λογο-διαρροια

-Νομίζω ότι ο κ. Αλογοσκούφης άδικα κοιράζεται να βρει τον τρόπο προσέλκυσης επενδυτών στην Ελλάδα.
Κρίμα τα συμβούλια.
Κρίμα τα ταξίδια.
Κρίμα η αβάντα του Πρωθυπουργού.
Εχω βρει τον τρόπο και αναρωτιέμαι γιατί δεν με ρωτάνε ακόμα.

-Ποιός είναι ο τρόπος;
-Εεεεεεε…δεν ξέρω ακριβώς τον τρόπο, αλλά ξέρω αυτούς που τον ξέρουν.
-Eίσαι σίγουρος;
-Σιγουρότερος δεν γίνεται….
-Ποιοί είναι αυτοί;
-Δεν είναι ακριβώς αυτοί, αλλά αυτές…
-Δεν μας νιάζει το φύλο… ποιές είναι;
-Οι κυρίες της Ερμού.
-Ε;
-Οι κυρίες της Ερμού.
-Τι λες μωρέ μαλάκα;
-Εγώ τί λέω…ή εσύ που δεν ξέρεις που πάνε τα τέσσερα.
-Για λέγε…
- Ακου προσεκτικά.
- Είμαι όλος αυτιά!
- Ολος παπάρια είσαι… αλλά τέλος πάντων…
-Λέγε μωρε προπέτη…
-Εγώ προπέτης;
-Δεν μου λες πας γυρεύοντας;
-Πάω…
-Ε, εγώ δεν πάω… λέγε τώρα για το πώς ξέρουν οι γυναίκες της Ερμού να προσελκύουν επενδυτάς;
-Επενδυτάς;
-Μάλιστα…
-Είσαι εντελώς γελοίος… σαν όλους αυτούς που βγαίνουν στην τηλεόραση και ενώ μιλάνε ελληνικά για κουφούς, λένε με στόμφο: Οι προπονηταί! ….τους ποδοσφαιριστάς…. Γελοίο δεν είναι;


-Ρε πούστη μου τέτοιο πολυλογα σαν εσένα δεν ξανάδα… θα μου πεις ή θα με σκάσεις;
-Θα σου πω….
-Λέγε…
-Λοιπόν… τί λέγαμε;
-Κακόμοιρε, τα’χεις κάψει τα εγκεφαλικά κύταρα….
-τα άχρηστα μόνο… ααααααα. Λέγαμε για τις γυναίκες της Ερμού…
-Τελειώνει η υπομονή μου….
-Το ξέρεις ότι βγαίνω με τη μηχανή και φωτογραφίζω κόσμο στην Ερμού…
-Τίποτα δεν μου κάνει εντύπωση με σένα…
-Μερσί για το κοπλιμάν…
-Λοιπόν….
-…λοιπόν, μέχρι και την περασμένη εβδομάδα ερχόντουσαν μόνες τους…
-Ε, και;
-Είσαι πνευματικά καθυστερημένος…
-Πιθανότατα… αλλά βασικά είμαι ανυπόμονος! ΛΕ-ΓΕ!
-Λοιπόν… θες να κάνουμε πρώτα ενα τσιγάρο;
-Θα σε σκοτώσω.
-Στην ηλικία σου δεν πρέπει να εκνευρίζεσαι…
-Δεν πρέπει να μιλάω μαζί σου…
-Παιδί μου η κουβέντα θέλει αγάπη… σαν το φαγητό… σιγά-σιγά… αμα στα πώ όλα από την αρχή τί θα λέμε μετά…
-Βρε ηλίθιε, εγώ δεν είμαι γκόμενα.
-Αυτό είναι ενα ισχυρό επιχείρημά …. Λοιπόν… επί τουλάχιστον 2 εβδομάδες πριν αυτη την εβδομάδα… με παρακολουθείς…
-Με ενδιαφέρον λες και είσαι η Ντενίση στην Επίδαυρο…
-Αλήθεια γιατί δεν δίνουν στην Μιμή την Επίδαυρο;
-Δεν ξέρω…. Ρώτα τους…
-Ποιούς;
-Τους αρμόδιους….
-Ποιούς;
-Τους αρμόδιους!
-Εχουμε αρμόδιους στην Ελλάδα;
-Εεεεεεε….ρε μαλάκα θα κόψεις την πλάκα και θα μου πεις για τους επενδυτές που θα φέρουν οι γυναίκες της Ερμού…
-Συγγνώμη, έχεις δίκιο, αλλά όταν πεφτει στο τραπέζι το όνομα της Μιμής, χάνω τον έλεγχο….Λοιπόν ΟΚ! την αποσύρουμε από το τραπέζι και επανερχόμαστε στο θέμα μας… Είσαι ευχαριστημένος;

