωνιακά δεν έστεκε. Δεν ήταν τίμιο και καθόλου δημοσιογραφικό, αφού δεν μπορούσα να το διασταυρώσω.
Είστε καχύποπτη έ;
Σωστά! Κάτι θέλω από τον κ. Τσαγκαρουσιάνο γι’ αυτό τον γλύφω.
Φίλος σας είναι. Ρωτείστε τον. Μια φορά τον συνάντησα, όταν είχε πρωτοβγάλει (αν δεν κάνω λάθος) το 01, κουβεντιάσαμε περί λογοτεχνίας και του χάρισα ένα σπάνιο βιβλίο, γιατί τον βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τύπο. Από τότε δεν τον ξανάδα, τον διαβάζω μόνο και ποτέ δεν έγραψα, ούτε είπα λέξη γι’ αυτον.
Προσυπογράφω μάλιστα αυτο που έγραψε στο editorial του περί δημοσιογράφων , που βγάζουνε τα απωθημένα τους στα blogs κρυμμένοι πίσω από ένα nickname.
Ισως να μην με καταλάβατε.
Το προσυπογράφω όχι θεωρητικώς.
Εχω την πολυτέλεια και το κάνω.
Εσείς;
Εγώ είμαι ο Μάνος Αντώναρος και το e-mail μου είναι: manosantonaros@gmail.com.
Εσείς Μirandolina, είστε η κυρία;

(Δεν εννοώ μόνο ΤΩΡΑ, που έγιναν στριμόκωλα τα πράγματα και τα σαλιγκάρια βγήκαν βόλτα... εννοώ τότε που όλα ήταν όμορφα και κρυφά...πουλάγαμε ποίηση και κούτσου-κούτσου..)




PS1. Αλήθεια πιστευετε ότι βάζω κώλους για εικονογράηφηση των ποστ μου, για να κάνουν μάτι οι αναγνώστες;
Χαχαχαχαχαχα!
Ημουν σίγουρος ότι δεν θα καταλαβαίνατε τον συμβολισμό. (μην δίνετε σημασία, διαβάζοντας σας μου πέρασε από το μυαλό ένα σημειολογικό)
Μα το’χω γράψει γιατί... γιατί μερικοί-μερικοί (πιθανότατα κι εγώ) έχουν κάνει την κατάσταση ...κώλο.
Σήμερα η εικονογράφηση είναι εμπνευσμένη (μερσί) από σας και αφιερωμένη σε σας!

PS3. Τι το θέλετε πια το mirandolina; Αφου έτσι κι αλλιώς (μεταξύ μας) ρόμπα σας κάνουνε... φίλοι+εχθροί... γι'αυτό και σκούζετε. Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα συγκινηθεί αυτός που προσπαθείτε να συγκινήσετε. Βάλτε το ονοματάκι σας να δούμε πόσο αντέχουν οι γόβες σας... Είναι καλή πρόβα σας διαβεβαιώνω ... σε κάνει και κοιμάσαι καλά το βράδι... ή καθόλου.

PS4. Ενα βράδι πριν από 2 ½ χρόνια πήγαν 9 άνθρωποι με έμφραγμα στο Ιπποκράτειο που διανυκτέρευε. Πέθαναν οι 8. Εζησε μόνο ένας. Εγώ.
Αγαπητή Μirandolina, αν νομίζετε ότι μπορείτε να με στανεχωρέσετε, να με θυμώσετε και πολύ περισσότερο: να με αναστατώσετε, σας διαβεβαιώνω ότι αδυνατείτε. Οχι εσείς μόνο... αλλά και οποιοσδήποτε άλλος.
Συμβουλευτικά σας λέω, μην κοντράρεστε με άνθρωπο που’χει πιεί καφέ με τον θάνατο. Πρόκειται -για να μην παρεξηγηθώ- περί (γιατί όχι;) φιλικής συμβουλής και δεν είναι σε καμμία περίπτωση απειλή.

Φιλιά και αντίο.

3.11.06

Σταματείστε πιά!

Ή κάποιον τον κράζεις ή δεν τον κράζεις.

Η είσαι ανώνυμος ή δεν είσαι.

Ή έχεις nickname ή δεν έχεις.

Ή τον κράζεις σαν ΚΗΒ\G78 ή ως Μάνος Αντώναρος...

Λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο ΔΕΝ ΕΧΕΙ.

Λίγο έγκυος, δεν γίνεται.

Την ξέρω την ιστορία και με λεπτομέρειες.

Ομως τί να γράψω; Κατα ποιού να γράψω, όταν η καταγγελία φιλοξενείται σε blog του Manifesto και ο ίδιος καταγγέλων γράφει ένα κα-τα-πλη-κτι-κό κείμενο (είναι έτσι κι αλλιώς καταπληκτικός άνθρωπος) αλλά ΟΝΟΜΑΤΑ δεν λέει.

Τον φωτογραφίζει, αλλά ονόματα δεν λέει.

ΟΚ! Ξέρω πολύ καλά τί έγινε και το ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ που έγινε.

Πες μου τώρα φίλε μου, πώς να σε υποστηρίξω;

Μόλις πω την πρωτο όνομα θα με τρελλάνουν στη μήνυση. Ξέρεις πώς το περιμένουν;


Πριν μόλις λίγες μέρες έγραφα ότι είμαι εκπαιδευμένος για να μην γράφω μηνύσιμα... άλλωσε δεν ήρθα εδώ ούτε για να προσταέψω κάποιον, αλλά ούτε και για κράξω ανθρώπους.... και όταν το κάνω, παίρνω ακέραια την ευθύνη.

Ψιλοβαρέθηκα με όλους μας που γράφουμε ένα εμπνευσμένο κομμάτι συμπαράστασης και μετά συνεχίζουμε την ημερολογιακή μας καταγραφή.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν βλέπω το διαδίκτυο σαν γειτονίτσα, ούτε ως μπουρδέλο, αλλά σαν την ατμόσφαιρα γύρω από τον πλάνήτη.

Αν τον απέλυσαν τον Δημήτρη Γαλάνη για τους λόγους που σαφέστατα περιγράφει- και δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να μην τον πιστεύω- πρόκειται περί αθλιότητας και αυτών που τον κατήγγειλαν και αυτών που το έπραξαν.

