Γλειφιτζουριστε τους!

Πως μπορεί να πάει μπροστά μια χώρα που δεν αγαπάει τα παιδιά;
Πείτε μου, αλήθεια: πώς μπορεί να πάει μια χώρα που δεν αγαπάει τα παιδιά μπροστά;
Θέλετε να σας αφήσω λίγο καιρό (χώρο) να το σκεφτείτε…













Βρήκατε καμμιά απάντηση;
Μπααααα;
Ούτε κι εγώ!
Δεν μιλάω για την παιδεία, γιατί θα το κομματικοποιήσουμε το θέμα και αυτο είναι απαράδεκτο…. Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου η εγχώρια παιδεία ήταν πάντα του κώλου. Και επειδή έχω συγκριτικό μέγεθος δεν σηκώνω και πολλές κουβέντες…
Θα βάλουμε βιβλία στις σχολικές βιβλιοθήκες;
Θα… βιβλία… το 2007… με τους πιτσιρικάδες κολλημένους σε μια οθόνη κάποιοι ΘΑ βάλουν βιβλία…
Πάλι καλά που δεν ΘΑ βάλουν πάπυρους και free κονδυλοφόρους.
Πολιτική λένε, είναι να μπορείς να προβλέπεις….
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
(Αχ θα πεθάνω από τα γέλια!)

Βασικά σήμερα θέλω να γράψω για τα γλειφιτζούρια.
Τα γλειφιτζούρια των 32 ευρώ.
Συγγνώμη που σας την σπάω Χριστουγεννιάτικα, αλλά αν δεν μιλήσουμε τώρα για τα παιδιά, πότε θα μιλήσουμε;
Η πλατεία Συντάγματος είναι το καθημερινό μου πέρασμα. Από τότε που ήρθαν τα γλυκατζίδικα, τα αλογάκια κ.λ.π.βλέπω καθημερινά παιδιά, αλλά και νέα άτομα, που διψούν για λίγη διασκέδαση…. για λίγη γιορτινή ατμόσφαιρα.
Και ξαφνικά μαθαίνουμε ότι τα γλειφιτζούρια κοστίζουν 32 ευρώ…
Εχουμε γέροντες που παίρνουν 300 ευρώ σύνταξη και κοστίζει το γλειφιτζούρι 32 ευρώ.
Το γλειφιτζούρι ρε πούστη μου.
Νερό, ζάχαρη, μπογιά!
Τριαντα δύο ευρώ…

Ε, να σας πω κάτι;
Δεν με εκπλήσσει η τιμή… Με εξέπληξε σφόδρα το γεγονός ότι το γλειφιτζούρι έχει τιμή. Τόσα χρόνια (πείτε με αφελή) ήμουν απολύτως σίγουρος ότι τα γλειφιτζούρια τα μοίραζε ο Δήμος στα παιδιά….
Δεν πήγε το μυαλό μου ότι κάποιοι κάνανε μπίζνες με τα παιδιά.
Αφελής;
Οχι, ρε! Δεν είμαι αφελής.
Πριν μερικά χρόνια ήμουν Χριστούγεννα στην Κοπεγχάγη και όλα (τα πάντα) ήταν free για τα παιδιά, γι’ αυτές τις ημέρες.
Δεν κατάλαβα οι Δανοί είναι μαλάκες λόγω κρύου και εμείς ξύπνιοι λόγω ζέστης;
Τί είναι το θέμα; Κλιματολογικό;
Τί έγινε; Αγαπούν οι κρυόκωλοι περισσότερο απο εμάς τους μεσογειακούς;
Απάντηση;
Θέλετε απάντηση;
ΠΡΟΦΑΝΩΣ τα αγαπάνε περισσότερο.
Προχθές μου έλεγε μια μάνα, ότι τον κανακάρη της ετών 25 του τρίβει την πλατούλα για να ξυπνήσει. Εικοσιπέντε ετών και μένει με τη μαμά του και το μπαμπά του και για να ξυπνήσει ,πρέπει να ξυπνήσει πρώτα η μαμά του να του τρίψει την πλατούλα…
Αααααααααα, σ’ αυτην την αγάπη είμαστε καλύτεροι;
Μάλιστα!
Μάλιστα!
Η δική μου αλήθεια λέει, ότι ένα παιδί που το κράτους του χαρίζει γλυφιτζούρια στα 5 του, στα 25 του μένει μόνος του, οργανώνει και διαλέγει τη ζωή του, παίρνει τις ευθύνες του γιατί βασικά ξέρει ότι το κράτος που ζει, είναι με το μέρος του….
Εμείς εδώ, που το κράτος μόνο που δεν έχεται το πρωί να μας δώσει μια φτυσιά κατάμουτρα, θέλουμε βέβαια την μαμά στα 25 μας να μας τρίψει την πλατούλα…

Πώς ρε ανυπολογίστως ηλίθιε αρμόδιε, θα μάθουν τα παιδιά στην γενναιοδωρία… στην κοινωνική συμμετοχή… την συμπαράσταση της πολιτείας;
Πείτε μου εσείς ηλίθιοι, που δεν έχετε ούτε μια καλή παιδική εκπομπή στην τηλεόραση;
Βρε, βάλατε τα παιδιά να πληρώνουν τα γλειφιτζούρια τους στο κέντρο της Αθήνας Χριστουγεννιάτικα;
Αντί να τους χαρίζετε και ένα ακόμα για το αδελφάκι τους, τα βάζετε να πληρώνουν 32 ευρώ;
Αλήθεια ανατρίχιασα.

Τί γαμημένο κράτος είναι αυτό που δεν φροντίζει τους γέρους και τα παιδιά; Την αρχή και το τέλος δηλαδή.
Τα μωρά μας και του γονείς μας;
Βρίσκετε κάτι πιο τρυφερό;
Κάτι πιο αγαπησιάρικο;
Μα ούτε τόσο δα έμπνευση για το αύριο;

Πάντα υπήρξα αστός.
Καλοπερασάκιας δηλαδή.
Ομως φίλε μου, πού θα μας πάει αυτός ο καπιταλιστικός μονόδρομος;
Τί καταγράφεται στο μυαλό (συνείδηση) ενός 5χρονου, όταν βλέπει ότι το γλειφιτζούρι κάνει 32 ευρώ;
Τί θα κάνει όταν μεγαλώνωντας ανακαλύψει τί σημαίνουν 32 ευρώ;
Τί θα κάνει για να αποκτήσει τόσα ώστε να παίρνει όσα γλειφιτζούρια θέλει;
Πόσα πτώματα θα αφήσει πίσω του;
Πόσο ισοπεδοτικός άνθρωπος θα γίνει;
Αξίζει, ρε γαμώτο, για ένα κωλο-γλειφιτζούρι;

Οπως σας λέω συχνά, τώρα τελευταία βγαίνω στην Ερμού για φωτογραφίες. Ωραίες οι φάτσες και πλήθος, αλλά ως δημοσιογράφος βλέπω κι άλλα πράγματα:
Οι άνθρωποι έχουν στο πορτοφόλι τους ελάχιστα χρήματα.
Βλέπουν τιμές και δαγκώνονται.
Τί να τις κάνω τις λαϊκές αγορές και τα ρεπορτάζ του κώλου.για τις μπάμιες και τις τιμές που αλλάζουν μόλις εμφανιστούν οι κάμερες και που και οι κάμερες πηγαίνουν για την τηλεθέαση;
Ελάτε μαζί μου στην Ερμού, να (κρυφο) κοιτάξετε το πορτοφόλι της κοπελιάς, που σταματά για ένα κουλούρη. Ζητημα είναι να έχει 15 ευρώ… συνήθως τρία χαρτονομίσματα των 5….

Πριν απο 4 μέρες ακολούθησα μια κοπέλα γύρω στα 30 από το μετρό στο Σύνταγμα μέχρι την Καπνικαρέα. Ούτε φωτογραφικές, ούτε τίποτα… απλώς την ακολουθώ…
Μπαίνει σε … 12 μαγαζιά.
Στο τελευταίο παίρνει (επιτέλους) μια μαύρη μπλουζίτσα …
Χρειάσθηκε…. μία ώρα και 20 λεπτά…
Μπαίνω κι εγώ και πλησιάζω το ταμείο…
Η μπλουζίτσα κάνει 12 ευρώ.
Είναι Χριστούγεννα.
Ελεος!
Ελεος!

Στον χαχαχαχαχαχα πεζόδρομο οι Ινδιάνοι δίνουν παράσταση.
Πολύ τους γουστάρω. Προσέξτε όμως… Μόνο οι Ινδιάνοι! Οχι σε μια γωνιά, αλλά τουλαχιστον σε 3 γωνιές… Συγκροτήματα ολόκληρα. Πανέτοιμοι… με τα cd τους, τους μετασχηματιστές τους, τα μικρόφωνα, τις γεννήτριες τους… Και δεν φτάνει αυτό … υπάρχουν άλλες τουλάχιστον 4 γωνιές με είδη ινδιάνικης τέχνης και επιτόπου ζωγραφικής.
Ο Θεός να με κάψει, αν ποτέ στη ζωή μου είχα κακιά σκέψη για καλλιτέχνη. Ομως… επαναλαμβάνω: Ελεος.
Είναι η σκια της Ακρόπολης, είναι Χριστούγεννα και είναι ο ακριβότερος και εμπορικότερος δρόμος της Ελλάδας και ένας από τους μεγαλύτερους της Ευρώπης…
Μόνο Ναβάχο; Απάτσι και Σιού;
Αντί για τα κάλαντα… Ο χορός της πίπας;
Φυσικά και να είναι εκεί οι άνθρωποι… άλλωστε όταν ήμουν μικρός ήμουν με τους Ινδιάνους… όμως είναι απαράδεκτο (για μας) να είναι ΜΟΝΟ αυτοί…
Πού είναι η εμπνευσή σας ρεεεεεεεεεεε;

Ηρθε έντρομη (και με το δίκιο της) τις προάλλες μια φίλη μου, και μου είπε τρέμοντας ότι ο μικρός της αδελφός ετών 26 έπεσε στην ηρωίνη (σε επόμενο ποστ θα σας γράψω τί της είπα…δεν είναι της ώρας τώρα) … όμως όταν μου’τοπε το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν τα γλειφιτζούρια των 32 ευρώ.
Είστε απολύτα σίγουροι και σίγουρες ότι αυτο το παλικάρι θα’χε κάνει την μαλακία της ζωής του (ηρωίνη), αν όταν ήταν 5-6 το κράτος, η γειτονιά του, ο δήμος του του’χε μάθει άλλα πράγματα;
Τί πράγματα;
Λίγη αγάπη μωρέ; Τί άλλο; Δηλαδή ενα γλυφιτζούρι απο ένα άγνωστο φιλικό χέρι… Δηλαδή τί; Μόνο οι παιδεραστές δίνουν γλυφιτζούρια τζάμπα;
Πότε έδειξε αγάπη αυτη η χώρα για τους κατοίκους της;
Πείτε μου ΜΙΑ ΦΟΡΑ!
Πείτε μου μία μόνο.