-Οχι!
-Γιατί; Αφού επανερχόμαστε στο θέμα μας…
-Γιατί δεν επανήλθαμε…
-Σωστός και πάλι… Ακου λοιπόν….
-Μάλιστα.
-Ακούς;… Καλά μην εκνευρίζεσαι… όλον αυτον τον καιρό λοιπόν την στήνω παράλληλα με μια βιτρίνα, σηκώνω τη μηχανή και τις φωτογραφίζω αβέρτα.
-Με ζουμ υποθέτω.
-Λάθος υποθέτεις… Το πολύ από ένα μέτρο απόσταση…
-Και δεν σου’χουν φέρει ακόμα τη τσάντα στο κεφάλι;
-Τις έχω φωτογραφήσει τουλάχιστον επί 3ωρο… και θες να το πιστέψεις ή όχι… μόνο μία με πήρε είδηση και γύρισε και με αγριοκοίταξε…
-Ελα ρε…
-Στον σταυρό που σου κάνω…. Ο Μπράντ Πητ επιδειξίας να ήμουν δεν θα μου έδιναν καμμιά απολύτως σημασία…
-Για λέγε….
-Ερχόντουσαν που λες δυο-δυο… μια-μιά… με τις μαμάδες τους… τρείς-τρείς το πολύ…. και σκανάριζαν…
-Τί σκανάριζαν;
-Τις βιτρίνες… Και ένα σημειολογικό….
-Για πέστο…
-Ηταν όλες τους χαρούμενες… γελούσαν… κουτσομπόλευαν…
-Φλέρταραν;

-Ποιές οι γυναίκες στην Ερμού; Με ποιούς να φλερτάρουν;
-Με τους άνδρες.
-Ποιούς άνδρες;
-Της Ερμού…
-Θα σταματήσω να σου μιλάω…
-Δεν είναι κακή ιδέα, αλλά τί εννοείς;
-Δεν έχει η Ερμού άνδρες εκείνες τις δυο εβδομάδες αγόρι μου…
-Γιατί;
-Γιατί είσαι τρόμπας!
-Παιδιόθεν όπως όλοι μας άλλωστε… θα αφήσεις τους χαρακτηρισμούς και να μου εξηγήσεις….
-Τις δυο εβδομάδες πριν την κρίσιμη Εβδομάδα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς οι μόνοι άνδρες που περπατούν στην Ερμού είναι ο σαλεπατζής, ο λατερνατζής, 3 εντελεώς ανάπηροι, δυο λαχειοπώλες, καμμιά 20αριά απ΄ αυτούς που πουλάνε μαϊμού προϊόντα…. κι εγώ….
-Δεν σε καταλαβαίνω….
-Στο σκανάρισμα οι γυναίκες δεν θέλουν άνδρες… κάνουν το ξεδιάλεγμα μόνες τους και αυτό είναι ΚΑΝΟΝΑΣ!
-Γιατί φωνάζεις;
-Επειδή μέχρι να κάνω το study στην Ερμού, νόμιζα…
-Τί μαλακία νόμιζες πάλι;
-..ότι ήμουν απο τους λίγους που μπορούσα να βγω με γυναίκες για ψώνια…
-Και δεν είσαι;
-Οχι βέβαια…
-Υπάρχει κάτι που ΕΣΥ δεν τον κάνεις ΥΠΕΡΟΧΑ.
-Εμ…. Με φέρνεις σε δύσκολη θέση… αλλά θα στο εξομολογηθώ… δυστυχώς δεν είχα ιδέα….
-Μα τι λες;
-Και να σου πω δεν θα καταλάβεις…
-Try me!
-Τι θα μου δώσεις;
-Ρε αντε γαμήσου, που θες κι αντάλλαγμα.
-Εστω… θες μια ζώνη… τί κάνεις;
-Τί κάνω;
-Πας σε ένα μαγαζί με ανδρικά… βλέπεις τις ζώνες… διαλέγεις στα γρήγορα μια που σ’ αρέσει στην τυλίγουν την πληρώνεις και όταν πας σπίτι την βάζεις στο παντελόνι σου…
-Εμ… τί άλλο να κάνω;
-Σωστός και πάλι…. Μόνο που δεν είσαι γυναίκα…
-Ευτυχώς Θεέ μου…
-Μην είσαι τόσο σίγουρος…
-Τι εννοείς;
-Θες να σου πω την ιστορία με την Ερμού… ή θες να διαλέξουμε μονοπάτια που δεν ξέρουμε πού θα μας οδηγήσουν…
-Μ΄ αρέσεις όταν είσαι ποιητικός.
-Μ’αρέσει που σ’ αρέσω…
-Είσαι ψωνάρα.
-Thnx, δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι μου το θυμίζεις…
-Το ξεχνάς δηλαδή;
-Υπερβολές… Τί λέγαμε;
-Για την ζώνη…
-Ναι… επειδή λοιπόν δεν είσαι γυναίκα, το βλέπεις απλοϊκά το πράγμα…
-Και αν ήμουν γυναίκα;
-Αν ήσουν γυναίκα θα το βλέπες εις βάθος το πράγμα. Κατ’αρχην θα το συζητούσες….
-Με ποιόν;
-Με μια άλλη γυναίκα…
-Ποιάν άλλη γυναίκα;
-Αχρηστη λεπτομέρεια… το βασικό είναι ότι αγοράζεις επειδή έχεις έλειψη…
-Ελλειψη σε τί;
-Σε ροζ πουλόβερ…
-Ειδικά σε ρόζ πουλόβερ;
-Δεν με παρακολουθείς… αφού έχεις πάρει ροζ καλτσάκια… πώς είναι δυνατόν να μην νιώσεις την έλλειψη ενός ροζ πουλόβερ…
-Τωρα που το λες… ίσως γι’ αυτο να μην αγοράζω ροζ καλτσάκια….
-Δεν φαντάζεσαι πόσοι αγοράζουν….
-Τί;
-Ροζ καλτσάκια;
-Ανδρες;
-Φυσικά.
-Α οι gay….
-Συγκινούμαι που’σαι σπίρτο.
-Παραγινε με δαύτους…
-Τους gay…;
-Ναι; Και τι σε νιάζει εσένα;
-Είναι παντού;
-Και οι άπλυτοι, αλλά δεν το κάνεις θέμα…
-Ξέρεις τί εννοώ…
-Καθόλου….
-Ρε παιδί μου μας έχουν επιβάλλει την αισθητική τους…
-Ενώ η αισθητική των δημοσίων υπαλλήλων είναι αριστουργηματικη…
-Μα γιατί τους υποστηρίζεις;
-Τους δημόσιους υπολλήλους;
-Τους gay…
-Γιατί δεν είμαι gay…
-Δεν σε καταλαβαίνω….
-Παιδί μου, όσο υπάρχουν gay… τόσο πιο άνετα περνάω με τις γυναίκες… όλες μου λένε ότι δεν “υπάρχουν άνδρες πια αγόρι μου!”
-Και μένα…
-Και δεν χαίρεσαι;
-Είσαι ενα φαλλοκρατικό γουρούνι…
-Μα τί έχεις πάθει σήμερα και είσαι τόσο καλός μαζί μου; Ενώ εσύ που βρίσκεις ότι παράγινε με τους gay, δεν είσαι φαλοκρατικό γουρούνι… είσαι απλώς ηλίθιο γουρούνι…
-Κάνεις παρέα με gay?
-Bασικά όχι…
-Είδες;
-Τί να είδα;

