Γράφω-απαντώ για μια και τελευταία φορά.
Επαναλαμβάνω: Αν θέλετε να παίξουμε τις κουμπάρες... εγώ δεν θέλω! Πλήττω!
Τα comments είναι ανοικτά για οποιονδήποτε να γράψει ο,τι θέλει. Εγω δεν θα έχω συμμετοχή γιατί ό,τι ήταν να πω, το γράφω πιο κάτω.
Πάντα ονειρευόμουν συνεργασίες....
Νόμιζα ότι θα μπορούσα να τις βρω εδώ.
Λάθος μου!
Συνεχίζω την μοναχική μου πορεία.
Παλιά μου τέχνη κόσκινο!)
H blogger Mirandolina, έγραψε στα comments του τελευταίου της post για μένα. Κατ’αρχάς την ευχαριστώ που ασχολήθηκε μαζί μου. Και αυτο δεν είναι ειρωνικό.
Η Mirandolina –που όπως κατάλαβα είναι συνάδελφός μου- πολύ καλά κάνει και με κρίνει.Δικαίωμα της είναι και γι’ αυτό –πάλι από ό,τι κατάλαβα- είναι και εκείνη μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α. όπως κι εγώ.
Ο καθένας διατηρεί το δικαίωμα να γράφει ο,τι θέλει. αρκεί να μην έχουμε «παράπλευρες» απώλειες (αθώα θύματα) κατα τη διάρκεια των πυροβολισμών.
Οποτε έβγαλα εύκολα συμπεράσματα για τρίτους, τους αδίκησα.
Η Mirandolina γράφει ευθέως ότι εργάζομαι στην ΕΡΤ επειδή ο αδελφός μου είναι αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Δεν την κακίζω 1ον επειδή δεν είναι η πρώτη που το λέει και 2ον επειδή, όπως και να το κάνουμε, μοιάζει προφανές;
Προφανές ε;
Μμμμμμμ μ’αρέσει η λέξη.
Για να εργάζεσαι κάπου πρέπει να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη.
Σωστά! Στην Ελλάδα ζούμε.
Επειδη όταν πήγα στην ΕΡΤ ήταν άλλος Πρόεδρος και άλλος διευθυντής ειδήσεων (δηλαδή δεν έχουν κανένα λόγο να μην πουν την αλήθεια) δεν έχει η Μirandolina, παρα να κάνει ρεπορτάζ και να τους ρωτήσει, αν ποτέ τους τηλεφώνησε ο αδελφός μου για μένα. Εγώ είμαι απολύτως σίγουρος ότι δεν τηλεφώνησε και για κανέναν άλλον ποτέ.
Η συνάδελφός μου προφανώς (sic) δεν αντιλαμβάνεται ότι γράφοντας για μένα, αυτά που γράφει, δεν προσβάλει εμένα – οι φίλοι μου ξέρουν ότι από το ένα αυτί μου μπαίνει και από το άλλο μου βγαίνει- αλλά τον αδελφό μου. Για τον οποίον είμαι επίσης σίγουρος ότι δεν γνωρίζει, πώς δεν έχει καμμιά σχέση με την ελληνική πραγματικότητα (εννοώ τα ρουσφετολογικά), αφού σε ΟΛΗ του την ζωή εργαζόταν για τα γερμανικά έντυπα.
Ας μου βρει η Μirandolina, πως λέγεται το ρουσφέτι στα γερμανικά... Παρ’ όλα αυτά, επειδή δεν πιστεύω ότι το πληκτρολόγιο είναι σκανδάλη, η Mirandolina καλώς κάνει και απορεί. Το ότι το υποστηρίζω εγώ, δεν σημαίνει ο,τι είναι αλήθεια. Δική της δουλειά όμως είναι εκτός από το να κρίνει, να μπορεί να αποδείξει.
Δηλαδή... να! κι αν μπορεί.... να! κι αν δεν μπορεί.
Αφού όμως επιμένει να την ενδιαφέρει έκανε για μένα επερώτηση η αντιπολίτευση στην Βουλή (ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ!) για το αν έχω τα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα γι’ αυτη τη θέση στην ΕΡΤ. Και τα’στειλα, αφού τα ζητήσανε (θα πάρω την βεβαίωση από το Πανεπιστήμιο αυτη την εβδομάδα... το οποίο καθυστέρησε γιατί από τότε που ήμουν εγώ το Πάντειο Πανεπιστήμιο έχει αλλάξει δομή).
