σε καλή μεριά

Μου είπανε ότι άρχισε να γίνεται μια μεγάλη κουβέντα για την διαφήμιση στα blogs. Διάβασα μερικά πόστ για το θέμα.

Οσοι με διαβάζουν ξέρουν ότι από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εδώ μέσα, είπα ότι οι bloggers στο εγγύς μέλλον θα κερδίσουν λεφτά από τα blogs τους.

Δεν το'κανα γιατί μυρίζομαι το μέλλον, αλλά γιατί είδα το ενδιαφέρον των διαφημιστών. Αν είναι μεγάλο; Όχι πολύ.. αλλά πριν από δυο χρόνια ήταν εντελώς ανύπαρκτο…

Αν ο e-άσχετος Ελληνας ξέρει κάτι από internet, τότε αυτό είναι οπωσδήποτε η λέξη «μπλογκ». Γιατί νομίζετε ότι οι εφημερίδες έδειξαν για μας ενδιαφέρον; Ή μήπως φαντάζεστε ότι αυτό το σκέφτηκαν οι δημοσιογράφοι της εντυπης δημοσιογραφίας;

Οι εκδότες το σκέφτηκαν, αφού το σκέφτηκαν πρώτα μαζί με τους διαφημιστές. Κάποτε οι web designers ήταν περιζήτητοι… σήμερα το να έχεις site (στην ελληνική αγορά) δεν λέει πολλά… το να έχεις όμως blog σημαίνει μερικά πράγματα.

Είναι τόσο εγωπαθείς οι άνθρωποι των αναλογικών μέσων, που πιστεύουν ότι εμείς πρέπει να πάμε προς αυτούς… Λάθος μεγάλο… αυτή τη φορά εκείνοι μας (σας) έχουν ανάγκη. Η δύναμη μας είναι το link μας. Είναι η πνευματική μας ιδιοκτησία… είναι το κανάλι μας… το ραδιόφωνο μας… η εφημερίδα μας… το προσωπικό μας όχυρο… η ΦΩΝΗ μας… Οποιος γουστάρει τη διαβάζει… και όχι μόνο τη διαβάζει… αλλά λέει και από πάνω τη γνώμη του…Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατόπιν σύσκεψης και όρων…

Το ΚΕΡΔΟΣ δεν διαβάζει γράμματα, αλλά μόνο αριθμούς. Αν σας διαβάζουν πολλοί, θα σας δώσουν διαφήμιση, ακόμα και αν δεν τους αρέσουν καθόλου αυτά που γράφετε…

'Εγραψα πριν από μερικά ποστ να είστε πολύ προσεκτικοί τώρα με τις επικείμενες εκλογες ποιους βάζετε στα links σας. Προφανώς και δεν εννοούσα ότι πρέπει να δίνετε λογιαριασμό, αλλά να σκεφθείτε μήπως πρέπει κάποιοι να σας πληρώσουν τον λογαριασμό.

Ε; …come again…

Μαθαίνω ότι διάφοροι υποψήφιοι βουλευτές θέλουν να ανοίξουν blog. Θα γελάσει το παρδαλό κατσίκι (που λέγανε και στη δεκαετία του '50)… Οποιος τολμήσει να εμφανισθεί θα φάει e-ντομάτα ζουμερή και οικολογική.

Από την άλλη βέβαια υπάρχουν και οι δυσκοίλιοι.

«Τα blogs θα χάσουν την φρεσκάδα τους, αμα πέσουν στην παγίδα της διαφήμισης!»… Σιγά την φρεσκάδα, που θα χάσουνε… Όπως πολύ σωστά λέει ο Καλτσό… έτσι και αλλάξεις το ύφος…θα σε γράψουνε στα παπάρια τους και θα τελειώσει το κόλπο.

Το μυστικό όμως δεν το λέει κανένας.

Ολοι περιμένουν ακριβή ΜΕΤΑΦΟΡΑ της διαφήμισης από τηλεόραση, εντυπα και ραδιόφωνο στο internet.