Μισώ την πολιτική.
Οσο μεγαλώνω την μισώ και περισσότερο.
Γιατί;
Επειδή για να μοιράσεις τζάμπα γλειφιτζούρια στα υπερόχα παιδάκια, είναι θέμα πολιτικής, που κανείς δεν υποψιάζεται… ενώ το να εισπράξεις φόρους είναι επίσης θέμα πολιτικής, που όλοι υποψιάζονται.
Το υποστηρίζω μέχρι τέλους: Ο πολιτικός και ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει ως στόχο να αλλάξει τον κόσμο. Το αν θα το πετύχει ή όχι… είναι λεπτομέρεια…
Το ταξίδι μετράει…
Και δεν μας ταξιδεύει κανένας…
Μα ούτε ένας ή μία!
Ψέμματα λέω... Πολλούς τους ταξιδεύει κάτι...
Τί;
Η ηρωίνη βέβαια!
Δεν πιστεύω να είμαστε τόσο γελοίοι που να υποτιμούμε έναν τόσο επικίνδυνο εχθρό;
Η μπας και είμαστε;
Ε;

Να σας ζητήσω μια χάρη;
Αν συμφωνείτε ξεσκίστε με στο comment… γραψτε τη δική σας άποψη… και σας υπόσχομαι να το τυπώσω και να το πάω στον Κακλαμάνη… κι όταν κάτι (λέμε τωρα) γίνει στην Αθήνα, θα γίνει και στην Θεσσαλονίκη, και στην Λάρισα, και στον Πύργο …
Για τα παιδιά βρε… όχι για μένα…
Για τη γαμημένη ηρωίνη-παραμύθα που τα παραμυθιάζει…γιατί κανείς δεν τους είπε πραγματικά παραμύθια.
Για τους γονείς που τους φωτογραφίζω να είναι αγκαλιά κι ευτυχισμένοι και να βλέπουν τα μικρά τους να γυρνάνε γύρω-γύρω στα αλογάκια…
Οχι για μένα… εχω κατέβει από το άλογο εδώ και καιρό…
Είμαι σε άλλο κλιπιτικλοπ τώρα...

λογο-διαρροια

-Νομίζω ότι ο κ. Αλογοσκούφης άδικα κοιράζεται να βρει τον τρόπο προσέλκυσης επενδυτών στην Ελλάδα.
Κρίμα τα συμβούλια.
Κρίμα τα ταξίδια.
Κρίμα η αβάντα του Πρωθυπουργού.
Εχω βρει τον τρόπο και αναρωτιέμαι γιατί δεν με ρωτάνε ακόμα.

-Ποιός είναι ο τρόπος;
-Εεεεεεε…δεν ξέρω ακριβώς τον τρόπο, αλλά ξέρω αυτούς που τον ξέρουν.
-Eίσαι σίγουρος;
-Σιγουρότερος δεν γίνεται….
-Ποιοί είναι αυτοί;
-Δεν είναι ακριβώς αυτοί, αλλά αυτές…
-Δεν μας νιάζει το φύλο… ποιές είναι;
-Οι κυρίες της Ερμού.
-Ε;
-Οι κυρίες της Ερμού.
-Τι λες μωρέ μαλάκα;
-Εγώ τί λέω…ή εσύ που δεν ξέρεις που πάνε τα τέσσερα.
-Για λέγε…
- Ακου προσεκτικά.
- Είμαι όλος αυτιά!
- Ολος παπάρια είσαι… αλλά τέλος πάντων…
-Λέγε μωρε προπέτη…
-Εγώ προπέτης;
-Δεν μου λες πας γυρεύοντας;
-Πάω…
-Ε, εγώ δεν πάω… λέγε τώρα για το πώς ξέρουν οι γυναίκες της Ερμού να προσελκύουν επενδυτάς;
-Επενδυτάς;
-Μάλιστα…
-Είσαι εντελώς γελοίος… σαν όλους αυτούς που βγαίνουν στην τηλεόραση και ενώ μιλάνε ελληνικά για κουφούς, λένε με στόμφο: Οι προπονηταί! ….τους ποδοσφαιριστάς…. Γελοίο δεν είναι;


-Ρε πούστη μου τέτοιο πολυλογα σαν εσένα δεν ξανάδα… θα μου πεις ή θα με σκάσεις;
-Θα σου πω….
-Λέγε…
-Λοιπόν… τί λέγαμε;
-Κακόμοιρε, τα’χεις κάψει τα εγκεφαλικά κύταρα….
-τα άχρηστα μόνο… ααααααα. Λέγαμε για τις γυναίκες της Ερμού…
-Τελειώνει η υπομονή μου….
-Το ξέρεις ότι βγαίνω με τη μηχανή και φωτογραφίζω κόσμο στην Ερμού…
-Τίποτα δεν μου κάνει εντύπωση με σένα…
-Μερσί για το κοπλιμάν…
-Λοιπόν….
-…λοιπόν, μέχρι και την περασμένη εβδομάδα ερχόντουσαν μόνες τους…
-Ε, και;
-Είσαι πνευματικά καθυστερημένος…
-Πιθανότατα… αλλά βασικά είμαι ανυπόμονος! ΛΕ-ΓΕ!
-Λοιπόν… θες να κάνουμε πρώτα ενα τσιγάρο;
-Θα σε σκοτώσω.
-Στην ηλικία σου δεν πρέπει να εκνευρίζεσαι…
-Δεν πρέπει να μιλάω μαζί σου…
-Παιδί μου η κουβέντα θέλει αγάπη… σαν το φαγητό… σιγά-σιγά… αμα στα πώ όλα από την αρχή τί θα λέμε μετά…
-Βρε ηλίθιε, εγώ δεν είμαι γκόμενα.
-Αυτό είναι ενα ισχυρό επιχείρημά …. Λοιπόν… επί τουλάχιστον 2 εβδομάδες πριν αυτη την εβδομάδα… με παρακολουθείς…
-Με ενδιαφέρον λες και είσαι η Ντενίση στην Επίδαυρο…
-Αλήθεια γιατί δεν δίνουν στην Μιμή την Επίδαυρο;
-Δεν ξέρω…. Ρώτα τους…
-Ποιούς;
-Τους αρμόδιους….
-Ποιούς;
-Τους αρμόδιους!
-Εχουμε αρμόδιους στην Ελλάδα;
-Εεεεεεε….ρε μαλάκα θα κόψεις την πλάκα και θα μου πεις για τους επενδυτές που θα φέρουν οι γυναίκες της Ερμού…
-Συγγνώμη, έχεις δίκιο, αλλά όταν πεφτει στο τραπέζι το όνομα της Μιμής, χάνω τον έλεγχο….Λοιπόν ΟΚ! την αποσύρουμε από το τραπέζι και επανερχόμαστε στο θέμα μας… Είσαι ευχαριστημένος;

-Οχι!
-Γιατί; Αφού επανερχόμαστε στο θέμα μας…
-Γιατί δεν επανήλθαμε…
-Σωστός και πάλι… Ακου λοιπόν….
-Μάλιστα.
-Ακούς;… Καλά μην εκνευρίζεσαι… όλον αυτον τον καιρό λοιπόν την στήνω παράλληλα με μια βιτρίνα, σηκώνω τη μηχανή και τις φωτογραφίζω αβέρτα.
-Με ζουμ υποθέτω.
-Λάθος υποθέτεις… Το πολύ από ένα μέτρο απόσταση…
-Και δεν σου’χουν φέρει ακόμα τη τσάντα στο κεφάλι;
-Τις έχω φωτογραφήσει τουλάχιστον επί 3ωρο… και θες να το πιστέψεις ή όχι… μόνο μία με πήρε είδηση και γύρισε και με αγριοκοίταξε…
-Ελα ρε…
-Στον σταυρό που σου κάνω…. Ο Μπράντ Πητ επιδειξίας να ήμουν δεν θα μου έδιναν καμμιά απολύτως σημασία…
-Για λέγε….
-Ερχόντουσαν που λες δυο-δυο… μια-μιά… με τις μαμάδες τους… τρείς-τρείς το πολύ…. και σκανάριζαν…
-Τί σκανάριζαν;
-Τις βιτρίνες… Και ένα σημειολογικό….
-Για πέστο…
-Ηταν όλες τους χαρούμενες… γελούσαν… κουτσομπόλευαν…
-Φλέρταραν;