-Δεν κάνεις παρέα… όλο λόγια είσαι…
-Και με τους Βάσκους είμαι, αλλά δεν κάνω παρέα μαζί τους… με τους gay δεν κάνω παρέα, γιατί πλήττω πάρα πολύ όταν κλαίει στον ώμο μου, για τον Ιάκωβο από τη Κομοτηνή, που γύρησε στην πατρίδα του και παντρεύτηκε….
-Τί παντρεύτηκε;
-Γυναίκα… τί λες να παντρεύτηκε;
-Ε, είναι τραγικό…
-Ε, δεν είναι….
-Είναι….
-Μόνο που βαριέμαι αφόρητα…
-Υποθέτω ότι οι γυναίκες τουλάχιστον τους gay-φίλους τους παίρνουν μαζί τους…
-Ρε συ τώρα που το λες…. Οχι δεν τους παίρνουν… Δεν είδα ούτε μια γυναίκα με φιλέναδα της χαρωπή πεταλουδίτσα… Φυσικά… Φυσικά…
-Τί φυσικά;
-Φυσικά παιδί μου… Τι χαζός που είμαι….
-Καλό πράγμα η αυτογνωσία…
-…εγώ δεν σου έλεγα ότι το σκανάρισμα είναι σοβαρότατη προεργασία….
-Εσύ…
-Στα σοβαρά πράγματα δεν φέρνουν βέβαια τους φίλους τους τους gay.,… Είναι εντελώς γυνακείο θέμα…
-Και δεν πληγώνονται οι gay;
-Στ’αρχίδια τους….
-Των gay;
-Oχι, των γυναικών…. Πρόσεξε τώρα…

-Προσέχω…
-Είμαι με την κάμερα στο ένα μέτρο και σουτάρω… 2,5 giga…
-Ελα ρε…
- 2,5 …τη φορά… σε υψηλή ανάλυση… δεν ασχολείται καμμία. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η ταχύτητα που κάθονταν μπροστά στην βιτρίνα… ζζζζζζζζζζζζζαπ….από αριστερά προς τα δεξιά ζζζζζζζζζζζζζζαπ από δεξία προς τα αριστερά και αλλη μία από κάτω προς τα κάτω… Οι περισσότερες δείχνουν η μία στην άλλη με το δακτυλό τους…. πάραπολλές τρώνε τα χείλια τους… αλλά δεν ξημεροβραδιάζονταν μπροστά σε μία βιτρίνα… Εχει πολύ δουλειά, περπάτημα και σκάνρισμα το πράγμα…
-Κρατούν σημειώσεις;
-Μη λες ανοησίες… απομνημονεύουν όπως οι ελέφαντες το μαγαζί.
-Εσύ σε μία βιτρίνα τη στήνεις;
-Βέβαια… σε μία συγκεκριμένη που πουλάει παπούτσια, μπότες, τσάντες… της πουτάνας γίνεται… μέχρι να γυρίσω το βλέμμα μου αλλάζανε με ρυθμό πολυβόλου οι πρωταγωνιστριές μου…
-Και….
-Και με το που ξεκίνησε αυτη η εβδομάδα, άλλαξε ξαφνικά το σκηνικό. Εφεραν τους άνδρες…
-Ε;
-Ξαφνικά σου λέω το πλάνο γέμισε απο ανδρικές μούρες… Μία γυναίκα-ένας άνδρας. Αυστηρά. Ερχονται στην συγκεκριμένη βιτρίνα μόνο αυτές που έχουν διαλέξει απ’ αυτή κατα τη διάρκεια του σκαναρίσματος… Και κάθονται με τις ώρες χεράκι-χεράκι… κούτσου-κούτσου… ψευτο-χαμογελαστές κι ευτυχισμένες… και του δείχνουν… να… να η μπότα που σου΄’λεγα… κοιτάει και εκείνος… και δεν έχει ιδέα για ποιά μπότα του λέει… Και μετά απαλά τον παίρνει από το χερι και τον οδηγεί μέσα στο κατάστημα…
Οι προσέλκυση των επενδυτών που σου’λέγα….
-Χαχαχαχα! Είσαι πολύ μαλάκας… κι εγώ πήγα χθες με τη δικιά μου για ψώνια και της είπα εγώ τί να αγοράσει….
-Εσύ της είπες τί να αγοράσει;
-Ναι!
-Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!
-Ρε συ λες;
-Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΕΑΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ στο www.zozzz.blogspot.com