Θέλετε να αντισταθούμε στ’ αλήθεια;

Ή θέλετε να παίξουμε τίς κουμπάρες;


Ας γράψουμε όλοι μας ... όχι μόνο 30.... ένα e-mail (ο καθένας ένα δίκο του) και να το στείλουμε ταυτόχρονα στην κυβέρνηση, στην Βουλή, στον Πρωθυπουργό, στον Ρουσόπουλο, στον Παπανδρέου που αγαπάει το Ιντερνετ, στους διευθυντές των καναλιών, στην ΕΡΤ, στον αδελφό μου (που επίσης αγαπάει το Ιντερνετ)...στους πρέσβεις... όπου μπορούμε και αποφασίσουμε.... Κάθε μέρα.... 1.000 άνθρωποι e-mail… επί μία εβδομάδα... επί ένα μήνα... σιγά το πράγμα... ενα send είναι... αμα του γεμίζεις όμως κάθε μέρα το inbox κάποιος θα αντιδράσει....

Το ξανάπα και πριν απο μερικές μέρες.

Στο διαδίκτυο είμαστε... αυτό υπερασπιζόμαστε... δεν δουλεύουμε στην Εθνική Τράπεζα ή στην ΔΕΗ....να γράφουμε αναμεταξύ μας φλογερά κείμενα...αν είναι έτσι να νιώσω κάτι σαν e-Ρήγας Φ-eραίος.

Αν θέλετε να το πολεμήσουμε μαζί κι εγώ...

Αν είναι όμως να κυνηγάμε φαντάσματα.... μάλλον βαριέμαι.

Επειδή όμως η στηριξη μου είναι αληθινή γιατί ο κ. Γαλάνης είναι πραγματικός κύριος , θέλω απλώς να γράψω μια ιστορία (την έχω ξαναγράψει μια φορά) ως ηθικό δίδαγμα (τουλάχιστον) για μένα.

Πριν απο μία12ετία δούλευα στο «Εθνος» με διευθυντή τον μακαρίτη τον Λυκούργο Κομίνη. Σπουδαίος δημοσιογράφος και εφημεριδάς και πολύ σκληρός. Μου’χω δώσει λοιπόν να γράφω μια καθημερινή στήλη με τίτλο «Το Ημερολόγιο των Διασήμων».

Εγραφα σύμφωνα με την επικαιρότητα ημερολόγια που θα μπορούσαν να είχαν γράψει οι άνθρωποι της εποχής. Ηταν μια προσπάθεια «οπτικής» γραφής. Ο Μητσοτάκης, έλεγε: τί να κάμομεν άλλωστε;» , ο Ανδρέας Παπανδρέου «Τί μου λες!!!» και το ημερολόγιο της Ρούλας Κορομηλά ήταν… ανορθόγραφο. (εκείνη την εποχή γινόταν μεγάλη κουβέντα για το άν μιλάει ιταλικά... πώς είναι τα ελληνικά της κ.λ.π.)

Μια μέρα με φωνάζει ο Κομίνης στο γραφείο του.

Καθόταν πίσω από το γραφείο του. Κατέβασε τα γιαλιά του και μου είπε χωρίς περιστροφές:

-Τι έχεις με τη Ρούλα Κορομηλα;

-Απολύτως τίποτα!


-Είσαι σίγουρος;

-Σας διαβεβαιώνω. Αντιθέτως έχω καλή γνωμη γι’ αυτην ώς άνθρωπο. Με έχει προσκαλέσει σπίτι της και ήταν πολύ φιλόξενη. Κάθε άλλο , κ. Διευθυντά... απλώς είναι στην επικαιρόητα. Εγινε κάτι;

-Ναι, με πήρε τηλέφωνο και διαμαρτυρήθηκε.

-.....

-Πήγαινε τώρα!

Του γύρισα την πλάτη πολύ εκνευρισμένος και ετοιμάστηκα να βγω όταν τον άκουσα να μου λέει δυνατά και καθαρά:

-Τώρα τσάκισέ την!

Γύρισα απορημένος.

-Γιατί;

-Επειδή τηλέφώνησε σε μένα κι όχι σέ σένα!

Νομίζω ότι είναι η μεγαλύτερη στηριξη που ένιωσα ποτέ και γι’ αυτο τιμώ την μνήμη του.

Θυμίζω επίσης ότι ο Λυκούργος Κομίνης δημοσιογραφία έμαθε στον ΔΟΛ, που πάντοτε ήταν ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

(Για την ιστορία: Δεν την τσάκισα την Ρ.Κ. Αντιθέτως ξέσφιξα την θηλειά. Αυτό που ήθελα το’χα πάρει. Και την ευχαριστώ γι’ αυτό!)

O Στέλιος ο Ζορμπάς!





Οταν ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος μου είπε προχθές, ότι όπως είπε και ο Καζαντζάκης στον Ζορμπά: «είναι μεγάλη αμαρτία να αρνηθείς να πας στο κρεββάτι που θα σε προσκαλέσει μια γυναίκα!» η σκέψη μου πήγε στον Ζορμπά...

Εναν Ζορμπά που έχω γνωρίσει.

Η Ελλάδα είναι γεμάτη Ζορμπάδες, ναι ακόμα και σήμερα, απλώς δεν τους ψάχνουν τα τηλεοπτικά συνεργεία... Ισως γι’ αυτό να’χουμε Ζορμπάδες ακόμα.

Τον δικό μου Ζορμπά, τον συνάντησα εδώ, αλλά τον γνωρισα στο Λονδίνο.

Τον λέγανε Στέλιο Καλαμαρά... το πραγματικό του όνομα ήταν Στέλιος Αντωνίου... και τον λέγανε έτσι γιατί ο πατέρας του ήταν από την Κύπρο.

Τον γνωριζα από τότε που γεννήθηκα, γιατί ήταν κάτι σαν ξάδελφος της μάνας μου και των θειάδων μου... τον έβλεπα από παιδί τουλάχιστον δυο φορές τον χρόνο, όταν ερχόταν από το Λονδίνο, όπου είχε μια ονομαστή ελληνική ταβέρνα στο Mπέιζγουότερ, που έζησε την χρυσή της εποχή στα ‘60s και στα 70’s.

Σκεφθείτε...

60’ς και 70’s στο Λονδίνο. Μπήτλς, εδώ χούντα, τρομερές αλλαγές στην Ευρώπη....

Ο “kalamaras” ήταν τρομερό στέκι φοβερών καλλιτεχνών, πολιτικών, δημοσιογράφων, συγγραφέων όχι μόνο Ελλήνων... αλλά βασικά από όλον τον κόσμο. Ολη η κουλτούρα του Λονδίνου μαζευότανε στου Στέλιου, που τους υποδεχότανε με ψαραδικο πουλόβερ και μαύρο παντελόνι.... Ποτέ... ποτέ δεν φόρεσε γραβάτα.