-Ποιές οι γυναίκες στην Ερμού; Με ποιούς να φλερτάρουν;
-Με τους άνδρες.
-Ποιούς άνδρες;
-Της Ερμού…
-Θα σταματήσω να σου μιλάω…
-Δεν είναι κακή ιδέα, αλλά τί εννοείς;
-Δεν έχει η Ερμού άνδρες εκείνες τις δυο εβδομάδες αγόρι μου…
-Γιατί;
-Γιατί είσαι τρόμπας!
-Παιδιόθεν όπως όλοι μας άλλωστε… θα αφήσεις τους χαρακτηρισμούς και να μου εξηγήσεις….
-Τις δυο εβδομάδες πριν την κρίσιμη Εβδομάδα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς οι μόνοι άνδρες που περπατούν στην Ερμού είναι ο σαλεπατζής, ο λατερνατζής, 3 εντελεώς ανάπηροι, δυο λαχειοπώλες, καμμιά 20αριά απ΄ αυτούς που πουλάνε μαϊμού προϊόντα…. κι εγώ….
-Δεν σε καταλαβαίνω….
-Στο σκανάρισμα οι γυναίκες δεν θέλουν άνδρες… κάνουν το ξεδιάλεγμα μόνες τους και αυτό είναι ΚΑΝΟΝΑΣ!
-Γιατί φωνάζεις;
-Επειδή μέχρι να κάνω το study στην Ερμού, νόμιζα…
-Τί μαλακία νόμιζες πάλι;
-..ότι ήμουν απο τους λίγους που μπορούσα να βγω με γυναίκες για ψώνια…
-Και δεν είσαι;
-Οχι βέβαια…
-Υπάρχει κάτι που ΕΣΥ δεν τον κάνεις ΥΠΕΡΟΧΑ.
-Εμ…. Με φέρνεις σε δύσκολη θέση… αλλά θα στο εξομολογηθώ… δυστυχώς δεν είχα ιδέα….
-Μα τι λες;
-Και να σου πω δεν θα καταλάβεις…
-Try me!
-Τι θα μου δώσεις;
-Ρε αντε γαμήσου, που θες κι αντάλλαγμα.
-Εστω… θες μια ζώνη… τί κάνεις;
-Τί κάνω;
-Πας σε ένα μαγαζί με ανδρικά… βλέπεις τις ζώνες… διαλέγεις στα γρήγορα μια που σ’ αρέσει στην τυλίγουν την πληρώνεις και όταν πας σπίτι την βάζεις στο παντελόνι σου…
-Εμ… τί άλλο να κάνω;
-Σωστός και πάλι…. Μόνο που δεν είσαι γυναίκα…
-Ευτυχώς Θεέ μου…
-Μην είσαι τόσο σίγουρος…
-Τι εννοείς;
-Θες να σου πω την ιστορία με την Ερμού… ή θες να διαλέξουμε μονοπάτια που δεν ξέρουμε πού θα μας οδηγήσουν…
-Μ΄ αρέσεις όταν είσαι ποιητικός.
-Μ’αρέσει που σ’ αρέσω…
-Είσαι ψωνάρα.
-Thnx, δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι μου το θυμίζεις…
-Το ξεχνάς δηλαδή;
-Υπερβολές… Τί λέγαμε;
-Για την ζώνη…
-Ναι… επειδή λοιπόν δεν είσαι γυναίκα, το βλέπεις απλοϊκά το πράγμα…
-Και αν ήμουν γυναίκα;
-Αν ήσουν γυναίκα θα το βλέπες εις βάθος το πράγμα. Κατ’αρχην θα το συζητούσες….
-Με ποιόν;
-Με μια άλλη γυναίκα…
-Ποιάν άλλη γυναίκα;
-Αχρηστη λεπτομέρεια… το βασικό είναι ότι αγοράζεις επειδή έχεις έλειψη…
-Ελλειψη σε τί;
-Σε ροζ πουλόβερ…
-Ειδικά σε ρόζ πουλόβερ;
-Δεν με παρακολουθείς… αφού έχεις πάρει ροζ καλτσάκια… πώς είναι δυνατόν να μην νιώσεις την έλλειψη ενός ροζ πουλόβερ…
-Τωρα που το λες… ίσως γι’ αυτο να μην αγοράζω ροζ καλτσάκια….
-Δεν φαντάζεσαι πόσοι αγοράζουν….
-Τί;
-Ροζ καλτσάκια;
-Ανδρες;
-Φυσικά.
-Α οι gay….
-Συγκινούμαι που’σαι σπίρτο.
-Παραγινε με δαύτους…
-Τους gay…;
-Ναι; Και τι σε νιάζει εσένα;
-Είναι παντού;
-Και οι άπλυτοι, αλλά δεν το κάνεις θέμα…
-Ξέρεις τί εννοώ…
-Καθόλου….
-Ρε παιδί μου μας έχουν επιβάλλει την αισθητική τους…
-Ενώ η αισθητική των δημοσίων υπαλλήλων είναι αριστουργηματικη…
-Μα γιατί τους υποστηρίζεις;
-Τους δημόσιους υπολλήλους;
-Τους gay…
-Γιατί δεν είμαι gay…
-Δεν σε καταλαβαίνω….
-Παιδί μου, όσο υπάρχουν gay… τόσο πιο άνετα περνάω με τις γυναίκες… όλες μου λένε ότι δεν “υπάρχουν άνδρες πια αγόρι μου!”
-Και μένα…
-Και δεν χαίρεσαι;
-Είσαι ενα φαλλοκρατικό γουρούνι…
-Μα τί έχεις πάθει σήμερα και είσαι τόσο καλός μαζί μου; Ενώ εσύ που βρίσκεις ότι παράγινε με τους gay, δεν είσαι φαλοκρατικό γουρούνι… είσαι απλώς ηλίθιο γουρούνι…
-Κάνεις παρέα με gay?
-Bασικά όχι…
-Είδες;
-Τί να είδα;

-Δεν κάνεις παρέα… όλο λόγια είσαι…
-Και με τους Βάσκους είμαι, αλλά δεν κάνω παρέα μαζί τους… με τους gay δεν κάνω παρέα, γιατί πλήττω πάρα πολύ όταν κλαίει στον ώμο μου, για τον Ιάκωβο από τη Κομοτηνή, που γύρησε στην πατρίδα του και παντρεύτηκε….
-Τί παντρεύτηκε;
-Γυναίκα… τί λες να παντρεύτηκε;
-Ε, είναι τραγικό…
-Ε, δεν είναι….
-Είναι….
-Μόνο που βαριέμαι αφόρητα…
-Υποθέτω ότι οι γυναίκες τουλάχιστον τους gay-φίλους τους παίρνουν μαζί τους…
-Ρε συ τώρα που το λες…. Οχι δεν τους παίρνουν… Δεν είδα ούτε μια γυναίκα με φιλέναδα της χαρωπή πεταλουδίτσα… Φυσικά… Φυσικά…
-Τί φυσικά;
-Φυσικά παιδί μου… Τι χαζός που είμαι….
-Καλό πράγμα η αυτογνωσία…
-…εγώ δεν σου έλεγα ότι το σκανάρισμα είναι σοβαρότατη προεργασία….
-Εσύ…
-Στα σοβαρά πράγματα δεν φέρνουν βέβαια τους φίλους τους τους gay.,… Είναι εντελώς γυνακείο θέμα…
-Και δεν πληγώνονται οι gay;
-Στ’αρχίδια τους….
-Των gay;
-Oχι, των γυναικών…. Πρόσεξε τώρα…

-Προσέχω…
-Είμαι με την κάμερα στο ένα μέτρο και σουτάρω… 2,5 giga…
-Ελα ρε…
- 2,5 …τη φορά… σε υψηλή ανάλυση… δεν ασχολείται καμμία. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η ταχύτητα που κάθονταν μπροστά στην βιτρίνα… ζζζζζζζζζζζζζαπ….από αριστερά προς τα δεξιά ζζζζζζζζζζζζζζαπ από δεξία προς τα αριστερά και αλλη μία από κάτω προς τα κάτω… Οι περισσότερες δείχνουν η μία στην άλλη με το δακτυλό τους…. πάραπολλές τρώνε τα χείλια τους… αλλά δεν ξημεροβραδιάζονταν μπροστά σε μία βιτρίνα… Εχει πολύ δουλειά, περπάτημα και σκάνρισμα το πράγμα…
-Κρατούν σημειώσεις;
-Μη λες ανοησίες… απομνημονεύουν όπως οι ελέφαντες το μαγαζί.
-Εσύ σε μία βιτρίνα τη στήνεις;
-Βέβαια… σε μία συγκεκριμένη που πουλάει παπούτσια, μπότες, τσάντες… της πουτάνας γίνεται… μέχρι να γυρίσω το βλέμμα μου αλλάζανε με ρυθμό πολυβόλου οι πρωταγωνιστριές μου…
-Και….
-Και με το που ξεκίνησε αυτη η εβδομάδα, άλλαξε ξαφνικά το σκηνικό. Εφεραν τους άνδρες…
-Ε;
-Ξαφνικά σου λέω το πλάνο γέμισε απο ανδρικές μούρες… Μία γυναίκα-ένας άνδρας. Αυστηρά. Ερχονται στην συγκεκριμένη βιτρίνα μόνο αυτές που έχουν διαλέξει απ’ αυτή κατα τη διάρκεια του σκαναρίσματος… Και κάθονται με τις ώρες χεράκι-χεράκι… κούτσου-κούτσου… ψευτο-χαμογελαστές κι ευτυχισμένες… και του δείχνουν… να… να η μπότα που σου΄’λεγα… κοιτάει και εκείνος… και δεν έχει ιδέα για ποιά μπότα του λέει… Και μετά απαλά τον παίρνει από το χερι και τον οδηγεί μέσα στο κατάστημα…
Οι προσέλκυση των επενδυτών που σου’λέγα….
-Χαχαχαχα! Είσαι πολύ μαλάκας… κι εγώ πήγα χθες με τη δικιά μου για ψώνια και της είπα εγώ τί να αγοράσει….
-Εσύ της είπες τί να αγοράσει;
-Ναι!
-Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!
-Ρε συ λες;
-Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΕΑΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ στο www.zozzz.blogspot.com

H Ακροπολη, η Μαλβινα κι ο Διονυσης

Θα’χα φύγει απ’αυτό το σπίτι, γιατί έχω αναμνήσεις που πονάνε…
Θα το’χα κάνει, αν ήταν οποιοδήποτε άλλο σπίτι απ’ αυτό.
Δεν μπορώ να την αλλάξω την Ακρόπολη λόγω μιας περιπέτειας.
Θα ήταν προσβολή για την αισθητική μου, αλλά και για τον μαγνητισμό που στέλνει αυτο το γαμημένο συγκλονιστικό ερείπιο.