Αποκλείεται… Το διαδίκτυο έχει αποδείξει μέχρι τώρα, ότι για να προχωρήσει σπάει όλα τα δοκιμασμένα συστήματα. Δεν κέρδισαν από το internet η Coca Cola ή η Fiat… αλλά τα πιτσιρίκια του Goggle… παλιότερα του Napster… του YouTube κ.λ.π.

Οι ιδέες εδώ είναι φρέσκες και δεν επικοινωνούν με τις ιδέες που είναι off line. Οποιος δεν το καταλαβαίνει, είτε δεν έχει e-mail είτε μπαίνει στο internet για να κατεβάζει μουσική και ταινίες.

Γνωρίζω πολλούς διαφημιστές και από τους παλιούς και από τους καινούργιους. Μερικοί είναι αγαπημένοι μου φίλοι. Πάντα με μάγευαν γιατί έβλεπαν ένα τσικ πιο μπροστά από ό,τι έβλεπαν οι υπόλοιποι… Πουλάνε αέρα σε μορφή τέχνης… Απίστευτο… Από απόσταση (και ασφάλεια) παρατηρώ εισροή ανθρώπων στις εταιρίες, που είναι απολύτως συνδεδεμένοι με το internet.

Mερικοί ξόδεψαν την δύναμη του blog τους σε μια όψιμη δημοσιότητα συγγραφής κειμένων σε έντυπα. Το πραγματικό blogging στην Ελλάδα θα αρχίσει μόλις γίνει κάποιος πλούσιος από το blog του….

Θυμηθείτε με….

Θυμηθείτε ακόμα ότι δεν θα μιλάμε για ένα απλό banner… αλλά για κάτι που δεν έχω ιδέα τι θα'ναι… θα'ναι πάντως καινούργιο…. και μάλιστα κερδοφόρο….

ζέστη

Τρομερή ζέστη.

Από την άλλη κι εγώ είμαι τρομερή κατσαρίδα.

Μπορεί κάποιος λογικός άνθρωπος να μου εξηγήσει γιατί δεν πάω να μείνω αυτές τις μέρες στο Σούνιο, που έχει θαλασσίτσα, δροσιά (λέμε τώρα) και φίλους;

Δεν έχω καλή απάντηση, πλην του γεγονότος ότι βαριέμαι φρικτά να μαζέψω τρία πράγματα και να οδηγήσω μέχρις εκεί.

Και γιατί δεν πηγαίνω βράδι, που δεν έχει ζέστη ή κίνηση;

Ε, είπαμε… άγνωσται οι Βουλαί του Κυρίου (μου).

Να σας πω κάτι που δεν μοιάζει με αλήθεια, αλλά είναι;

Λυπάμαι πολύ να αφήσω τις γάτες μου (Σμούντα+Σέρμπα) να ψηθούν στο διαμέρισμα και εγώ να δροσίζομαι αλλού.

Ακούστε μια μικρή χαριτωμένη αλήθεια.

Δεν γουστάρω τις γάτες στην κρεββατοκάμαρα. Ειδικά το καλοκαίρι. Ετσι κλείνω την πόρτα τα βράδια, ανάβω το aircondition και όλα είναι μια χαρά.

Στον προηγούμενο καύσωνα, όταν ξύπνησα και άνοιξα την πόρτα βρήκα την Σέρμπα κολλητά με την χαραμάδα να ρουφά όση δροσιά μπορούσε.

Από τότε αφήνω λίγο ανοικτά και μπαίνουν τα ζωντανά και φχαριστιούνται να είναι ξαπλωμένα ακριβώς απέναντι από το κλιματιστικό, όλη νύχτα.

Ετσι χθες όταν έπεσε ο ήλιος βγήκα μια βόλτα στο Σύνταγμα.

Η πόλη ήταν ήσυχη, κουρασμένη και όμορφη.΄

Ναι, όμορφη.