Αν η Μirandolina αισθάνεται ότι τα χρειάζεται και εκείνη, θα την βγάλω από την βαρετή διαδικασία να πάει να τα ζητήσει από την Βουλή (όπως δικαιούται) και θα της στείλω αντίγραφα, με το γνήσιο της υπογραφής από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς μου.

Είχα ήδη μια 25ετία στην δημοσιογραφία, όταν ο αδελφός μου, ο Βαγγέλης, εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή. Τους πρώτους μήνες όταν έβγαζαν «σούπερ» στην τηλεόραση, έγραφαν Μάνος Αντώναρος... Τις προάλλες μάλιστα ένας εξαιρετικός συνάδελφος στην Καθημερινή, πέρασε τον αδελφό μου γεννεές 14, μόνο που σε όλο του το σχόλιο τον έλεγε, Μάνο. Θέλω να πω ότι με πικραίνει το γεγονός, ότι υπάρχουν συνάδελφοι –ευτυχώς όχι αναγνωστές, ακροατές ή τηλεθεατές- που ασχολήθηκαν μαζί μου και με «ανακάλυψαν» στα ΜΜΕ, από τότε που ο αδελφός μου έγινε αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος. Με πικραίνει. Δεν με θυμώνει.
Αν θέλετε Mirandolina, με πικραίνει το γεγονός, που όπου πηγαίνω μου κάνουν κωλοτούμπες, επειδή με μπερδεύουν με εκείνον. Αν ήμασταν στην Γερμανία, ή στην Αγγλία, ή στην Ολλανδία... δεν θα μας μπέρδευε κανείς....
Ξέρετε γιατί Μirandolina;
Επειδή το «προφανές» γι’ αυτούς δεν είναι απλώς μία λέξη.
Και επειδή ότιδήποτε έχει σχέση με πολιτικάντικα πράγματα με ανακατεύει... και επειδή δεν γνωρίζω, αν εσείς έχετε αδέλφια Mirandolina… κάποιοι ξεχνούν (όσοι αναφέρονται ευθέως σε μένα) ότι ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Ευάγγελος Αντώναρος, τυγχάνει να είναι ο αδελφός μου.
Ο μεγάλυτερος αδελφός μου.
Ο μοναδικός αδελφός μου.
Μεγαλώσαμε στο ίδιο δωμάτιο, παίξαμε μαζί, μαλώσαμε, έχουμε πάνω κάτω την ίδια παιδεία και ώς μεγαλύτερος με ταξίδεψε, με πρόσεξε και με φρόντισε... αν νομίζετε, ότι μετά από όλα αυτά, επιτρέπω σε οποιονδήποτε να λέει (πάντα προς εμένα) ότι είναι ρουσφετιάρης... του κόβω τον κώλο από την ωμοπλάτη.
Και όποιος επιμένει ότι με τοποθέτησε στην ΕΡΤ, δεν καταλαβαίνω γιατί τα χώνει σε μένα... και όχι σε εκείνον. Απευθείας. Ας του στείλει ένα e-mail, ας του τηλεφωνήσει, ας του πάρει συνέντευξη, ας πάει να τον δει για να το διασταυρώσει. Δεν έχω την αίσθηση ότι έκλεισε ποτέ την πόρτα σε κανέναν.
Δεν καταλαβαίνω γιατί βαράτε εμένα, που -για όποιους το καταλαβαίνουν- δεν μπορώ να απαντήσω για λόγους τουλάχιστον αισθητικής.

Ισως να γίνομαι βαρετός, αλλά επαναλαμβάνω:
Πολύ καλά κάνετε και ρωτάτε, αφού η ΕΡΤ είναι Δημόσια Υπηρεσία και το επωνυμό μου παίζει δημοσίως.
Τώρα: για την θέση του Συντονιστή.
Οχι, δεν δημιουργήθηκε για μένα. Υπάρχει εδώ και ποοοοοοοοοοοοολλά χρόνια. Δεν είναι δα τόση βαρύγδουπη θέση όσο λέει η λέξη... Δεν έχετε παρα να πάτε στην ΕΡΤ να ρωτήσετε... και σας διαβεβαιώνω ότι θα γελάσετε πολύ, πόσες «θέσεις-τίτλους» έχουν δημιουργήσει εδώ και δεκαετίες στην ΕΡΤ.
Ποιός είναι ο μισθός μου;
Είναι καλός, αλλά όχι τίποτε υπερβολικός. Τα ίδια θα έπαιρνα, αν δούλευα μετά από τόσα χρόνια δουλειάς και σε μια εφημερίδα.