Ενας βλάξ αμοραλιστής του κερατά, μου είπε μια τρομερή νύχτα απέναντι από τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο.
-Ρε παιδί μου, αυτων των αρχαίων μέχρι και τα ερειπιά τους είναι υπέροχα.
Ηταν και η μοναδική εξυπνάδα που είπε ποτέ.
Μετα άφησε την γυναίκα του ερείπιο.

Αλλοι γράφουν δεκάδες ποστ για τον έρωτά τους, άλλοι για την ομάδα τους, άλλοι για το πουλί τους, άλλοι για τα φράγκα τους, άλλοι για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις… Φαντασθείτε πόσα θέλω να γράψω εγώ για την Ακρόπολη, που μου λέει καλημέρα κάθε πρωί.

Οταν κάποτε φύγω από αυτο το σπίτι και η ζωή τα φέρει καλά, θα πάω να μείνω απέναντι από τη θάλασσα. Μόνο η απεραντοσύνη και η γαλήνη του φυσικού τοπίου και μάλιστα του υγρού μπορεί να αντικαταστήσει την Ακρόπολη.

Παω ρε παιδί μου στο Παρίσι.
Ε, ωραίος ο Πύργος του Αιφελ… δηλαδή σιγά το Lengo. Μεκανό, για όσους θυμούνται… (Αλήθεια, ξέρει κανείς που μπορώ να βρω Μεκανό;)
Πάω στο Λονδίνο.
Μπιγκ Μπεν… τα αρχίδια μας κουνιούνται σαν τους λεπτοδείκτες του…
Πάω στη Ρωμη. Ωραίοι οι κήποι… ψιλομαλακία τα ρωμαϊκά κόλπα… απλώς ξέρουν και τα πλασάρουν… Ογκώδη και άγαρμπα… και πολύ γιαλισμένα ρε παιδί μου….
Γυρνάω στην Αθήνα…
Δηλαδή τί να λέμε τώρα… Ας βρέχει… ας έχει σκοτεινιά… ας έρχεται κίτρινος αέρας από την Αφρική… ας την έχουν κακοφωτισμένη… ας πάρουν ακόμα μια Καρυατιδα… ας την τυλίξουν με γιρλάντες… Η Ακρόπολη είναι υπέροχη.
Κάθε φορά που την βλέπω είναι διαφορετική…
Σαν να έχει αλλάξει θέση…
Για να σας πω την αλήθεια, δεν θέλω να ανέβω πάνω… Την προτιμω ως σύνολική εικόνα…

Οταν την άνοιξη ήμουν πολύ στεναχωρεμένος έβγαινα στη βεράντα και την κοίταζα. Με κοίταζε και εκείνη και έκανε μια αναρρόφηση (φφφφφφφφχχχχχφφφφχφ) και μου’παιρνε τη στεναχώρια… σαν τον πόνο στο στομάχι, που μου τον έπαιρνε η γάτα μου η Μινού, όταν την έβαζα πάνω στη κοιλιά μου….

Αυτό το πράγμα απέναντι είναι τρομερό.
Οσοι το΄χουν δει (παιδιά, Πακιστανοί, γκόμενες, η μαμά μου, πολιτικοί, ξανθιές, χονδρές, μυστακοφόροι, ακαδημαϊκοί, αγράμματοι, ηλίθιοι, ιδιοφυείς, Ιρακινοί, ηλεκτρολόγοι ή καλλιτέχνες) ΟΛΟΙ έκαναν “Α!”
Αμέσως…
Παραυτα.
(Πλην μιας μαλακισμένης που είπε: Πολύ ψηλά είναι αυτο το μπαλκόνι… απαπαπαπα… πάω μέσα. Και κάτσαμε αυγουστιάτικα στο σαλόνι)
ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΑΝΑΔΑ ΠΟΤΕ!
ΜΗ ΛΕΜΕ Ο,ΤΙ ΘΕΜΕ!

Μ’αρέσει να έρχονται οι φίλοι μου και να καθόμαστε απέναντί της… (όχι της ηλίθιας) Η ακρόπολη είναι μια γκόμενα πολύ προσωπική, αλλά ταυτόχρονα σου προκαλεί μεγάλη χαρά να τη μοιράζεσαι…
(Μερικοί το κάνουνε και με κανονικές γκόμενες)

Αν βλέπω την Ακρόπολη σαν ερωμένη;
Φυσικά!
Σαν φίλη;
Φυσικά!
Σαν γιαγιά!
Φυσικά!
Σαν μάνα;
Καλά μη το γαμάμε το πράγμα. Στην Ελλάδα την φτιάξανε, δεν την φτιάξανε στολ Ελσίνκι. Παρεπιπτόντως πήγανε κάτι φίλοι μου στο Ελσίνκι και κόψανε φλέβα… να φαντασθείτε, τώρα είναι στη Μαλαισία για να ξελεγράρουν…

Για δυο ανθρώπους λυπήθηκα πολύ που δεν πρόλαβα να πιω καφέ μαζί τους σ’ αυτο το μπαλκόνι:
Με τον πατέρα μου, που θα γέμιζε το μυαλό του καινούργιες γραμμές… σαν τώρα τον φαντάζομαι να φτιάχνει στον αέρα με το δάκτυλό του προοπτικές.
Και με τη Μαλβίνα, που θα το ρουφούσε και θα μου έδινε μια εντελώς διαφορετική άποψη των πραγμάτων τουλάχιστον εκείνη τη στιγμή.
Αυτη η γυναίκα –που δεν την είδα ούτε για ένα δευτερόλεπτο ερωτικά- υπάρχουν στιγμές (που όλο και πυκώνουν) που λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να της κάνω ένα τηλεφώνημα, να μου πει μια κουβέντα.
Τίς προάλλες μίλησα στο τηλέφωνο με τον Διονύση τον Χαριτόπουλο. Είχα καιρό να τον ακούσω και χάρηκα πολύ. Αμα ξυπνήσω μια μέρα νωρίς θα πάω να πιω καφέ μαζί του... στο αγαπημένο του café.
Eντελώς διαφορετικός άνθρωπος από τους διαφορετικούς που έχω μέχρι σήμερα γνωρίσει. Αμα τον δεις απότομα… λες…ρε πούστη μου… τί του βρήκε αυτη η τρελλή;
Αμα διαβάσεις κάποιο βιβλίο του ψιλοαντιλαμβάνεσαι τί του βρήκε.
Αμα σου πει καμμιά ιστορία… σχεδόν σιγουρεύεσαι… και αμα σε γουστάρει… βεβαιώνεσαι ότι αυτο που του βρήκε είναι πραγματι σπάνιο…
Δύσκολος άνθρωπος… ή μάλλον για να ακριβολογώ… καταλαβαίνω αυτούς που τον λένε “δύσκολο”… προσωπικά δεν τον βρήκα δύσκολο… Ενδιαφέροντα τον βρήκα… και πολύ κύριο… Τα υπόλοιπα φαίνονται στη δουλειά του. Εχω την αίσθηση όμως ότι άμα πολυ-ακουμπιστείς μαζί του… πρέπει να αντέχεις στο γυαλόχαρτο.
Πήρα το κόρντλες και βγήκα στην βεράντα για να τον ακούσω…
-Χάι Ακρόπολη!
-Χάι και σε σένα!
Μου’κανε εντύπωση που επέμενε να μάθει τη γνώμη μου για το βιβλίο του, που χρησιμοποίησε τα ερωτικά γράμματα της Μαλβίνας.
Εχω διαβάσει κατα καιρούς κριτικές. Αρνητικές. Ιεροσυλία κ.λ.π.
Οταν διάβασα το βιβλίο… ένιωσα ότι το Μαλβινάκι ήταν εκεί…
Αυτο τα λέει όλα για έναν συγγραφέα.
Και κάτι άλλο:
Εχω την καρα-απόλυτη βεβαιότητα (δεν έχω κανεναν απόλύτως στοιχείο) ότι του ζήτησε να τα κάνει βιβλίο, ώστε ο έρωτας τους να μείνει αιώνιος… Είναι μαλβινίστικη σκέψη αυτή… ή τα έγραψε (τα γράμματα) με την βεβαιότητα ότι ο Διονύσης θα τα έκανε βιβλίο.
Του’τοπα και κράτησε για ένα δευτερόλεπτο την αναπνοή του και μετα ξέφυγε με μια ντρίμπλα.