Τα hobbits άρχισαν να μαζεύονται… Μου κάνει τρομερή εντύπωση που παρ'όλο τον καύσωνα κουβαλάνε ζιπουνάκια, κασκόλ και φυσικά την μαλούρα… Και το πιο καλό από όλα: δεν φαίνεται να ζεσταίονται….

Δίπλα μου μια χονδρή Αμερικάνα ακούει λιγωμένη ένα αλβανό-καμάκι να της λέει τρομερές αηδίες για την Ελλάδα και τα νησιά της. Κτύπησε το κινητό της… είπε «Ι'm coming dear» και την έκανε σαν φρεγάτα αφήνοντας στο καμάκι το e-mail της… Πιάστο το αβγό και κούρεφτο!

Καλοκαίρι στην Αθήνα.

Το μετρό του Συντάγματος είναι πάντα meeting point.

Οι κοπελιές συνεχίζουν και περιμένουν… μόνο που αυτή την εποχή δεν περιμένουν γκόμενους, αλλά… φίλες τους…

Χρειάστηκε να περάσει αρκετή ώρα για να το αντιληφθώ.

Εσκασα στα γέλια. Αυτές που έχουν γκόμενο είναι (1) μαζί του διακοπές, αυτές που (2) έχουν γκόμενο είναι μόνες τους γιατί ο γκόμενος είναι διακοπές χαχαχαχαχα μόνος του (αυτό είναι η νέα απίστευτη εξέλιξη που συνέβη στη ζωή των γυναικών) … και μην μου λέτε πού το ξέρω γιατί τις ακούω που μιλάνε… «πού είναι ο Γιάννης;» «Στην Μήλο με τους κολλητούς του»…. «πότε επιστρέφει από τη Σίφνο ο Τάκης»… «στις 4 Αυγούστου»… και έτσι μείνανε αμανάτι οι α-γκόμενες… τρείς-τρείς… τέσερεις-τέσσερεις….

Κάθεται απέναντι μου στο παγκάκι…

Μετά από 5 λεπτά καταφτάνει η μία κολλητή της.

Μετα από μισή ώρα… έρχεται η τρίτη… η ωραία της παρέας… ωραία μάτια-ραντάρ… σκανάρουν την περιοχή …. Η αρχηγός της παρέας…. Κτυπά το κινητό… ο γκόμενος από τις διακοπές… κάνει νοήμα (ο Απόστολος…) στις φίλες της… πάει πίσω από ένα δέντρο να μιλήσει με την ησυχία της… το δέντρο είναι πιο κοντά μου…. «σε έπαιρνα όλο το απόγευμα και δεν απαντούσες… άσε τις μαλακίες…. Σου είπα άσε τις μαλακίες…Πού είμαι; Στην βεράντα μου μόνη μου…. θάρθουν σε λίγο η Ελευθερία και η Τζένη»

Γυρίζω σπίτι…

Ο Σμούντα και η Σέρμπα είναι αγκαλιασμένοι μπροστά στον ανεμιστήρα….

Παίρνω το laptop και βγαίνω στην βεράντα.

Ασχολούμαι με τις φωτό μου….

Μέχρι τις 2.30 το πρωί… ξέρετε… τότε που σβήνουν τα φώτα της Ακρόπολης.

Στο διπλανό ξενοδοχείο στην βεράντα, ένα ζευγαράκι νιόνυμφο από την Βιρτζίνια, αγαπιέται πολύ…. ισως να'ναι οι μόνοι που χαίρονται που η Ακρόπολης έσβησε.

Πού να φανταστούν ότι αυτό που γυαλίζει από πάνω τους δεν είναι μόνο οι έναστρος αττικός ουρανός, αλλά και η φαλάκρα μου έναν όρφο πιο πάνω τους…

Πάμε μέσα Σέρμπα μου, μην το κάνουμε πορνό το πράγμα…και δεν κάνει με τέτοια ζέστη.

διεκδικήσεις

Μου'χει τύχει ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΦΟΡΑ πριν από αρκετά χρόνια:

Βγήκα για ποτάκι με δυο κολλητές και αυτές γίνανε κώλος για πάρτη μου. Το πιο αστείο ήτουνε , ότι δεν μ'αρεσε καμμιά τους.