Eχετε φάει εσείς στο απέναντι τραπέζι με τον Τζόν Λέννον;

Ε, εγώ έχω! Στου Στέλιου, με τον Στέλιο να τον λέει “Τζον μαϊ φρεντ!” και ο Τζον να του λέει “Stelios, I love you!”…η Γιόκο Ονο να τρώει γαρδούμπα και εγώ να κοιτάω σαν χαζός, γιατί εκείνη την εποχή, ο μάλαξ, ήμουν φαν του Πολ Μακ Κάρντνεϋ...

Τίς προάλλες είδα τον Νίνο στον Κολωνάκι,... με ύφος 152 καρδιναλίων... στου Kalamara, ούτε τις μπύρες από το πεζοδρόμιο στην κουζίνα, δεν θα τον άφηναν να φέρει... όχι επειδή ήταν σνόμπις ... κάθε άλλο... αλλά επειδή ήταν γεμάτο ατμόσφαιρα (if u know what I mean) και ταλέντο από την μαγείρισα μέχρι τον Κουβαρίστρα (θα σας πω γι’ αυτον μια φορά) που καθότανε στην πόρτα.

Ο Στέλιος λοιπόν ερχότανε 2 φορές τον χρόνο στην Ελλάδα και πάντα περνούσε να δει τον πατέρα μου και τη μάνα μου, με την οποία είχαν μεγαλώσει μαζί. Αγαπιόντουσαν πάρα πολύ...

Εγώ ως πιτσιρικάς (θυμηθείτε ‘60s) τον περίμενα, όπως στις ελληνικές ταινίες, τον θείο από την Αμερική. Δεν μου’φερνε δώρα. Ο ίδιος ήταν δώρο. Ηταν τόσο διαφορετικός. Και πάντα με μια διαφορετική γκόμΙνα –όπως έλεγε ο ίδιος... ποτέ ελληνίδα...

Οι δικοί μου πολύ το διασκέδαζαν αυτο και εγώ ακόμα περισσότερο.

Δεν μιλάω ποτέ σε μεγαλύτερους ανθρώπους στον ενικό. Ο Στέλιος όμως ήταν πάντα για μένα ο Στέλιος... και για να μην είμαι άδικος κάποτε μου έκανε ένα πραγματικά μεγάλο δώρο... μου γνώρισε...δηλαδή έφερε στο σπίτι της γιαγιάς μου –που της είχε ΜΕΓΑΛΟ σεβασμό, επειδή εκείνη φρόντιζε σε όλη της την ζωή τον πατέρα του και ή ίδια σχεδόν τον είχε μεγαλώσει- έφερε λοιπόν στο σπίτι ... τον Γιώργο Ζαμπέτα.

Ο ένας Ζορμπάς τον άλλον.

Ηταν ακριβώς η εποχή που εγώ αγόρασα το πρώτο μου 45άρι δισκάκι: Kατ Στίβενς, My Lady d’ Arbanville

Το Μεγάλο Σάββατο του 1975 βρέθηκα στο Λονδίνο.

Ηταν τότε που ήθελα να ψάξω (ποτέ δεν μου’φυγε) τον κόσμο.

Πού να πάω το βράδι να φάω μαγειρίτσα;

Στου Στέλιου βέβαια...

Το μαγαζί ήταν τίγκα.

Ο Στέλιος ήταν γεννημένος κάπελας. Πολύ Ελληνας με τους Εγγλέζους και πολύ Εγγλέζος με τους Ελληνες... αυτό ακριβώς που ήθελαν και οι μεν και οι δε...

Το μιξάρισμα ήταν τέλειο...

Είχε λοιπόν ένα τραπέζι, που ήταν μόνο για πάρτη του.

Τελεία.

Σ’ αυτο καθόντουσαν μόνο όσοι εκείνος ήθελε και αυτό ήταν πολύ σπάνιο. Στο μαγαζί του –για να δώσω ένα μέτρο, έτρωγε συχνά-πυκνά ο Λόρδος Μάουντμπάντεν- για όσους δεν ξέρουν, ξάδελφος της Βασίλισσας, Αντιβασιλέας των Ινδιών, Αρχί-αρχίναύρχος... που αργότερα τον φάγανε...

Με τον Στέλιο λοιπόν ήτανε φίλοι.... τόσο φίλοι που όταν η Ελένη Βλάχου έκανε τις αντιστασιακές της συμμαζώξεις στου «Καλαμαρά», προσκαλούσε και τον Λόρδο, ο οποίος όταν έβλεπε τον Στέλιο, έφτυνε όλους τους υπόλοιπους επισήμους, τον έπιανε αγκαζέ να του πεί για γκόμΙνες.

Ε, ο Μάουντμπάντεν δεν καθότανε στο τραπέζι του Στέλιου, οποίος βέβαια τον έβρισκε –σύμφωνα με την σύγχρονη έκφραση- εντελώς ξενέρωτο....

Εκείνο το Μεγάλο Σάββατο λοιπόν κάθισα στο περιώνυμο τραπέζι.

Ο Στέλιος σε όποια γκόμΙνα περνούσε να τον χαιρετήσει –η οποία θα μπορούσε να ήταν από την τρομερότερη ροκ σταρ της εποχής, μέχρι την γυναίκα που έγραψε το 5o συνεχόμενο Best Seller της χρονιάς- με συνέστηνε για ανηψιό του, γυιό της αδελφής του που ήταν πργκίπισσα στη ... Ρουμανία. Πιάσ’το αβγό και κούρευτο.

Εγώ ήμουν λες και μου είχες κάνει ένεση νιτρογλυκερίνης.

Πρώτη φορά στο εξωτερικό, μακρυά από το σπίτι μου, περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που δεν είχα ιδέα ποιοί ήταν, αλλά ήμουν σίγουρος ότι θα λυποθυμούσα, αν μάθαινα ποιοί ήταν.

Καθόμουν σε έναν πάγκο, με πλάτη στον τοίχο. Πίναμε κονιάκ από τα αμπέλια του πατέρα του Στέλιου στην Ανατολική Ευβοια... τρίχες κατσαρές... METAXA 4 αστέρων ήτουνε... αλλά ο Στέλιος είχε μια μεγάλη ιστορία να πει για τον πατέρα του τον αμπελάρχη, που ζήτημα είναι να ήξερε τη διαφορά ρετσίνας και ούζου. Δίπλα μου κάθισε ο ... Γιάννης Πάριος... Αυτό, ρε παιδί μου ήταν ένα μεγάλο μέγεθος, αλλά μπορούσα κουτσά-στραβά να το αντιμετωπίσω.... Από την άλλη μεριά, ένας μαλλιάς Εγγλέζος, ψιλο-βρωμιάρης... Ενας τύπος που θα μπορούσε να τον έχουν κάνει casting για τον ρόλο του Χριστού, όχι σε υπερπαραγωγή.