Πόσα είναι;
Λυπάμαι... αλλά δεν θέλω να λέω τα οικονομικά μου δημοσίως. Αν όμως θέλετε να μάθετε, παρακαλώ ειδοποιείστε με να ενημερώσω το Λογιστήριο, να σας δώσουν τα στοιχεία... και μετά σας δίνω το ελεύθερο να το δημοσιεύσετε στο blog σας.
Και αν σας ενδιαφέρει, δεν εργάζομαι πουθενά αλλού. Πράγμα που με λυπεί πολύ.
Α και κάτι άλλο που δεν το λένε τα χαρτιά (σας κάνω μεγάλη χάρη που γράφω τέτοιες ανοησίες). Εχω παραιτηθεί μια φορά από το Δημόσιο.
Ξέρετε από πού;
Από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων το 1987.
Ξέρετε γιατί;
Επειδή με κάβλωσε η πρόκληση (τότε) του 9.84. Παραιτήθηκα γιατί δεν θεωρούσα έντιμο να δουλεύω ταυτόχρονα στο Δημόσιο. Πράγμα που ήταν αφελές. Αφησα λοιπόν μια επαγγελματική δημόσια σχέση αορίστου χρόνου, για να πάω κάπου (που δεν είχαμε ιδέα πού θα μας πήγαινε) με... ΔΠΥ.
Γνωρίζετε κανέναν που να’χει παραιτηθεί από το ΑΠΕ;
Εχετε υπόψη σας πού θα ήταν σήμερα ο μισθός μου, αν τότε έκανα την πάπια;
Γράψατε επίσης (χωρίς να τα ονοματίσετε...σαν να τα σιχαίνεστε) ότι εργαζόμουν σε δυο κουτσομπολίστικα έντυπα.
Αυτό ήταν φάουλ και κτύπημα κάτω από τη ζώνη.
1ον Ποιά είστε εσείς που κρίνετε τα λαϊκά έντυπα; Οχι προσωπικώς... Δημοσίως! Εκτός κι αν πιστεύετε οτι το LIFO δεν είναι λαϊκό έντυπο.
2ον στο σπίτι μου έφερε ψωμί, και μεγαλώσαμε, ένα ιστορικό λαϊκό περιοδικό, το ΡΟΜΑΝΤΣΟ, στο οποίου εργαζόταν ο πατέρας μου... επίσης συνάδελφος Μirandolina… δεν ζεί για να τον εμπλέξετε κι αυτον.... αχ, πολύ θα το διασκέδαζε. Δεν φαντάζεστε, τί έμπνευση θα του δίνατε.
3ον Πολύ φοβάμαι, ότι τα μόνα που γνωρίζετε για μένα είναι αυτά, που διαβάσατε στο LIFO. Αν νομίζετε, ότι έχω δουλέψει μόνο στην Espresso και στο CIAO κάνετε μεγάλο λάθος. Μπαϊδεουέη (που λέτε και σεις όταν ξεσφίγγεστε (comments) και θέλετe να βάλeτε τις λέξεις σε μια πιο light σειρά) τιμώ και τα δυό και τον εκδότη τους Γιάννη Λάβδα, επειδή επί μερικά χρόνια μου έδιναν λεφτά και ζούσα, όταν κανείς άλλος δεν μου΄δινε δουλειά. Ποτέ στη ζωή μου δεν ακύρωσα άνθρωπο, που κατα το παρελθόν με πλήρωσε για τη δουλειά μου. Αστε που δεν έχετε ιδέα, τί έγραφα εκεί; Το βρίσκω λιγάκι σνομπίστικο... οχι σνομπις σνομπίστικο (if u know what I mean), αλλά κιτς σνομπίστικο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δε με διαβάζετε μόνο εσείς, αλλά και μερικοί άλλοι, στα μάτια των οποίων δεν θα πέσω μετατρέποντας το blog μου σε βιογραφικό σημείωμα, περιγράφοντας σας τί άλλο έχω κάνει στην ζωή μου. Το μόνο που καμαρώνω είναι ότι βρέθηκα σε 2-3 μεγάλες στιγμές των ελληνικών ΜΜΕ, πράγμα που eυχομαι να σας συμβεί και σας, αν ήδη δεν σας έχει συμβεί... Αν νομίζετε ότι κάνω λάθος, δεν έχετε παρά να τσεκάρετε αυτά που λέω στο ΤΣΠΕΑΘ (με μεγάλη χαρά να τους τηλεφωνήσω να σας δώσουν τα προσωπικά μου δεδομένα).