Στο πεζοδρομιο της Ερμου...

Mη μου κολλήσει.
Καλό είναι να μη μου κολλήσει κάτι.
Μετά χρειάζεται τανάλια, σιδεροπρίονο, ηλεκτροσόκ….κάτι τέλος πάντων για να μου ξεκολλήσει.
Και πάλι τίποτε δεν είναι σίγουρο.
Αυτη την εποχή μου’χει κολλήσει η Ερμου σε φωτογραφικό επίπεδο. Αφού πρώτα την…,. αγόρασα…χαχαχαχαχα…σε άτοκες δόσεις… τώρα αποφάσισα να τη φωτογραφίσω.

Φαντάστηκα ότι δεν είναι εύκολο πράγμα να φωτογραφίζεις ανθρώπους…. Βασικά φάτσες γουστάρω… ήταν πολύ πθανό (πάντα παίζει) ότι μπορεί να σου φέρουν τη Zara στο κεφάλι.
Τελικά δεν ήταν δύσκολο.
Γιατί;
Επειδή στα παπάρια (λέμε τώρα) των ανθρώπων που βαδίζουν στην Ερμού, αν τους φωτογραφίζεις, αν κάνεις κωλοτούμπες, αν έχεις ένα μόνο χέρι, ένα μάτι, κανένα πόδι… τους ανθρώπους της Ερμού (δηλαδή τις γυναίκες) τις απασχολεί ΕΝΑ ΜΟΝΟ πράγμα.

Ε, λοιπόν ΟΧΙ κυρίες και κύριοι.
Για μία και μοναδική φορά δεν τις νιάζουν οι γκόμενοι… οι άνδρες τέλος πάντων. Στα παλιά τους τα παπούτσια, τα οποία ούτως ή άλλως είναι εκεί για να τα αλλάξουν. Γι’ αυτο και στην Ερμού (βασικά) δεν κυκλοφορούν ζευγαράκια χέρι-χέρι… σπανίως… μόνο τις Κυριακές που είναι κλειστά και πάλι ψιλοχεσμένους τους έχουν.... στην Ερμού κυκλοφορούν γυναίκες μόνες τους, δυο-δυο, τρείς-τρεις, τέσσερεις-τέσσερεις, μαμάδες με κόρες, συνάδελφοι, φίλες, καλόγρηες, καριερίστες, φρικιά, πουτανίτσες, κυρίες, γιαγιάδες… ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι οι βιτρίνες.
Και ένα άλλο για να μη το ξεχάσω.
Είναι α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο πόσες κοπέλες ΜΟΛΙΣ αγοράσουν κάτι, ΠΡΙΝ το αγοράσουν και ΚΑΤΑ τη διάρκεια που το αγοράζουν μιλάνε με τη μαμά τους στο κινητό.
Ολες;
Οχι μωρέ… είναι και μερικές που τους έχει τελειώσει η μπαταρία. Οι υπόλοιπες προφανώς είναι ορφανές από μητέρα.