Ηρθε η Ανάσταση, φιλήθηκα με τον Πάριο, που με συμπάθησε, γιατί αγαπούσε τα σκίτσα του πατέρα μου, και που ήταν εκεί με την πρώτη του γυναίκα –και κατα την γνώμη μου τον μεγάλο του έρωτα- την Ντίνα, για να κάνει κάποια εγχείρηση στο στομάχι.

Φιλήθηκα και με τον μαλλιά, επιβεβαιώνοντας το γεγονός ότι όντως είναι ψιλο-άπλυτος... Πολύ βρωμιάρης λαός... με εγγλέζα θα πήγαινα μόνο με πιστόλι στον κρόταφο. Στον δικό μου κρόταφο, εννοω.

Ηρθαν οι μαγειρίτσες, τα κρασιά, τα αρνιά, οι πατάτες φούρνου γεμισμένες με γαρίδες.... να’σου το γλέντι.... να δεις εγγλέζο να χορεύει χασάπικο να γίνεις εγκληματίας... και κάποια στιγμή ο Στέλιος σβήνει τη μουσική και δίνει ένα μπουζούκι στον μαλλιά δίπλά μου.

Το μαγαζί βουβαίνεται....

Και ο τύπος αρχίζει:

My lady darbanville, why do you sleep so still?
Ill wake you tomorrow
And you will be my fill, yes, you will be my fill.

My lady darbanville why does it grieve me so?
But your heart seems so silent.
Why do you breathe so low, why do you breathe so low,

My lady darbanville why do you sleep so still?
Ill wake you tomorrow
And you will be my fill, yes, you will be my fill.




My lady darbanville, you look so cold tonight.
Your lips feel like winter,
Your skin has turned to white, your skin has turned to white.

My lady darbanville, why do you sleep so still?
Ill wake you tomorrow And you will be my fill, yes, you will be my fill.

Κάποιος δίνει μια κιθάρα στον Πάριο και αρχίζει και αυτός από δίπλα...

Το μαγαζί είναι εντελώς βουβό και ακούει αυτούς τους δυό να τραγουδάνε από έναν πάγκο.

Ποιοί ακούνε;

Τί νας σας πω... αν μη τί άλλο...τουλάχιστον 2 από τους παρευρισκόμενους θα είχαν για 5-6 εβδομάδες το όνομά τους στο ΤΟΡ 10 της Μεγάλης Βρετανίας... δεν θα είχαν;

Τραγουδούσαν λοιπόν οι δυό τους κι εγώ ανάμεσα τους...

Ρε δεν πάνε να γαμηθούνε... το τι κονιάκ είχα πιει από τα αμπέλια του Κουμπάρου στην Ανατολική Ευβοια, δεν περιγράφεται...

Τραγουδούσαν αυτοί;

Τραγουδούσα κι εγώ μαζί τους... άστε που το τραγουδάκι το ‘ξερα απ’ εξω κι ανακατωτά.


La la la la la....

My lady darbanville why does it grieve me so?
But your heart seems so silent.
Why do you breathe so low, why do you breathe so low,

Lalalalalalalala

(αυτό το λαλαλαλαλα το’πα σόλο!)

(Χαρά που θα’κανε η μάνα μου από το παλάτι της στη Ρουμανία... ακούστε τί έλεγε ο πούστης στους Εγγλέζους... έκπτωτη πριγκίπισα η αδελφή του –η μάνα μου δηλαδή- στη Ρουμανία.... το 1974!)

(Ολοι μαζί παιδιά.... Πάμε!)

I loved you my lady, though in your grave you lie,
Ill always be with you
This rose will never die, this rose will never die.

I loved you my lady, though in your grave you lie,
Ill always be with you
This rose will never die, this rose will never die.

Αν δεν με πιστεύετε ρωτείστε τον Γιάννη Πάριο... κι αν δεν τον βρείτε ρωτείστε τον Κατ Στίβενς, που τώρα σαν Μουσουλμάνος θα’ναι πεντακάθαρος.

Δυστυχώς δεν μπορεί να σας το επιβεβαιώσει πια ο Στέλιος, αφού έφυγε για πάντα από την αγαπημένη του Πάρο... πέθανε πέρισυ στο Λονδίνο μεγάλος σε ηλικία, αλλά –αν ξέρω καλά, σκόρπισαν την στάχτη του στα νερά της Πάρου, όπου έμενε μόνιμα –στις Λεύκες- εδώ και 20 χρόνια.

Ευτυχώς τον συνάντησα για τελευταία φορά πρόπερση στην Πάρο.

Τον πρόφτασα τελευταία στιγμή, αφού έκανε καμάκι...στη γυναίκα μου.... Χαχαχαχαχαχαχα... το διασκέδασε και το διασκεδάσαμε όλοι πολύ... μετά μας έκανε το τραπέζι στην βεράντα του... της Μαργαρίτας, της Αγάθης, του Μπιλ και μένα...

Θα σας πω κι άλλες ιστορίες για τον Στέλιο... τον δικό μου Ζορμπά.



PS. Θα με σκότωνε ο Στέλιος αν δεν έβαζα γκόμΙνα στο post που έγραψα γι' αυτόν.

1.11.06

Τηλε-κώλοι!

Την τηλεκριτική μου τη θύμισε η φίλη μου η Ελένη.
Σε έναν χώρο –στα
blogs- που τόσο πολύ μισούν την τηλεόραση –και καλά της κάνουν- την είχα ξεχάσει εντελώς.
Επειδή το’χω κάνει πολλά χρόνια το ρεπορτάζ, οι «πηγές» μου, από κεκτημένη ταχύτητα, συνεχίζουν να με τροφοδοτούν με ειδήσεις και κουτσομπολιά.
Δεν μπαίνω στον πειρασμό να αρχίσω να τ’αραδιάζω, γιατί δεν θέλω να ξαναπέσω στα σκληρά.
Αλλωστε στη γειτονιά έχουμε την Μ13 και τον
kaltsovrako, που όποτε χρειάζεται τους τα χώνουν τα μπινελίκια τους....
Παρακολουθώ όμως τηλεόραση, ρε παιδί μου, από το σπίτι μου και τρελλαίνομαι.
Γιατί παρακολουθώ;
Μην φαντασθείτε φανατικά... απλώς είναι ανοικτή και παίζει... ειδικά τα βράδια... για τον ίδιο λόγο που διαβάζω και εφημερίδες... που δεν έχουν καταλάβαι τίποτα γι’ αυτό που ερχεται στα χάρτινα προιόντα ενημέρωσης.
Με την τηλεόραση κάθε χρόνο είναι και χειρότερα.
Λες και η ποιότητα, η έμπνευση, το διαφορετικό είναι ποινικά αδικήματα.
Μεσα στα
blogs έχω βρει ανθρώπους με τρομερά ταλέντα.