Ξέρετε κάτι Μirandolina, φάσκετε και αντιφάσκετε... στο κείμενο σας λέτε κάπου ότι τιμάτε αυτούς που επωνύμως παίρνουν την ευθύνη αυτων που γράφουν.
Αμέσως μετα στα comments με ρίχνετε στα λιοντάρια.
Αν δεν σας κάνει κόπο ρίξτε μια ματιά στα post μου. Eχω γράψει πράγματα που άλλοι δεν θα τολμούσαν ούτε με nickname να γράψουν (εννοώ πράγματα για τον εαυτό μου)...
Με το ονομά μου.
Πολεμάω γι’ αυτο –εδώ στα blogs- εδω και πολύ καιρό.
Δεν ξέρετε με πόση ευκολία θα σας έπαιρνε ο διάολος, αν υπέγραφα ως Trabolina. Μη χρησιμοποιείτε λοιπόν μεγάλα-κούφια λόγια δηλαδή μην προσποιείστε ότι τιμάτε, κάτι που στην πραγματικότητα πρώτη εσείς απορρίψατε.
Δεν γνωρίζω αν έχουμε συναντηθεί, αλλά αν θέλετε να μάθετε για μένα, παρακαλώ, ρωτείστε μερικούς από τους συναδέλφους μας... όποιους εσείς θέλετε... Θα προτιμούσα να είναι νεαρά παιδιά, για τα οποία πάντα λάτρευα να κάνω χώρο.
Τωρα αν πήγα σε τηλεοπτικές εκπομπές που δεν σας αρέσουν (ούτε κι εμένα... όχι για το περιεχόμενο τους... αλλά για τον τρόπο που το παράγουν) πήγα επειδή ,ή μία κοπέλα ήταν μαθήτρια μου (όταν ήταν πολύ πιτσιρίκα) και μου το ζήτησε και η άλλη μια κοπέλα, με είχε βοηθήσει σε μια δύσκολη στιγμή μου ... και αγανακτώ που πρέπει να σας εξομολογηθώ γιατί πρέπει να τιμώ ανθρώπους ή όχι....
Αλλά, αφού επιμένετε, βασικά πηγαίνω στις εκπομπές, όχι επειδή μ’αρέσει να βγάζω την φάτσα μου –σας διαβεβαιώνω ότι είχα πολλές φορές την ευκαιρία, αλλά πειράζει την ψυχολογία μου- αλλά επειδή άκουσα τη συμβουλή που μου’δωσε κάποτε ο Αλέκος Σακελλάριος, όταν τον ρώτησα, πώς και δέχτηκε να δώσει σε μένα τον (τότε) πιτσιρικά συνεντευξη.
Ξέρετε τί μου’πε;
-Επειδή είσαι ακριβώς πιτσιρικάς και δεν δεν ήθελα να σου κόψω τα φτερά. Επειδή δεν πρέπει ποτέ να αρνιέσαι όταν σου ζητούν κάτι οι συνάδελφοι σου και τέλος επειδή μου’κανε κέφι.
Θα μου επιτρέψετε Μirandolina, να εμπιστεύομαι περισσότερο τις συμβουλές του Σακελλάριου. Μην το παίρνετε προσωπικά... είναι θέμα μεγεθους.
Aγαπητή μου, μπορείτε να με λασπώσετε, αν θέλετε... άλλωστε στους ελέφαντες (που δεν μπορώ να αποδείξω ότι δεν είμαι) αρέσει η λάσπη...να με εκβιάσετε πάντως ότι θα με ξεσκεπάσετε, αποκλείεται γιατί δεν κρύβομαι. Αντιθέτως εγώ μπορώ να ρωτάω -γιατί όλα αυτά πομπώδη που γράφατε τόσο καιρό στο blogs σας (λέγεται και τζάμπα μαγκιά)τα γράφατε με μάσκα. Φοβόσασταν κάτι; Τον εαυτό σας ή μήπως τις ικανότητες σας;
Ενημερωτικά σας λέω, ότι μ'εχουν απολύσει 3 φορές μέχρι σήμερα συνάδελφοι τηλε-σταρ, τηλεφωνόντας σε διευθυντές μου, επειδή τους έκανα τηλε-κριτική. Χεσμένους έχω κι αυτούς και τους συγκεκριμένους διευθυντές.Ηταν η εποχή που με στήριξαν τα έντυπα που εσείς φτύνετε.