Ξαφνικά έγινα μέρος της Ερμού.
Ο μαλάκας (που κάπου τον έχουμε ξαναδεί) που φωτογραφίζει συνεχώς με τη μηχανή του στον δρόμο. Σιγά-σιγά με χαιρετούν οι καταστηματαρχίνες… είμαι σίγουρος ότι μετά τις γιορτές θα καθαρίσω αδελφές μπλογκίτισες … όταν λέω “αδελφές” τις εννοώ όλες… θα καθαρίσω να έχετε καλύτερες τιμές…
Σιγά-σιγά τους “γνωρίζω” κι εγώ…
Μόλις σηκώσεις τη μηχανη σε πλησιάζουν (αναλογα σε ποιό ύψος είσαι) διάφοροι κυριοι γύρω στα 60 με κουστουμάκι και κοιτάζουν κι αυτοί εκεί που φοκάρεις…
Με εκνευρίζει αυτο…
-Τούριστ;
(σκέφτομαι: Αντε ρε γαμήσου!)
-Οχι! (κοφτό)
-Α, συγγνώμη… φωτογραφίζετε έ;
Τον κοιτάω με μισό μάτι… Οχι, τοπογράφος είμαι…
Απομακρύνεται (καθήκι! σκέφτεται)
Οι τύποι αυτοί μαζεύουν τους ξέμπαρκους τουρίστες… κανένα δωματιάκι… κανένα εστιατόριο… κανένα ταξί…. Άνθρωποι που ξεμεροβραδιάζονται εκεί για ένα χαρτζηλίκι, για ένα μπουρμπουάρ, για κανένα ποσοστούλι…
Δεν τους γουστάρω….
Δεν ξέρω γιατί… ίσως επειδή είμαι καθήκι.



Χθες που έβρεχε ένας απ’ αυτούς, που μου λέει καλημέρα σας, καλησπέρα σας, καληνύχτα…. κρατούσε μια ομπρέλα… μάλλον γι’ αυτούς που θα πλεύριζε… είναι πάντα αξιοπρεπέστατα ντυμένος…
Τον αγνόησα και άρχισα να φωτογραφίζω τον κόσμο κάτω από την βροχή. Ακριβώς μπροστά στη γωνία Ερμού και πλατεία Συντάγματος βρίσκεται ένα ζευγάρι, ο άνδρας κρατά στην αγκαλιά του ένα μωράκι… δεν έχουν ομπρέλα και ψάχνουν ταξί….
Σηκώνω τη μηχανή…
Κάποιος με ζμπρώχνει… το πλάνο κουνιέται… και λέει:
-Οχι, ρε πούστη μου!
Είναι ο κύριος με την ομπρέλα που έχει δει το παιδί να βρέχεται.
Τρέχει προς τον πατέρα και βάζει τον ίδιο και το μωρό κάτω από την ομπρέλα…
Ο πατέρας στην αρχή κάνει πίσω γιατί νομίζει ότι ο άλλος θέλει χρήματα…
-Οχι… όχι… μέχρι να βρείτε ταξί… να μην βρέχεται το παιδί….
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Τί μαλάκας που είμαι!
Κοντά στην Καπνικαρέα προχθές με πλησίασε ένα παλικάρι.
Τον έχω φωτογραφίσει 100 φορές… Πουλάει αφορολόγητα (μαϊμού) αρώματα.
-Αρχοντα… να σου πω κάτι… μου λέει πολύ φιλικά.
-Αμέ…
-Σε βλέπω τόσες μέρες, τί φωτογραφίζεις;
-Τον κόσμο…
-Και μένα;
-Ναι…
-Σε ξέρω είσαι δημοσιογράφος… δεν σε κόβω για ρουφιάνο.
Χμ!
Τί κάβλα που είναι μερικά κοπλιμέντα.




Μετά είναι η φίλη μου η Μαρινέλα.
Ετων…. Μμμμμμμ… δεν ξέρω 9,10,11… τί να σας πω!!!!
Τσιγγανοπούλα που πουλάει αναπτήρες.
Μια μέρα έτρωγα σουβλάκια (μην το πείτε στον γιατρό μου) στον “Θανάση” στο Μοναστηράκι και… φωτογραφίζα αυτούς που περνούσανε…
-Ψιτ!
Η Μαρινέλα…
-Δεν θέλω (αναπτήρα)
-Θέλω ένα σουβλάκι.
-Ωπ!
(Για πείτε μου εσείς τώρα… τί λες σε ένα παιδί που σου λέει: θέλω ένα σουβλάκι.)
-Βέβαια! Κάνω νόημα στον σερβιτόρο.
-Ενα σουβλάκι στη μικρή.
-Χωρίς κρεμμύδι.
Την κοιτάει αυστηρά-τρυφερά.
Τον κοιτάει κοροϊδευτικά.
Τρώει το σουβλάκι με δυο χαψιές.
-Θα μου πάρεις ένα και για την αδελφή μου;
-Πόσο χρονών είναι η αδελφή σου;
-Ενα χρόνο μικρότερη.
-Πού είναι;
-Στη γωνία!
-ΟΚ!
Το γκαρσόνι με κοιτάει με απογνωση.
(Σας κο-ρο-ϊ-δεύ-ει!)
Το ξέρω…. Ε, και…
Ερχεται και το δεύτερο σουβλάκι.
-Πάρτο.
-Το πάω στην αδελφή μου…
Σηκώνεται… παίρνει τα τσιμπράγκαλά της και την κάνει…. Δυο βήματα… τρία… τέσσερα… σταματάει… επιστρέφει….
-Φχαριστώ. Πάρε έναν αναπτήρα δώρο… θα ξανάρθω….
-Πώς σε λένε;
-Μαρινέλα. Εσένα;
-Μάνο!