Ο Πασκάλ θα έγραφε φοβερά σενάρια.
Η Μαργαρίτα θα ήταν τρομερή ενδυματολόγος.
Η Ψιλικατζού θα’γραφε καταπληκτικά χιουμοριστικά.
Ο
CrazyMonnkey σπουδαίος σκηνοθέτης.
Η Νίνα ερευνήτρια.
Ο Καλτσό στα
trailer.
Η
All my life επίσης...
O Mαύρος Γάτος εξαιρετικός ρεπόρτερ και σχολιαστής.... και άλλοι... και άλλοι... δεκάδες άλλοι...

Και όμως... ούτε ενας, ούτε μία... (θεωρητικά) δεν έχει την πιθανότητα να είναι ΑΥΡΙΟ στην τηλεόραση. Δηλαδή να κερδίζει χρήματα για την ζωή του απο εκεί.

Κατ’αρχάς κανείς τηλε-αρμόδιος (χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα) δεν υπάρχει περίπτωση (ξέρω-ξέρω οι πολλές αρνήσεις κάνουν μια καταφαση....) να γνωρίζει κάποιον ή κάποιαν απ’ αυτούς τους ανθρώπους...επειδή απλούστατα η μόνη οθόνη που παρακολουθεί είναι του καναλιού του και των 2-3 ανταγωνιστών του.

Εχω την απίστευτη τιμή και τυχη να’χω γνωρίσει από κοντά πολλούς και αποδεδειγμένα ταλαντούχους ανθρώπους. Σε «αρπάζει» η αύρα τους στα πρώτα 3 δευτερόλεπτα. Μου’λεγε προχθές η Ελένη για τον Χατζιδάκη, που τον ήξερε, και λάμπανε τα μάτια της.

Ε, λοιπόν σε δυό μέρη είδα τόσους πολλούς ατάλαντους μαζί:
Στην τηλεόραση και στη δισκογραφία.
Το θέμα δεν είναι αν συνάντησα 2-3 ικανούς (βασικά κανείς δεν με άφησε άπνοο)... το θέμα είναι ότι είδα ορδές αταλάντων με πούρα στο στόμα, μούρη μέχρι τα γόνατα και απο γνώσεις ΜΗΔΕΝ.
Να σας πω λοιπόν γιατί βλέπετε κακή τηλεόραση.
Παράδειγμα:

Μαζεύονται στην αίουσα meeting. Δέκα στις δέκα φορές μιλάει ένας και οι άλλοι συμφωμούν πάντα με όσα πει αυτός ο ένας, γιατί απλούστατα αυτός ο ένας τους έχει προσλάβει. (Δεν εννοώ τον καναλάρχη).
Κάποια στιγμή αρχίζουν να πέφουν ονόματα.
Ακατάσχετα.
Ξαφνικά –συνήθως μετά από κανένα ανέκδοτο που λέει ο Ενας- κάποιος πετάγεται και λέει:
-Τη Σούλα!
Επειδή υπάρχει καλό κλίμα από το ανέκδοτο η Σούλα περνάει.
Γιατί η Σούλα;
Μικρολεπτομέρεια.

Βγαίνουν από την αίθουσα σύσκεψης. Ολοι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ότι ανάκαλυψαν την θεά της AGB.
Με το καλό έρχεται η Σούλα.
Τί να κάνει;
Κανείς δεν ξέρει επακριβώς. Φυσικά ούτε και η Σούλα. Κανείς δεν ανησυχεί, επειδή απλούστατα ΟΛΟΙ είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟΙ, ότι έχουν το θείο ταλέντο της τηλεόρασης. ΟΛΟΙ ΟΜΩΣ!
Φυσικά ΚΑΙ η Σούλα.

(Παρακαλώ, μην προσπερνάτε αβίαστα τα κεφαλαία.)

Εκεί που λένε ιστορίες από το ένδοξο παρελθόν τους η Σούλα αστράφτει (εχουν πηδηχθεί οι λέξεις):
-Το βρήκα!
Την κοιτάνε όλοι στα μάτια με ελπίδα (για'υτό και δεν πεθαίνει!)
Η Σούλα λέει μια ιδέα, που της ήρθε εκείνη τη στιγμή στο μυαλό.

101 φορές στις 100 είναι η απόλυτη, σπάνια, εξαιρετική ΜΑΛΑΚΙΑ.
(Τις μεγαλύτερες μαλακίες στη ζωή μου τις έχω ακούσει από τις Σούλες του ανέκδοτου)....
Και εδώ αρχίζει η παράνοια.
Το πιο αστείο είναι ότι η ΜΑΛΑΚΙΑ εγκρίνεται με ενθουσιασμό.
Και τότε αρχίζει το τρέξιμο για να γίνει η ΜΑΛΑΚΙΑ, έξοδο, κέρδος....

Η Σούλα, έχει άποψη για ΟΛΑ!

Δεν θα της έδινα ούτε τα σκουπίδια μου να τα περάσει απέναντι.

Δεν υπαρβάλω.

Στην τηλεόραση (κρατική-ιδιωτική) ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ (verboten) οι πρόβες.

Μιλάω για τις σοβαρές πρόβες κι όχι αυτην 3 ώρες πριν βγει η εκπομπή στον αέρα. Τότε αντιλαμβάνονται ότι το σκηνικό είναι πιο μικρό (δεν πειράζει, καϋμένε)... ότι αυτός που θα φώτιζε, χώρισε με την γκόμενά του και δεν γουστάρει να έρθει και κόψτε το κεφάλι σας... ε΄λα μωρε 2-3 λάμπες είναι.... και τέλος ότι η Σούλα είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ακατάλληλη, όπως και το 98% αυτών που την έχουν στελεχώσει.

Μια μαλακία ιδέα που σέβεται τον εαυτό της έχει και μαλακί αποτέλεσμα.

Οι πρόβες κοστίζουν (συνεργεία, στούντιο κ.λ.π.) .. άρα όλα τα βλέπουν για πρώτη φορά, την φορά που τα βλέπουμε και εμείς από το σπίτι μας

Οι άνθρωποι της τηλεόρασης στην συντριπτική τους πλειοψηφία, ξέρουν μόνο μέχρι τα όρια της γειτονιάς τους. Δουλεύουν σε ένα μέσο που εκπαιδεύει τα παιδιά μας (έτσι δεν είναι;) και αυτοί δεν ξέρουν τί σημαίνει « χάου του γιου ντού;»... Ελάχιστοι είναι πολίτες του κόσμου.

Και όλοι.... τρομοκρατούνται στην ιδέα ότι μπορεί να απομακρυνθούν περισσότερο από εκεί που φτάνει το σήμα της εκπομπής τους.