Ενα άλλο που δεν κατάλαβα –και το ερμηνεύω (αυθαίρετα) σαν κακία- είναι ότι βασικά στο post –παρ’ όλο που υποστηρίζω τον Δημήτρη γιατί είναι φίλος μου- έχω παρόμοια άποψη μαζί σας.
Το blogo-περιβάλλον με «πίεσε» (προσέξτε τα εισαγωγικά) να την πέσω στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, κι όμως δεν το’κανα, επειδή επικοινωνιακά δεν έστεκε. Δεν ήταν τίμιο και καθόλου δημοσιογραφικό, αφού δεν μπορούσα να το διασταυρώσω.
Είστε καχύποπτη έ;
Σωστά! Κάτι θέλω από τον κ. Τσαγκαρουσιάνο γι’ αυτό τον γλύφω.
Φίλος σας είναι. Ρωτείστε τον. Μια φορά τον συνάντησα, όταν είχε πρωτοβγάλει (αν δεν κάνω λάθος) το 01, κουβεντιάσαμε περί λογοτεχνίας και του χάρισα ένα σπάνιο βιβλίο, γιατί τον βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τύπο. Από τότε δεν τον ξανάδα, τον διαβάζω μόνο και ποτέ δεν έγραψα, ούτε είπα λέξη γι’ αυτον.
Προσυπογράφω μάλιστα αυτο που έγραψε στο editorial του περί δημοσιογράφων , που βγάζουνε τα απωθημένα τους στα blogs κρυμμένοι πίσω από ένα nickname.
Ισως να μην με καταλάβατε.
Το προσυπογράφω όχι θεωρητικώς.
Εχω την πολυτέλεια και το κάνω.
Εσείς;
Εγώ είμαι ο Μάνος Αντώναρος και το e-mail μου είναι: manosantonaros@gmail.com.
Εσείς Μirandolina, είστε η κυρία;
(Δεν εννοώ μόνο ΤΩΡΑ, που έγιναν στριμόκωλα τα πράγματα και τα σαλιγκάρια βγήκαν βόλτα... εννοώ τότε που όλα ήταν όμορφα και κρυφά...πουλάγαμε ποίηση και κούτσου-κούτσου..)

PS1. Αλήθεια πιστευετε ότι βάζω κώλους για εικονογράηφηση των ποστ μου, για να κάνουν μάτι οι αναγνώστες;
Χαχαχαχαχαχα!
Ημουν σίγουρος ότι δεν θα καταλαβαίνατε τον συμβολισμό. (μην δίνετε σημασία, διαβάζοντας σας μου πέρασε από το μυαλό ένα σημειολογικό)
Μα το’χω γράψει γιατί... γιατί μερικοί-μερικοί (πιθανότατα κι εγώ) έχουν κάνει την κατάσταση ...κώλο.
Σήμερα η εικονογράφηση είναι εμπνευσμένη (μερσί) από σας και αφιερωμένη σε σας!
PS3. Τι το θέλετε πια το mirandolina; Αφου έτσι κι αλλιώς (μεταξύ μας) ρόμπα σας κάνουνε... φίλοι+εχθροί... γι'αυτό και σκούζετε. Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα συγκινηθεί αυτός που προσπαθείτε να συγκινήσετε. Βάλτε το ονοματάκι σας να δούμε πόσο αντέχουν οι γόβες σας... Είναι καλή πρόβα σας διαβεβαιώνω ... σε κάνει και κοιμάσαι καλά το βράδι... ή καθόλου.
PS4. Ενα βράδι πριν από 2 ½ χρόνια πήγαν 9 άνθρωποι με έμφραγμα στο Ιπποκράτειο που διανυκτέρευε. Πέθαναν οι 8. Εζησε μόνο ένας. Εγώ.
Αγαπητή Μirandolina, αν νομίζετε ότι μπορείτε να με στανεχωρέσετε, να με θυμώσετε και πολύ περισσότερο: να με αναστατώσετε, σας διαβεβαιώνω ότι αδυνατείτε. Οχι εσείς μόνο... αλλά και οποιοσδήποτε άλλος.
Συμβουλευτικά σας λέω, μην κοντράρεστε με άνθρωπο που’χει πιεί καφέ με τον θάνατο. Πρόκειται -για να μην παρεξηγηθώ- περί (γιατί όχι;) φιλικής συμβουλής και δεν είναι σε καμμία περίπτωση απειλή.
Φιλιά και αντίο.