Δεν έχω παραβρεθεί σε καλύτερο σκηνικό. Όχι επειδή αφορούσε και εμένα…αυτό μάλλον δεν μ΄αρεσε… αλλά επειδή ήταν υπερβολικά αστείο. Δεν υπήρχε κανένας απολύτως (ορατός) λόγος. Το τί είπαν η μία στην άλλη είναι απίστευτο. Το τι μυστικά ξεστόμισαν δεν περιγράφεται… τι ειρωνία… ζμπρώχτηκαν… βρίστηκαν…νομίζω ότι αλληλο-τσιμπήθηκαν.

Δείτε το video που έφτιαξα για το κυνήγι νεραϊδών στην άδεια Αθήνα.

Προχθές είχα πάει με τη Παναγιωτούλα στη Γλυφάδα. Τρώγαμε στην μπιφτεκούπολη, όταν είδα από την άκρη του δρόμου δυο να ζμπρώχνονται. Δυό χαλαρά 50άρισες, ντυμένες στα αγαπημένα μου χρυσά…με χρυσά μαλλιά , την Αρτα και τα Γιάννενα σε gold look κ.λ.π. βριζόντουσαν για έναν γκόμενο. Μιλάμε μέσα στον κόσμο. Η μία μάλιστα (η χονδρή) πήγαινε την άλλη (την ψηλότερη) πρώρα-πρύμα…

Τα πηρούνια έπεσαν…τα ποτήρια κατέβηκαν…τα χωνάκια έλιωσαν… κι εγώ σήκωσα τα φωτογραφική μηχανή…. γαμώτο χάλια φωτισμός και πολύ μαλιοτράβηγμα… Παρακολουθούσαμε ΟΛΟΙ με ενδιαφέρον…δεν επεμβαίνει κανείς… γιατί βασικά δεν υπάρχει λόγος… και ξαφνικά ΧΛΑΠ χώνει ένα χαστούκι η χονδρή στην ψηλή.

Μιλάμε για τρομερό φούσκο… της έφτασε το ρίμελ στα αυτιά… ή τα αυτιά ήρθαν στην κανονική τους θέση…τί να σας πω….ήταν και ημίφως… είχε και κινητικότητα.

Η μπιφτεκούπολη το διασκέδαζε.

Τα γκαρσόνια καταχάρηκαν.

Οι τουρίστες ενθουσιάστηκαν και ζητούσαν μετάφραση, ή οποία τους παρεσχέθη πάραυτα και με ζήλο.

Τι απέγινε με τις δυο ρεζίλες (υπάρχει αυτή η λέξη;);

Το απολύτως αναμενόμενο

Πήγαν λίγο πιο κάτω και τα βρήκανε… πολύ της πήγαινε το ντοματί μάγουλό της ψηλής.

Υψηλαί Τεχνολογίαι

Δεν έχω μεγαλύτερη χαρά από το να συναντώ παλιούς μου μαθητές. Η χαρά μου είναι διπλή όταν έχουν κάνει και τα όνειρά τους πραγματικότητα.

Εχω μια γραμμή της TELAS.

Δυστυχώς στην Ελλάδα οι επικοινωνίες είναι ταμπού. Ολο και κάποιο πρόβλημα παρουσιάζεται… είτε στο σέρβις… είτε στην συνέπεια… είτε στον ΟΤΕ… είτε στις εταιρίες… στο 2007 αν θες να λες ότι ανήκεις στον πολιτισμένο κόσμο, δεν υπάρχει περίπτωση να θες μια τηλεφωνική γραμμή υψηλής τεχνολογίας και να περιμένεις παραπάνω από μερικές ώρες…

Στην Ελλάδα η επικοινωνία είναι σαν τον έρωτα.

Όταν φτάνει να κορυφωθεί, όλο και κάποια μαλακία γίνεται.

Στη μαλακία πάνω συνήθως αγριεύω. Και επειδή όλο και κάτι σκαμπάζω από ρεπορτάζ βρέθηκα με το τηλέφωνο της υπέυθυνης επικοινωνίας της TELAS.