Οσοι είναι μπροστά από τις κάμερες από την επόμενη στιγμή όλοι, ΟΛΟΙ όμως...κάλέ ΟΛΟΙ-ΟΛΟΙ τους λένε πόσο υπέροχοι είναι... και σεις θα τους το πείτε αμα τους συναντήσετε κι εγώ επίσης (ψέμματα θες πουλάκι μου... φαε ένα ψέμμα να χαίρεται η μαμά σου!)

Εχω κάτσει σε 2-3 διευθυντικές θέσεις (μεγάλη ανοησία μου). Θα σας πω μόνο κάτι:

Δεν ήλθε ΟΥΤΕ μία φορά κάποιος με δύο (2) ιδέες.

Ολοι έρχονται με μία.

Λες και είναι ο Σπήλμπεργκ ή ο Ταραντίνο.

Μα ούτε ένας (έτσι για δείγμα) δεν μου είπε: Λέω να κάνουμε αυτό... η έναλλακτικά εκείνο.

Αυτο ισχύει για τους δημοσιογράφους, τους μοντέρ, τους σκηνοθέτες, του φωτιστές, τους ηχολήπτες, του παρουσιαστές....

Ολοι είναι ιδιοφυίες.

Οταν τους μπει μια ιδέα... τέλειωσε.

Μετά όλα κι όλοι φταίνε εκτός της ιδέας.

Μην γελάτε (αν γελάτε).... για σκεφθείτο λιγάκι σοβαρά και υποθέστε ότι σας λέω την αλήθεια. Αν η γιαγιά σας κάνει απαίσιο μουσακά και εκείνη είναι βέβαιη ότι φτιάχνει τον καλύτερο μουσακά εντός κι εκτός επικράτειας...έχετε καμμιά ελπίδα να την πείσετε ότι (όχι μόνο σήμερα) αλλά ότι γενικώς ο μουσακάς της είναι σίχαμα;

Μάλλον εσείς δεν ξέρετε από μουσακά....

Ε, έτσι και με τις σταρούμπες.

Ούτε ενας, ούτε μία, ούτε μία φορά... δεν έχει πει on air:

Ουπς συγγνώμη... Εκανα λάθος... Νομιζα ότι ήταν έτσι... αλλά εσείς έχετς δίκιο...

Πείτε μου, θυμάστε κάποιον ή κάποιαν;

Ξέρω ανθρώπους που έχουν κάνει ΜΟΝΟ αποτυχίες.

Η επιτυχία τους είναι η εμμονή στην αποτυχία.

Παραδόξως τους καλούν συνεχώς για να επαναλάβουν την αποτυχία.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι αυτοί που κάνουν αποτυχίες, αλλά εκείνοι που τους πιστεύουν...

Σε μία είπα κάποτε:

-Σου’χει περάει ποτέ από το μυαλό ότι μπορείο η (μόνιμη) ιδέα που έχεις, μπορεί –λέμε ρε παιδί μου- να είναι ελαφρώς λάθος;

Με κοίταξε λες και της είπα, ότι θα κάνω εμετό στα μούτρα της και δεν μου ξαναμίλησε ποτέ.

Δεν υπάρχουν δάσκαλοι.

Γενικώς σ αυτη τη χώρα δεν έχουμε δασκάλους. Δεν το λέω λόγω της συγκεκριμένης συγκυρίας (απεργία κ.λ.π.) και ούτε εννοώ υποχρεωτικά τους δασκάλους στο σχολείο.

Δουλεύω 16 χρόνια σ’ αυτη τη δουλειά και (πλήν του κ.Ιάσονα Μοσχοβίτη) δεν μου’χει ποτέ κανενας ούτε μία λέξη, για το πώς διάολο την κάνουν αυτη τη δουλειά.

Λόγω επαγγελματικής ηλικίας οι περισσότεροι διευθυντές, τηλε-σταρ κ.λ.π. είναι πολύ γνωστοί μου, κι έχω από σχετική έως πολύ άνεση μαζί τους. Δεν κολώνω κιόλας...τους λέω συχνά-πυκνά για τις νέες τεχνολογίες. Με κοιτάζουν λες και τους λέω για ένα φίδι που είναι κάτω από τον καναπέ τους.

Εχω πει για το blog μου, ούτε ένας δεν είπε:

-Για πες την διεύθυνση.

Δεν τους κάνει καμμιά εντύπωση, όταν τους λέω ότι μπορώ να βγάλω video σε real time.

Συγγνώμη κυρίες μου, αλλά στον μπούτσο τους και το internet και το αμφίδρομο και οι τρομερές δυνατότητες... αυτός θέλει μόνο να πάνε καλά τα νούμερα της Σούλας και ανατριχιάζει ότι ανταγωνιστής του μπορεί να κάνει μια μαλακία, η οποία εκείνου του’χει ξεφύγει...

Ετσι πάμε στην τηλε-βιομηχανία της επαναληψης της μαλακίας.

Εχω κάνει πράγματα που δεν ντρέπομαι ενώ θα πρεπε να ντρέπομαι.

Θα πέθαινα από την ντροπή μου αν αντέγραφα την δουλειά κάποιου άλλου. Τους παρακολουθώ και ντρέπομαι γι’ αυτούς.

Το πιο γελοίο απο όλα είναι ότι κερδίζουν 50 φορές πιο πολλά από όσα κερδίζω εγώ , αλλά ζουν 50 φορές λιγότερα πράγματα... εκτός κι αν η αναγνωρισιμότητα είναι κάτι ανάλογο με ταξίδια, τους φίλους, τον ελέυθερο χρόνο, τους έρωτες, τα παραμύθια, τις απαγοητεύσεις...

Εμ δεν μπορείς να είσαι δημοσιογράφος, δημιουργός, καλλιτέχνης ή σοβαρός άνθρωπος, χωρίς αυτά... πόσο μάλλον να παράγεις τηλεόραση.

Ακριβώς στο ίδιο σημείο (point), που δεν είναι κομψό να το επαναλαμβάνω, γράφουν και όποιον άνθρωπο είναι κάτω από 25-26 και έχει μια φρέσκια ιδέα.

Και ώ του θαύματος, πετυχαίνουν.

Οι φρέσκιες ιδέες σχεδόν εξαφανίστηκαν και οι πιτσιρικάδες μιλούν τη γλώσσα των συνομηλίκων μου.

Στη διαφήμιση υπάρχουν μερικές πραγματικές κυρίες και ικανότατες γυναίκες. Μία απ’ αυτές πήγε πριν απο μερικά χρόνια στο γραφείο ενός πολύ καινούργιου γενικού διευθυντή (τον σουτάρανε στο 8μηνο).