Κοιτάζω το γκαρσόνι.
Τον ξέρω χρόνια… Ενας πολύ χαριτωμένος άνθρωπος…
Μου κλείνει το μάτι…

Δεν περνάνε τρία λεπτά…
Τσουπ νατην πίσω…
-Ηρθα.
-Τί θες;
-Τίποτα.
-Κάθεται…
-Για τράβα μου μια φωτογραφία…
Μία-δυο τρείς…
-Για δείξε μου… Ωραία είμαι…
(Σιωπή)
-Δεν μου λες… μου λέει.
-Ναι..
-Αυτη δίπλα γιατί κοιτάζει προς το μαγαζί και όχι προς τον δρόμο;
(Στο διπλανο τραπέζι –μας χωρίζει ο διάδρομος- κάθεται μια κοπέλα μόνη της… όπως την περιγράφει η Μαρινέλα …
-Δεν ξέρω…
-Μάλλον περιμένει κάποιον που αγαπάει… μου λέει στα σοβαρά.
-Πού το ξέρεις;
-Πάρε μου μια πατάτες να σου πω…
(Fair enough)
Ερχονται οι πατάτες….
Τίς τρώει καυτές…
Είναι πολύ τρυφερό να βλέπεις ένα παιδί να τρώει με όρεξη… Δεν τα έτρωγε πεινασμένα… αλλά ορεξάτα…
-Για πες…
-Αλλιώς θα καθόταν από την άλλη μεριά να την βλέπουν οι άνδρες (προσέξτε! Να την βλέπουν, όχι να βλέπει)…. είπε ήρεμα και τσάκισε ακόμα μια πατάτα…
(Αηδίες, σκέφτηκα.)
Δεν περνά κανένα 2λεπτο και εμφανίζεται ασθμαίνων ένας νεαρός. Τον βλέπει η κοπελιά και χύνεται… μιλάμε φιλιά, να του χαϊδευει το χέρι… ήταν πάνω του ρε παιδί μου….
Η Μαρινέλα με σκουντάει και δείχνει με το δάκτυλο της το κεφάλι της (είδες;)
-Λες να την αγαπάει;
-Περίμενε! Ψίτ κοπελιά. Κοπέλιά. ΚΟΠΕΛΙΑ!
Η κοπέλα γυρνάει:
-Ναι;
-Δεν μου λες… τον αγαπάς;
-Ναι, πολύ έρχεται η απάντηση αυθόρμητα και με ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά.
-Δίκιο είχα… μου λέει η Μαρινέλα… δώσε μου τώρα τρία ευρώ…
-Γιατί;
-Ετσι!
-Δύο…
-Εντάξει… Γεια σου θα σε ξαναδώ.

Είπατε κάτι;
Ρωτάω, αν είπατε κάτι;

Μετα από 2-3 μέρες πηγαίνω με τη φίλη μου τη Γιώτα να φάμε στην πλατεία Αβησυνίας.
Στον δρόμο να’σου η Μαρινέλα.
-Πού πάτε;
-Να φάμε…
-Να’ρθω κι εγώ;
-Οχι!
-Γιατί μωρέ;
-Καλά,έλα…
Μπαίνουμε στο μαγαζί. Η Μαρινέλα καμαρωτή-καμαρωτή μπροστά. Καθόμαστε δίπλα στα όργανα και την τραγουδίστρια…
-Τί θα φάμε;
-Δεν ξέρω παράγγειλε εσύ…. μου λέει η Μαρινέλα.
Παίρνουμε 3 πιάτα… μπυρίτσες και κοκα-κόλα (ΕΨΑ) για τη Μαρινέλα.
Για να είμαι ειλικρινής… έχω μια αγωνία (αστική) μπας και γίνω ρεζίλι. Ο ρατσισμός μου χαϊδεύει την πλάτη ηδονικά. Ερχεται το νερό.
Η Μαρινέλα παίρνει το μπουκάλι το ανοίγει. Σερβίρει εμένα (τον άνδρα) την Γιώτα και μετά τον εαυτό της…
Κρατώ την ανάσα μου…
Ερχεται τοφαγητό.
Η Μαρινέλα βλέπει τα σουτζουκάκια με το ρύζι και γουρλώνει το μάτι της…
-Από όλα μπορείς να φας… της λέω…
-Θέλω απ’ αυτο…
-Της βάζω στο πιάτο….
Πάει να φάει…
-Επ…
-Τί;
-Τα χέρια… (είναι μαύρα) πήγαινε να τα πλύνεις…
Τα κοιτάει…
Σηκώνεται κι έρχεται σε τρία λεπτά με τα χέρια ολοκάθαρα…
Εφαγε διομιση πιάτα…
Με μαχαίρι και πηρούνι.
Δεν έριξε ούτε ενα σπυρί ρυζι έξω από το πιάτο της και δεν ντράπηκε να ζητήσει ό,τι ήθελε…

Τί μπορούσα να κάνω γι’ αυτό το παιδί;
Τίποτα παραπάνω απ’ αυτο…
-Μου δίνεις τη φωτογραφική;
-Ε, ναί…
Βάζει το λουρί γύρω από το λαιμό της και πάει προς την τραγουδίστρια.
Γυρνάει…
-Μη φοβάσαι…. Άφησα την τσάντα μου εδώ…. μου λέει…
Φεύγει καρφί και πλακώνει στις φωτογραφίες τους μουσικούς…
Ερχεται να μου τις δείξει.
Είναι όλες θολές…
-Δείξε μου…
Της δείχνω…
Ερχεται με καλές φωτό…