Εγραψα κάποτε σε μια γυναίκα ότι ο έρωτας δεν έχει κανόνες, ούτε ηθικές, ούτε προγράμματα, ούτε ευγένειες… έχει τα πάντα… στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάτι που δεν παίζει.
Η Μαλβίνα ήταν τρελλή για πάρτη του…. και έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε τίποτε από τα παραπάνω που θα τη σταματούσε. Ακόμα και αν ο Χαριτόπουλος είναι ενας αμοραλιστής του κερατά… η ίδια θα δάκρυζε από τη χαρά της αν διάβαζε το βιβλίο.
Είναι το μοναδικό βιβλίο που δεν έγραψε ο ίδιος.
Δεν ξέρω αν θυμώσει με αυτο που λέω, αλλά η Μαλβίνα το’γραψε… εκείνος το επιμελήθηκε.
Η Μαλβίνα ήταν παλαβή για πάρτη του…
Και εκείνος.
Είναι άνθρωπος με πολύ ταλαντούχα ματια, για να μην ήταν…
Ελπίζω να μη μου ρίξει κανένα κεραυνό η Μαλβίνα, αλλά το ό,τι της το γαμούσε το μυαλό, δεν το κουβεντιάζω…
Η Ακρόπολη μου γνεύει “ναί!”…

Δεν μου αρέσει που τον βαράνε.
1ον γιατί δεν θα γουστάριζε καθόλου η Μαλβίνα και 2ον γιατί δεν του αξίζει. Δεν ήταν εύκολο να γαμήσει κανείς το μυαλό αυτης της γυναίκας… μπορούσες να της το συγκινήσεις… αλλα να της το γαμήσεις ήταν απίστευτα δύσκολο. Ο τύπος αυτος το’κανε για πλάκα… εννοώ, με την αξία του… ξέρω πολύ καλά πόσο την βοήθησε στην τηλεοπτική της καριέρα. Ξέρω τίς ιδέες του… τα κείμενά του… την επιρροή του πάνω της… για το πόσο δεν την άφηνε να την χορτάσει (απορροφήσει) το ραδιόφωνο, τα μπουζούκια και η τηλεόραση.
Διάολε έχω διαβάσει μερικά από τα βιβλία του.
Εχω διαβάσει κείμενα του σε εφημερίδες.
Εχω δει ξυνομούνες (δύσκολο κοινό) να τον λατρεύουν.
Εχω προσωπική γνώμη.
Και τη διαφήμιση του βγάζουν το καπέλο, που τους τα μάζεψε και μετά τους είπε “γειά πάω να κάνω αυτό που γουστάρω!”
Και τότε έπεσε πάνω στη Μαλβίνα. Και το αντίθετο βέβαια…

Ακόμα κι όταν είχαν χωρίσει (εμένα προσωπικά) δεν μου’χε ποτε κακή κουβέντα για τον Διονύση… κράταγε μούτρα… περίμενε να κάνεις το λάθος για να σου πάρει ο διάλος τον πατέρα… αλλά βασικά τον ήθελε σαν τρελλή.
Με τη Μαλβίνα μπορούσες εύκολα να μασήσεις… Εγώ ας πούμε, μάσησα πολλές φορές… Ο Χαριτόπουλος (χωρίς αυτο να επηρρεάζει τα αισθήματά του γι’ αυτην) δεν μάσησε. Ισως μασήσει τώρα που εκείνη έφυγε…

Τρομερή ερωτική ιστορία… Τί να λέμε τώρα;

Θέλω να τον ψήσω να μου μιλήσει on camera για εκείνη την τελευταία φορά που την είδε στο Νοσοκομείο. Αν το κάνει, σας υπόσχομα, ότι θα το δημοσιεύσω μόνο στο blog μου… Του είχα μιλήσει τότε που έφυγε η Μαλβίνα και ήταν πολύ συγκινημένος. Πάρα πολύ… τότε μου’χε πει μερικά πράγματα… αλλά επειδή ήμουν συγκινημένος κι εγώ… δεν τα θυμάμαι επακριβώς και δεν θέλω να αδικήσω την ιστορία…
Αστε που τότε θα’ναι σίγουρο ότι η Μαλβίνα θα μου στείλει κεραυνούς στη φαλάκρα.

Ξέρετε…ειλικρινά σήμερα για την Ακρόπολη ήθελα να σας γράψω… αλλά μόλις ακούμπησα τη Μαλβίνα, αμέσως τα πλήκτρα άρχισαν να γράφουν γι’ αυτην. Το’χω δώσει υπόσχεση στον ευατό μου, ότι όποτε μπορώ θα γράφω για την υπέροχη αυτη γυναίκα με την άλλη ματιά. Θα της άρεσε. Της άρεσε να την χαϊδευουν, αρκεί τα χάδια να είναι χάδια. Της αρέσει που τη θυμόμαστε.

Ηταν πολύ φιλόξενη (αρκεί να μην περίμενε τον Διονύση) και πολύ γενναιοδωρη. Δεν είχα ποτέ μαζί της οικονομική σχέση. Ούτε στο τόσο… δεν ξέρω λοιπόν για φράγκα… ήταν όμως γενναιόδωρη στη σκέψη. Κάποτε με πήρε 4 το πρωί και μου είπε κάτι γιά κάτι που΄χα γράψει… που μου΄δωσε φτερά για πολλά χρόνια.
Μου μίλαγε για 2 ώρες…
Εκτιμούσε αφάνταστα μια μικρή, τόσο δα αδιόρατη κίνηση, λεπτομέρειεα.
Πάντα είχε αυτί να σε ακούσει και πάντα είχε να σου προτείνει κάτι, που αν το ακολουθούσες κινδύνευες να αλλάξεις εντελώς τη ζωή σου….
Ηταν μυστήρια φυσιογνωμία.
Τουλάχιστον δημοσίως (και αυτό έχει αξία)
Και ιδιωτικώς ήταν μυστήρια… αλλά όχι τόσο… και αυτο έχει την μεγαλύτερη αξία…

Τους γνωρισα και τους δυο σε στιγμές μεγάλης αγάπης. Αγάπης γεμάτης προοπτικές. Μου φέρθηκαν ΠΑΝΤΑ και οι δύο εξαιρετικά. Ενώ και οι δυό είναι εντελώς ΦΩΤΙΑ… έκλεισα τώρα τα μάτια και τους θυμήθηκα… είχαν απίστευτα λεπτές κινήσεις… τίποτα δεν ήταν γρήγορο αστραπιαίο…
Μόνο αγάπη μου φέρνει η ανάμνησή τους…

Ρε συ Διονύση, η ζωή σας είναι σενάριο.
Φτιάξε και συ ένα blog!
Εχεις πολλά να μας πεις και πολλά να σου πούμε…
(μεταξύ μας: θυμάσαι κάποτε πόσο επιφυλακτικός ήσουν με την τηλεόραση;)
Θα'χε η Μαβίνα blog... Δεν το κουβεντιάζω.... πωπωπωπω comments που θα'κανε...

Στο πεζοδρομιο της Ερμου...

Mη μου κολλήσει.
Καλό είναι να μη μου κολλήσει κάτι.
Μετά χρειάζεται τανάλια, σιδεροπρίονο, ηλεκτροσόκ….κάτι τέλος πάντων για να μου ξεκολλήσει.
Και πάλι τίποτε δεν είναι σίγουρο.
Αυτη την εποχή μου’χει κολλήσει η Ερμου σε φωτογραφικό επίπεδο. Αφού πρώτα την…,. αγόρασα…χαχαχαχαχα…σε άτοκες δόσεις… τώρα αποφάσισα να τη φωτογραφίσω.

Φαντάστηκα ότι δεν είναι εύκολο πράγμα να φωτογραφίζεις ανθρώπους…. Βασικά φάτσες γουστάρω… ήταν πολύ πθανό (πάντα παίζει) ότι μπορεί να σου φέρουν τη Zara στο κεφάλι.
Τελικά δεν ήταν δύσκολο.
Γιατί;
Επειδή στα παπάρια (λέμε τώρα) των ανθρώπων που βαδίζουν στην Ερμού, αν τους φωτογραφίζεις, αν κάνεις κωλοτούμπες, αν έχεις ένα μόνο χέρι, ένα μάτι, κανένα πόδι… τους ανθρώπους της Ερμού (δηλαδή τις γυναίκες) τις απασχολεί ΕΝΑ ΜΟΝΟ πράγμα.

Ε, λοιπόν ΟΧΙ κυρίες και κύριοι.
Για μία και μοναδική φορά δεν τις νιάζουν οι γκόμενοι… οι άνδρες τέλος πάντων. Στα παλιά τους τα παπούτσια, τα οποία ούτως ή άλλως είναι εκεί για να τα αλλάξουν. Γι’ αυτο και στην Ερμού (βασικά) δεν κυκλοφορούν ζευγαράκια χέρι-χέρι… σπανίως… μόνο τις Κυριακές που είναι κλειστά και πάλι ψιλοχεσμένους τους έχουν.... στην Ερμού κυκλοφορούν γυναίκες μόνες τους, δυο-δυο, τρείς-τρεις, τέσσερεις-τέσσερεις, μαμάδες με κόρες, συνάδελφοι, φίλες, καλόγρηες, καριερίστες, φρικιά, πουτανίτσες, κυρίες, γιαγιάδες… ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι οι βιτρίνες.
Και ένα άλλο για να μη το ξεχάσω.
Είναι α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο πόσες κοπέλες ΜΟΛΙΣ αγοράσουν κάτι, ΠΡΙΝ το αγοράσουν και ΚΑΤΑ τη διάρκεια που το αγοράζουν μιλάνε με τη μαμά τους στο κινητό.
Ολες;
Οχι μωρέ… είναι και μερικές που τους έχει τελειώσει η μπαταρία. Οι υπόλοιπες προφανώς είναι ορφανές από μητέρα.

Ξαφνικά έγινα μέρος της Ερμού.
Ο μαλάκας (που κάπου τον έχουμε ξαναδεί) που φωτογραφίζει συνεχώς με τη μηχανή του στον δρόμο. Σιγά-σιγά με χαιρετούν οι καταστηματαρχίνες… είμαι σίγουρος ότι μετά τις γιορτές θα καθαρίσω αδελφές μπλογκίτισες … όταν λέω “αδελφές” τις εννοώ όλες… θα καθαρίσω να έχετε καλύτερες τιμές…
Σιγά-σιγά τους “γνωρίζω” κι εγώ…
Μόλις σηκώσεις τη μηχανη σε πλησιάζουν (αναλογα σε ποιό ύψος είσαι) διάφοροι κυριοι γύρω στα 60 με κουστουμάκι και κοιτάζουν κι αυτοί εκεί που φοκάρεις…
Με εκνευρίζει αυτο…
-Τούριστ;
(σκέφτομαι: Αντε ρε γαμήσου!)
-Οχι! (κοφτό)
-Α, συγγνώμη… φωτογραφίζετε έ;
Τον κοιτάω με μισό μάτι… Οχι, τοπογράφος είμαι…
Απομακρύνεται (καθήκι! σκέφτεται)
Οι τύποι αυτοί μαζεύουν τους ξέμπαρκους τουρίστες… κανένα δωματιάκι… κανένα εστιατόριο… κανένα ταξί…. Άνθρωποι που ξεμεροβραδιάζονται εκεί για ένα χαρτζηλίκι, για ένα μπουρμπουάρ, για κανένα ποσοστούλι…
Δεν τους γουστάρω….
Δεν ξέρω γιατί… ίσως επειδή είμαι καθήκι.