Ο τύπος της είπε να κάτσει από την άλλη μεριά του γραφείου του. Στα τρία λεπτά ανέβασε τα πόδια του στο έπιπλο (δεν φημιζόταν ότι άλλαζε συχνά κάλτσες) και σε ένα 4λεπτο, σε μια καμπή της κουβέντας (πρώτη φορά την έβλεπε), της είπε:

-Ελα μωρέ, μικρή η διαφορά. Οσο απέχει (ξανά συγννωμη κυρίες μου) το μουνί από τον κώλο.

Αυτός ο άνθρωπος κλήθηκε να φτιάξει ενα κανάλι.

Θέλετε μια λεπτομέρεια;

Επι των ημερών του δούλευε εκεί ένας προγραμματιστής υπολογιστών. Φυσικά το κανάλι πήγαινε χάλια. Αρχισαν οι περικοπές. Τον πρωτο που έδιωξαν ήταν ο προγραμματιστής.

Ε, και;

Πού δουλεύει ο προγραμματιστής έναν μήνα αφότου τον σουτάρανε;

Στο διπλανό γραφείο του Μπιλ Γκέιτς στο Σιάτλ, και όταν τον βλέπει (15 φορές την ημέρα) τον λέει «Μπίλ»... στα 30 του... από τα 23 του...

Καταλάβατε τώρα γιατί βλέπετε κακή τηλεόραση;

Τί κανει σήμερα ο λεβέντης που τον απέλυσε;

Σχολιάζει σε μεγάλο κανάλι και είναι εκπομπάρχης.

Κυρίες μου, είστε πολύ τυχερές που σήμερα είμαι στα ευγενικά μου.



Ελπίζω να το διατηρήσω μέχρι το τέλος...




Γιατί στα ελληνικά σήριαλ όλοι παίζουν καθιστοί;

Δεν το’χετε προσέξει;

Για προσέξτε το και πείτε μου.

Μήπως επειδή είναι φτηνή παραγωγή;

Μήπως επειδή είναι αταλάντοι οι σκηνοθέτες;

Οι ηθοποιοί μήπως;

Πόσες από σας ξυπνάτε με το μαλλί κάγκελο;

Ελα ντέ...

Πόσα ελληνικά σπίτια έχουν σήμερα....καμαριέρα με ποδιά;

Το’κανε ο Σακελλάριος στην εποχή του για να το σατιρίσει ... ούτε ένας πούστης δεν σκέφτηκε να το προχωρήσει και να βάλει στη θέση της έστω μια φιλιπινέζα που’ρχεται δυο φορές την εβδομάδα;

Πόσες φορές την ημέρα κτυπάνε το κουδούνι της εξώπορτας σας;

Προσέξτε, το κουδούνι... όχι το θυροτηλέφωνο.

Γιατί στα σήριαλ τα κουδούνια κτυπάνε τουλάχιστον 4 φορές ανα επεισόδιο...



Γιατί; Επειδή ο σεναριογράφος, δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι που θα βάζει ή θα βγάζει πρόσωπα από την σκηνή... και πάει βέβαια στο εύκολο....

Και βλέπει το παιδί σας, ο αδελφός σας, η θεία σας, η μητέρα, εγώ εσείς και συνηθίζει το μάτι μας στο εύκολο.

Ή κουλτούρα του κώλου ή εντελώς κίτς και άνευρο.

Πείτε μου πώς το λένε το ΤΡΟΜΕΡΟ ταλέντο στην ελληνική τηλεόραση;

Πείτε μου το όνομά του;

Ο Τράγκας μήπως;

Ο Λιαρέλης μήπως;

Ο Αρναούτογλου;

Η Δρούζα;

Ποιός μωρέ;

Ποιός είναι αυτός ο εγκληματίας που δεν είπε στη Ρούλα Κορομηλά, ότι ο κόσμος την αγάπησε γιατί ήταν το χαριτωμένο (ατάλαντο) κορίτσι της διπλανής πόρτας, και κατάντησε σε μια μεσήλικη-μπεμπέκα με Αρμάνι, Πράντα, πλατινέ μαλλί και ακόμα λιγότερο ταλέντο και περίσσιο άγχος;

Αγχος;

ΟΚ! Αγχος...

Και δεν φτάνει αυτο.

Δεν την θέλουν μόνο μπροστά στις κάμερες αλλά και από πίσω απ’ αυτές, που είναι ακόμα πιο επικίνδυνο.

Κάπου διάβασα ότι η Κατερίνα Λάσπα λοξοκοιτάει προς την ΕΡΤ.

lang="EL">Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!

Πού είναι μωρέ οι καινούργιοι ηθοποιοί;

Για ποιόν λέμε;

Θα γίνει δηλαδή κλασσικός ο Τζώρτζογλου; Κάτι σαν τον Βεάκη;

Και μύθος της μόδας ο Κωστέτσος;

Γιατί η Τρέμη είναι σαν να πάσχει απο μόνιμη (on air) δυσκοιλιότητα;

Θυμάται κανείς τις ερωτήσεις τις Στάη;

Τι μας λέει κάθε μέρα ο Κουίκ; Και το χειρότερο: Εδώ και πόσα χρόνια μας τα λέει;

Μωρέ δεν ντρέπονται που ο ένας αντιγράφει τον άλλον;

ΣΥΝΕΧΩΣ και επιβεβλημένα. Ναι! Επιβεβλημένα.

Τηλεοπτικός σταρ ο Χαρδαβέλας;

Η κ. Βέφα εθνική μας μαγείρισα;


Γιατί μόνο gay;

Οι λεσβίες δηλαδή δεν έχουν ψυχή;

Οι straight;

Αααααααααααααααααααααα, παραλίγο να το ξεχάσω.

Από την ελληνική τηλεόραση λειπουν εντελώς οι γυναίκες.

Η μοναδική γυναίκα είναι η Ελένη Μενεγάκη (προσωπικά δεν μ’αρέσει)....

Τωρα ανα ταυτίζεστε μαζί της.... αυτο είναι ένα άλλο θέμα.

Οι υπόλοιπες φοπράνε (αρκετές φορές) γυναικεία ρούχα, αλλά έχουν ανδρική (fake δηλαδή) σκέψη.

Οχι;

Εχω να σας γράψω χίλιες σελίδες για τέτοιες ανόησιες.

Ελπίζω να συμφωνείτε.

Σας διαβεβαιώνω ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τα συμφέροντα που η τηλεόραση που βλέπουμε είναι κάκιστη.

Είναι (είμαστε) οι άνθρωποί της.