Κάθεται ξανά…
-Να σου πω … της λέω…
-Τί;
-Γιατί μου είπες πριν να μην φοβάμαι… τί έπρεπε να φοβάμαι;
-Μην και σου αρπάξω τη μηχανή… με κοιτάει σταθερά.
-Μα εμείς είμαστε φίλοι.
-Ναι.
-Δεν μου πέρασε από το μυαλό.
-Ναι. Δωσε μου τώρα 5 ευρώ.
-Γιατί;
-Επειδή τί να πω στη μάνα μου; Οτι δεν δούλευα και έτρωγα μαζί σου….
-Χαχαχαχαχαχαχα. (Σωστό!)
-Ξέρεις τα χρήματα δεν είναι σπουδαίο πράγμα.
Τσεπώνει το 5ευρω.
-Είναι.

Χθες την ξαναπέτυχα…
Με τράβηξε από το μπουφάν.
-Τραβάς κανένα ζόρι ή τραβάς φωτογραφίες;
-Φωτογραφίες.
-Αναπτήρα έχεις;
-Εχω.
-Πάρε ακόμα έναν…

Η ζωή είναι το πεζοδρόμιο. Τα άλλα είναι πούτσες γιαχνί. Αν ξέρω τρία πράγματα τα 2,95 μου τα΄χουν μάθει τύποι, που οι μάνα μου θα παθαινε καρδιακή προσβολή αν ήξερε ότι τους ξέρω…
Πάτησα το πεζοδρόμιο με τα Nike παπούτσια μου και σε μια εβδομάδα έμαθα τουλάχιστον 5 πράγαματα νέα.
Μόνο να μάθω έχω από την Μαρινέλα.
Η Μαρινέλα δεν έχει να μάθει τίποτε απο μένα… εκτός (ίσως) ότι όλοι οι Μπολανοί δεν είναι εντελώς μαλάκες.. αν και δεν είμαι σίγουρος ότι πρέπει να το μάθει αυτό….

Φοβερή πλάκα η Ερμού λοιπόν…
Εκτός του ότι έχει μεταμορφωθεί σε παροικία των Ναβάχο, των Σιού κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης… εκτός του ότι είναι σιχαμένα βρώμικη… εκτός του ότι δεν ακούγεται ούτε μια νότα ελληνικής μουσικής (και τα λέω εγώ αυτά που σιχαίνομαι τα τοπικιστικο-εθνικιστικο-ελληνο-λεβέντικα)… (άλλη παρένθεση: έχω κάτι στο μυαλό μου, που άμα πιάσει… θα ζητήσω την βοήθεια όλων σας)… είναι μια τεράστια επιχείρηση…και δεν μιλάω για τα εμπορικά μαγαζιά της…
Τρομερή μηχανή….
Δεν σας λέω, γιατί δεν με ενδιαφέρει το αστυνομικό του μέρος… παρα μόνο το κοινωνιολογικό του…

Εχω και ενα-δυο παράπονα…
Ολοι οι Ελληνάρες περνάνε από μπροστά σου όταν φωτογραφίζεις… ενώ ποτέ δεν το κάνουν τουρίστες, οι οποίοι περιμένουν υπομονετικά… και ότι είναι αδύνατον να φωτογραφίσεις γυναίκα πάνω από δυο πλάνα, γιατί εντελώς αφινδιαστικά σκύβει (για να δεί μια τιμή), στρίβει ακαριαία (για να μπει σε ένα κατάστημα…ή χανεται πηδώντας στην άλλη πλευρά του δρόμου…. ή λεει ένα μυστικό στο αυτί της φίλης της... Δεν έχει καμμιά σημασία αν είναι είναι μεγάλη, χονδρή, με κορσέ, ή με Π…

Να σας πω και κάτι άλλο;
Στην αρχή της (Σύνταγμα) έχει κάθε μέρα τηλεοπτικά συνεργεία που ρωτάνε τον κόσμο, όποια παπαριά τους έρθει στο μυαλό (τους φωτογραφίζω και παθαίνουν λαλα... τα συνεργεία)... Κάθε μέρα... από όλα τα κανάλια... ούτε έναν δημοσιογραφο δεν έχω δει να γυρίσει την κάμερα προς τον ίδιο δρόμο και να κάνει ρεπορτάζ... Είναι ένας θησαυρός ειδήσεων...
Ούτε σε έναν ούτε σε καμμία δεν τους έχει γεννηθεί η περίεργεια... ρε πούστη μου... τί γίνεται εδώ;
Μόνο καμμια μαλακία για κανέναν τραγουδιστή... κανέναν γκάλοπ για καποια πολιτική κλαπαναριά.... καμμιά εξυπνάδα κ.λ.π....
Κάποιος πρέπει να τους πει ότι η δημσιογραφία εκτός απο μούρη, πούρα και 4Χ4 θέλει πάνω από όλα ταλέντο...