Χθες που έβρεχε ένας απ’ αυτούς, που μου λέει καλημέρα σας, καλησπέρα σας, καληνύχτα…. κρατούσε μια ομπρέλα… μάλλον γι’ αυτούς που θα πλεύριζε… είναι πάντα αξιοπρεπέστατα ντυμένος…
Τον αγνόησα και άρχισα να φωτογραφίζω τον κόσμο κάτω από την βροχή. Ακριβώς μπροστά στη γωνία Ερμού και πλατεία Συντάγματος βρίσκεται ένα ζευγάρι, ο άνδρας κρατά στην αγκαλιά του ένα μωράκι… δεν έχουν ομπρέλα και ψάχνουν ταξί….
Σηκώνω τη μηχανή…
Κάποιος με ζμπρώχνει… το πλάνο κουνιέται… και λέει:
-Οχι, ρε πούστη μου!
Είναι ο κύριος με την ομπρέλα που έχει δει το παιδί να βρέχεται.
Τρέχει προς τον πατέρα και βάζει τον ίδιο και το μωρό κάτω από την ομπρέλα…
Ο πατέρας στην αρχή κάνει πίσω γιατί νομίζει ότι ο άλλος θέλει χρήματα…
-Οχι… όχι… μέχρι να βρείτε ταξί… να μην βρέχεται το παιδί….
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Κοντά στην Καπνικαρέα προχθές με πλησίασε ένα παλικάρι.
Τον έχω φωτογραφίσει 100 φορές… Πουλάει αφορολόγητα (μαϊμού) αρώματα.
-Αρχοντα… να σου πω κάτι… μου λέει πολύ φιλικά.
-Αμέ…
-Σε βλέπω τόσες μέρες, τί φωτογραφίζεις;
-Τον κόσμο…
-Και μένα;
-Ναι…
-Σε ξέρω είσαι δημοσιογράφος… δεν σε κόβω για ρουφιάνο.
Χμ!
Τί κάβλα που είναι μερικά κοπλιμέντα.




Μετά είναι η φίλη μου η Μαρινέλα.
Ετων…. Μμμμμμμ… δεν ξέρω 9,10,11… τί να σας πω!!!!
Τσιγγανοπούλα που πουλάει αναπτήρες.
Μια μέρα έτρωγα σουβλάκια (μην το πείτε στον γιατρό μου) στον “Θανάση” στο Μοναστηράκι και… φωτογραφίζα αυτούς που περνούσανε…
-Ψιτ!
Η Μαρινέλα…
-Δεν θέλω (αναπτήρα)
-Θέλω ένα σουβλάκι.
-Ωπ!
(Για πείτε μου εσείς τώρα… τί λες σε ένα παιδί που σου λέει: θέλω ένα σουβλάκι.)
-Βέβαια! Κάνω νόημα στον σερβιτόρο.
-Ενα σουβλάκι στη μικρή.
-Χωρίς κρεμμύδι.
Την κοιτάει αυστηρά-τρυφερά.
Τον κοιτάει κοροϊδευτικά.
Τρώει το σουβλάκι με δυο χαψιές.
-Θα μου πάρεις ένα και για την αδελφή μου;
-Πόσο χρονών είναι η αδελφή σου;
-Ενα χρόνο μικρότερη.
-Πού είναι;
-Στη γωνία!
-ΟΚ!
Το γκαρσόνι με κοιτάει με απογνωση.
(Σας κο-ρο-ϊ-δεύ-ει!)
Το ξέρω…. Ε, και…
Ερχεται και το δεύτερο σουβλάκι.
-Πάρτο.
-Το πάω στην αδελφή μου…
Σηκώνεται… παίρνει τα τσιμπράγκαλά της και την κάνει…. Δυο βήματα… τρία… τέσσερα… σταματάει… επιστρέφει….
-Φχαριστώ. Πάρε έναν αναπτήρα δώρο… θα ξανάρθω….
-Πώς σε λένε;
-Μαρινέλα. Εσένα;
-Μάνο!

Κοιτάζω το γκαρσόνι.
Τον ξέρω χρόνια… Ενας πολύ χαριτωμένος άνθρωπος…
Μου κλείνει το μάτι…

Δεν περνάνε τρία λεπτά…
Τσουπ νατην πίσω…
-Ηρθα.
-Τί θες;
-Τίποτα.
-Κάθεται…
-Για τράβα μου μια φωτογραφία…
Μία-δυο τρείς…
-Για δείξε μου… Ωραία είμαι…
(Σιωπή)
-Δεν μου λες… μου λέει.
-Ναι..
-Αυτη δίπλα γιατί κοιτάζει προς το μαγαζί και όχι προς τον δρόμο;
(Στο διπλανο τραπέζι –μας χωρίζει ο διάδρομος- κάθεται μια κοπέλα μόνη της… όπως την περιγράφει η Μαρινέλα …
-Δεν ξέρω…
-Μάλλον περιμένει κάποιον που αγαπάει… μου λέει στα σοβαρά.
-Πού το ξέρεις;
-Πάρε μου μια πατάτες να σου πω…
(Fair enough)
Ερχονται οι πατάτες….
Τίς τρώει καυτές…
Είναι πολύ τρυφερό να βλέπεις ένα παιδί να τρώει με όρεξη… Δεν τα έτρωγε πεινασμένα… αλλά ορεξάτα…
-Για πες…
-Αλλιώς θα καθόταν από την άλλη μεριά να την βλέπουν οι άνδρες (προσέξτε! Να την βλέπουν, όχι να βλέπει)…. είπε ήρεμα και τσάκισε ακόμα μια πατάτα…
(Αηδίες, σκέφτηκα.)
Δεν περνά κανένα 2λεπτο και εμφανίζεται ασθμαίνων ένας νεαρός. Τον βλέπει η κοπελιά και χύνεται… μιλάμε φιλιά, να του χαϊδευει το χέρι… ήταν πάνω του ρε παιδί μου….
Η Μαρινέλα με σκουντάει και δείχνει με το δάκτυλο της το κεφάλι της (είδες;)
-Λες να την αγαπάει;
-Περίμενε! Ψίτ κοπελιά. Κοπέλιά. ΚΟΠΕΛΙΑ!
Η κοπέλα γυρνάει:
-Ναι;
-Δεν μου λες… τον αγαπάς;
-Ναι, πολύ έρχεται η απάντηση αυθόρμητα και με ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά.
-Δίκιο είχα… μου λέει η Μαρινέλα… δώσε μου τώρα τρία ευρώ…
-Γιατί;
-Ετσι!
-Δύο…
-Εντάξει… Γεια σου θα σε ξαναδώ.

Είπατε κάτι;
Ρωτάω, αν είπατε κάτι;

Μετα από 2-3 μέρες πηγαίνω με τη φίλη μου τη Γιώτα να φάμε στην πλατεία Αβησυνίας.
Στον δρόμο να’σου η Μαρινέλα.
-Πού πάτε;
-Να φάμε…
-Να’ρθω κι εγώ;
-Οχι!
-Γιατί μωρέ;
-Καλά,έλα…
Μπαίνουμε στο μαγαζί. Η Μαρινέλα καμαρωτή-καμαρωτή μπροστά. Καθόμαστε δίπλα στα όργανα και την τραγουδίστρια…
-Τί θα φάμε;
-Δεν ξέρω παράγγειλε εσύ…. μου λέει η Μαρινέλα.
Παίρνουμε 3 πιάτα… μπυρίτσες και κοκα-κόλα (ΕΨΑ) για τη Μαρινέλα.
Για να είμαι ειλικρινής… έχω μια αγωνία (αστική) μπας και γίνω ρεζίλι. Ο ρατσισμός μου χαϊδεύει την πλάτη ηδονικά. Ερχεται το νερό.
Η Μαρινέλα παίρνει το μπουκάλι το ανοίγει. Σερβίρει εμένα (τον άνδρα) την Γιώτα και μετά τον εαυτό της…
Κρατώ την ανάσα μου…
Ερχεται τοφαγητό.
Η Μαρινέλα βλέπει τα σουτζουκάκια με το ρύζι και γουρλώνει το μάτι της…
-Από όλα μπορείς να φας… της λέω…
-Θέλω απ’ αυτο…
-Της βάζω στο πιάτο….
Πάει να φάει…
-Επ…
-Τί;
-Τα χέρια… (είναι μαύρα) πήγαινε να τα πλύνεις…
Τα κοιτάει…
Σηκώνεται κι έρχεται σε τρία λεπτά με τα χέρια ολοκάθαρα…
Εφαγε διομιση πιάτα…
Με μαχαίρι και πηρούνι.
Δεν έριξε ούτε ενα σπυρί ρυζι έξω από το πιάτο της και δεν ντράπηκε να ζητήσει ό,τι ήθελε…

Τί μπορούσα να κάνω γι’ αυτό το παιδί;
Τίποτα παραπάνω απ’ αυτο…
-Μου δίνεις τη φωτογραφική;
-Ε, ναί…
Βάζει το λουρί γύρω από το λαιμό της και πάει προς την τραγουδίστρια.
Γυρνάει…
-Μη φοβάσαι…. Άφησα την τσάντα μου εδώ…. μου λέει…
Φεύγει καρφί και πλακώνει στις φωτογραφίες τους μουσικούς…
Ερχεται να μου τις δείξει.
Είναι όλες θολές…
-Δείξε μου…
Της δείχνω…
Ερχεται με καλές φωτό…

Κάθεται ξανά…
-Να σου πω … της λέω…
-Τί;
-Γιατί μου είπες πριν να μην φοβάμαι… τί έπρεπε να φοβάμαι;
-Μην και σου αρπάξω τη μηχανή… με κοιτάει σταθερά.
-Μα εμείς είμαστε φίλοι.
-Ναι.
-Δεν μου πέρασε από το μυαλό.
-Ναι. Δωσε μου τώρα 5 ευρώ.
-Γιατί;
-Επειδή τί να πω στη μάνα μου; Οτι δεν δούλευα και έτρωγα μαζί σου….
-Χαχαχαχαχαχαχα. (Σωστό!)
-Ξέρεις τα χρήματα δεν είναι σπουδαίο πράγμα.
Τσεπώνει το 5ευρω.
-Είναι.