Γι’ αυτο σκούζω εδώ στους ρομαντικά επαναστατημένους φίλους μου στην blogosfaira. Μην χρησιμοποιείτε την οθόνη σας και την απίστευτη δυνατότητα μεταφοράς της σκέψης ή του ταλέντου σας, μόνο για να περνάτε την ώρα σας.

Σταματείστε μα νου κλαίγεστε με ποιήματα και στίχους... και τί θα κάνω τώρα που είμαι μόνη με κυταρίτιδα ή μόνος με τη μαμά.... κι αν αγαπάτε την ποίηση κάνετε το blog σας λογοτεχνικό.

Δεν το λέω στους πιτσιρικάδες γιατί σιγά που οι πιτσιρικάδες περιμένουν εμένανε να τους το πω....

Κάντε αυτο που γουστάρετε κάτι στο internet.

ΟΤΙ,ΔΗΠΟΤΕ!

Κάντε το τώρα.... όσο είναι καιρός.... γιατί όταν έλθουν οι καρχαρίες (σας διεβαβιώνω ότι έρχονται...με πλησιάζουν σας λέωωωωωωωωω) θα είναι πάλι μία από τα ίδια...

Προχθές ένας –απ’ αυτούς που περιγράφω παραπάνω- μου τηλέφώνησε να μου πει: «Ελα από το γραφείο μου, έχω να σου πω μερικά για το διαδίκτυο!»

Φάε ένα αρχίδι ρε!

Αμάσητο.



Οσοι θέλετε να σκηνοθετήσετε, τί περιμένετε;

Να σας προσλάβει κάποιο κανάλι;

Να πάτε σε καμμιά σχολή;

Τί την κάνετε την handy cam σας;

Η μήπως θέλετε να σκηνοθετήσετε, αλλά δεν έχετε κάνει οικονομίες να πάρετε μια μέτρια handycam;

Μήπως δεν έχετε ιδέα τί είναι π.χ. το www.youtube.com;

Μηπως δεν έχετε σκεφθεί ότι αυτό που θέλετε να καταγγείλετε, να αναδείξετε, να προτείνετε, να υπερασπιστείτε μπορείτε να το κάνετε από το blog σας;

Δεν θέλω να πιστέψω ότι είμαστε εδώ για να γράφουμε ο ένας πιο έξυπνα από τον άλλονε ή παράθυρο στη μοναξιά;

Γιατί δεν μαθαίνετε editing αντι να cyber-άζεστε με την κάθε τρελλαμένη ή μικρόπουτσο;

justify;">Αγαπάτε τη μουσική; Τη σύνθεση; Το τραγούδι; Πόσοι νομίζετε ότι θα σας βοηθήσουν στην ζωή έξω; Γιατί δεν κάνετε μια βόλτα στο www.myspace.com;

Ξέρω πολλούς ανθρώπους που ήθελαν να γίνουν δημοσιογράφοι και δεν τα καταφεραν. Το’χαν πολύ μεράκι. Βασικά συναντώ μαθητές μου στο Praktiker να πουλάνε λαμπτήρες.... σε εμπορικά μαγαζιά να πουλάνε σεντόνια... παντρεμένες με παιδιά που ποτέ δεν τόλμησαν... ασχημούλές που δεν τους έδωσε ποτέ κανείς σημασία.... Ολα αυτα τα παιδιά με πλησιάζουν πάντα για να μου πουν ότι δεν τα καταφεραν... κι ότι πάντα ελπίζουν... και αν θα μπορούσα....

Πάντα στεναχωριέμαι, γιατί ξέρω ότι όλοι τους θα μπορούσαν να ήταν καλύτεροι από μένα σ’ αυτη τη δουλειά. Πάντα την ήθελαν πιο πολύ από μένα... κι όμως δεν κάνουν αυτο που αγαπούν, αλλά κάτι άλλο....

Ξέρω ηθοποιούς που δουλεύουν σε εστιατόρια και bar (και πολύ καλά κάνουν) και τους διακρίνω αμέσως από την στάση τους στον χώρο... κι όλο ελπίζουν για μια θεσούλα σε κάποιο σήριαλ... σε όποια μαλακία... κι όμως σε όποιο παιδί απ’ αυτα κι αν μιλήσεις, θέλει ΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ TOY να παίξει θέατρο καί αν είναι δυνατόν στην Επίδαυρο....

Και περνούν τα χρόνια και τα περισσότερα επιστρέφουν νικημένα στα χωριά τους...

Είναι συγκινητικό.

Ωραίο το μελό, αλλά πείτε μου γιατί εσείς που’την έχετε την πετριά της δημοσιογραφίας, δεν χρησιμοποίετε την κάμερα σας και το blog σας και να κάνετε το ρεπορτάζ που πάντα θέλατε;

Ή μήπως δεν θέλατε αρκετά και παίζετε τις κουμπάρες με τον εαυτό σας;

Γιατί δεν το κάνετε εσείς να το δείξετε στον γυιό σας και τον αφήνετε να του το δείχνει ο Αυτιάς;

Πείτε μου εναν καλό ΓΑΜΗΜΕΝΟ λόγο.

Πόσοι ηθοποιοί σκέφτηκαν ότι εκτός από το σανίδι, θα μπορούσαν να ασκήσουν την τέχνη τους και σε άλλα μέσα;

Πώς;

Κουφοί είστε;

Αφού σας λέω πως οποιοσδήποτε μπορεί να έχει γρηγορο βίντεο στο blog του (κι όχι μόνο)... το ότι δεν το ξέρουν δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει...

Αλοίμονο.

Πάρτε ενα πρόγραμμα....

Ενα πρόγραμμα που θα σας οδηγήσει εκεί που θέλει το κρυφό ή φανερό σας όνειρο. Μόνο τα όνειρα θα αλλάξουν τον κόσμο.

Δεν το λέω σε όποιους κι όποιους.... για να με διαβάζετε σημαίνει ότι είστε ΕΔΩ! Δεν προσπαθώ να σας πείσω να έρθετε. ΕΙΣΤΕ ΗΔΗ. Με δική σας αποκλειστικά θέληση... Ετσι κι αλλιώς είμαστε όλοι ενα κλικ πιο κοντά...

Εσείς που αγαπάτε τη φωτογραφία...την δημοσιογραφία.... το σκίτσο... τα μαθηματικά.... το κόντρα μπάσο.... οι νέοι ηθοποιοί που φιλάνε κατουρημένες ποδιές μουράτων ατάλαντων Ντε Νίρο και Μέριλ Στριπ τί σκατά περιμένετε;

Κάντε το ταλέντο σας ... internet.

Παρακαλώωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!

Ετσι μόνο θα γλυτώσετε.

Αν γλυτώσω κι εγώ;

Βρε, γλυτώστε εσείς... και θα δω εγώ τί θα κάνω...