Τί είναι η Ερμού;
Πεζόδρομος;
Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα!
Αν δεν βάλουν φανάρια θα θρηνήσουμε θύματα.

(Οι 3 φωτο είναι από τη σκηνή με τον κύριο την ομπρέλα και το μωρό… και η άλλη είναι η Μαρινέλα και οι pix που τράβηξε…)

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ ΥΠΟ ΒΡΟΧΗ στο www.zozzz.blogspot.com)

Ακόμα μια βόλτα

Μ’αρέσει πολύ να κάνω βόλτες στο κέντρο της Αθήνας και να φωτογραφίζω πόλη και ανθρώπους.Οι φάτσες είναι πάντα ενδιαφέρουσες... Επιστρέφω σπίτι και μελετάω στον υπολογιστή φιγούρες, σχέσεις, κινήσεις, οικογένειες, ντυσίματα, κινήσεις κ.λ.π.

Εχει τρομερό ενδιαφέρον.

Οι άγνωστοι γίνονται σχεδόν φίλοι μου... Αυτο που μου κάνει κατ αρχάς εντύπωση είναι τα κουρασμένα πρόσωπα, αλλά και το πόσο συμπαθητικά είναι τα νέα ζευγάρια.

Η Ερμού είναι αγαπημένη μου.

Ευτυχώς δεν ψωνίζω πιά. Ούτε πάω με καμμιά για ψώνια... Εχει όμως ζωή. Πολύ ενδιαφέρουσα ζωή.

Ποοοοοοοοοολλές γυναίκες, κάθε είδους, ποοοοοοοολλούς ζητιάνους, εξαιρετικά κακούς καλλιτέχνες δρόμους, ποοοοοοοοοολύ βρώμα, απίστευτη κακογουστια, πολλές «πεταλούδες» (πολυτελείας) στην Καπνικαρέα κανονίζουν ραντεβού, πλακόστρωτο εντελώς κατεστραμμένο και αν δεν είσαι προσεκτικός κινδυνεύεις σ’ αυτόν τον πανάκριβο εμπορικότερο ΠΕΖΟδρομο της Ελλάδας, να σε πατήσουν αυτοκίνητα, φορτηγά, μηχανάκια και φυσικά τα αυτοκίνητα της Δημοτικής Αστυνομίας, που γράφουν σαν τρελλοί τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και όχι αυτά που...κινούνται ΣΥΝΕΧΩΣ στον πεζόδρομο.

Αυτό που μ’εκενευρίζει πολύ είναι οι νεαρές και οι νεαροί, που προσπαθούν να προσελκύσουν τις γυναίκες (βασικά) σε κέντρα αδυνατίσματος, ομορφιάς κ.λ.π.

Γίνονται απίστευτα πράγματα στην Ερμού.

Ανθρωποι καμμένοι, χωρίς χέρια, πόδια, μάτια και άλλα πολλά είναι ξαπλωμένοι στους δρόμους, Ινδιάνοι παίζουν play back, τα απαράδεκτης αισθητικής συντριβάνια πιτσιλάνε το νερό στο πεζοδρόμιο, ζευγαράκια φιλιούνται, ζευγαράκια τσακώνονται, φιλενάδες ψωνίζουν και καμακώνουν, μανάδες σέρνουν τα παιδιά τους, οι τουρίστες ψάχνουν απεγνωσμένα τον δρόμο προς την Plaka και την Αcropolis, εξαιρετικά μεγάλος αριθμός ανθρώπων καπνίζουν καθώς βαδίζουν, ακόμα μεγαλύτερος καπνίζει και μιλάει στα κινητά.

H λατέρνα ξεχαρβαλωμένη παίζει άρυθμα και φυσικά ξεκούρδιστα. Και αυτοί που πουλάνε τυρόπιτες, σάντουιτς κ.λ.π. διαθέτουν κάτι θλιβερούς μεταλικούς πάγκους, που όταν φεύγουν τους τυλίγουν με αδιάβροχα πράσινα πανιά,. Αλυσοδένουν το σκαμνί και την ομπρέλα και πάνε στην ευχή του Θεού. Τα κολωνάκια είναι σπασμένα και βγαλμένα από τη θέση τους, τα καλάθια με τα σκουπίδια τίγκα και διάφοροι απατεώνες πουλούν μαϊμούδες ρολόγια, κάμερες σε αφελείς.

Ο κάθε έμπορας έχει κρεμάσει από μπαλκόνια, προσόψεις, παράθυρα ο,τι επιγραφή του καπνίζει. Νιγηριανοί απλώνουν την πραμάτεια τους στο λεπτό και σε κλάσματα δευτερολέπτου τα ξαναμαζεύουν, μόλις τους δώσει σινιάλο ο τσιλιαδόρος τους. Παιδάκια τραγουδούν τραγικά Μάρκο Βαμβακάρη....

Πάντα αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να εξαφανίζονται οι πόλεις... Πού στο διάολο πηγαίνουν...

Τωρα που φωτογραφίζω την Ερμού I got the picture…

Γκρινιάζω;

Οχι καλέ!

Περιγράφω.... στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μεγάλη παρέλαση-γιορτή που μ’ενθουσιάζει.