Χθες την ξαναπέτυχα…
Με τράβηξε από το μπουφάν.
-Τραβάς κανένα ζόρι ή τραβάς φωτογραφίες;
-Φωτογραφίες.
-Αναπτήρα έχεις;
-Εχω.
-Πάρε ακόμα έναν…

Η ζωή είναι το πεζοδρόμιο. Τα άλλα είναι πούτσες γιαχνί. Αν ξέρω τρία πράγματα τα 2,95 μου τα΄χουν μάθει τύποι, που οι μάνα μου θα παθαινε καρδιακή προσβολή αν ήξερε ότι τους ξέρω…
Πάτησα το πεζοδρόμιο με τα Nike παπούτσια μου και σε μια εβδομάδα έμαθα τουλάχιστον 5 πράγαματα νέα.
Μόνο να μάθω έχω από την Μαρινέλα.
Η Μαρινέλα δεν έχει να μάθει τίποτε απο μένα… εκτός (ίσως) ότι όλοι οι Μπολανοί δεν είναι εντελώς μαλάκες.. αν και δεν είμαι σίγουρος ότι πρέπει να το μάθει αυτό….

Φοβερή πλάκα η Ερμού λοιπόν…
Εκτός του ότι έχει μεταμορφωθεί σε παροικία των Ναβάχο, των Σιού κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης… εκτός του ότι είναι σιχαμένα βρώμικη… εκτός του ότι δεν ακούγεται ούτε μια νότα ελληνικής μουσικής (και τα λέω εγώ αυτά που σιχαίνομαι τα τοπικιστικο-εθνικιστικο-ελληνο-λεβέντικα)… (άλλη παρένθεση: έχω κάτι στο μυαλό μου, που άμα πιάσει… θα ζητήσω την βοήθεια όλων σας)… είναι μια τεράστια επιχείρηση…και δεν μιλάω για τα εμπορικά μαγαζιά της…
Τρομερή μηχανή….
Δεν σας λέω, γιατί δεν με ενδιαφέρει το αστυνομικό του μέρος… παρα μόνο το κοινωνιολογικό του…

Εχω και ενα-δυο παράπονα…
Ολοι οι Ελληνάρες περνάνε από μπροστά σου όταν φωτογραφίζεις… ενώ ποτέ δεν το κάνουν τουρίστες, οι οποίοι περιμένουν υπομονετικά… και ότι είναι αδύνατον να φωτογραφίσεις γυναίκα πάνω από δυο πλάνα, γιατί εντελώς αφινδιαστικά σκύβει (για να δεί μια τιμή), στρίβει ακαριαία (για να μπει σε ένα κατάστημα…ή χανεται πηδώντας στην άλλη πλευρά του δρόμου…. ή λεει ένα μυστικό στο αυτί της φίλης της... Δεν έχει καμμιά σημασία αν είναι είναι μεγάλη, χονδρή, με κορσέ, ή με Π…

Να σας πω και κάτι άλλο;
Στην αρχή της (Σύνταγμα) έχει κάθε μέρα τηλεοπτικά συνεργεία που ρωτάνε τον κόσμο, όποια παπαριά τους έρθει στο μυαλό (τους φωτογραφίζω και παθαίνουν λαλα... τα συνεργεία)... Κάθε μέρα... από όλα τα κανάλια... ούτε έναν δημοσιογραφο δεν έχω δει να γυρίσει την κάμερα προς τον ίδιο δρόμο και να κάνει ρεπορτάζ... Είναι ένας θησαυρός ειδήσεων...
Ούτε σε έναν ούτε σε καμμία δεν τους έχει γεννηθεί η περίεργεια... ρε πούστη μου... τί γίνεται εδώ;
Μόνο καμμια μαλακία για κανέναν τραγουδιστή... κανέναν γκάλοπ για καποια πολιτική κλαπαναριά.... καμμιά εξυπνάδα κ.λ.π....
Κάποιος πρέπει να τους πει ότι η δημσιογραφία εκτός απο μούρη, πούρα και 4Χ4 θέλει πάνω από όλα ταλέντο...

Τί είναι η Ερμού;
Πεζόδρομος;
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!
Αν δεν βάλουν φανάρια θα θρηνήσουμε θύματα.

(Οι 3 φωτο είναι από τη σκηνή με τον κύριο την ομπρέλα και το μωρό… και η άλλη είναι η Μαρινέλα και οι pix που τράβηξε…)

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ ΥΠΟ ΒΡΟΧΗ στο www.zozzz.blogspot.com)

Aποριουλα!

τί εστί έρως;
τί εστί έρως, ρε;
τί εστί έρως, μικρή μου;
τί εστί έρως, μανα'μ;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως, μωγιό μου;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως, λουλουλούδι μου;

τί εστί έρως;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως, μωρέ;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως, κάβλα μου;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως, αδέλφια;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως, ρε παιδιά;
τί εστί έρως;
τί εστί έρως, έρωτά μου;

Ελα μου ντε!!!
Any idea?
E;
Ρε σεις μπας και μιλάμε για τη καψούρα;





ΨΙΤ! ΕΧΕΙ LOVE-ΦΩΤΟ ΣΤΟ www.zozzz.blogspot.com

Έχει ο Καιρός blog-ίσματα!

Με μεγάλη ικανοποίηση σας λέω, ότι ο Καιρός είναι μαζί μας.

Καλό πράγμα αυτο, ειδικά αν είσαι στη θάλασσα.

Και επειδή κι εδώ μια θάλασσα είναι, ο συγκεκριμένος Καιρός είναι το ίδιο χρήσιμος.

Ο Καιρός... ο φίλος μου (ο πολύ αγαπημένος φίλος μου) Γιώργος Τετράδης ή Γιώργος Παπαδόπουλος, ή Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης (ποτέ δεν συγκράτησα τον συνδυασμό)... άλλωστε στην ιστορία της δημοσιογραφίας θα μείνει ως ο «ο Καιρός» της Ελευθεροτυπίας. ... για μένα είναι ο Γιώργος.

Κατα τη γνώμη μου αυτη η μια μικρή φράση... όχι δεν είναι φράση... οι δυο-τρεις λέξεις...όχι ούτε αυτο είναι.... τέλος πάντων ο «Καιρός» στη τελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας, είναι ο,τι καλύτερο γράφεται σήμερα στην εντυπη δημοσιογραφία.

Τόσα χρόνια δεν έχω ακούσει έναν αναγνώστη να λέει:

-Μα τί μαλακίες γράφει αυτος ο τύπος!!!

ΟΛΟΙ συμφωνούν, γελούν, μένουν αναυδοι και θέλουν να τον γνωρίσουν...

Εγώ τις περισσότερες φορές που τον διαβάζω, κτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο... πού το σκέφτηκε ο πούστης!!!

Προσέξτε! Οχι «πώς» το σκέφτηκε... αλλά «πού» το σκέφτηκε. Πίνεις μαζί του ποτάκια σε μπαρ και κατα τις 12 κάνει ενα τηλεφώνημα στην εφημερίδα. Μιλάει με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο στην φωτοσύνθεση... του λέει κάτι περίεργα... που την άλλη μέρα είναι ο "Καιρός".

-Τί λέγαμε; σου λέει λες και δεν τρέχει τίποτα.

Ο «Καιρός» γράφεται μόνο για την «Ε»... Χάνει όταν τον διαβάζουν στην τηλεόραση... χάνει όταν τον λένε στα ραδιόφωνα ή τον αναπαράγουν άλλα έντυπα.

Κατα τη γνώμη μου δεν κάνει ούτε για τα blog.

Για να δούμε...

Να φαντασθείτε ότι καταλαβαίνω πότε φεύγει διακοπές με το που διαβάζω τον Καιρό, που βέβαια έχει γράψει κάποιος άλλος. Καμμιά σχέση.... ποτέ δεν είχε καμμιά απολύτως σχέση με το ορίτζιναλ.... ούτε καν τα μερικά πετυχημένα...

Η συνταγή είναι Τετράδης...

Ή βλέπεις τον κόσμο έτσι.... ή δεν τον βλέπεις....ε, μόνος που τον βλέπει «ετσι» είναι ο Γιώργος...

Παλιότερα στο θέατρο και στις εφημερίδες υπήρχε ένας άλλος μάγος του γραψίματος. Ο Πολ Νορ (για ψάξτε τον στον γούγλη) ... Πάρτε ένα μικρό παράδειγμα το τί εννοώ:

«Τους ξέρουμε και το ξέρουν πως τους ξέρουμε.

Είναι οι παρακεντέδες, των λεγόμενων μεγάλων,

είναι το «μολυσμένο περιβάλλον»...

***

Γίνονται σα στραβοσουγιάδες

απ' το πολύ το σκύψε, σκύψε

μπρος σε χαμοθεούς και βασιλιάδες.

Κι απ' το πολύ το γλείψε, γλείψε,

οι γλώσσες τους γίνονται σα γλύφανα,

που τα δουλεύουνε περήφανα...

***

Μονάχα έτσι σώζονται οι πατρίδες.

Το ξέρουνε καλά αυτό οι ατσίδες,

οι σφουγγογλειφοκωλάριες γλιστρίδες».

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτοί οι δυο έχουν τον ίδιο ρυθμό... η παρόμοιο τέλος πάντων... και οι δυό τους μεγάλοι γλωσσοπλόκοι και γλωωσοπλάστες.

Ο Γιώργος λοιπόν ήρθε στα blogs.

Θέλω να πιστεύω ότι κάτι του είπα και γουστάριζε.

Υποψιάζομαι ότι ήταν το post για τις πίπες....

Να μπαίνετε να τον βλέπετε τον Γιώργο... Να τον βάλετε στα links σας και να πιάσετε κουβεντούλα μαζί του.