Η κ. Βάσια Στασινοπούλου.

Μμμμμμ… υπεύθυνη επικοινωνίας… το αγαπημένο μου.

Παίρνω το νούμερο…

Απαντά η κ.Στασινοπούλου.

Της λέω το όνομά μου… και είμαι έτοιμος να πώ όλα αυτά που έχω σκεφθεί, την ώρα που περιμένω στο αργό downloading.

-Σας ξέρω…

(Ωχ, δεν ξεκινήσαμε καλά…)

-Σας είχα καθηγητή στην Σχολή Δημοσιογραφίας…

(Τα μπινελίκια μπήκανε αυτομάτως στο συρτάρι! Η σχέση δάσκαλου-μαθητή οφείλει να είναι ΠΑΝΤΑ τρυφερή!)

Φυσικά και μου'λυσε το πρόβλημα.

Όμως το θέμα δεν ήταν αυτό. Το θέμα ήταν ότι το'λυσε πάραυτα, με πολύ επαγγελματισμό και ταυτόχρονα με φιλική διάθεση.

Μετά από χρόνια ξέρω να ξεχωρίζω γιατί με εξυπηρετούν. Άλλες φορές επειδή δεν θέλουν να μπλέξουν με δημοσιογράφο, άλλες επειδή υποθέτουν ότι θα τους καρφώσω στον πρωθυπουργό (χαχαχαχα) και άλλες επειδή με συμπαθούν.

Η κυρία Στασινοπούλου το'κανε επειδή με συμπαθησε. Και νομίζω ότι με συμπάθησε επειδή δεν έκρυψα την χαρά μου, που μια μαθήτρια μου πάει τόσο καλά επαγγελματικά… και συνέβη αυτό… επειδή με κατέκλυσε μόλις μου είπε ότι κάποτε την είχα διδάξει μερικά πράγματα…

Και πάνω από όλα: το΄κανε γιατί ξέρει τη δουλειά της.

Ρε παπάρα, θα αναρωτηθείτε οι περισσότεροι και με το δίκιο σας… γνωστός της ήσουν σε εξυπηρέτησε.

ΟΚ! Όμως στην Ελλάδα αυτό που χρειαζόμαστε ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ είναι άνθρωποι που να ξέρουν τη δουλειά τους… όχι να την αγαπούν… ή να την κυνηγούν…. απλώς να την ξέρουν… τόσο δύσκολο είναι πιά;

Θα μπορούσε να με εξυπηρετήσει και ένας άσχετος. Θα ένιωθα την υποχρέωση, αλλά δεν θα'χα τον ανάλογο σεβασμό προς τον ίδιο ή την (όποια) εταιρία του.

Οι δομές και το σύστημα είναι οι άνθρωπο, ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Δεν μπορείτε φαντασθείτε τί οργιώδεις ανοησίες μου έχουν πει αφ'υψηλού δημοσιογραφάρες, περί blogging, pixel, mb κ.λ.π. Oύτε που πάει το μυαλό σας…

Χαίρομαι λοιπόν όταν συναντώ κάποιον που η δουλειά του είναι να ξέρει από τέτοια πράγματα και τα ξέρει… και όταν κάτι την ξεπέρασε η Βάσια, δεν έκανε την ξύπνια, αλλά με παρέπεμψε σε έναν τεχνικό (υποθέτω πιτσιρικά) τζιμάνι, που μου είπε πράγματα, που αν τα ήξεραν οι καναλάρχες και τηλε-σταρούμπες θα χορεύανε τον χορό του Ζαλόγγου από την Ακρόπολη στις 02.30 το πρωί, όταν σβήνουν τα φώτα της (για λόγους οικονομίας).

Attachment: Πολύ αργότερα έμαθα ότι η λύση που μου΄δωσε δεν ήταν στην αρμοδιότητα της… αλλά το'κανε super.

Respect, που λέμε και εμείς οι bloggers.