Οποιος του αλλάζει γνώμη θα διαλαλώ ότι είναι ο πιο πειστικός άνθρωπος του κόσμου.

Με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που έχουν πάντα άλλα γνώμη από μένα (βασικά με εκνευρίζουν έστω κι αν έχουν ενίοτε άλλη γνώμη....χαχαχαχα)... Εξαιρείται ο Τετράδης.

Γιατί;

Γιατί έτσι... Επειδή είναι unique η αντίρρησή του....

Και γιατί (το βασικότερο) καταλαβαίνω το drive του, για το πώς γράφει τον «Καιρό».

Αν δεν δεις αναποδα το πράγμα και το ανάποδα κανονικά...απλώς γράφεις ένα αστείο. Ο Καιρός δίνει ενα χαστούκι που σε ζαλίζει ευχάριστα....

Αρα μπορεί να έχει αντίρρηση.

Αμα δεν σου φέρει αντίρρηση σημαίνει ότι είναι τρελλά ενθουσιασμένος... χεσμένος από τη χαρά του.... Ψιλικατζού μου, πάρε μια ιδέα για το τί σου απάντησε στο comment σου... είσαι πολύ τυχερή που σου χάρισε ενα «ίσως»... Μάλλον σε λάτρεψε...

Για να σας δωσω ενα παράδειγμα.

Προχθές με πήρε τηλέφωνο μέσα στα νεύρα (και για να ζητήσει βοήθεια αυτός πρέπει να στριμώχτηκε πολύ) να με ρωτήσει τί διάολο έπρεπε να κάνει με τον κώδικα στο Template.

Του είπα δυο εύκολες λύσεις...

-Ουόχι!

Οχιά διμούτσουνη. Γέλασα και του είπα άλλες δυο λυσούλες...

-Οχι! Το προσπάθησα και δεν γίνεται (μιλάμε τώρα για τα links)… Κάτι λάθος κάνουν.

-Ποιοί;

-Αυτοί που έφτιαξαν τον κώδικά.

-Μπας και σου περνάει η ιδέα ότι μπορεί να κάνεις λάθος εσύ;

-Οχι! Αυτοί κάνουν λάθος...

Καταλάβατε;

Δεν είναι αντιρρησίας... απλώς βλέπει τον κόσμο, από μια άλλη κατηφόρα από ό,τι τον βλέπουμε οι υπόλοιποι. Είναι αυτος και ο κόσμος...Μην τα μπερδεύουμε τα πράγματα.

Δεν το πιστεύει (προφανώς) ότι κάνουν λάθος οι προγραμματιστές του Blogger... αλλά έτσι σου δίνει κι άλλο ερέθισμα για να σου κάνει τη χάρη να τον βοηθήσεις.... Με άλλα λόγια: Χιούμορ.

Ετσι είναι ο διάδρομος του κήπου του.

Οι καλύτεροι δημοσιογράφοι που γνώρισα ποτέ είναι οι γελοιογράφοι. Ντανγκ στην είδηση... Κατευθείαν... χωρίς περιστροφές... Οι υπόλοιποι είναι σκιτσογράφοι. Ο Τετράδης είναι ακριβώς γελοιογράφος του αφρού της είδησης. Δηλαδή βλέπει 2 κλικ πιο μετά. Αν αυτο δεν είναι δημοσιογραφία, τότε τί είναι;

Ηταν πάντα απ’ αυτούς που έφτιαχναν τις εφημερίδες. Τις φτάχνει ακόμα... και γουστάρω που θα του σπάσουμε τ’ αρχίδια εδώ μέσα...

Πιο πολύ από όλα όμως γουστάρω που θα προσαρμοσθεί.

Ή θα μας ψήσει να προσαρμοστούμε εμείς.

Είναι φίλος μου γιατί στην πραγματικότητα οι αντιρρήσεις του είναι σαν αραχνούφαντες κουρτίνες. Πάντα έχει ένα αυτί για να σ’ακούσει.. Πάντα έχει μια κουβέντα να σου πει, που θα σε βγάλει από το αδιέξοδο. Πάντα θα σου δώσει μιαν άλλην προοπτική. Πάντα θα σου πει μια λεπτομέρεια για το απιο απίθανο θέμα. Πάντα έχει μια αιρετική απάντηση. Πάντα θα σου'ρθει η ατάκα και θα γελάς 3 μερόνυχτα. Πάντα (αν σε αγαπάει) σε αγαπάει.

Είναι μεγάλη τύχη για μένα που ο Γιώργος είναι φίλος μου.

Διαβάζοντας τον και «διαβάζοντας τον» έχω μάθει πολλά πράγματα. Νιώθω μεγάλη ασφάλεια που είναι τριγύρω μου και έχει επηρρεάσει τον τρόπο που γράφω.

Να τον κάνετε φίλο σας τον Γιώργο... ή εχθρό σας... δεν έχει καμμιά σημασία... έτσι κι αλλιώς το πάρτι είναι για όλους...

Α, και επειδή μπορεί να μην το πει... τις καταπληκτικές φωτογραφίες (στο blog του) τις τραβάει μόνος του.

Προς Silent Soul.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι πρώτα θα ποστάριζα εσένα (για την εκπομπή σου) και μετά τον «Καιρό». Σου εύχομαι με όλη μου την καρδιά... αυτο να είναι ενα σημάδι για το αύριο σου...

Ακόμα μια βόλτα

Μ’αρέσει πολύ να κάνω βόλτες στο κέντρο της Αθήνας και να φωτογραφίζω πόλη και ανθρώπους.Οι φάτσες είναι πάντα ενδιαφέρουσες... Επιστρέφω σπίτι και μελετάω στον υπολογιστή φιγούρες, σχέσεις, κινήσεις, οικογένειες, ντυσίματα, κινήσεις κ.λ.π.

Εχει τρομερό ενδιαφέρον.

Οι άγνωστοι γίνονται σχεδόν φίλοι μου... Αυτο που μου κάνει κατ αρχάς εντύπωση είναι τα κουρασμένα πρόσωπα, αλλά και το πόσο συμπαθητικά είναι τα νέα ζευγάρια.

Η Ερμού είναι αγαπημένη μου.

Ευτυχώς δεν ψωνίζω πιά. Ούτε πάω με καμμιά για ψώνια... Εχει όμως ζωή. Πολύ ενδιαφέρουσα ζωή.

Ποοοοοοοοοολλές γυναίκες, κάθε είδους, ποοοοοοοολλούς ζητιάνους, εξαιρετικά κακούς καλλιτέχνες δρόμους, ποοοοοοοοοολύ βρώμα, απίστευτη κακογουστια, πολλές «πεταλούδες» (πολυτελείας) στην Καπνικαρέα κανονίζουν ραντεβού, πλακόστρωτο εντελώς κατεστραμμένο και αν δεν είσαι προσεκτικός κινδυνεύεις σ’ αυτόν τον πανάκριβο εμπορικότερο ΠΕΖΟδρομο της Ελλάδας, να σε πατήσουν αυτοκίνητα, φορτηγά, μηχανάκια και φυσικά τα αυτοκίνητα της Δημοτικής Αστυνομίας, που γράφουν σαν τρελλοί τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και όχι αυτά που...κινούνται ΣΥΝΕΧΩΣ στον πεζόδρομο.

Αυτό που μ’εκενευρίζει πολύ είναι οι νεαρές και οι νεαροί, που προσπαθούν να προσελκύσουν τις γυναίκες (βασικά) σε κέντρα αδυνατίσματος, ομορφιάς κ.λ.π.

Γίνονται απίστευτα πράγματα στην Ερμού.

Ανθρωποι καμμένοι, χωρίς χέρια, πόδια, μάτια και άλλα πολλά είναι ξαπλωμένοι στους δρόμους, Ινδιάνοι παίζουν play back, τα απαράδεκτης αισθητικής συντριβάνια πιτσιλάνε το νερό στο πεζοδρόμιο, ζευγαράκια φιλιούνται, ζευγαράκια τσακώνονται, φιλενάδες ψωνίζουν και καμακώνουν, μανάδες σέρνουν τα παιδιά τους, οι τουρίστες ψάχνουν απεγνωσμένα τον δρόμο προς την Plaka και την Αcropolis, εξαιρετικά μεγάλος αριθμός ανθρώπων καπνίζουν καθώς βαδίζουν, ακόμα μεγαλύτερος καπνίζει και μιλάει στα κινητά.

H λατέρνα ξεχαρβαλωμένη παίζει άρυθμα και φυσικά ξεκούρδιστα. Και αυτοί που πουλάνε τυρόπιτες, σάντουιτς κ.λ.π. διαθέτουν κάτι θλιβερούς μεταλικούς πάγκους, που όταν φεύγουν τους τυλίγουν με αδιάβροχα πράσινα πανιά,. Αλυσοδένουν το σκαμνί και την ομπρέλα και πάνε στην ευχή του Θεού. Τα κολωνάκια είναι σπασμένα και βγαλμένα από τη θέση τους, τα καλάθια με τα σκουπίδια τίγκα και διάφοροι απατεώνες πουλούν μαϊμούδες ρολόγια, κάμερες σε αφελείς.

Ο κάθε έμπορας έχει κρεμάσει από μπαλκόνια, προσόψεις, παράθυρα ο,τι επιγραφή του καπνίζει. Νιγηριανοί απλώνουν την πραμάτεια τους στο λεπτό και σε κλάσματα δευτερολέπτου τα ξαναμαζεύουν, μόλις τους δώσει σινιάλο ο τσιλιαδόρος τους. Παιδάκια τραγουδούν τραγικά Μάρκο Βαμβακάρη....

Πάντα αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να εξαφανίζονται οι πόλεις... Πού στο διάολο πηγαίνουν...

Τωρα που φωτογραφίζω την Ερμού I got the picture…

Γκρινιάζω;

Οχι καλέ!

Περιγράφω.... στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μεγάλη παρέλαση-γιορτή που μ’ενθουσιάζει.